८ पोह २०२० बिक्रमी मण्डी अहिमद गढ़
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण नौजवान, योधा सूरबीर भेव चुकाइंदा । एकँकारा हुक्मरान, भूपत भूप हुक्म वरताइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा मार ध्यान, निरगुण साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा । पारब्रह्म प्रभ लेखा जाणे दो जहान, निरवैर निराकार नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड दुआरे सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि रचना आपणे हथ्थ रखाइंदा । आदि पुरख हरि पुरख अबिनाशा, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे जोत प्रकाशा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। परवरदिगार शाहो शाबाशा, मुकामे हक़ खेल रचाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादी अवल्लड़ी कार, अकल कलधारी वेस वटाईआ। महल अटल उच्च मिनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। लाशरीक परवरदिगार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। राम रहीम सांझा यार, शिरकत वंड ना कोए वंडाईआ। लख चुरासी पावे सार, निरगुण
❋
❋
सरगुण खोज खुजाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर ख़बरदार, सति संदेसा नाम सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेखणहार, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी श्री भगवान, हरि करता आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आण, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। नाम संदेसा दो जहान, बोध अगाधा आप पढ़ाइंदा। लेखा लिख्त लिख सके ना कोए ज़बान, अक्खर वंड ना कोए वंडाइंदा। कागद कलम होए हैरान, हरि का भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारा एकँकारा, दरगाह साची धाम न्यारा, महल अटल उच्च मनारा, बेनज़ीर इक्को इक सुहाइंदा। बेनज़ीर लाशरीक, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। सच ख़ुदाए इक तौफ़ीक, श्री भगवान समझ कोए ना पाईआ। दूर दुराडा खेल करे नज़दीक, नेरन नेरा आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे गए उडीक, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। सो साहिब सतिगुर सच जणाए इक प्रीत, प्रीतीवान इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर निराकार निरँकार आपणी कल वरताईआ। आपणी कल वरते भगवन्त, भेव अभेदा आप जणाइंदा। कलयुग खेल करे अगणत, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। जिस नूं लभ्भदे साध सन्त, मुरीद मुर्शद आपणा रंग रंगाइंदा । लख चुरासी जाण जीव जंत, घट घट अन्दर पड़दा लाहइंदा। धुर संदेसा धुर दा मंत, मंतव आपणा आप समझाइंदा। आत्म परमात्म मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसाइंदा। चार वरनां इक्को संगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान आपणा नाउँ समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवान, सो पुरख निरँजण इक जणाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, भरम भुलेखा दूर कराईआ। तख्त निवासी नौजवान, बलधारी इक्को बल प्रगटाईआ। भूपत भूप राज राजान, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। शब्द सुत हुक्मरान, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश वेखे मार ध्यान, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पड़दा लाहे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक सुहाईआ। सच दुआर सुहाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम किरपा कर, कल कल्की वेस वटाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सद्दे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। भगत भगवान जणाए डर, भय भउ इक रखाईआ। सन्त
❋
❋
सज्जण चरणी रहे पड़, मस्तक टिक्का सीस निवाईआ। गुरमुख गुरसिख दोए जोड़ रहे खड़, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। मुरीद मुर्शद कहिण प्रभ किरपा कर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, समझ सके कोए ना राईआ। कलयुग अन्तिम जाणे कम्म, नेहकर्मी कार कमाईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, सन्त साजण संग निभाईआ। गुरमुखां जोत निरँजण चाढ़्ह चन्न, घर घर विच करे रुशनाईआ। गुरसिखां देवे साचा धन, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इक्को राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ । भरम भुलेखा मेटे जन, भाण्डा भउ दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वखाईआ । सच दरबार इक वखाउँदा ए। पुरख अबिनाशी खेल रचाउँदा ए। सच सिँघासण सोभा पाउँदा ए। जोती जलवा नूर चमकाउँदा ए। पंज तत ना कोए रखाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेख वखाउँदा ए। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउँदा ए। त्रैगुण माया पर्दा लाहुन्दा ए। पंज तत डंका इक वजाउँदा ए। तेई अवतार फड़ उठाउँदा ए। भगत अठारां खेल रचाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण सर्ब शरमाउँदा ए। नानक गोबिन्द कर पुकार, पुनह पुनह आपणे सीस निवाउँदा ए। लख चुरासी रोवे जारो जार, धीरज धीर ना कोए धराउँदा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाउँदा ए। अञ्जील कुरान धाहां रही मार, खाणी बाणी रंग ना कोए रंगाउँदा ए। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, निर्मल जोत ना कोए जगाउँदा ए। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म नाता जोड़ ना कोए जुड़ाउँदा ए। चारे खाणी चारे बाणी बोले ना कोए जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री राग ना कोए अलाउँदा ए। भगत भगवन्त राह तक्कण चार दीवार, बंद किवाड़ी कुण्डा कोए ना लाहुन्दा ए। सन्त सज्जण मंगण अमृत धार, निझर झिरना बूँद ना कोए टपकाउँदा ए। गुरमुख चरण धूढ़ी मंगण छार, मस्तक ललाटी टिक्का जोत ना कोए लगाउँदा ए। गुरसिख नेत्र लोचण तड़पण इक दीदार, अक्ख अक्ख प्रतख ना कोए वखाउँदा ए। कागद कलम शाही गई हार, हक़ हकीकत पड़दा ना कोए उठाउँदा ए। दीन मज़्हब होए ख्वार, ज़ात पात भेद ना कोए चुकाउँदा ए। मुल्लां शेख़ मसायक वाअज़ करन कर ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शनीद खेल ना कोए जणाउँदा ए। साचा कलमा नबी ना मारे कोई अवाज़, हुजरा हक़ ना कोई वखाउँदा ए। चारों कुण्ट दिसे अँध्यार, नूरी चन्द ना कोए चमकाउँदा ए। धरनी डिगी मूँह दे भार, बाहों फड़ ना कोए उठाउँदा ए। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाअरा रही मार, मेरी लजपत मात ना कोए रखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, श्री भगवान तुध बिन नज़र कोए ना आउँदा ए। दो जहान मारन धाह, उच्ची
❋
❋
कूक कूक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे कुरला, सूरज चन्द देण दुहाईआ। ज़िमी असमानां बेड़ा सके ना कोई तरा, चौदां लोक समझ कोए ना पाईआ। चौदां तबक भेव ना आए ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर सब में रिहा छाईआ। पड़दा सके कोई ना लाह, मुख नक़ाब घर घर बैठे पाईआ। घर सजदा सीस सके ना कोई झुका, नमो नमो ना कोए सुणाईआ। कलयुग अन्त इक्को भुल्लया बेपरवाह, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। हस्ती नालों हस्ती होई जुदा, जुज आपणा वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। ज़िमीं असमान रोवण सूरज चन्द, प्रभ अग्गे देण दुहाईआ। फिरी दरोही ख़ुदाए नव खण्ड, सत दीप ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी आत्म सब दी होई रंड, जगत दुहागण सार कोए ना पाईआ। घर घर गृह गृह दर दर दिसे भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए वरताईआ। गीत गोबिन्द नर नरायण परवरदिगार तेरा कोई ना गाए छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द, मुख लगाया गंद, अमृत जाम हथ्थ किसे ना आईआ। आबे हयात देवे ना कोई वंड, सुराही सच हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कूक पुकारन दीन मज़्हब, नाअरा इक्को इक लगाईआ। तेरा प्रभू कोई ना करे अदब, सच आदाब ना कोए वखाईआ। घर घर दिसे मास मदिर, तेरा नाम रसना पान ना कोए वखाईआ। मन वासना प्या ग़दर, अदल अदालत नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां पूरी करे कोई ना सधर, सिदक सबूरी सारे बैठे रुढ़्हाईआ। तेरे मिलण दा करे कोई ना फिकर, फिकरा अल्फ़ ये पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया करदे ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। जगत प्यार कूड़े चित्र, तेरा इष्ट ध्यान ना कोए रखाईआ। माया ममता बणया वचित्र, नाटक भरी जगत लोकाईआ। जिस नूं गोबिन्द बणाया मित्र, सो मित्र प्यारा समझ सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा ठांडा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो इकट्ठे, प्रभ चरण बैठे सरनाईआ। बिन वजूदों सरनी ढट्ठे, तत नज़र कोए ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ साहिब रखे, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लोकमात तेरे दे के आए पते, सति संदेसा नाम सुणाईआ। बोध अगाध लेखे लिखे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर पढ़ाईआ । कलयुग माया अन्तिम सारे कीते फिके, रस हथ्थ किसे ना आईआ। असीं वेख खेल तेरा अनडिठे, बैठे मुख भवाईआ। कलयुग जीवां लोकमात जा कोई ना पुच्छे, गुर अवतार पीर पैगम्बर भउ ना कोए रखाईआ। मेहरवान मेहर कर अबिनाशी अचुते, चेतन आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी मात वड्याईआ। भगत कहिण प्रभ सच्चे ठाकर, इक तेरी ओट तकाईआ।
❋
❋
कलयुग वेख डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर फेरा पाईआ। तेरे भगतां कोई ना मिले आदर, तेरे सन्तां सज्जण नज़र कोए ना आईआ। साचा बणे ना कोई सौदागर, कूड़ा हट्ट चलाईआ। निर्मल कर्म किसे ना होवे उजागर, पापां भरी लोकाईआ। दर दर घर घर सारे बैठे बण के चातर, चातृक रूप ना कोए वटाईआ । तेरे मिलण दी रखे ख्वाहिश कोई ना ख़ातर, जगत वासना फिरे हल्काईआ। तेरा नाउँ लभ्भे ना लग मात्र, अक्खर वक्खर गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जन भगत तेरा ध्यान लगाईआ। सन्त कहिण प्रभ सज्जण मीत, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। कलयुग वेख आपणी रीत, मन्दिर मसीत रिहा कुरलाईआ। बाहरों वुज़ू अन्दरों पलीत, पुनीत रूप ना कोए वखाईआ। रसना गीत मन नीच, सच सुच्च ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट दर दरवेश मंगण भीख, कलयुग कूड़ भण्डारा रिहा वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरी करदे रहे उडीक, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ आ के निरगुण सरगुण दस्से इक प्रीत, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत समझाए इक्को गीत, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, काया गुरुदुआर मट्ठ शिवदुआला इक्को नज़री आईआ। जिस घर वसें आप अतीत, त्रैगुण देवें डेरा ढाहीआ। एका रंग रंगाएं हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। लख चुरासी लएं जीत, हार सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब बैठे ध्यान लगाईआ। चार वरन अठारां बरन चारों कुण्ट राह तकाईआ। किरपा कर करनी करन, करता पुरख तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा धुर दा ढोला कोई ना पढ़न, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। त्रैगुण माया अग्नी सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साचे पौड़े कोई ना चढ़न, जगत महल बैठे बणाईआ। साचे घर मूल ना वड़्हन, घर घर विच वज्जे ना कोए वधाईआ। दीपक जोती दीप ना जलन, नूरी नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरा दरस ना पाइण मूर्त गोपाल मदन, मुकन्द नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर झुकौण सीस सब, चार जुग पए सरनाईआ । किरपा कर नर नरायण झब्ब, कलयुग झगड़ा दे चुकाईआ। कूड़ विकारा दे दब्ब, उपर आपणा भार रखाईआ। ज़ात पात कूड़ हद्द, हदूद आपणी इक समझाईआ। आत्म परमात्म दिसे यद, विश्व इक्को रंग रंगाईआ। धर्म निशाना साचा गड्ड, लख चुरासी सीस झुकाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, सदा इक्को नाम सुणाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा जाए भज्ज, शब्द निशाना तीर चलाईआ। मक्का काअबा इक्को नज़री आए हज्ज़, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ, गुरदवारा एका घर वखाईआ। प्रेम प्यार दा प्या मदि, दिवस रैण ख़ुमार
❋
❋
चढ़ाईआ। तेरे दवारे बैठे सज, सगला संग निभाईआ। दर्शन करीए रज्ज रज्ज, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धर्म दवारा लै प्रगटाईआ। धर्म दवारा खोल्ह हट्ट, दर तेरे करन बेनन्तीआ। पुरख अबिनाशी हो प्रगट, निहकर्मी सोभावन्तीआ । हर घट दे नाम सति, सति सरूप महिमा अगणतीआ। धीरज आवे सन्तोख जत, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्तीआ। सृष्ट सबाई इक्को मति, मन का मणका आप भवन्तीआ। घर साचा लाहा लए खट्ट, नाता कूड़ो कूड़ तुड़ंतीआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, तिन्न सौ सट्ठ हाडी खोज खुजंतीआ। रल मिल आत्म परमात्म तेरा गाईए जस, साचा ढोला राग सुणंतीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव आदि जुगादि तेरे वस, शाहो भूप श्री भगवन्तीआ। कलयुग अन्तिम दे वर, हउँ बालक मंग मगंतीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणंतीआ। साहिब सतिगुर दया कमाउँदा ए। सो पुरख निरँजण हुक्म अलाउँदा ए। दो जहानां आप सुणाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड उठाउँदा ए। गुर अवतार अक्ख खुलाउँदा ए। पीर पैगम्बर सगला संग आप बणाउँदा ए। निरगुण सरगुण वजा मृदंग, राग रागनी भेव चुकाउँदा ए। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। आत्म सेजा वेख पलँघ, लख चुरासी आप हंढ्ढाउँदा ए। साचा देवे सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाउँदा ए। वीह सौ वीह बिक्रमी जाए लँघ, पार किनारा इक वखाउँदा ए। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सृष्ट सबाई पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी दया कमाउँदा ए। जन भगतां पाए धुर दी ठंड, ठंडक इक्को इक वखाउँदा ए। सोहँ ढोला धुर दा छन्द, सति सतिवादी आप जणाउँदा ए। जन्म जन्म दा मेट के पन्ध, कर्म कर्म दा रोग गवाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। सच संदेसा सच जणावांगा। निरगुण निरवैर हो के आवांगा । गहर गम्भीर खेल खलावांगा। बिन शरीर फेरा पावांगा। बेनज़ीर जोत जगावांगा। चोटी चढ़ अख़ीर, पड़दा सब दा फोल फुलावांगा। नाता तोड़ शरअ जंजीर, दीन मज़्हब पन्ध मुकावांगा। लेखा जाण शाह हकीर, ऊँच नीच इक्को घर वसावांगा। कलयुग बदल दयां तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखावांगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढां पीड़, माया ममता मोह चुकावांगा। चार वरन बणावां भाई सज्जण वीर, साक सज्जण इक्को घर दसावांगा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना शब्द खण्डे कट शमशीर, सियासत जगत अग्न जलावांगा। दो जहानां पैंडा चीर, लोकमात वेख वखावांगा। जिस नूं लभ्भदे पीर फ़कीर, तिन्हां फ़िकरा हक़ सुणावांगा। अल्फ़ ये मुके अन्त तकरीर, तहरीर आपणी झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखावांगा। सच मार्ग इक लगाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाएगा। नव खण्ड जोत
❋
❋
जगाएगा। चार कुण्ट फोल फुलाएगा। दहि दिशा वंड वंडाएगा । लख चुरासी खोज खुजाएगा। मण्डल रासी सोभा पाएगा। जगत उदासी दूर कराएगा। ना कोई रहे मदिरा मासी, मधुर आपणा नाम जाम प्याएगा। लेखा जाणे पंडत कांसी, मुल्लां शेख़ कुतब ग़ौंस आप उठाएगा। निरगुण सरगुण बण के पांधी, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाएगा। किसे कम्म ना आवे सोना रूपा चांदी, हरि का नाम इक्को हट्ट चलाएगा। भेव खुल्हाए बोध अगाधी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी प्रभू कमावेगा। कलयुग अन्तिम मेट मिटावेगा। पूरब लेखा लेखे लावेगा। सृष्ट सबाई इक्को हुक्म वरतावेगा। लख चुरासी बणाए तुख्म, तासीर आपणे नाल मिलावेगा। सन्त सुहेले कर के उत्तम, दृष्ट इष्ट आप जणावेगा। भगत भगवान बणाए पुत्तर, पिता पूत गोद सुहावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रल रल मनावण शुकर, शहिनशाह शाकर आपणे घर करावेगा। एथे कोई ना जाए मुक्कर, मुकद्दमा इक्को इक रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार वरनां इक्को रंग रंगावेगा। चार वरनां रंग रंगाउणा ए। ऊँच नीच भेव चुकाउणा ए। राउ रंक इक्को घर सुहाउणा ए। नाम डंक शब्द वजाउणा ए। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आप पढ़ौ्हणा ए। आत्म परमात्म आदि जुगादी मंत, मन्त्र इक्को इक दरसाउणा ए। चिरी विछुंना मेला नार सवाणी सुरती कन्त, शब्दी शब्द इक वखाउणा ए। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाउणा ए। सतिजुग बणा साची बणत, कलयुग बिस्तरा कूड़ उठाउणा ए। करे खेल श्री भगवन्त, हरि का भेव किसे ना आउणा ए। कोई समझ ना सके पांधा पंडत, मुल्लां शेख़ मसला हल्ल ना किसे कराउणा ए। जिस दा लेखा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी राह वखाउणा ए। सति सतिवादी वखाए राह, रहिबर इक्को नज़री आईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, निरगुण सरगुण लए तराईआ। आत्म परमात्म दए सलाह, सिख्या साची करे पढ़ाईआ। डुब्बदे पाहन लए तरा, पाथर आपणे नाल रखाईआ। आत्म परमात्म लए मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। जगत विछोड़ा पन्ध मुका, घर साचे दए बहाईआ। इक्को नूर ख़ुदाए नज़री जाए आ, बेनज़ीर करे रुशनाईआ। बी मेहरबां मिहबान बीदो होए सहा, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे हथ्थ सर्ब शफ़ा, अहिबाब इक्को इक अख्वाईआ। तबीब बणे दो जहान, चौदां तबक करे सफ़ाईआ। लेखा जाणे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा पर्दा आप उठाईआ । जिस दे उते मुहम्मद रख के गया ईमान, सो आमल आपणा फेरा पाईआ। कामल पुरख नौजवान, ना मरे ना जाईआ। चौधवीं सदी वेखे सर्ब गुनाह, गुनाह भरी दिसे
❋
❋
लोकाईआ। मक्का काअबा कोई दिसे ना धुर दा थाँ, जगत मजौर रहे कुरलाईआ । मूसा ईसा कहे मेरे ख़ुदा, रहमत तेरे हथ्थ वड्याईआ। पिता पुरख फेरा पा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। वेद व्यासा रिहा गा, अठ दस पुराणी पुराण अंक बणाईआ। नानक गोबिन्द सीस रहे झुका, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। कल कल्की फेरा पा, कलयुग तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी गए विहा, लेखा वेख थाउँ थाईंआ। जीव जंत तेरा नाउँ गए भुला, आत्म परमात्म इष्ट नज़र किसे ना आईआ। जग भुल्लयां फेर जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मार्ग दस्स बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। श्री भगवान दया कमा, अबिनाशी करता रिहा सुणाईआ। नेत्र नैण अक्ख सारे लओ खुल्हा, आलस निंद्रा रिहा मिटाईआ। परवरदिगार बेपरवाह फेरा रिहा पा। अल्फ़ी चोला तन ना कोए हंढ्ढाईआ। जिस दी सिफ्त अल्फ़ ये गई लिखा, लफ़ज़ लफ़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। तिस दा हरफ़ कोई ना सके बुझा, हज़रत बैठे सीस निवाईआ । जो हस्ती नालों होवे आप जुदा, जुदा हो के हस्ती विच समाईआ। उह रहिबर बणे ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। नौबत इक्को दए वजा, दो जहानां दए सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर फेरा रिहा पा, अन्तरजामी शब्द निहकामी, निहकर्मी आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़े कोलों सब दी कटे आप ग़ुलामी, बरीख़ाना दए खुल्हाईआ। चार जुग दा मसला हल्ल करे दीवानी, अपील अग्गे ना कोए रखाईआ। जिस दी समझ पाए ना कोए विद्वानी, चौदां विद्या होई हल्काईआ। जिस दा लेखा लिख्या गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कानी, सो कलमा कायनात पढ़ाईआ। उस दा दिसे कोई ना सानी, आसानी सब नूं दए जणाईआ। जगत जहान कराए फ़ानी, फ़ातया इक्को वार पढ़ाईआ। मुरीद मुर्शद दोहां दी रहे अन्त निशानी, निशाना इक्को इक लगाईआ। जिस दा लेख लिख्या गुर अर्जन सुत भानी, शब्दी धार धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया शौह दरियाए दए रुढ़्हाईआ। कलयुग अन्तिम तुटे नाता, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। चार वरन बणे इक जमाता, जुमला अक्खर पट्टी इक्को दए समझाईआ । वरन बरन दा धुर दा खाता, हरि ख़ालक दए खुल्हाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राता, सतिजुग चन्द करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पिता माता, पारब्रह्म प्रभ सच्चा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा दाता, धुर दी वस्त आप वरताईआ । जिस दा सिमरन पूजा संध्या पाठा, अग्नी हवन जगत खेल वखाईआ। जिस दा नहावण तीर्थ ताटा, अठसठ सरोवर फेरा पाईआ। जिस दा नूर जोत ललाटी माथा, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा नूर मक्का काअबा, सो ज़हूर रिहा प्रगटाईआ। जिस दा मेल दो दो आबा, सो आबे हयात जाम रिहा पिलाईआ। जिस दा पीर पैगम्बर हुजरे अन्दर लैंदे रहे ख्वाबा, सो ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। जिस दा
❋
❋
नूर झल्ले ना आफ्ताबा, आफ्ताब कोटन बैठे मुख शरमाईआ । सो साहिब हक़ जनाबा, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्त सब नूं करे लाजवाबा, जवाब दे सके कोई ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार राम रहीम आपणा फेरा पाईआ। आपणा फेरा प्रभू प्रभ पाउँदा ए। सन्त सुेहेले लभ्भ, जन भगत आप उठाउँदा ए। अमृत झिरना झिरा कँवल नभ, उलटा मुख कराउँदा ए। नौ दवारे मुके हद्द, घर दसवें मेल मिलाउँदा ए। आत्म जोती दीपक जाए जग, अज्ञान अन्धेर चुकाउँदा ए। अनहद नाद सुणाए छन्द, संसा रोग मिटाउँदा ए। डूंग्घी भँवरी विच्चों कढ्ढ, सुखमन टेडी बंक पार कराउँदा ए। ईड़ा पिंगल थल्ले छड्ड, साचे मार्ग आपे लाउँदा ए। आत्म सेज चढ़ाए भज्ज, बण पांधी पन्ध मुकाउँदा ए। सुरती शब्दी प्रीती जाए बज्झ, टुट्टी गंढ्ढ फेर पवाउँदा ए। आत्म परमात्म करे हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे घर वसाउँदा ए। हरिजन साचे घर वसाउँदा ए। फड़ फड़ बाहों गले लगाउँदा ए। काया मन्दिर अन्दर राह वखाउँदा ए। बजर कपाटी तोड़ जन्दर, पड़दा दूई द्वैत चुकाउँदा ए। सोहणा दिसे अगम्मी मन्दिर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाउँदा ए। जोत जगे अन्दरे अन्दर, तेल बाती नाल ना कोए रखाउँदा ए। मन वासना दिसे ना कोई बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाउँदा ए। शरअ शरीअत तोड़ संगल, संगल दीन मज़्हब पन्ध मुकाउँदा ए। घर वड़ के पौड़े चढ़ के गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सुणे अगम्मी मंगल, जिस दा भेव छत्ती राग ना पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां कूड़ी क्रिया नाता आप तुड़ाउँदा ए। कूड़ी क्रिया नाता आप तुड़ाउँदा ए। प्रभ सतिगुर दया कमाउँदा ए। भगत भगवान आप जगाउँदा ए। सोई सुरती आप उठाउँदा ए। अकाल मूर्ती नाल मिलाउँदा ए। नाद तूरती इक सुणाउँदा ए। ख़ूबसूरती आपणी जोत चमकाउँदा ए। आसा मनसा पूरती, पूरी इच्छया आप कराउँदा ए। कलयुग कूड़ी खेल दिसे कूड़ दी, सच नाता आत्म परमात्म आप निभाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल ओसे कोहतूर दी, जिथ्थे मूसा मूँह दे भार सुटाउँदा ए। कोहतूर दिसे नुराना, नूरी जलवा इक जणाईआ। जिस परवरदिगार होए मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। सो मुरीद होए परवाना, मुर्शद आपणे गले लगाईआ। साचा कलमा दए इलाही कलामा, बिन रसना जिह्वा पढ़ाईआ। नज़री आए इक अमामा, आमद समझ सके कोए ना राईआ। जिस दा दरगाह झुले निशाना, सच निशाना इक वखाईआ। सो अन्तिम पहरे बाणा, अमाम आपणा फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर जिस करे ग़ुलामा, बरदे दर रिहा बहाईआ। तिस नूं सजदा झुक
❋
❋
करन सलामा, अलैकम इक्को इक सुणाईआ। उस दा वज्जे सच दमामा, दो जहान रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुर्शद वेखे आप मुरीद, इस्म आअज़म देवे दीद, शुनीद आपणा भेव चुकाईआ। दीद शुनीद खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। जुग चौकड़ी हो त्यार, नित नवित्त वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त लए संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, राउ रंक ना कोए वडियाइंदा । घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक प्रगटाइंदा। दीपक जोत नुरानी बाल, रोशन इक्को इक वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सृष्टी दए दृष्टी इष्ट देव गुर स्वामी इक्को इक जणाईआ। इक्को इक एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा। इक्को इक परवरदिगार, बेपरवाह नज़री आइंदा। इक्को इक राम आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्को इक मीत मुरार, काहन घनईया बंसुरी नाम वजाइंदा। इक्को इक भगत भण्डार, हरि हरि नामा नाम वरताइंदा। इक्को इक मन्दिर दुआर, इक्को गृह सोभा पाइंदा। इक्को इक चरण हरि करतार, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। इक्को इक प्रेम प्यार, सच प्रीती आप बंधाइंदा। इक्को नाम शब्द धुन जैकार, इक्को राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम लेखा पूर कराइंदा । कलयुग लेखा पूर कराउणा, हरि वडा वड जणाईआ। सति सतिवादी मार्ग लाउणा, सच सुच्च करे कुड़माईआ। सृष्ट सबाई इक्को राह वखाउणा, दूजा दर ना कोए दरसाईआ। सर्ब जीआं मिल के आत्म परमात्म ढोला गाउणा, धुर दा नाद वज्जे शनवाईआ । मिल के सखीआं साहिब स्वामी मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। निज नेत्र निज गृह दर्शन पाउणा, बाहर ढूंडण कोए ना जाईआ। अन्तर आत्म सच सरोवर तीर्थ नहाउणा, अठसठ वंड ना कोए वंडाईआ। घर विच घर दीपक जोती जोत जगाउणा, काया मन्दिर होए रुशनाईआ। पतिपरमेश्वर इक्को इष्ट मनाउणा, इक्को नूर नूर ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म आत्म सेजा मिल के गृहस्त हंढ्ढाउणा, सति सतिवादी गृहस्ती रूप वटाईआ। स्वर्ग बहिस्ती डेरा ढाउणा, सचखण्ड इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे धुर दा वर, पूरब लेखा लेखे लए लगाईआ । पूरब लेखा जाणे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मेहरवान प्रभ कोट जन्म दे मेट पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। आत्म परमात्म बणाए सच्चा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। तन काया माटी नाता झूठा साक, थिर कोए रहिण ना पाईआ। परम पुरख प्रभ देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जिस दा इक्को सिमरन पूजा पाठ, इक्को नाम वड्याईआ । इक्को पत्तण इक्को घाट, इक्को बैठा सच्चा माहीआ। इक्को दीन इक्को ज़ात, मज़्हब इक्को इक वखाईआ। आदि जुगादि
❋
❋
ना पाए वफ़ात, मढ़ी गोर ना कोए समाईआ। उस साहिब कोलों मंगो दात, जिस देंदयां तोट कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दस्सदे गए खात, खाता डूंग्घा इक वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के वेखो मार झात, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। श्री भगवान सतिगुर पूरा निरगुण रूप नज़री आए साख्यात, पड़दा उहला ना कोए रखाईआ। ओस नाल मिल के करो बात, जिस दी बात बातन समझ कोए ना पाईआ। माणस जन्म दा एहो लाहा ख़ास, लख चुरासी लैणा गेड़ कटाईआ। मात गर्भ फेर ना होवे वास, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जन भगत कहिण प्रभ जो किछ है सब तेरे हाथ, साडी चले ना कोए वड्याईआ। हउँ बालक नढ्ढे नन्न्हे की जाणीए तेरा घाट, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कर किरपा मेट अगली वाट, पिछला पन्ध दे मुकाईआ। तेरे नालों विछड़ी तेरी ज़ात, अन्तिम आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां दया कमाउँदा ए। नित नवित्त वेस वटाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा फेरा पाउँदा ए। लख चुरासी विच्चों चुग, आप आपणी गोद बिठाउँदा ए। जगत नेत्रां रहे गुंम, बिन निज नेत्र नज़र किसे ना आउँदा ए। गुरमुखां आसा जाए पुन्न, पूरी इच्छया पूर कराउँदा ए। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर पुकार लए सुण, अनडिठड़ी खेल वखाउँदा ए। जिन्हां अन्तर आत्म उपजाए आपणी धुन, तिन्हां काया धुनी रबाब इक वजाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख सन्त सुहेले घर मेले मेल मिलाउँदा ए। घर मेला मेल मिलाया ए। दीन दयाल दया कमाया ए। जगत विछोड़ा दूर कराया ए। सस्से उपर होड़ा इक लगाया ए। हाहा टिपी नाल सजाया ए। निरगुण सरगुण वंड वंडाया ए। सोहँ सोहणी धार चलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति नाता आप बंधाया ए। सति नाता बन्न्हे बन्धन, बंदगी आपणा नाम जणाईआ। आत्म परमात्म सच्चा भजन, हरि सीतगुर करे पढ़ाईआ। नाम निधान नेत्र अंजन, निरगुण निरवैर आप पाईआ। साहिब सुल्तान बण के सज्जण, जन भगतां संग निभाईआ। कलयुग अन्तिम आया पड़दे कज्जण, शब्द दोशाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणे रंग रंगाईआ। आपणा रंग रंगाए मजीठ, ललारी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ । आपणा नाम सुणाए गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। आपणा मन्दिर वखाए मसीत, मुल्लां काजी पंडत नज़र कोए ना आईआ । आपणा सोभावन्त सुहाए सीस, सीस जगदीश इक्को इक वखाईआ। आपणा कलमा दस्से हदीस, हज़रत करे सच पढ़ाईआ। जिस दा लेखा बीस इकीस, दूआ ज़ीरो सिफ़रा दो इक एकँकार जोड़ जुड़ाईआ। तिस दा खेल अगम्मी ठीक, बेदमी रिहा वखाईआ।
❋
❋
सृष्ट सबाई दस्से इक प्रीत, प्रीती परमात्म नाल समझाईआ। लख चुरासी हरिजन जाए जीत, जिते सर्ब लोकाईआ। मिट्ठा होवे कौड़ा रीठ, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। घर सज्जण सतिगुर मिले मीत, मित्र प्यारा फेरा पाईआ । आदि जगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त भगत भगवान दी सच्ची रीत, प्रीतम इक्को इक वखाईआ। रल मिल जीव जंत साध सन्त मुरीद मुर्शद सूफ़ी गाओ इक्को गीत, मसरूफ़ी कूड़ी दए चुकाईआ। हरूफ़ी जिस दी सुणदे ताअरीफ़, उस दा तुआरफ़ करो नेत्र नैण उठाईआ। सन्त सतिगुर इक दूजे दी सदा करन उडीक, दो जहान वेखण चाईं चाईंआ। गुरमुख गुरसिख गुर गुर मंगण प्रीत, प्रीती आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां कर किरपा कृपाल ठाकर प्रभ मिले आप ठीक, तिन्हां ठाकर घर घर नज़री आईआ। उह गुरमुख दीन मज़्हब शरअ दी पार करन लीक, शिरकत विच कदे ना आईआ। ओन्हां परवरदिगार दए तौफ़ीक, तोहफ़ा घर घर आप पुचाईआ। एहो धार कोई समझ ना सके बरीक, जगत नेत्र नज़र ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच्च सभनां झोली पाए भीख, जो दर घर साचा मंगण आईआ। जो सुत्ते दे कर पीठ, तिन्हां लख चुरासी विच भवाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर आपणा खेल करे अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को मन्दिर इक्को दवारा, इक्को घर इक्को दहिलीज, इक्को आसण इक्को सिँघासण इक्को तृष्ना इक्को आसन, इक्को नूर इक्को प्रकाशन, अन्त इक्को जोत समाईआ।