२६ पोह २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
भगत भगवान ना जाए विछड़, प्रभ विछड़े लए मिलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रखदा आया फ़िकर, फिकरां विच कोटन कोटि काल बिताईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणदा आया मित्र, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अन्दर करदा आया ज़िकर, खाणी बाणी ढोला राग सुणाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चढ़दा आया चोटी सिखर, सच दवारे सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धारों आया नितर, जोती जोत नूर रुशनाईआ। कोझे कमले ग़रीब निमाणे गले लगाए भरया चिक्कड़, दुरमति मैल आप धुआईआ। एथे ओथे दो जहान बण के साचा पिता पितर, पूत सपूते लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जगत विछोड़ा दए मिटाईआ। जगत विछोड़ा करे दूर, दूर दुराडा दया कमाइंदा। परम पुरख प्रभ हाज़र हज़ूर, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार खेल खलाइंदा। कोट जन्म दे कोटन कोटि कर मुआफ़ कसूर, दर मंज़ूर आपणे लेखे लाइंदा, जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, सो जन भगतां आसा मनसा पूर कराइंदा। सर्ब कला प्रभ हो भरपूर, भगत सुहेले आपणे रंग रंगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां मंगदे गए ज़रूर, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे इक्को नूर, दूजा चन्द ना कोए चमकाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च प्रीती इक्को इक रखाइंदा। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, ग़रीब निमाणे आपणे संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल नेड़े दूर, दूर नेड़ा गुरमुख काया अन्दर आपणा घर वसाइंदा।
धुर दी चिट्ठी करे फरयाद, अणडिठड़ा हाल सुणाईआ। सूलां सेज सत्थर आया याद, याददाशत भुल्ल कदे ना जाईआ । किरपा करी ग़रीब निवाज़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी चुक्की मणयाद, लेखा सब दा पूर कराईआ। निरगुण हो के रखे लाज, जोती जाता वड वड्याईआ। दो जहानां रच के काज, हरि करता वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सच सुनेहड़ा मार दर आवाज, धुर दी धार आप जणाईआ। वरन बरन ज़ात पात गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाउँदा रिहा समाज, सिख्या लोकमात समझाईआ। कलमा नबी रसूल दस्सदा रिहा कायनात, परवरदिगार वड्डी वड्याईआ।
❋
❋
निर्मल निरवैर नीर दस्सदा रिहा आबेहयात, अमृत रस रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। धुर दी चिट्ठी खोल्हे खुलासा, बिन अक्खरां दए समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दिसदा खेल तमाशा, सो साहिब बेपरवाहीआ। नित नवित्त पूरी करनेहारा आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे चरण करदे गए भरवासा, सो साहिब आपणी दया कमाईआ। निर्मल नूर ज़ाहर ज़हूर हाज़र हज़ूर जोती जोत करे प्रकाशा, पंज तत तन नज़र ना आईआ। भूपत भूप शाह पातशाह राज राजान बणे धुर दा राजा, रयीअत आपणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धुर दी चिट्ठी कहे मेरा संदेस, कलयुग समझ कोए ना आईआ। इक्को जाणे नर हरि नरेश, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। काग़ज़ कलम उते गोबिन्द लिख्या कोई ना लेख, शाही रंग ना कोए चढ़ाईआ। नेत्र लोचण नैण कोई ना सके पेख, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कोए ना गाईआ। अन्दर वड़्ह के पौड़े चढ़ के चरणी पढ़ के कोई बुज्झ ना सके भेत, पड़दा सके ना कोए खुल्हाईआ। पतिपरमेश्वर दीन दयाल हरि गोपाल तेरी समझ ना आवे खेड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। चिट्ठी कहे मेरा लेख अनोखा, दो जहानां समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल गोबिन्द इक्को दित्ता मौका, माछूवाड़ा इक सुहाईआ। छप्पर छन्न ना मन्दिर कोठा, गुरुदुआर ना कोए वखाईआ। गोदी दिसे ना उहदे पोता, फड़ उँगली ना कोए लगाईआ। इक्को नूरी मेल निर्मल जोता, जोती जोत करे रुशनाईआ। पुरख अकाल चरणी लाया गोता, समुंद सागर डेरा वखाईआ। करी पुकार बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द होंटा, अन्तर अन्तर अवाज़ लगाईआ। तेरा भाणा आदि जुगादि किसे ना रोका, एथे ओथे सके ना कोए मिटाईआ। जींवदयां प्रभ मेरे प्रभ कीता मोछा, आपणी मुश्किल हल्ल कराईआ। दर दवारे मंगां मार्ग सौखा, औखी घड़ी ना कोए जणाईआ। तेरा दरस छिन भंगर प्रभ जू बहुता, मेहर नज़र तेरी इक्को मोहे भाईआ। तेरी किरपा चरणां हेठ दबाया चौदां लोका, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। तेरे नाल इक्को मेरा रोसा, सच सुनेहड़ा दयां घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। साची चिट्ठी कहे मज़मून, दस दस्मेश लिख्त लखाईआ। जिस दा समझ सके ना कोए कानून, कलम काग़ज़ हथ्थ ना कोए उठाईआ । जिस दा नुक्ता ना कोई नून, अल्फ़ ये ना वंड वंडाईआ। उस दा इक्को इक ज़नून, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। उस दे दर होए ममनून, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ । गोबिन्द कहे मेरा लेख अवल्ला, अक्ल विच किसे ना आईआ। दो जहान हथ्थ ना आवे पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए पवाईआ ।
❋
❋
सच संदेसा इक्को घल्ला, अन्दरे अन्दर अवाज़ सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जोती शब्दी धार रला, रल मिल आपणी खेल वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मेरी चिट्ठी ओह, जिस नूं वाचन वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेखा सके कोई ना पोह, काग़ज़ पाड़ ना परे सुटाईआ। जिस नाल हथ्थ सके ना कोई छोह, पंज तत ओट ना कोई तकाईआ। जिस नूं पढ़ के निरगुण इक्को तेरा आवे मोह, ख़ुशीआं नाल नस्सां सथ्थ विछाईआ। जिस नूं सुण के तेरे नाम दा मिले ढोआ ढोअ, इक्को नाद वज्जे वाहो दाहीआ। जिस नूं पेख पेख दो जहानां होवे लोअ, रोशनी इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर तेरे वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरी चिट्ठी लेख, बिन अक्खरां अक्खर बणाया। जिस विच मेरा अगम्मड़ा भेख, ततव तन ना कोए हंढ्ढाया। जिस दा रूप ना कोई रेख, शाकार नज़र कोए ना आया। जिस दा इक्को इक हेत, हितकारी जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराया। चिट्ठी कहे मेरा लिखणहार गोबिन्द, बिन लेखा लेख बणाईआ। जिस दे नाल मेरी मिटी चिन्द, चिन्ता कोई रहिण ना पाईआ। मैं कोल जावां गुणी गहिंद, गहर गम्भीर दर्शन पाईआ। पुरख अकाल उठ वेख आपणी बिंद, जो सूलां सेज रिहा हंढ्ढाईआ। जिस दी प्रेम प्रीती धार सिन्ध, सागर कोटन कोटि मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण इक खुल्हाईआ। चिट्ठी कहे मैं जावां दर, घर साचे फेरा पाईआ। लै के आवां धुर दा वर, ख़ाली झोली इक भराईआ। पुरख अकाल कोलों ना जावां डर, निउँ निउँ चरणी लागां पाईआ। दोवें संभाल लवां फड़, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाल किरपा कर, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मैं सच लिखाउँदा हां। बिन काग़ज़ कलम लेख जणाउँदा हां। अन्तर अन्तर संदेस सुणाउँदा हां। साचा मन्दिर इक वसाउँदा हां। साढे तिन्न हथ्थ कन्दर डेरा लाउँदा हां। आदि जुगादि दा वज्जा जन्दर, प्रेम प्रीती नाल तुड़ाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे हाल जणाउँदा हां। दर तेरे हाल जणावांगा। बिन लेखा लेख पुचावांगा। चार जुग दा केस, बण दस्मेश तेरे अग्गे रखावांगा। तूं दाता इक नरेश, नर हरि तेरी ओट तकावांगा। सिँघ तक्क मेरे वल वेख, मैं तेरा ध्यान आपणे विच टिकावांगा। तेरे प्रेम विच खेल खेड, बाज़ी जित हार कदी ना जावांगा। जे सुत बणा के दित्ता भेज, पूत सपूता हो के सेव कमावांगा। जे तूं मैथों ओहले कीता भेद, उच्ची कूक रो रो रौला पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, जिस विच तेरा रंग रंगावांगा। गोबिन्द चिट्ठी लिखी
❋
❋
अपार, अक्खर नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक प्यार, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। तेरे पिच्छे वार दित्ता परिवार, परवरदिगार तेरी धार जणाईआ। तन लाह हार शृंगार, सत्थर सूलां सेज हंढ्ढाईआ। खुल्हड़े केस वेख दातार, दस दस्मेश रिहा जणाईआ। तेरी औखी घाटी विच संसार, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर गए हार, मुरीद मुर्शद देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रोवण ज़ारो ज़ार, गीता ज्ञान रही कुरलाईआ। अञ्जील कुराना कोई ना पावे सार, मसला हल्ल ना कोए वखाईआ। मैं नेत्र वेख्या आ के तेरा खेल सांझे यार, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधार, ख़ाली बुत्त सिल पूजस मनसा पूर ना कोए कराईआ। मैं इक्को तेरा मंगां दीदार, दीद तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साची चिट्ठी तेरे वल्ल बिन कासद आप पहुंचाईआ। ना कासद ना कोई हल्कार, चिट्ठी रसाइण नज़र कोए ना आईआ। ना सिपाही ना प्यादा ना अस्वार, ना कोई भज्जे वाहो दाहीआ। ना कोई पांधी पन्ध कर उतरे पार किनार, मंज़ल मंज़ल डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। चिट्ठी अन्दर लेख अगम्म, गुर गोबिन्द आप लिखाईआ। तेरा नूर तेरा चम्म, तन माटी तेरी वड वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा भन्न, घड़न भंनणहार तेरी सरनाईआ। मैंनूं फेर किसे ना कहिणा गुजरी चन्न, गुजरया हाल तैनूं दयां सुणाईआ। तेग बहादर इक्को वार पिता ल्या मन्न, मस्तक जगत विच टिकाईआ। अनन्द पुर खेड़ा वसाया छप्पर छन्न, दोंह दोंह हथ्थी सेव कमाईआ। दूतां दुष्टां दित्ता डंन, चिला तीर कमान टंक उठाईआ। अन्तिम तेरे चरणी मंगां मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। दूजी वार नीले फेर ना कसां तंग, वाग हथ्थ ना कोए टिकाईआ। इक्को तेरे लग्गां अंग, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं गावां तेरा छन्द, राग नाद इक्को इक सुणाईआ। तूं मेटीं मेरा पन्ध, बण पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। गोबिन्द कहे मेरी इक्को आस, प्रभ तेरे अग्गे रखाईआ। मात पित पूत कोई ना दिसे पास, जो तेरा तेरी झोली दित्ता टिकाईआ। तेरे मिलण दी इक्को ख्वाहिश, ख्वाहिश आपणी रिहा समझाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी पैंदी वेखां रास, गोपी काहन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवीं सच्चा वर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। सच संदेसा इक सुणाउँदा हां। पुरख अकाल चरणी सीस निवाउँदा हां। जगत जगदीश तेरे दर तों मंग मंगाउँदा हां। तेरा खेल आदि जुगादि अतीत, दरगाह साची वेख सोभा पाउँदा हां। तेरे नाल लग्गे प्रीत, प्रीतम इक्को इक ध्याउँदा हां। तेरा लेखा ऊँच नीच, घर चार कुण्ट तेरा रंग रंगाउँदा हां। निरगुण बणा
❋
❋
सच्चा मीत, मित्र प्यारे ओट तकाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाउँदा हां। मेहर नज़र उठा प्रभ ठाकर, आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द तेरी वाची पात्र, बिन पत्रयों पत्रा आप उलटाईआ। प्रगट होवां तेरी खातर, ख़तरा सर्ब चुकाईआ। चल के आवां तेरे पातण, पत्तण डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी जो मेरे नाम दा देवण भाषण, तिन्हां भाषा दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। सच स्नेहड़ा दए अकाल, अकल कला वड्याईआ । सुण मेरे लाडले लाल, हरि लालन रंग रंगाईआ। निरगुण हो के बणां दलाल, सगला संग निभाईआ। मुर्शद हो के पुच्छां हाल, मुरीदां झोली पाईआ। शब्दी हो वजावां ताल, दो जहानां राग अल्हाईआ। निरवैर हो के वसां नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। प्रितपालक हो के करां भाल, दो जहानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अल्हाईआ। सच संदेसा सत्थर सेज, गोबिन्द सरवण सुण ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दित्ता भेज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। निरगुण हो के खेडां खेड, सरगुण दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर मेरे प्रभ रखीं हथ्थ, एह तेरी वड्याईआ। इक्को वार देवां दस्स, दूजी मंग ना कोए मंगाईआ। तेरा मेरा निभे साथ, सगला संग रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी गावां गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेरयां सिखां वल वेखीं झाक, मेहर नज़र उठाईआ। एन्हां वरोलीं ना विच ख़ाक, माटी ख़ाकी लेखे लाईआ। मेरी एन्हां विच रल गई ज़ात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नज़री आईआ। मनमति नाता तुटे कमज़ात, गुरमति इक्को इक समझाईआ। ढहि सरनाई देवां आख, आख़र आपणा हाल सुणाईआ। तूं साहिब कमलापात, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ । इक्को आसा तेरे दरबार, गुर गोबिन्द आप जणाइंदा। निरगुण आवें विच संसार, निरवैर आपणा खेल कराइंदा। मेरे गुरमुखां लैणा उठाल, सोया कोई रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक चमकाइंदा। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा । आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद तेरी ओट रखाइंदा। मैं बाला नढ्ढा तेरा बाल, बालक गुरमुख तेरा रूप इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे झोली डाहइंदा। तेरे दर ते झोली डाह, प्रभ इक्को मंग मंगाईआ। निरगुण आवीं बण मलाह, बेड़ा मेरा कंध उठाईआ। मेरे अन्दर वड़ के करीं सलाह, बाहरों समझ सके ना कोए राईआ। मिल के सेवा तेरी लवां कमा, दर दर घर घर फेरा
❋
❋
पाईआ। लख चुरासी विच्चों सरसा विछड़े लवां जगा, जागण वेला इक्को इक समझाईआ। आपणा सच सुनेहड़ा इक समझा, पड़दा उहला रहे ना राईआ। पुरख अकाल दित्ता गा, धुर दा ढोला इक जणाईआ। निरगुण सरगुण गोबिन्द तेरा दूआ दित्ता बणा, सिफ़रा आपणा रूप वटाईआ। सिफ़रा दूए अग्गे अंक दित्ता जुड़ा, दस गुणां मिली वड्याईआ । बीस तेरा नाम रखा, बीस आपणी धार चलाईआ। जिस सिफ़रे विच्चों प्रगट होए बेपरवाह, निरगुण सरगुण दए समझाईआ । सो बीस बीसा लोकमात वार थित दए वडया, वड्डा आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। उच्ची कूक सब नूं दए सुणा, कलयुग अन्त श्री भगवन्त बेपरवाह आवे वाहो दाहीआ। वीह सौ वीह बिक्रमी मेरा लहिणा देवे पूर करा, लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द संदेसा दे जग्ग, पुरख अकाल जणाईआ । प्रगट होए पुरख समरथ, कल कल्की वेस वटाईआ। किसे नज़र ना आवे जगत अक्ख, दोए लोचण देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ना सके लभ्भ, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द सुणाए धुर फ़रमान, सच दवारे ख़ुशी मनाईआ। सूलां सेज होए परवान, दर मिली माण वड्याईआ। जिस दवारे पुरख अकाल मिल्या आण, आप आपणा हुक्म मनाईआ। अग्गे दस्स के धुर फ़रमान, सच सुनेहड़ा इक समझाईआ। निरगुण हो के आवां विच जहान, जोती जामा वेस वटाईआ। तेरी काया करां परवान, साढे तिन्न हथ्थ रंग चढ़ाईआ। अन्दर वड़ां हो जवान, बल तेरे नाल गंढ्ढाईआ। ढोला गावां बेज़बान, राग तेरा नाद वजाईआ । लेखा जाणा दो जहान, पुरी लोअ खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी पर्दा लाहवां आण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। साचा मार्ग दस्सां इक्को हो मेहरवान, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जो गोबिन्द तेरी प्रीती पिच्छे होए कुरबान, तिन्हां आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तेरी वड्याई मोहे मंज़ूर, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि रहें हज़ूर, ज़ाहर इक्को नज़री आईआ। मेरा भण्डारा रखीं भरपूर, अतोट अतुट नखुट कदे ना जाईआ। आपणा बख्शीं साचा नूर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवीं माण वड्याईआ। देवीं वड्याई ठाकर स्वामी, साहिब तेरी ओट तकाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरी कहाणी, गुर अवतार पीर पैगम्बरां गाईआ। सरगुण हो के बोली बाणी, निरगुण तेरा नाम ध्याईआ। जगत सरोवर बणया पाणी, तेरी धूढ़ वज्जे वधाईआ। कर किरपा मेरी अर्ज़ करीं परवानी, बेनन्ती तेरे दर शनवाईआ। तेरा महल अटल उच्च आलीशानी, अज़ीम रुतबा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। तेरा लेखा चिट्ठी ख़ाता, हरि ख़ालक आप जणाइंदा । गोबिन्द वेख सचखण्ड अहाता, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। ना कोई दिवस ना कोई राता, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ज्ञान ध्यान ना कोई दृढ़ाइंदा। ना कोई पुत्तर ना कोई नाता, निरगुण रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई सज्जण ना कोई साका, सैण प्यार ना कोए वखाइंदा। ना कोई किवाड़ ना कोई ताका, कुण्डा फड़ ना कोई लाइंदा। ना कोई पिता ना कोई माता, ना कोई बालक गोद सुहाइंदा। ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ाता, दीन नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग अन्तिम तेरी पूरी करां आसा, आसा तेरे नाल मिलाइंदा। इक्को ढय्या रख भरवासा, तेरी नईया तेरे विच्चों पार कराइंदा। चार जुग दी वेख शाख़ा, पत टाहणी फोल फुलाइंदा। तेरा अमृत प्रेम प्रीती धुर दा बाटा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाइंदा । तेरा सवा सेर इक्को वट्टे तुल्या आटा, दूजा तराजू नज़र कोए ना आइंदा। तेरा वेख चीथड़ पाटा, बाज़ हथ्थ ना सोभा पाइंदा । नीला छड्ड के बैठा रासां, शाहसवारा ख़ाली हथ्थ धराइंदा। तूं मन्नया मेरा आखा, छोटे बच्चयां नीहां हेठ दबाइंदा। मैं बणया तेरा बापा, पिता पुरख अकाल नाउँ धराइंदा। तूं मेरा जपया जापा, मैं तेरा रूप नज़री आइंदा। कलयुग अन्तिम हो के आवां आका, अकल कल आपणी खेल खलाइंदा। तेरे सिखां लहिणा चुकावां बाका, बाकी आपणी झोली पाइंदा। पांधी बण के मुकावां वाटां, दर दर घर घर वेख वखाइंदा। अन्दर वड़ के मारां ठाठां, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। सच दवारा खोल्हां हाटा, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। ओथे कोई ना दिसे आदि शक्ति जोत ललाटा, नूरी जलवा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण हो के बणां राखा, चोरी चोरी सेव कमाइंदा। दो हज़ार बिक्रमी बदल के आपणा पासा, पासा तेरा फेर उलटाइंदा। तूं वेखीं ख़ुशीआं नाल तमाशा, बीस बीस तेरा रंग रंगाइंदा। दो हज़ार इक बिक्रमी खोल्ह के तेरा ख़ुलासा, सचखण्ड दुआर आप जणाइंदा। दो हज़ार दो बिक्रमी तेरा खोल्ह दए भरवासा, दो हज़ार तिन्न गंढ्ढ पवाइंदा। दो हज़ार चार बण समराथा, जोबन नूरा आप दरसाइंदा। दो हज़ार पंज जाणे तमाशा, दो हज़ार छे तेरी छाल इक लगाइंदा। दो हज़ार सत्त दे साता, सति सतिवादी हुक्म मनाइंदा। तेरा लेखे लग्गे आखा, आख़र आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। दो हज़ार सत्त करे प्यार, गोबिन्द शब्दी दए वड्याईआ। तेरा सच्चा घर त्यार, तेरी उंगली दए लगाईआ। जिस दी खेल समझ सके ना कोई संसार, संसारी सार किसे ना आईआ । सवरन सवरन विच्चों उठाल, सरन आपणी लए लगाईआ। लेखा चुक्के ध्रू बाल, बालक आपणी गंढ्ढ पवाईआ। दो हज़ार अट्ठ बण दलाल, सिँघ मनी ख़ुशी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ ।
❋
❋
दो हज़ार नौ नौ दुआर, हरि करता दया कमाईआ। अन्दर वड़ के कर प्यार, दुरमति मैल धवाईआ। साफ़ करे आप करतार, कूड़ा हूंझे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरी साची बणत दए बणाईआ । गोबिन्द बणत बणाए तेरी, तरह तरह समझाइंदा। वीह सौ दस बिक्रमी पाए फेरी, फेरा आपणे नाम लगाइंदा। प्रेम प्यार दी कर के चेरी, चेला गुरू रूप वखाइंदा। मिटी ख़ाक वेखे ढेरी, ख़ालक आपणे रंग रंगाइंदा। कीती कहाणी पिछली वेरी, वेरवा अग्गे आप समझाइंदा। सोलां मग्घर कर देरी, शाह सुल्तान हुक्म सुणाइंदा। तेरे भगतां लई त्यार कर के बेड़ी, तेरा बेड़ा जगत सागर विच रखाइंदा। एहो प्रभ दी हेरी फेरी, भरम भुलेखे सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। वीह सौ दस बिक्रमी सोलां मग्घर, सो साहिब ख़ुशी मनाईआ । तेरी पिछली पूरी करे सधर, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। गुरमुखां लई मार्ग रखे पध्धर, राह विच ना कोए अटकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छोटे बाले दए वड्याईआ। छोटा बाला इक मनजीत, सुत तेरे वड्याईआ । पुरख अकाल चलाए रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ। मिल सखीआं गाए धुर दा गीत, सोहँ राग सुणाईआ। काया कर ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। वसणहारा निरगुण चीत, चेतन सर्ब वखाईआ। सच दवारे पीसण पीस, चक्की नाम चलाईआ। रविदास चुमारे मिल्या मीत, बटवारे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाईआ। तेरा लेखा लेखे जाए लग्ग, हरि करता आप लगाईआ। साचा दीपक गया जग, दो जहान करे रुशनाईआ। जगत दवारे गया भज्ज, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। सृष्ट सबाई नालों कीता अड्ड, वक्खरी धार चलाईआ। गुरमुख सच्चे सद्द, सिख्या इक समझाईआ। गुरमुख तोरो हस्स हस्स, नेत्र नैण ना नीर वहाईआ। परम पुरख दे चढ़या रथ, रथवाही बणया बेपरवाहीआ। तन तत खेड़ा ना होया भट्ठ, अग्नी भा ना कोए जलाईआ। मिल्या मेल पुरख समरथ, घर साचे वज्जे वधाईआ। श्री भगवान खोली आ अक्ख, इन्द्र दुआर दित्ता वखाईआ। हरिसंगत शब्दी कर इकट्ठ, इक सतारां ख़ुशी मनाईआ। वीह सौ यारां नींह रख, कलयुग जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। उन्नी कत्तक हस्स हस्स, हस्ती आपणे विच समाईआ। जगत जगदीशा कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पंज पोह हो के वस, पड़दा सब दा रिहा उठाईआ। नौ दवारे कर प्रगट, घर साचे आपणा आसण लाईआ। छब्बी पोह खेल कीती अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्ची देवे वड्याईआ। वीह सौ बारां ख़ुशी ना, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। गोबिन्द तेरा मार्ग ला, पहली चेत्र खेल रचाइंदा। शब्द सुनेहड़ा इक सुणा, लिख लिख पात्र आप घलाइंदा।
❋
❋
वीह सौ बारां रंग रंगा, हाढ़ सतारां जोड़ जुड़ाइंदा। हरिसंगत साचा मेल मिला, विचोला आपणा आप बणाइंदा। धुर दा ढोला इक्को गा, सोहँ राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची संगत आप बणाइंदा। साची संगत वीह सौ बारां, गोबिन्द तेरे नाल बणाईआ। पुरी अनन्द दी वेख बहारा, यार यारां विच रखाईआ। लेखा चुक्कया जंगल उजाड़ां, जूहां विच ना डेरा लाईआ। हथ्थ फड़े ना कोए तलवारा, ख़ंज़र खिच ना कोए चमकाईआ। भथ्था कमंद ना कोए धारा, चिला कमान ना कोए सिखाईआ। नीले करे ना कोए अस्वार, बाज़ हथ्थ ना कोए उडाईआ। गोबिन्द रूप अपार, निरगुण निरवैर दए समझाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, लेखा लेख ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल करना प्यार, प्रीती आपणे नाल जुड़ाईआ। इक्को बोल सच जैकार, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। तेरा कर सच विहार, शाह पातशाह देवे माण वड्याईआ। वीह सौ तेरां खेल न्यार, राज राजानां रिहा हिलाईआ। साधां सन्तां करे ख्वार, जीवां जंतां आप उठाईआ। राष्ट्रपति दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। कर के खेल आप न्यार, फेर तेरी बणत बणाईआ। वीह सौ चौदां बिक्रमी आई विच संसार, गोबिन्द तेरे तैनूं तैनूं तेरे चरणां सीस निवाईआ। नव खण्ड मंगे बण भिखार, धरनी धरत धवल आपणी आस पूर कराईआ। दो इक दा बणे प्यार, इक्की रूप वटाईआ। इकीआं इकीआं दा बणे सच्चा परिवार, परवरदिगार होए सहाईआ। इक्की इकीआं दए सहार, घर इकीआं आया फेरा पाईआ। जिस दा समझ ना आया किसे किनारा, सो भज्जया वाहो दाहीआ । सम्मत पन्द्रां दए हुलारा, तीर्थ तट्टां अठसठां फोल फुलाईआ। साध सन्त रोंदे वेखे जिउँ रोण कुचज्जीआं नारां, चज्ज अचार नज़र किसे ना आईआ। सुरत शब्द शब्द सुरत किसे ना कोई प्यारा, पीआ प्रीतम ना किसे मनाईआ। गल्लां बातां नाल करन जगत प्रचारा, आत्म पर्चा सके ना कोए पाईआ। चर्चा कर कर थक्के जीव गंवारा, ख़र्चा पल्ले गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। काया चरखा किसे कम्म ना आए विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा खेल कराईआ। सम्मत पन्द्रां वेख अठसठ, हरि आपणा खेल रचाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, प्रभ साची कार कमाईआ । इकीआं सिखां दे के वथ, आपणी उँगली रिहा लगाईआ। शब्दी डोरी पाई नथ्थ, शब्दी तन्द नाल जुड़ाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ही अक्ख, बाहरों पड़दा रिहा पाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तिन्हां जाए तट्ट, तट किनारा वेखे चाईं चाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पन्द्रां कहे मेरा खेल अपार, दस सत वज्जी वधाईआ । पुरख अकाल हो दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। गंगा जमना सुरस्ती तिन्ने होईआं ख़ुशहाल, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। किरपा करी पुरख अकाल, तट आया डेरा लाईआ।
❋
❋
इकीआं सिक्खां दित्ता सिखाल, धुर दी कर पढ़ाईआ । ढोले गावण बेमिसाल, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। माहीगीर बण के पाया जाल, मछली बची कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गंगा कहे जमना भैण, मैं सच सच्च सुणाईआ । औह वेख सानूं आया लैण, जिन साडी बणत बणाईआ। सुरस्ती कहे मेरे शरमाउँदे नैण, अक्ख सकां ना उपर उठाईआ। दो जहानां एहो दिसदा सैण, साक नज़र कोए ना आईआ। तिन्ने कहिण नी वेखो एहदी चरणी गुरमुख बहिण, सानूं मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गंगा जमना सुरस्ती पईआं रो, नेत्र नैण वहाया । वेखो साडा हो के गुरमुखां जोगा गया हो, साडी सार कोए ना पाया। साडे नालों तोड़ के मोह, मुहब्बत ग़रीबां नाल रखाया। एन्हां नूं देवे ढोआ ढो, साडे ख़ाली हथ्थ कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा वेख वखाईआ। तिन्ने रोंदीआं वेख मुटयारां, प्रभ आपणी दया कमाईआ। इकीआं नाल लग्गी बहारा, ख़ुशीआं नाल वज्जी वधाईआ। जिस नीला चोला खद्दर दा दित्ता पहली वारा, तिस कोलों तिन्नां दा माण चुकाईआ। भर के ल्याईआं प्रेम वाली धारा, जल चरणां उते रुढ़्हाईआ। ख़ुशीआं नाल दित्ता इशारा, उँगलां नाल समझाईआ। औह वेखो धुर दा लाड़ा, निरगुण दाता नूर नज़री आईआ। जिस दे गिर्द गुरमुख सखीआं लाया अखाड़ा, नच्चण टप्पण वाहो दाहीआ। एन्हां नाल करे प्यारा, अन्दर सुहञ्जणी सेज हंढ्ढाईआ। सानूं देवे ना कोई सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। श्री भगवान आदि जुगादि रिहा कुआरा, साचा सगन ना कोए मनाईआ। ओसे वेले अबिनाशी करते दित्ता लारा, हुक्मी हुक्म इक जणाईआ। लै के जाए तुहानूं तुहाढ्ढा लाड़ा, लाड़ी रूप बणाईआ। ख़बरदार रहिणा सर्ब त्यारा, त्यारी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान कर विहारा, सम्मत सोलां खेल समझाईआ। सम्मत सोलां खेल निरँकार, कर किरपा आप कराईआ। हुक्म दित्ता धुर दरबार, दर्शन सिँघ सच समझाईआ। पंज पंज दा खेल न्यार, निरगुण झोली इक भराईआ। सच समग्री करो त्यार, त्रैगुण अतीता दए वरताईआ। पन्द्रां कत्तक खेल अपार, हरि अपरम्पर दए वखाईआ। मस्तूआना मस्त मस्तान, मसला पिछला हल्ल कराईआ। मनी सिँघ मंगया दान, मनसा मनसा नाल रखाईआ। पूरा करे आप भगवान, भगवन देवणहार वड्याईआ । ओन्हां वखाए सच पकवान, भोजन अगणत जणाईआ। नौ सौ नड़्हिनवे राज राजान, दुआर आवे धुर संदेसा इक सुणाईआ। साची करनी कर परवान, परवाने आपणे विच लिखाईआ। गुरमुख सज्जण सुहेले घर महमान, भोजन इक्को वार वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भण्डारा कर त्यार, अग्गे करे सच विहार, सम्मत
❋
❋
सतारां पहली चेत नेड़े आईआ। पहली चेत आई नेड़े, सम्मत सतारां ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां पए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रोवण खेड़े, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आए बथेरे, कोटन कोटि रूप वटाईआ। मौसम वांग उड गए बटेरे, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहान वेखे थाउँ थाईंआ। दो जहान होया ख़तरा, ख़ातर-ख़ाह नज़र कोई ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पुकारन पत्रा पत्रा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां जोती नूर मिल्या कतरा, कतरा कतरे विच्चों वरताईआ। आप आपणे विच्चों बैठा रहे वक्खरा, जिस दी सार किसे ना आईआ। किसे नूं पूजण लाया पत्थरां, किसे नूं काग़ज़ां उते सीस टिकाईआ। किसे नूं विच बहाया मन्दिरां, किसे नूं जंगलां विच फिराईआ। आपणा किसे ना वखाया शजरा, हदूद समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द इक्को गाया फ़िकरा, फ़कत तेरी मंग मंगाईआ। मैं लेखा छड्डया बाज़ां तित्तरां, दर तेरे झोली डाहीआ। तेरा नूर निरँजण तेरे किसे ना चित्रा, चित्रकार नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। शाह शहिनशाह होए ना किसे मुहताज, लोड़वंद ना कोए अख्वाईआ। आपे जाणे धुर दा राज, दरगाह साची डेरा लाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्त वेख वखाईआ। सचखण्ड दा सच्चा ताज, श्री भगवान बणत बणाईआ। जिस ने सब दी रखणी लाज, पड़दा सब दे सिर ते पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सतारां सीस जगदीश आपणे आप टिकाईआ। सम्मत सतारां गया लँघ, हरि आपणी कल धराईआ। सम्मत अठारां धुर दी मंग, दो हज़ार बिक्रमी रही कुरलाईआ। विभिषण किहा राम चन्द, चन्द राम तेरी सरनाईआ। लंकापती मेरी टुट्टी गंढ्ढ, सैनापती तेरी वड्याईआ । जगत औंध गई लँघ, तेरी सेवा ना कोए कमाईआ। मेरा दे संग, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। इक्को मंगां साची मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेरी तुटी देवीं गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल गोसाईंआ। दसरथ सुत किहा तेरी डोर बद्धी तन्द, तार तार नाल गंढ्ढाईआ। चौथे जुग तेरा चाढ़्हे तैनूं रंग, रंग तेरी समझ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि करतार, हरि करता आप कराइंदा । वीह सौ अठारां बिक्रमी खेल अपार, धुर दी धार आप जणाइंदा। जिस खंजर कटार कीता जगत सुधार, सो कटार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतारा, हरि करता आप कराईआ। वीह सौ उन्नी खेल अपारा, इक नौ जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए सहारा, सिर
❋
❋
आपणा हथ्थ टिकाईआ। मुस्लिम सुन्नी पार किनारा, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। सचखण्ड दा सच विहारा, सति सतिवादी आप समझाईआ। सचखण्ड दा खोल्ह दवारा, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे लए कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर इकट्ठे, धुर संदेस आप जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी चरणी ढट्ठे, पहली चेत्र ख़ुशी मनाईआ। सारे कहिण साडे मुक्के रट्टे, पिछला लेखा कोए रहिण ना पाईआ। तेरे प्रेम प्यार दे अन्दर रत्ते, रता रंग ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। पहली चेत्र बीस बीस, आए तेरी शरनाईआ। तेरा कलमा तेरी हदीस, तेरे नाम वड्याईआ। तेरा ढोला तेरा गीत, तेरा राग अलाईआ। तेरा मन्दिर तेरी मसीत, तेरा मट्ठ नज़री आईआ। तेरा खेल प्रभ अनडीठ, वेख वेख दरसाईआ। तेरे चरण इक प्रीत, पुरख अकाल सच्ची भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर बैठे मंग मंगाईआ । पहली चेत्र मंग अपार, गुर गोबिन्द इक मंगाईआ। सूलां सत्थर तेरा याद, भुल्ल कदे ना जाईआ। पूरा कर कौल इकरार, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। गुरमुख सज्जण मेरे तार, गुरसिख लै उठाईआ। निरगुण हो के दे दीदार, सरगुण पर्दा लाहीआ। अन्दर वड़ के कर प्यार, प्रेम प्रीती सच हंढ्ढाईआ। सक्खीआं गा मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ । नाता तोड़ सर्ब संसार, हरिजन साचे लै प्रनाईआ। मैं वी वेखां आ के विच दरबार, गुर अवतार नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे माण वड्याईआ। सद वड्याई दे माण, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। शाह पातशाह श्री भगवान, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक दिवस महान, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। किस बिध हुक्म देवे हुक्मरान, हाकम आपणा हुक्म सुणाईआ। शहिनशाह बणे विच जहान, पातशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच समाईआ। पन्द्रां कत्तक वेख नज़ारा, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द कहे मेरे गुरमुखां कीता प्यारा, प्रीती मेरे नाल निभाईआ। इकीआं सीस बन्न्ह दस्तारा, दिवस रैण रूप वखाईआ। सति सति दा सति किनारा, तिन्ने कूटां वंड वंडाईआ। राह दिसे ना कोई विच संसारा, ताकी बंद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी खेल वेख ख़ुशी मनाईआ। इकीआं वेख होए ख़ुश, मिले माण वड्याईआ। उस वेले रहे चुप्प, कहिण कुछ ना पाईआ। श्री भगवान जन भगत तेरे सुत, पिता पुरख इक्को नज़री आईआ। इन्हां कोलों क्यों बैठा लुक, जिहड़े तेरा नाम ध्याईआ। निरगुण धारों आप उठ, निरवैर नूर कर रुशनाईआ। ठाकर हो के स्वामी
❋
❋
तुट्ठ, मेहर नज़र टिकाईआ । बाहों फड़ के गोदी चुक्क, आपणे गले लगाईआ। पिछला पैंडा जाए मुक्क, मुक्के जगत लोकाईआ। अग्गे आवे ना कोई दुःख, राए धर्म ना देवे सजाईआ। उजल होवे मात मुख, गुरमुख मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी हाल मुरीदां, मुर्शद इक्को इक जणाईआ। पन्द्रां कत्तक पीर पैगम्बरां कीतीआं ईदां, बकरीद समझ कोए ना पाईआ। पिच्छे वड्याई मिलदी रही जगत शहीदां, शहादत धर्म हेत लड़ाईआ। हुण प्रेम प्यार दी कटे आपणी हथ्थीं रसीदां, खण्डा सीस ना कोए टिकाईआ। गुरसिख मरे ना कोई मार के चीकां, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। जिस दी गोबिन्द रखीआं उडीकां, सो आया बेपरवाहीआ। वीह सौ वीह तों अग्गे पैण ना देवे तरीकां, डुब्बदे लए तराईआ। माण तोड़ना गुरसिखो तुहाढ्ढे शरीकां, शिरकत कोए रहिण ना पाईआ । कबाब भुंने सब दा उते सीखां, जो बैठे प्रभ भुलाईआ। दर आयां देवे माण नीचां, नीचों ऊँच बणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर पीचा, गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। गुरसिख प्रभ दा बणया जीजा, फड़ बाहों घोड़ी चढ़ाईआ। ख़ुशीआं नाल करे रीझा, गल सोहणे हार पहनाईआ। पिछला वेला सब दा बीता, अग्गे ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीहवीं सदी दए वड्याईआ। वीहवीं कहे मैनूं मिल्या पोह छब्बी, छिबीआं देवे ना कोए लोकाईआ। प्रभ दवारे आई भज्जी, हरिसंगत मिले वड्याईआ। चार जुग जो रही दब्बी, दीन मज़्हबां विच धक्के खाईआ। जिस दा लेखा सुट्टया विच रब्बी, अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। सो साहिब सतिगुर प्रेम नाल दर आपणे सद्दी, सद्दा दे मंगवाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढे पिच्छे नीहां हेठ बच्चयां दब्बी हड्डी, महल अटल दित्ता बणाईआ। फेर बणाई तुहाढ्ढी साची जद्दी, पुश्त आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाढ्ढे प्रेम अन्दर सूलां सेज अजे ना छड्डी, इक्की विसाख अल्लड़ पिण्डी आया हंढ्ढाईआ। की होया जे तारे विच्चों नईआ नबी, नौका आपणे कंध उठाईआ। शब्दी नौबत सच दवारे वज्जी, दो जहान रही जगाईआ। जोत अकालण बण के मालण जन भगतां दवारे आई भज्जी, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरसिख आत्म कोई ना रहे रंडी, कन्त सुहागी लए मिलाईआ। खुल्ल्ही मींढी सीस ना रहे छड्डी, नक्क नथ्थ सुहाग आप पवाईआ। दूर दुराडा पार लँघा धरत मात उते मारदीआं आईआं अड्डी, पन्ध मुकया वाहो दाहीआ। जिन्हां प्रीती धुरदरगाही लग्गी, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। वेखो प्रभ तुहानूं मिलदा अज्जी पज्जी, रातीं सुत्यां दरस दिखाईआ। गुर गोबिन्द धार इक्को बद्धी, ना सके कोए तुड़ाईआ । चल के आई वीहवीं सदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह तेरा खेल सोहणा, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के सौणा, आपणी सेज हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म ढोला
❋
❋
गाउणा, सोहँ राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती जाम प्याउणा, सच ख़ुमार चढ़ाईआ। विछड़यां नूं आण मिलाउणा, आपणे अंग लगाईआ। ग़रीब निमाणयां गोद बहाउणा, शाह सुल्तानां ख़ाक रलाईआ। सत्थर सेज दा मुल पुआउणा, कीमत आपे रिहा चुकाईआ। गोबिन्द तेरा वक्त सुहाउणा, सुहञ्जणी घड़ी ख़ुशी मनाईआ। इकीआं सिर छत्र झुलाउणा, इक्की आपणी गंढ्ढ पुआईआ। बीस इकीस भेव खुलाउणा, वेखे सुणे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना तेरी वेख सच्च, सच वज्जी वधाईआ। ख़ुशीआं नाल रहे नच्च, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। इक दूजे नूं रहे दस्स, वेखो चाईं चाईंआ। पुरख अकाल कीता इकट्ठ, हरिसंगत संग निभाईआ। नाता तोड़ अठसठ, चरण धूढ़ी इश्नान रिहा कराईआ। लेखा चुका मन्दिर मसीत मट्ठ, काया बंक इक सुहाईआ। इक्को मार्ग रिहा दस्स, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा समझाईआ। इक्को धीरज देवे जत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। इक्को आपणे मिलण दी देवे अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। तिस दी चरणी जाईए ढट्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची बणत बणाईआ। प्रभ साची बणत बणाउँदा ए। कल अचरज खेल रचाउँदा ए। निरगुण निरवैर हो के आउँदा ए। धुर दा ढोला राग सुणाउँदा ए। साचा सोहला आप अलाउँदा ए। मौला आपणा रूप वखाउँदा ए। कीता कौल तोड़ निभाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वडयाउँदा ए। जन भगत वड्याई साची इक्की, हरि करता आप जणाइंदा। गोबिन्द मंगी एहो सिक्खी, जिस सिख्या विच पुरख अकाल समाइंदा। खंडयों धारों एहो निक्की, जिस दा रूप नज़र ना आइंदा। जगत वालों एहो निक्की, जो अन्दरे अन्दर बणाइंदा। माछूवाड़े दी सच्ची चिट्ठी, पुरख अकाल पढ़ सुणाइंदा। जिस दे उते वीह सौ वीह बिक्रमी लिखी मिती, मित्र प्यारा आपणे विच छुपाइंदा। कोई ना जाणे मुनी ·षी, साध सन्त भेव ना पाइंदा। सब दी कीती कीती फिकी, रस आपणा आप भराइंदा। दो जहान जाए ना भिट्टी, पूरा रूप ना कोए रखाइंदा। जे कोई वेखे नीहां हेठ उह रखाई चिट्ठी, जिस दे उपर अक्खर कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्कीआं नाल इक्की जुड़ाइंदा। गोबिन्द तेरी इक्की जोड़ां, जोड़ी पुत्रां नाल मिलाईआ। जिस दी पुरख अकाल नूं पई लोड़ा, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। एहो जवाब उदों दित्ता कोरा, तेरी वस्त तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे तेरी आ गई मिती, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी अरदास इक्को निक्की, निक्की निक्की ग़ुफ्तार सुणाईआ। तेरी झोली पाए तेरी सिक्खी, फ़तिह डंका वाहिगुरू तेरा नाम
❋
❋
वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह मेरा लेखा मूल चुकाईआ। मेरा लेखा मूल चुका आप, बेपरवाह मेरे गुसाईंआ। तूं साहिब सज्जण बण साक, दो जहान ना होण जुदाईआ। इक्को वारी गया आख, अभुल्ल भुल्ल जाईं ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह शहिनशाह सच गोसाईंआ। सच गोसाईं मेरे साहिब, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तेरी महिमा अचरज अजाइब, लीला गणत गणी ना जाईआ। तेरा लेखा सब तों होया गायब, गोबिन्द चिट्ठी हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा दूजा बणया ना कोई नाइब, जो पड़दा दए चुकाईआ। जो आया सो तेरे मताइत, गुर अवतार पीर पैगम्बर दूर दुराडे बैठे ध्यान लगाईआ। सारे कहिण प्रभ तेरी मन्नीए रहित, पिछली छड्डी सर्ब लोकाईआ। तेरे नाम दा चारों कुण्ट प्या कहत, दर दर घर घर जा ना कोए वरताईआ। इक दूजे नाल सारे रहे बहिस, पंडत पांधे मुल्लां शेख़ ग्रन्थी पन्थी करन लड़ाईआ। तेरे नाम तों आवे तहिश, निवण सो अक्खर झोली कोई ना पाईआ। साडी कोई ना चले पेश, सारे बैठे मुख भवाईआ। तूं आप आपे वेख, तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्कीआं दे आपणा भेत, इक्की अग्गे इक्की पिच्छे इक्कीआं विच तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । मेहरवान उठा मेहर नज़र, दर इक्को इक मंग मंगाईआ। परवरदिगार कर फ़ज़ल, रहमत आप कमाईआ। निरवैर पुरख तेरा अदल, अदालत इक्को सोभा पाईआ। सब दे सिर ते कूकदी अज़ल, लोकमात सके ना कोए बचाईआ। पीर पैगम्बर तेरे नाम दी गौण ग़ज़ल, ग़रज़ आपणी इक प्रगटाईआ। साडी धारा सब दी बदल, बदला चुक्के जगत लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे वेख प्रभ मेरे मित्र, नेत्र नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे आए तेरा ज़िकर, दोए जोड़ ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोंदे बितर बितर, नीर वहावण मारन धाईंआ। जिन्हां दे साहिब वसया नेड़े अन्दर, दवारे आया माहीआ। जुग चौकड़ी जिन्हां दा राह तक्कदा रिहा कर के वड्डे जेरे सबर, सबूरी आपणे नाल हंढ्ढाईआ। मेहरवान हो के करे मेहर नज़र, नज़र इक टिकाईआ। डुब्बदे फड़ फड़ तारे बेड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कूड़ी क्रिया पए झेड़े, इक्को आपणा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ कर ध्यान, आपणा नैण उठाईआ। बाहर खड़े तेरे महमान, दर आए आस रखाईआ। साडी करे सच पहचान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। चरण कँवल करे परवान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सच वखाए इक निशान, जिस दा रंग समझ कोए ना पाईआ। धुर दा देवे इक ज्ञान, साची करे सति
❋
❋
पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ खोल्ह अक्ख, नेत्र नैण इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे ढट्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। अग्गे पिच्छे आए नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तेरा नाउँ रहे रट, धुन इक्को राग अलाईआ। इक्को तेरी लैण मत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। विष्नूं अग्गों जोड़े हथ्थ, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। ब्रह्मा कहे पत रख, दर तेरे वास्ता पाइंदा। शंकर कहे मैं भोला नाथ, सुद्ध बुध ना कोए जणाइंदा। तेई अवतार कहिण असीं होए दास, दासी रूप सर्ब वटाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण आए छाण धूढ़ी ख़ाक, पहचान नज़र कोए ना आइंदा। नानक निरगुण कहे खोल्ह ताक, दवारा तेरा इक्को सोभा पाइंदा। भगत अठारां कहिण असीं जन भगत वेखीए साक, सज्जण संग ना कोए रखाइंदा। रल मिल करीए इक्को बात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ अग्गे, अगली कहाणी दए जणाईआ। दर आए सारे लग्गे चंगे, फुल्लां सेज हेठ विछाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार तक्कदे जाओ, सज्जे खब्बे ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा हस्सदे आओ, ख़ुशीआं गीत अलाईआ। भगत दवारे वड़दे आओ, आपणा सीस झुकाईआ। सोहँ ढोला पढ़दे आओ, इक्को राग अलाईआ। साचे पौड़े चढ़दे आओ, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ सरनाई पड़दे आओ, माण अभिमाण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं पल्लू दए फड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो साढे तिन्न हथ्थ, हरि अगली वंड वंडाईआ। जिस दे उते बहि के जन भगतां लए रख, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। एथे टेको सारे मथ्थ, मस्तक धूढ़ी नाल रगढ़ाईआ। हुक्म देवे पुरख समरथ, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार सारे तक्कदे, सज्जे खब्बे ध्यान लगाईआ। गुरमुख सोहणे चंगे फबदे, चीरे रंगदार बन्हाईआ। दरस दीदार इक्को मंगदे, बिन पुरख अकाल दूजी ओट ना कोए तकाईआ। प्रेम प्रीती दान वंडदे, वस्त इक्को इक वरताईआ। चरण प्रीती नाल हंढ्ढदे, नाता छुट्टा जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे सुणो गुर अवतार, सो सच सच्च जणाईआ। दर्शन करो नाल प्यार, गुरमुख सारे नज़री आईआ। जिंन्हां अन्दर वड़या निरँकार, घर बैठा डेरा लाईआ। एहनां नाल करो प्यार, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
देवणहारा साचा वर, आसा सब दी पूर कराईआ। तेई अवतार आए वेखण, आपणा ध्यान लगाईआ। एहनां पिच्छे गोबिन्द आपणे बच्चे कीते भेंटण, भेंटा इक्को वार चढ़ाईआ । एह गुरसिख गोबिन्द दी गोदी खेडण, ख़ुशीआं नाल ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख आपणा आप आए वेचण, पुरख अकाल कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण, गोबिन्द एह कौण जिन्हां बद्धे चीरे, सीस आपणे रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे एह मेरे निक्के निक्के हीरे, जिन्हां नाल मेरी वड्याईआ। जिन्हां दी मैंनूं वी लग्गे पीड़े, मेरी पीड़ पुरख अकाल वंडाईआ। जिन्हां विच ना कोई शरअ ना जंजीरे, ना कोई गंढ्ढ पुआईआ । एह गुरसिख चोटी चढ़े्ह अख़ीरे, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम ईसा मूसा मुहम्मद तुहाढ्ढे मुरीद होए बेपीरे, जो तुहाढ्ढी सिख्या गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। भगत अठारां आए अग्गे, भज्जण वाहो दाहीआ। कबीर कहे क्यों सोहणे लग्गे, क्यों देवें माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे एह मेरी प्रीती बज्झे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गोबिन्द कहे मैं एहनां दे सज्जे खब्बे, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े लभ्भे, जिन्हां आपणा मेल मिलाईआ। भगत दवारे फिरन भज्जे, सोहणी रचन रचाईआ । श्री भगवान पड़दे कज्जे, सिर आपणा ओढण इक टिकाईआ। डूंग्घी डिगे ना कोई खड्डे, फड़ बाहों लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। नानक कहे मोहे चढ़या चाउ, घर वज्जी सच वधाईआ । पुरख अकाल करे न्याउँ, मेहरवान होए सहाईआ। गुरमुख गुरसिख पकड़े बाहों, फड़ बाहों लए मिलाईआ। निथाव्याँ देवे थाउँ, चरण कँवल इक सरनाईआ। नगर खेड़ा वसाए गाउँ, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। तिस साहिब बलि बलि जाउँ, जो डुब्बदे रिहा तराईआ। निरगुण सरगुण लाए पाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर्ब सुखदाईआ। गोबिन्द कहे मैं होया दयाल, दयालता तेरी नाल रलाईआ। लेखा चुक्कया शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को वेख वखाईआ। मेरा बूटा ल्या पाल, बण माली सेव कमाईआ। आ के पुच्छया मुरीदां हाल, मुर्शद वेस वटाईआ । सन्त सुहेले लए भाल, गुर चेले रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । गोबिन्द कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो भगत, हरि भगती इक दृढ़ाइंदा। पुरख अकाल दी साची शक्ति, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। देवे वड्याई विच जगत, जागरत जोत डगमगाइंदा। लेखे लाए बूँद रक्त, मात गर्भ दस दस मास बन्धन चुकाइंदा। दर आयां रहिण ना देवे कोई फरक, निक्कयां वढ्ढयां इक्को घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा खेल कराइंदा। विष्नूं कहे एह की रंग लाल,
❋
❋
लालन रूप वटाईआ। लच्छम कहे मैं होई बेहाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ भगतां उते होया दयाल, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जीव जगत दिसण कंगाल, लाल आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। ब्रह्मा कहे नज़री आए रंग कंचन सोहणा, सोहणी बणत बणाईआ। आत्म अन्तर जिस ने मोहणा, मोहणी रूप वटाईआ। साची सेजा जिस ने सौणा, सुहञ्जणी सेज इक आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा बोल सब ने गाउणा, गावे गीत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो रंग रिहा वखाईआ। शंकर कहे रंग सूहा, सोहणी धार चलाइंदा। मैं फिर फिर वेख्या जंगल जूहां, चारे कुण्टां फेरा पाइंदा। जल धारा वेखे नदी नूहा, समुंद सागर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अचरज आपणी कार कमाइंदा। तेई अवतार कहिण रंग चिट्टा, चिट्टी धार वज्जी वधाईआ। गुरमुख प्रभ मेल मिल्या वड्डा निक्का, निक्के वड्डे रिहा तराईआ। फड़ के बाहों बाहर कढ्ढे अन्धेरी खड्डा, घर साचे कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान दया कमाईआ। गुर गुर कहिण रंग खट्टा, खट्टी गुरमुखां झोली पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रत्ता, रती रत्त रिहा सुकाईआ । देवणहारा ब्रह्म मत्ता, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण पका इक्को मता, दूजा संग ना कोए रखाईआ। मार्ग दे के जाए सच्चा, सच सच्च समझाईआ। जन भगत कोई ना रहे कच्चा, जिस आपणा मेल मिलाईआ। पहलों गोबिन्द बणाया बच्चा, बच्चा गोबिन्द गुरमुख बच्चयां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को रंग रिहा चढ़ाईआ । ईसा मूसा कहे रंग नीला, नीली धार समझ ना आईआ। परवरदिगार छैल छबीला, धुरदरगाही सच्चा माहीआ। वेखण आया भगत कबीला, इक्को आपणा फेरा पाईआ। दो जहानां बण वसीला, वसल आपणा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। मुहम्मद कहे रंग काला, कलमा इक जणाईआ। गल विच्चों लाही तसबी माला, मन का मणका आप भवाईआ। निरगुण निरवैर बणे दलाला, सच दलाली इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्ते रंग चढ़या रूप, रेख नज़र किसे ना आईआ। देवे वड्याई शाहो भूप, शहिनशाह बेपरवाहीआ। आवण जावण चुक्की चूक, लेखा कोए रहे ना राईआ। दहि दिशा ना भवे कूट, चार कुण्ट ना कोए भवाईआ। हरिसंगत प्रभ दी गोदी सौणा घूक, सुत्यां फेर ना कोए उठाईआ। गुरमुख सोहणे बणे पूत, पिता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । सत्ते रंग करन हासा, ख़ुशीआं नाल रहे जस गाईआ। वेखो प्रभ मिल्या पुरख अबिनाशा, जिस दी समझ
❋
❋
किसे ना पाईआ । सेवक बणया दासी दासा, चाकर रूप वटाईआ। आदि जुगादि ना कदे विनासा, ना मरे ना जाईआ। साचा देवे इक भरवासा, एका इक्की इक्की नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। सत्ते रंग कहिण साडा मिल्या मेल, वज्जी सच वधाईआ। पुरख अबिनाशी चाड़्हया तेल, जन भगतां सगन मनाईआ। रल मिल खेलीए इक्को खेल, ख़ालक ख़लक रिहा खलाईआ। फेर कोई ना पवे राए धर्म दी जेल, बंदीख़ाना नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। सत्त रंग कहिण साडी इक्को वार, एकँकार दिती वड्याईआ। वेखो भगत खिली गुलज़ार, गुलशन हरि जू रिहा महकाईआ। मौली रुत्त इक बहार, रुत्त बसन्त रूप वटाईआ । पत्त टाहणी टहिके पुरख नार, बिरध बाल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल एह तेरा, तेरी कुदरत विच्चों नज़री आईआ। आ के वेख्या तेरा डेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। एथे नज़र ना आए तेरा मेरा, मेरा तेरा इक्को रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह कहे मैं चिट्ठी फोलां, जो गोबिन्द सूलां सेज लिखाईआ। बिन अक्खरां बिन जिह्वा बोलां, अनबोलत राग अलाईआ। बिन कंडे तराजू तोल तोलां, साचे तक्कड़ नाम चढ़ाईआ। बिन मन्दिर मस्जिद मट्ठ दुआर खोल्हां, साचे घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची चिट्ठी आप समझाईआ। गोबिन्द चिट्ठी लिखी अपार, अपरम्पर आप जणाइंदा। साची सिक्खी होए त्यार, सिख्या सब नूं इक समझाइंदा। चार वरनां दए प्यार, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। सब दा इष्ट पुरख अकाल, दूजा सीस ना कोए निवाइंदा। तिस दी सारे करो भाल, जो लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दा आदि जुगादि वज्जे ताल, शब्द नाद सेव कमाइंदा। जिस दी घालणा रहे घाल, सेवा सब दी वेख वखाइंदा। जिस दी सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जिस दा जोती नूर जलाल, जलवा इक्को इक प्रगटाइंदा। जिस दा नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कादर आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करो निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गोबिन्द खड़ा ख़बरदार, आपणी भुजां रिहा उठाईआ । जिस दा पहरेदार निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे ग़रीब निमाणे यार, दुखियां दर्द वंडाईआ। वेखो सब दे सीस बद्धी दस्तार, चूंडी कोई रहिण ना पाईआ। हरि कन्त होए सुहागण नार, रंडेपा अन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सख़ीआँ मिल के गावे मंगलाचार, गीत गोबिन्द अलाईआ। इक्की नाल इक्की होई
❋
❋
त्यार, एह इक्की आपणे विच्चों प्रगटाईआ । गोबिन्द दे सच्चे लाल, लालन रूप वखाईआ। ख़ुशीआं नाल गल विच पा हार, अमरजीत वज्जे वधाईआ। छोटा नढ्ढा निक्का बाल, सुरजीत सिँघ रंग चढ़ाईआ। गुरसिख हरिसंगत अग्गे होए ना कोई कंगाल, सब दी कंगाली आपणी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्द्रां कत्तक सम्मत पन्द्रां दा लेखा दए वखाल, जो सवा रत्ती केसर दित्ता वखाईआ। सवा रत्ती कढ्ढ केसर, हरि केशव आप जणाइंदा। जिहड़ा लेख लिखाया उदों थनेसर, सो थनेसर संगत घर बणाइंदा। जिस दी सेवा करे परमेश्र, पेशवा आपणा रूप धराइंदा। हरिसंगत सारे वेखो सारे खुल्हे नेत्र, निज नेत्र दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ रखे निरँकार, मेहरवान दया कमाईआ। सभना नाल करे प्यार, प्रीती आपणे चरण बंधाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े यार, गुरसिख सज्जण लए मिलाईआ। ख़ुशीआं नाल करे आधार, अद्धविचकार ना कोए टिकाईआ। विष्नूं हो जा ख़बरदार, शब्द संदेस नाल समझाईआ। ब्रह्मे करी निमस्कार, जो तेरा ब्रह्म मेरे विच मिलाईआ। शंकर एहनां चरणां हेठ त्रिसूल रखणी झाड़, चार दुआर ना कोए जणाईआ। तेई अवतारां एहनां नूं लैणा संभाल, हुक्म इक्को वार समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करयो सच प्यार, प्रेम प्रीती इक दृढ़ाईआ। नानक निरगुण कहे मैं एहनां दा सेवादार, जो तेरा नाम ध्याईआ। उह गोबिन्द मेरा जोत नूर उज्यार, जिस दी जोती बुझ कदे ना जाईआ। एह उहदे गुरमुख गुरसिख सरदार, जिन्हां दी सरदारी सचखण्ड विच आपणे लेखे लाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी नूं लभ्भदे गए गुरू पीर अवतार, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। उह सच्चा राज उह सच्चा जोग, जिस नूं लभ्भया बेपरवाहीआ। गुरमुख सदा मंगण प्यार, सिर आपणे ताज टिकाईआ। जिन्हां अन्दर वड़या निरँकार, तिन्हां ओट कोट कोट जुग दी शहिनशाही चरणा हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सवा रत्ती केसर, केसर गुरमुख लैणा दाईआ। केसर कहे मेरे विच पाओ पाणी, आब आब मिले वड्याईआ। जन भगतां मिल्या हाणी, हाणी हाणीआं नाल मिलाईआ। जिस दी चार जुग पढ़ पढ़ सुणाउँदे बुझाउँदे रहे बाणी, सार शब्द पढ़ाईआ। जिस दी किसे ना आई पछाणी, सो आपणी पछाण गुरमुखां रिहा बुझाईआ । जिस दी गाउँदे रहे अकथ कहाणी, सो महिमा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो दाअवे नाल देवे जन भगतां पद निरबाणी। दाअवे नाल देवे निरबाण पद, पदवी इक्को इक रखाईआ। गुरमुख लँघ के जाए पार हद्द, जिस हद्द विच वसे बेपरवाहीआ। गुरसिख तेरा पल्लू कदी ना जावे छड्ड, पल्लू छड्डे ना सच्चा शहिनशाहीआ। भगतां नालों कदी ना होया अड्ड, अड्डरा घर ना कदे बणाईआ। तुसीं मेरी धुर दी यद्द, याददाशत
❋
❋
आपणी नाल रखाईआ। धन्न भाग मैं तुहाढ्ढे विच गया सज, बिन भगतां मेरी सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। केसर कहे पाणी मिले ठंडा, मेरी तृखा बुझाईआ। मैं भगतां नाल पावां गंढ्ढां, आपणी सेव कमाईआ। जिस बंदगी कर बणे बंदा, सो बंदगी दयां समझाईआ। जिस साहिब सतिगुर मेरा तिलक लगावे मस्तक चन्दा, सो चन्द चांदनी नूर चमकाईआ। हरीदुआर आ के कोई ना रहे गंदा, गंदगी सब दी बाहर कढ्ढाईआ। तरखाण हो के फेरया रंदा, दुरमति मैल धुआईआ। जट्ट बण के फड़या डण्डा, हुक्म नाल डराईआ। निरगुण हो के अन्दर लँघा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख माणे सेज पलँघा, सोहणी रुत्त सुहाईआ। एह उह दुआरा जिस नूं कैहन्दे पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों पुरी आपणा नाम प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। इक्की कहे मेरा लेख एका, एकँकार तेरी वड्याईआ। तेरी रखी जुग जुग टेका, दूजी आस ना कोए टिकाईआ। तैनूं मिलयां होए बुध विवेका, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेका, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जन्म जन्म दी बदले रेखा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सदा रखे साया हेठां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। साहिब सरनाई गए आ, आपणा पन्ध मुकाया। पुरख अकाल होए सहा, साहिब सतिगुर मेहर नज़र उठाया । डुब्बदे पार लए करा, पाथर आपणी झोली पाया। ग़रीब निमाणे गले लगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे रंग रंगाया। हरिजन रंग चढ़े अनोखा, उतर कदे ना जाईआ। हरिसंगत तेरे नाल करे ना धोखा, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। किसे नूं लोड़ नहीं पढ़न दी पोथा, बिन पढ़यां पार लँघाईआ। साध सन्त सारा कीता थोथा, थोथी मति जणाईआ। कलयुग अन्त बिन पुरख अकाल कोई ना देवे होका, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ । हरिसंगत वीह सौ वीह बिक्रमी छब्बी पोह निरगुण मिलण दा मिल्या मौका, मुकम्मल आपणे नाल रलाईआ। गोबिन्द सुत उठया ला के ढौका, आपणी लए अंगड़ाईआ। हथ्थ नाल मिलाया पौंचा, उँगली उँगलां नाल छुहाईआ। डुब्बदे तारे फड़ फड़ पोटा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। फिरे दरोही चौदां लोका, दस्तगीर होए ना कोए सुहाईआ। गुरमुख अग्गे कोई ना रहे औखा, औखी घाटी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लए तराईआ। हरिसंगत प्रभ तारन आया, दीनां नाथ दीन दयाला। त्रैगुण माया डेरा ढाया, होए आप रखवाला। समरथ स्वामी सिर देवे छाया, शहिनशाह लेखा जाणे शाह कंगाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। पोह सताई
❋
❋
लेख लिखे, लिख्त लेख वड्याईआ। इक्की अग्गे इक्की पिच्छे, पिच्छे अग्गे आपणी गंढ्ढ पवाईआ। इक्की इक्की धार रखे निक्के वड्डे, बुढ्ढे बाल इक्को घर वसाईआ। सब दे मार्ग करे सिध्धे, औझड़ राह ना कोए पाईआ । प्रभ मिलण दी साची बिधे, समरथ आप समझाईआ। रल मिल सखीआं पावण गिध्धे, ख़ुशीआं राग अलाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जो जन बज्झे, तिन्हां भिन्नड़ा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए समझाईआ। लेखा समझण दी सच्ची लोड़, बिन लेखे लेख बणे ना राईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा नाता जोड़, जोड़ी इक बणाईआ। चार जुग मैनूं रही थोड़, मेरा घाटा पूर ना कोए वखाईआ। तेरे हथ्थ मेरी डोर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरा सुख लैंदे रहे ठग्ग चोर, यारी कूड़ी जगत लगाईआ। मेरी समझ ना पाई किसे अन्ध घोर, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। तेरे दर ते पावां शोर, होका दे सुणाईआ। पुरख अकाल वेखणा कर के गौर, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी विछुंनी चिरीं आस पुचाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं रोवां नीर, नेत्र नैण वहाईआ। मेरे सुख विच सुत्ते रहे पीर फ़कीर, रातीं जाग लए ना कोए अंगड़ाईआ। तेरे विछोड़े अन्दर मैनूं लग्गी पीड़, बिरहों रोग ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। भिन्नड़ी रैण सुण बात सच्ची, सो सतिगुर आप जणाईआ। चार जुग तूं रही कच्ची, यारी कच्चयां नाल लगाईआ। छब्बी पोह तैनूं करां पक्की, पक्की तर्हां समझाईआ। श्री भगवान दी बणीं बच्ची, वांग बच्चयां लाड लडाईआ। कोझी कमली होवीं ना रंडी, रंडापन ना कोए रखाईआ। जन भगतां दरस करीं आपणी अक्खीं, घर आ के फेरा पाईआ। अमृत वेले उठ के दस्सीं, आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दुखड़ा दए गंवाईआ। प्रभू मैं रातीं उठ के वेखण आवांगी। जिहड़े गाउँदे तेरी साखी, तिन्हां नेत्र दर्शन पावांगी। जो पिच्छे रह गए बाकी, लहिणा देणा अन्त चुकावांगी । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच सुहञ्जणी रैण अख्वावांगी। तूं चल आई दुआर, सो साहिब सच जणाईआ। जन भगतां करीं दीदार, जो मेरा दर्शन रहे पाईआ। तेरा दुखड़ा देण निवार, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। तेरा मिटे अन्धेरा अँध्यार, चन्द चांदना देण चमकाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना होईं ख्वार, ठग्ग चोर संग ना कोए निभाईआ। साचे गुरसिख करीं त्यार, प्रीती इक्को इक लगाईआ। तेरा दस्से अद्ध विचकार हाल, हालत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दुखड़ा दए गंवाईआ। मैं रातीं अक्ख खुल्हावांगी । समरथ तैनूं सीस निवावांगी । तेरे दर तों मंगां हक़, हकीकत आपणी झोली पावांगी। जे तेरे भगत गए थक्क, एहनां आपणी गोद सवावांगी। जिहड़े
❋
❋
तेरे कोलों पिच्छे गए हट, तिन्हां माया पर्दा इक रखावांगी। मैं बोलां सच्चो सच्च, सच सुआणी बण के सेव कमावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा रंग इक रंगावांगी । तेरा रंग इक्को लाल, लालन लाल लाल चढ़ाईआ। केसर बणे सच दलाल, भगत दलाली विच टिकाईआ। मस्तक जलवा नूर जलाल, ललाट इक्को इक रुशनाईआ। खेल वेख दीन दयाल, दर तेरे सोभा पाईआ। मैं कर कर थक्की भाल, चारों कुण्ट उठ उठ धाईआ। मेरा हल्ल ना होया सवाल, आसा पूर ना कोए कराईआ। मैं शाहों होई कंगाल, दौलत धन ना कोए वरताईआ। बलहीण होई निढाल, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। फिर फिर आई मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धर्मसाल, धर्मी रूप ना कोए वटाईआ। सच दवारे करन हराम, विभचार सारे रहे कमाईआ। बिन भगतां आत्म अन्तर दिसे ना किसे अराम, सांतक सति ना कोए वरताईआ। दीन मज़्हब दे सारे होए गुलाम, अक्खरां नाल प्रीत लगाईआ। तेरा जलवा तक्के ना कोई अमाम, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। मैं झुक झुक बरदी दर करां सलाम, सज्जदा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। देणी वड्याई माण केसर लाल रंग, सवा रत्ती रत्त रत्त नाल रंगाईआ। भगत सुहेले ला अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जिन्हां शब्दी पाई विच मंग, तिन्हां जगत दे वड्याईआ। एहनां सीस झुकाए पन्ध, हरिसंगत भार कटाईआ। गोबिन्द सुत कदी ना देवण कंड, मुख सके ना कोए बदलाईआ। सारे ढोला गावण छन्द, तूं मेरा मैं तेरा साचा संग इक रखाईआ। गोबिन्द दवारा पुरी अनन्द, अनन्द पुरी रूप वखाईआ। इक्को वार छन्नयां गुजरी चन्द, दूजी धार शब्द प्रगटाईआ। जन भगतां पाए ठंड, अमृत आत्म मेघ बरसाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। पुरख अकाल रखाया संग, साचा जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे लए तराईआ। अग्गे पिच्छे इक्की इक्की, अकल कला अख्वाईआ। अग्गे पिच्छे साची सिक्खी, सतिगुर विच समाईआ । अग्गे पिच्छे धार तिक्खी, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। अग्गे पिच्छे रूपों निक्की, निरगुण आप प्रगटाईआ। दोहां मिल के बणे लुकण मिची, अन्दर बाहर पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे अट्ठ दए वड्याईआ । साढे अट्ठ पोह सताई, रुत्त रुतड़ी आप सुहाइंदा। दो सत्त ना होए जुदाई, जन्म वंड ना कोए वंडाइंदा। दर आयां घर करे कुड़माई, पिच्छे रहिंदयां मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे थाउँ थाईं, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। गोबिन्द बूटा पुटया इक्को काई, तिस बूटे बेड़ खुल्हाइंदा। सचखण्ड लेखा दए लिखाई, जिस दा अंक ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, घर साचा वेख वखाइंदा। बूटा पुटया काही इक, इक इक नाल मिलाईआ। उहो लेखा जाए लिख, जिस एह खेल रचाईआ। दूसर किसे ना पए दिस्स, वेखे ना कोए लोकाईआ। करवट दे ना बदले पिट्ठ, सनमुख ना लए अंगड़ाईआ। कलयुग जीव सारे रहे पिट्ट, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल समझाए सच्च, सच सच्च जणाइंदा। जो प्रभ सरनी गए ढट्ठ, तिन्हां ढट्ठयां आप उठाइंदा। आपणे बन्न्ह साची गट्ठ, एथे ओथे ना कोई खुल्हाइंदा। प्रभ दी छाती चढ़न नट्ठ नट्ठ, जिन्हां आपणा घर वखाइंदा। पंज तत काया चोला सब ने जाणा छड्ड, थिर कोई नज़र ना आइंदा। मढ़ी गोर रखणे हड्ड, तन माटी ख़ाक समाइंदा। जन भगतां प्रभ पत्त लए रख, परमेश्वर आपणे विच मिलाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी एहो इक्को सच्चा हट्ट, जो बिन सतिगुर हाकम झोली कोई ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब नूं कर के गए पक्क, पक्की तर्हां सर्ब समझाइंदा। परवरदिगार पुरख अकाल राम रहीम इक्को समरथ, जिस दी समरथय विच गुर अवतार सेव कमाइंदा। पीर पैगम्बर उहदे हथ्थ, जिन्हां दी नाड़ बहत्तर वंड वंडाइंदा। जिन्हां चिर ना देवे आपणी अक्ख, अक्खर पढ़ ना कोए सुणाइंदा । एसे कर के सारे मार्ग गए दस्स, शब्द सुनेहड़ा इक घलाइंदा। सो साहिब खोल्हे हट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। खोल्हे हट्ट भगत दुआर, भगवन दए वड्याईआ। घर मिल्या मित्र प्यार, मीत प्यारा इक अख्वाईआ। तक्को इस दा नज़ार, बिन अक्खां रिहा वखाईआ। जिस दा लभ्भया ना किसे किनार, सरसे लभ्भे जगत लोकाईआ। जिस ने आपणा लेख रोड़या जल विच जलधार, लेखा फेर रिहा समझाईआ। बिन चिट्ठीउँ चिट्ठी रसैण बणया हल्कार, डाक देवे वाहो दाहीआ। पुरख अकाल नाल करे प्यार, दूजी रीत ना कोए जणाईआ। गुरमुख तेरा मन्दिर दुआर, काया बंक नज़री आईआ। जिस दे अन्दर वड़ के अमरदास गुरू पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अमरदास कहे एह वी विच्चों जलधार, सतिगुर पूरा जाम प्याईआ। अंगद कहे नानक लिखार, नानक कहे मेरा निरँकार, निरँकार कहे अर्जन मेरा वणजार, जो मेरा वणज कराईआ। गोबिन्द कहे हरि चरण तिक्खी धार, हरि गोबिन्द तिक्खी धार विच समाईआ। सत्त अट्ठ नौ दे के गए लार, दसवें आपणी गंढ्ढ पवाईआ। दसवां नहीं एह सुत दुलार, पुरख अकाल पिता माईआ। पुरख अकाल नहीं एह सेवादार, जो गुरमुखां सेव कमाईआ। गुरमुख नहीं एह भगत अधार, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। भगवन नहीं एह सब दा प्यारा, प्यार विच्चों प्यार प्रगटाईआ। प्यार नहीं प्रभ दा खेल न्यारा, बिन हरि किरपा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा लाया इक अखाड़ा, जिस विच गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत
❋
❋
योधे सूर बैठे आसण लाईआ। गुरमुख कहिण असां करना दंगल, कलयुग आपणा बल प्रगटाईआ। कलयुग कहे मेरा टुट्टा संगल, घुंडी घुंडी दए दुहाईआ। जां वेख्या तां सुणयां इक्को मंगल, जो प्रभ नूं रहे ध्याईआ। ना कोई उजाड़ ना कोई जूह ना कोई जंगल, भगत दुआर बहि के ख़ुशी मनाईआ। इक्को वार जिन चरण कँवल कीती बन्धन, तिस पूजा पाठ दी लोड़ रही ना राईआ। क्यों सवा रत्ती नाल गुरसिख प्रेम प्यार नाल मस्तक लाए चन्दन, चन्द चांदनी नूर रुशनाईआ । जुग जुग आपणी टुट्टी आया गंढ्ढण, गोबिन्द विच विचोला बणाईआ। गुरसिख पिछली भिच्छया आया मंगण, अगली आपे दए वरताईआ। जो प्रभ दे दर तों संगण, धर्म राए फड़ लै के जाए वाहो दाहीआ। फड़ के एहनां पुट्ठा टंगण, देवण बहुत सजाईआ। जे रविदास किरपा ना करदा ब्रह्मण क्यों तरदा जिस चुराया कंगण, कंगणां वाला आपणी कांग विच रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत तेरे प्यार दा टिक्का, हरि सतिगुर आप लगाईआ। हरिजन तारे वड्डा निक्का, निक्के वड्डे इक्को रंग रंगाईआ। सर्ब जीआं दा बण के पिता, पुरख अकाल फेरा पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किसे कोलों कोई अक्खर ना सिक्खा, सिखावणहारा आप हो जाईआ। गुर गोबिन्द दा लिख्या चिट्ठा, बिन अक्खरां दए पढ़ाईआ। जिस ने हाल आ के डिठा, तिस लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक समझाईआ। इक्को वर दए समझा, समझ समझ विच मिलाईआ। जो प्रीती विच होए फ़िदा, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। तिन्हां सिर हथ्थ दए टिका, मेहर नज़र उठाईआ। हरिसंगत नाल लए रला, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ । सारी संगत रल मिल सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लैणा गा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। वेखो विष्नूं गया आ, नेत्र नैण उठाईआ। हरिसंगत अग्गे करे दुआ, आपणा हाल सुणाईआ। नूरी नूर इक ख़ुदा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। लेखा जाणे दो जहां, दो जहानां वाली इक अख्वाईआ। रल मिल सारे इक्को थाँ लओ खा, खा खा ख़ुशी मनाईआ। इक्की संगत इक्की पंगत इक्कीआं लेखा दित्ता लिखा, इक्की प्रगट कर के इक्की इक्कीआं नाल जोड़ जुड़ाईआ। हरिसंगत एहनां दे अग्गे धर के, आप आपणी उँगली लाईआ। वेंहदयां वेंहदयां सब दे अन्दर वड़ के, आपणा मेल मिलाईआ। नौ दवारे पार कर के, दस्म दवारी सोभा पााईआ। दरस दिखावे अग्गे खड़ के, जोती नूर रुशनाईआ। गुरसिख कोई ना उठे सवेरे तड़के, पंज वेर इक्को नाम ध्याईआ। पुरख अकाल शब्द बबाणे आए चढ़ के, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुरसिख सुत्ते सुरती फड़ के, आपणे नाल सवाईआ। सनमुख बातां कर के, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। सीस ताज रख के, आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, कोई खेल ना करे डर के, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। हरि का हुक्म करना पए मंज़ूर, सिर सके ना कोई उठाईआ। जो आया सो कर के गया कसूर, ख़ता मुआफ़ होए ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जाप जपदे रहे हो के मज़बूर, मज़बूरी आपणी झोली पाईआ। सूफ़ी तपदे रहे वांग तन्दूर, अग्नी तत भस्म कराईआ। सूली चढ़दे रहे बण मनसूर, मुश्किल आपणे सिर टिकाईआ। भगत डुब्बदे गए वहिंदे पूर, कबीर जुलाहा जलधार डेरा लाईआ। सारे कैहन्दे गए तूं हाज़र हज़ूर, क्यों बैठा मुख भवाईआ। कलयुग आपणा बन्न्ह सच दस्तूर, साचा मार्ग इक लगाईआ। तेरे भगतां बिन तेरे कोई ना करे भरपूर, ख़ाली भाण्डे ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। गुर अवतार कहिण धन्न निरँकार, निरगुण तेरी वड वड्याईआ। भगत दवारा दे विखाल, आपणी उँगली नाल लगाईआ। जिस घर वसें हो के काल दयाल, दयालता आपणी झोली पाईआ। तेरा महकदा वेखीए फुल्ल डाल, पत्त टाहणी ख़ुशी मनाईआ । नेत्र वेखीए तेरे लाल, गुरमुख सज्जण चाईं चाईंआ। जिन्हां पिच्छे बदली आपणी चाल, चाल निराली इक बणाईआ। नव नौ चार पिच्छों पूरी कीती घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। सचखण्ड दा सच दुआर सच्ची धर्मसाल, भगत दुआर दित्ता बणाईआ । दीपक आपणा जोती बाल, इक्को नूर कीता रुशनाईआ। सब दे सिर ते चीरे बन्न्ह के लाल, कंचन रूप दित्ता वटाईआ। कंचन विच्चों सूहा करे सवाल, सूहा चिट्टे सीस निवाईआ। चिट्टा खट्टे रिहा भाल, जिस गोबिन्द रंग चढ़ाईआ। खट्टा कहे ईसा मूसा मिले दलाल, नीला आपणा लेख जणाईआ। नीला कहे मुहम्मद होया हलाल, काली धार छुरी चलाईआ। महिबूब माही आप निरँकार, निरगुण इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा मन्दिर इक दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ। दर दरवेश खड़े करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा गुलशन खिले गुलज़ार, कली कली महकाईआ। बुलबुल वेखे आपणी वार, सोहणा गीत राग सुणाईआ। चन्द चमके आपणी धार, नूरी नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ तक्क, हरि ताकत नाल जणाइंदा। एन्हां विच किसे उते नहीं कोई शक़, जिन्हां आपणा रंग चढ़ाइंदा। आपणी हथ्थीं दित्ता हक़, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। पिछला मेट के दूई फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाइंदा। सब दा नावां आवण जावण विच्चों दित्ता कट, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। सच दवारा खोल्ह हट्ट, वणज इक्को इक कराइंदा। चार वरनां दे के मत्त, गुरमति इक समझाइंदा। जिस दे थल्ले दब्बी आपणी रत्त, सो आपणे रंग रंगाइंदा। नेत्र खोल्ह के वेखो अक्ख, हरि भगतां आखर आपणे कोल बहाइंदा। सच सच कहे प्रभ एहनां दा करना पक्ख, पक्की आपणे नाम बंधाइंदा। धीरज सन्तोख दे के
❋
❋
जत, जागरत जोत इक जगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार कुण्ट करो ख्याल, हरि ख़ालक आप जणाईआ। गुरमुख होए सच्चे लाल, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। बिन छुरीउँ कीते हलाल, करद नज़र ना कोए वखाईआ। करया खेल इक कमाल, बेपरवाह आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड दित्ता वखाल, वक्खरा आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार वेखण झुक, निउँ निउँ ध्यान लगाईआ। जिध्धर वेखण गुरमुख रहे बुक्क, सोहँ ढोला अल्हाईआ। सारे कहिण साडा पैंडा गया मुक्क, अग्गे सके ना कोए भवाईआ। गोबिन्द सानूं बणा के गया पुत्त, पुरख अकाल दी झोली पाईआ। पुरख अकाल गया तुठ, मेहरवान होए सहाईआ। लख चुरासी विच्चों रखी मुट्ठी इक्को मुट्ठ, जो आपणी झोली रिहा भराईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं इशारे नाल रिहा समझाईआ। इशारे नाल देवे इशारा, ईश अन्त ना कोए पाइंदा। एह गुरुआं पीरां दा अन्त किनारा, आपणे चरणां विच रखाइंदा। ग़रीब निमाणयां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलया जैकारा, तिन्हां एथे ओथे दु:ख ना कोए वखाइंदा। गुरसिखां उठाल रंग चाड़्हया गाड़्हा, रत आपणी नाल रंगाइंदा। लेखे लगा ग़रीब माढ़ा, शाह सुल्तानां चरणां हेठ दबाइंदा। गुरमुखो गुरसिखो तुहाढ्ढी प्रीती पिच्छे कढ्ढे हाढ़ा, हौका तुहाढ्ढा आपणी झोली पाइंदा। गोबिन्द लाल बरख़ुरदारा, बरख़ुरदारी आप कमाइंदा। सति धर्म दा बण वणजारा, साचा हट्ट आप चलाइंदा। भगत दुआर इक दवारा, ठांडा घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल करे करतार, करते हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत देवे इक प्यार, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। उह बच्चे गोबिन्द रखे नाल, जो जंग शहादत गए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी वीहवीं वीहवां हिस्सा आपणा आपणे हिस्से पाईआ। वीहवें हिस्से तों होई इकी, एकँकार देवे वड्याईआ। गुरू नालों संगत उच्ची, संगत विच बैठा हरि जू डेरा लाईआ। जिन्हां दी पुरख अकाल नाल लग्गी रुची, तिन्हां दी रचना वेखे जगत लोकाईआ। एहो धार नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों चलाई पुट्ठी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। एथे गोबिन्द सिक्खी अज्ज नहीं लुकी, बच्चयां अगला राह वखाईआ। जिन्हां धरत धवल दी मिट्टी आपणी पिठ चुक्की, थल्ले बैठे डेरा लाईआ। जिन्हां दी राख फड़ के इक इक मुट्ठी, राज राजानां शाह सुल्तानां साधां सन्तां घर घर दिती पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। देवे माण वड्याई विच संगत, सिँघ संगत लए उठाईआ। नाल रलाए ब्रह्मण पंडत, नौ जन्म दा पन्ध चुकाईआ।
❋
❋