२७ पोह २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
अचरज खेल जोत निरँकारी, बेअन्त आप कराइंदा। शब्द गुर सच सिक्दारी, थिर घर साचे हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार करो निमस्कारी, पीर पैगम्बर आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव चरण छुहाओ दाढ़ी, दर दवारा इक वखाइंदा । जुग चौकड़ी वेखो वारी, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत करो विचारी, बोध अगाधा आप समझाइंदा । गीता ज्ञान अञ्जील कुरान करो निमस्कारी, हुक्म हाकम इक उपाइंदा। दर घर साचा वेखो इक्को वारी, इक इकल्ला आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साची खेल रच निरँकार, निरगुण वड्डी वड्याईआ। शब्दी सुत कर त्यार, योद्धा गुरू इक बणाईआ। सतिगुर बणे पहरेदार, सेवा सच सच कमाईआ। सचखण्ड दी साची धार, थिर घर विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सुन अगम्म चरणां हेठ लताड़, बण पांधी पन्ध मुकाईआ । लेखा जाण सर्ब संसार, गुर अवतार भेव मिटाईआ। लेखा देवे देवणहार, दाता दानी होए सहाईआ। जुग चौकड़ी कर पनिहार, सेवक चाकर रूप वखाईआ। काग़ज़ कलम बण लिखार, लेखा दो जहान जणाईआ। अन्तर सब दी वजांदा रिहा सतार, सति सतिवादी आप हिलाईआ। बोध अगाधा देंदा रिहा आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई जोत अकाल, अकल कला अख्वाइंदा। शब्द गुरू सतिगुरू दयाल, दयालता आपणी आप वखाइंदा। जुग जुग दी घालण घाल, हरि लेखा लेखे विच रखाइंदा। पीर पैगम्बरां मन्न सवाल, हरि रहमत आप कमाइंदा। परवरदिगार बण दलाल, भगत विचोला फेरा पाइंदा। हकीकत जणाए इक हलाल, हज़रत आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी इक तौफ़ीक, ताकतवर वड वड्याईआ। सच संदेसा इक हदीस, कलमा आपणा नाम पढ़ाईआ। पिछला लेखा गया बीत, अग्गे मार्ग रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स इक्को सच्ची रीत, दूजा राह ना कोए वखाईआ। मिल के सब ने गाउणा गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, दवारा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी वसे हर घट चीत, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। लख चुरासी परख नीत, जीव जंत पड़दा रिहा फुलाईआ। आत्म परमात्म बणे मीत, मित्र प्यारा इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सुणाए एको, एकँकार वड्डी वड्याईआ। नेत्र खोल्ह सारे वेखो, पड़दा रिहा उठाईआ। जन भगतां करे बुध विवेको, विवेकी आपणी सेव लगाईआ। निरगुण हो के धारे भेखो, भेख पखण्ड रिहा गंवाईआ। चरण कँवल देवे टेको, टिक्का मस्तक चरण लगाईआ। पहलों आपणा आप
❋
❋
कीता भेंटो, ततव तत नज़र कोए ना आईआ। उस दी गोदी बहि के खेडो, जो साहिब सच गोसाईंआ। दु:ख सुख सुनेहड़ा इक्को वार भेजो, प्रभ सुणे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड निवासी इक इकल्ला, अकल कला वड्याईआ। वसावणहारा सच महल्ला, रहमत आप कमाईआ। हुक्म अन्दर फिराए राणी अल्ला, मुहम्मद ख्वाहिश दए दुहाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल बैठा डेरा लाईआ। दीपक जोत इक्को बला, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। सच संदेसा धुर दा घल्ला, जुग जुग कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। धुरदरगाही सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। हुक्मे अन्दर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर दर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक प्रगटाइंदा। सच दवारा कर प्रगट, प्रगट धार चलाईआ। नव नौ चार पिच्छों खोल्लया हट्ट, बण हटवाणा सेव कमाईआ। जन भगतां मार्ग दित्ता दस्स, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हिरदे अन्दर हरिजू वस, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। तीर निराला मारया कस्स, चिला कमान आपणा नाम बणाईआ। उपर पड़दा आप रख, भिच्छया दूजी ना कोए वखाईआ। निरगुण हो के करदा पक्ख, सरगुण आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा पिछला चुका संसार, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। अग्गे देवे ना कोई सहार, पीर पैगम्बर संग ना कोए रखाइंदा। सारे तोबा तोबा कर के रहे पुकार, आपणा सबक ना कोए सुणाइंदा। सो सच्चा इक्को परवरदिगार, साहिब साचा नज़री आइंदा। तोहफ़ा देवे देवणहार, रहमत आपणा नाम वरताइंदा। लोक परलोका करे ख़बरदार, सच श्लोका इक जणाइंदा। मौका मिल्या पहली वार, गुर अवतार पीर पैगम्बर निउँ निउँ ख़ुशीआं नाल सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर साचा सच्चे भाइंदा। घर साचा सच्चा दरबार, वज्जी सच वधाईआ। अग्गे वेख्या एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। तख्त निवासी बैठा शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, एका हुक्म सुणाईआ। परम पुरख दी मन्नो आण, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी सिफ्त गाण, सो सिफ्ती भरया बेपरवाहीआ। उस दे उते रखो ईमान, जो कामल पुरख अख्वाईआ। उस दा करो ध्यान, जो हर घट रिहा समाईआ। उस दा कलमा पढ़ो कलाम, जिस कायनात बणाईआ। उस नूं करो सलाम, जो पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। उस नूं मन्नो अमाम, जिस नूं मुहम्मद बैठा सीस झुकाईआ। उस दा सुणो पैग़ाम, जो पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। उस दे बणो महमान,
❋
❋
जो मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। उस दी करो पहचान, जो जुग चौकड़ी पहचान विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकट्ठा होया दस्ता, दस्तगीर आप बणाइंदा। सारे कहिण पिछला बन्न्हीए बसता, अग्गे फोल ना कोए वखाइंदा। तेरा नाम कलयुग कूड़ी क्रिया कीता सस्ता, काग़ज़ कलम छाही वंड वंडाइंदा। सच ख़ुमारी चढ़े कोई ना मस्ता, मस्ती विच कोए ना आइंदा। वेख साडा हाल ख़सता, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा नज़री आइंदा। पीर पैगम्बर पकड़न अञ्जील कुरान, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरा सिदक तेरा ईमान, तेरी मुहब्बत नज़री आईआ। तेरा मन्दिर तेरा मकान, काअबा तेरा रूप वटाईआ। तेरा हुक्म बेपहचान, समझ सके कोए ना राईआ। असीं होका दे के आए विच जहान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । बीस बीसा प्रगट होए श्री भगवान, परवरदिगार नूर अल्हाईआ। जिस दा इक्को इक इस्लाम, इस्म इक्को इक वखाईआ । जिस दा जलवा नूर नूर नुरान, महताब बैठा नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। ईसा कहे मेरी पूरी आसा, तृष्ना रहिण ना पाईआ। मूसा कहे मेरा भरवासा, कोहतूर धार ना कोए बणाईआ। मुहम्मद कहे मोहे तेरा भरवासा, कदमबोसी इक्को मोहे भाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं वेखां आप तमाशा, जुग चौकड़ी खेल रचाईआ। नानक कहे मैं मंगां साथा, सगला संग निभाईआ। गोबिन्द कहे मेरा मन्नया आखा, जो पिछला लेखा समझाईआ। पुरख अकाल कहे मैं पुरख समराथा, नित नवित्त आपणी धार बणाईआ। सतिजुग कहे मैं कोई नहीं करना पूजा पाठा, इक्को तेरा इष्ट मनाईआ। कलयुग कहे मेरी अन्धेरी राता, तेरी समझ किसे ना आईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां पिता माता, पूत सपूते गोद उठाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां कर किरपा देवां आपणीआं दातां, नाम निधान झोली पाईआ। लेख मुकावां ज़ातां पातां, ऊँचां नीचां मेट मिटाईआ। सेवा करां बण के राखा, होका देवां वाहो दाहीआ। रंग रंगां इक्को साचा, सति सतिवादी कन्त हो जाईआ। फर्श बणाए धरत माता, जिस घर गुरमुख बैठे आईआ। जिन्हां दी इक्को सोहणी सच्ची भाषा, सोहँ ढोला रहे गाईआ। एथे रहे ना कोई बदमाशा, बदी नेकी आपणे रंग रंगाईआ। धर्म दवारा खोल्ह के हाटा, जन भगतां इक्को नाम झोली पाईआ। आत्म सेज सुहाए खाटा, सुहंझणी रुत्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मूसा कहे मैं मंगया दान, इबनुलवक्त तेरी सरनाईआ। होका दे के गया पैग़ाम, पैगम्बर कर पढ़ाईआ। मूसा कहे मैं कीती इक कल्याण, तेरे कलमे विच्चों आपणा कलमा बणाईआ। ओस कलमे विच तेरा ईमान, जिस दी समझ किसे ना आईआ।
❋
❋
उह कलमा तेरे चरणां हेठां दब्बया सदा निशान, बिन तेरी किरपा वेख सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वर दाते बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे मैं दित्ता सबूत, साबत तेरा नाम जणाईआ। तत हंढ्ढाया पंज तत कलबूत, कलमा इक्को इक गाईआ। सच दृढ़ाए सच महिबूब, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। अर्श फर्श तों उच्चा अरूज, शहिनशाह तेरा इक समझाईआ। आदि जुगादि रहे महिफूज़, भन्न तोड़ सके कोई ना राईआ। कवण जाणे क्यों बणया मज़बूत, घाड़त कवण घड़ाईआ। मैं निक्का नढ्ढा बाला तेरा पूत, समझ सका ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पीर पैगम्बर करन सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। ठाकर स्वामी तेरा बरदा, बंदगी इक्को दए समझाईआ। तेरे दवारे कोई ना आवे डरदा, भय विच बैठे मुख लुकाईआ। तेरा नाउँ ब्रह्म पढ़दा, रसना जिह्वा गाईआ। भाणा भाणे विच्चों जरदा, सिर आपणे इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच वड्याईआ। तिन्नां दिती इक दलील, प्रभ अग्गे अर्ज़ सुणाईआ। दरगाह साची सच अपील, मन्न बेपरवाहीआ । तुध बिन दिसे ना कोए वकील, वकालत करे ना कोए लोकाईआ। वेला अन्त दस्स अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। कवण वेले बदलें तकदीर, तदबीर आपणी दे जणाईआ। असीं बैठे शाह हकीर, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी सानूं होण ना देवीं दिलगीर, दर तेरा राह तकाईआ। शरअ तेरी कड़ी ज़ंजीर, शरअ नाल बंधाईआ। तूं उच्च अगम्मा पीर, बेनज़ीर तेरी वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्डी शमशीर, दो जहानां डेरा ढाहीआ। तेरा लेखा लिखीए काग़ज़ां उते मार लकीर, कलम छाही जोड़ जुड़ाईआ। तेरा ढोला गाए पीर फ़कीर, फ़िकरा तेरा नाम सुणाईआ । कवण वेला बन्न्हें धीर, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी प्रभ कमाउँदा ए। धुर दा लहिणा आप समझाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद भेव चुकाउँदा ए। इक मार अगम्मी रमज़, रहमत आपणी आप कमाउँदा ए। कलयुग अन्तिम चुक्के मज़ल, बण पांधी पन्ध मुकाउँदा ए। श्री भगवान बणे हरदिल, हरिजन आपणे आप उठाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाउँदा ए। साची करनी आप कमावांगा। लोकमात खेल खलावांगा। नानक निरगुण इक प्रगटावांगा। सरगुण तन्द सतार वजावांगा। ब्रह्म मति इक दृढ़ावांगा। कलमा इक्को इक पढ़ावांगा। मक्का मदीना वेख वखावांगा। पाक पुनीत सर्ब करावांगा। मज़्हबां दीनां डेरा ढाहवांगा। रमज़ान महीना वेख वखावांगा। शमशान भूमी बहि के घात लगावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख इक दृढ़ावांगा। साचा लेख इक दृढ़ावेगा। प्रभ आपणी खेल
❋
❋
रचावेगा। एका जोती नूर चमकावेगा। गोबिन्द आपणा सुत बणावेगा। साची रुत्त आप सुहावेगा। बंस सरबंस भेंट चढ़ावेगा। सूलां सत्थर हेठ विछावेगा। सोहणी सेजा नाल हंढ्ढावेगा। पाती चिट्ठी आप लिखावेगा। हरफ़ हरूफ़ ना कोए पढ़ावेगा। सच सबूत आप जणावेगा। महिबूब इक्को नज़री आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखावेगा। लेखा आपणे हथ्थ रखावांगा। निरगुण हो के खेल करावांगा। सरगुण आपणा मार्ग लावांगा । गोबिन्द इक्को गोद बहावांगा। अरदासा सोध हुक्म सुणावांगा। बण के योद्धन योद्ध, सूरबीर आप प्रगटावांगा। पीर पैगम्बरां सब दा पै जाए भोग, भगवन हो के खेल करावांगा। सदी चौधवीं करां संजोग, जुगत आपणे हथ्थ रखावांगा। वेख वखावां चौदां लोक, चौदां तबक फोल फुलावांगा। अन्तिम सब नूं दे के मोख, आपणे चरण बहावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मन्नण असीं निर्दोष, दोषी जगत वखावांगा। नव नौ चार रहां खामोश, अन्तिम रसना ढोला गावांगा। गुरमुख उठावां आलणयो डिगे बोट, फड़ बाहों गले लगावांगा। दो जहान जगावां जोत, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लावांगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवावांगा। मेरी कोई ना करे सोच, मेरा सोच समझ आपणी कार कमावांगा। जो दर्शन रहे लोच, तिन्हां अन्दर वड़ के कुण्डा लाहवांगा। बंक दुआर बणावां कोट, सच महल इक सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक वखावांगा। साची खेल इक वखाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण नूर निरवैर प्रगटाएगा। कलयुग वेखे कूड़ा कहर, अमृत मेघ इक बरसाएगा। करे खेल गुणी गहीर, गहर गम्भीर आप हो जाएगा। दो जहानां करे सैर, सैरगाह इक्को इक वखाएगा। परम पुरख दी इक्को वगे लहर, नाम धारा आप चलाएगा। दीन मज़्हब ज़ात पात बूटा कोई ना रहे ज़हिर, ज़ाहर आपणा हुक्म वरताएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईसा मूसा सुण मुहम्मद, हमद इक्को इक जणाएगा। हमद इक सुणाए हाफ़ज़, नाबीना आपणी कार कमाईआ। वेले अन्त ना होवण देवे ग़ाफ़ल, ग़फ्लत सब दी दए मिटाईआ। सृष्ट सबाई समझे पागल, जन भगत कहिण बेपरवाहीआ। दो जहानां करे आदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। वेखां खेल मक्तूल कातिल, कत्लगाह इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गए झुक, कदम कदम तेरी सरनाईआ। कवण वेला गोदी लएं चुक्क, प्रभ आपणे अंग लगाईआ। नित दर्शन करीए उठ, लोचण नैण ख़ुशी मनाईआ। पिछला पैंडा जाए मुक्क, अग्गे वज्जे नाम वधाईआ। तूं दोहां तों होवें इक, इक तों अनेक रूप वटाईआ। आपणा लेखा देदे लिख्त, लिख्त साडे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। परवरदिगार इक
❋
❋
हरूफ़, तिन्नां अन्तर दए लिखाईआ। इस दे नाल रहिणा मसरूफ़, साचा हुक्म सुणाईआ। मेरे नाम दा इक सबूत, सच साचा नज़री आईआ। नाता तुट्टे जगत कलबूत, कलमा नबी भुल्ल ना जाईआ। सति सतिवादी मिले आप महिबूब, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तेरी वड्याई इक दो, निरगुण सरगुण नज़री आईआ। सरगुण करे निरगुण लो, नूरी नूर नूर प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण जाए हो, होका नाम सुणाईआ। तेरा भेव ना जाणे को, बेपरवाह बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो इक तेरी वड्याईआ। दो इक दा की प्रभ मेल, निरगुण धार चलाईआ । सच दस्स आपणा खेल, ख़ालक ख़लक कवण रंग रंगाईआ। किरपा कर सज्जण सुहेल, सच मति दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तिन्हां लेखा दए लिख, हरि लिखणहार निरँकारा। दो इक दा भेव अनडिठ, जाणे परवरदिगारा। सब नूं सुत्ता दे कर पिट्ठ, नज़र ना आए विच संसारा। कलयुग अन्तिम करे हित्त, ज़ाहर ज़हूर हो उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच सिक्दारा। साची खेल करे प्रभ एक, इक्को वार जणाईआ। कलयुग अन्तिम धरे भेख, भेखी आपणा रूप वटाईआ। पहलों गोबिन्द पूरा करे लेख, दो इक जोड़ जुड़ाईआ। पहली इक्की नूर दस्मेश, दस दस्मेसी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरी मंग, एकँकार पूर कराईआ। साची सिक्खी चाढ़्ह रंग, कलमा इक पढ़ाईआ। अन्दर वड़ के दे अनन्द, रस साचा मुख छुहाईआ। निरगुण चमके चौधवीं चन्द, चन्द चौधवीं नैण शरमाईआ। सति सतिवादी देवे गंढ्ढ, आपणे नाल बंधाईआ। साची वस्त देवे वंड, अमोलक आप वरताईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भंनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाए सभना सुणाए सच्चा छन्द, सोहँ राग अल्हाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, बख्शिश दए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाढ्ढी करनी तुहाढ्ढी झोली पाईआ। तुहाढ्ढी करनी परवरदिगार, हरि करता झोली पाइंदा। हरिसंगत विच्चों कर प्यार, एका इक्की आप प्रगटाइंदा। जिस इक्की दा मेला विच संसार, निरँकारी आप कराइंदा। गोबिन्द पुत्रां नाल करे प्यार, पिता पूत खेल खलाइंदा। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दस्से इक्को धार, चारों कुण्ट खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। मुहम्मद सिक्खी देवां दस्स, तेरा हाल जणाईआ। तेरी उम्मत तेरे रही ना वस, वास्ता तेरे नालों तुड़ाईआ । हकीकत किसे ना जाणी हक़, हक़ समझे कोई ना राईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। उठ वेख तैनूं वखावां अक्ख, गढ़ी चमकौर वज्जे वधाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । मुहम्मद उठ खोल्ह पलक, परवरदिगार आप जणाईआ। आप वखाए जिस उपाई ख़लक, हरि करता नूर अलाहीआ। उस दा अक्खां नाल कर दरस, तेरी दीद रिहा जणाईआ। एसे कर के प्या फ़र्क, फ़रद ज़ुरम रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। मुहम्मद वेख गढ़ी चमकौर, चमके नूर इलाहीआ। नेत्र नाल तक्क लै गौर, गहर गम्भीर रिहा समझाईआ। सब दी मेरे हथ्थ डोर, तन्द इक्को इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गढ़ी चमकौर तक्क नज़ारा, मुहम्मद नैणां नीर वहाईआ। तोबा तोबा परवरदिगारा, अन्तग़ुफ़ार तेरी सरनाईआ। हाहाकार कर के मारे नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं तक्कया तेरा गोबिन्द इक सुत दुलारा, जिस नूं आपणी उँगली लाईआ। मेरी उम्मत आया पासा हारा, जो झगड़ा करे बण लोकाईआ । तेरा सूरबीर इक दुलारा, तेरे भाणे विच समाईआ। जिस साचे पुत्रां कीता प्यारा, तेरे दर रिहा घलाईआ। घोड़ी चाढ़्ह अजीत जुझारा, मेरी दिती जड़्ह उखड़ाईआ। अग्गे दिसे ना कोई किनारा, नईया शौह दरया रुढ़्हाईआ। उह इकीआं दा सरदारा, उह इकीआं दा लाड़ा, उह इकीआं दा प्यारा, आपणी करनी रिहा कमाईआ। हुक्मे अन्दर मैनूं दित्ता इशारा, बिन शरअ दित्ता समझाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी करां खेल न्यारा, छब्बी पोह जोती जोत नाल मिलाईआ। जन भगतां ला इक अखाड़ा, साची मजलस रिहा बणाईआ। पूत सपूतां करां प्यारा, पिता पूत गोद उठाईआ। माण देवां दूजी वारा, दोज़ख़ बहिश्त दोहां डेरा ढाहीआ। इकीआं अग्गे कर सिक्दारा, साचे पौड़े दयां चढ़ाईआ। अजीत जुझार दा इक मनारा, बिन झूजिआं आपणे लेखे लाईआ। दीन मज़्हब दा पार किनारा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तेरी उम्मत मेरा नाअरा, कलमा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछली आशा पूर कराईआ। गढ़ी चमकौर लई तक्क, तकवा तेरे उते रखाईआ। सदी बीसवीं देदे हक़, मुहम्मद निउँ निउँ रिहा सुणाईआ । मैं वेखां आपणी अक्ख, ईसा मूसा नाल मिलाईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, मेहरवान होए सहाईआ। भगत दुलारे आपणे रख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। इकीआं कोलों लेखा चुकाया अट्ठ सट्ठ, इकीआं कोलों पिछला घाटा पूर कराईआ। दोनां विच बणाया आपणा हट्ट, सच वणजारा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण प्रभ तेरी धार अचरज, इक्को नज़री आईआ। धन्न भाग तूं मिल्या विछड़त, विछड़े लए मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे ऐशो इशर्त, आशक माशूक तेरा रूप नज़री आईआ । तेरे दर ते तेरी दिसे फ़ितरत, इबरत तेरा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। तेरी वड्याई धुर दी इकी, अकल कल अख्वाईआ। जगत जहान दिसे निक्की, श्री भगवान रिहा सालाहीआ। हथ्थ रखाया तिन्हां पिट्ठी, पुश्त पनाह इक जणाईआ। लख चुरासी जिन्हां जिती, दर तेरे सोभा पाईआ। धन्न भाग वीह सौ वीह मिती, बिक्रमी आपणा राग अल्हाईआ। गोबिन्द तेरी लेखे लग्गे चिट्ठी, जो माछूवाड़े गया लिखाईआ । लोकमात होर किसे ना डिठी, ज्ञानी ध्यानी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चिट्ठी विच प्रभ रह गई इक बात, जिहड़ी साहिब ना अजे समझाईआ। लेखा लिखदे नाल कलम दवात, ना को मेटे मेट मिटाईआ। तैनूं दस्सया इक वार हालात, हालत आपणी आप जणाईआ। मेरी कदे ना होवे वफ़ात, जन्म मरन गेड़ ना कोए रखाईआ। तेरे नाल जुड़या रहे नात, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तूंही पिता तूंही मात, माता गुजरी तेरी सेव कमाईआ। तूही सिफ्त तूही ज़ात, ज़ाहर ज़हूर तूही नज़री आईआ। तूंही राग तूंही तूंही गाई तेरी गाथ, दस्म ग्रन्थ ग्रन्थ पन्थ समझ सके ना राईआ। जिस दे विच्चों तेरा निकले पाठ, तिस पाठ विच्चों तेरी सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। मेरी इक्को पूरी कर ख्वाहिश, ख़ालस तैनूं रिहा जणाईआ। तेरा भगत तेरा नाउँ गाए स्वास स्वास, इक्को तेरा इष्ट मनाईआ । मैं अन्तिम गया आख, पुरख अकाल दाता बेपरवाहीआ। अन्तिम देवे सर्ब नजात, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे माण वड्याईआ। दे दे वड्याई गोबिन्द ठाकर, हरि गोबिन्द मंग मंगाइंदा। गहर गम्भीर डूंग्घे सागर, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। ग़रीब निमाणयां देवीं आदर, समझ तेरी झोली पाइंदा। तूं करता मेरा करीम कादर, कुदरत तेरा रूप वखाइंदा। धुरदरगाही तेरा आदल, अदल इक्को मोहे भाइंदा। कलयुग लेखा देणा बदल, बदली तेरी रहमत विच जणाइंदा। मेरी पूरी ना होवे मज़ल, मक्सूद तेरे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मेरी मंग तेरी टेक, टिक्का तेरे नाम लगाईआ। निरगुण आवें धर के भेख, भेखाधारी रूप वटाईआ। भगत भगवान लएं पेख, बिन अक्खां नैण खुल्हाईआ। निरगुण हो के करीं हेत, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रखीं साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। निहकर्मी करना आपणा कम्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। कलयुग बेड़ा देणा बन्न्ह, बन्धन आपणा नाम रखाईआ। गुरसिख चमकाउणा साचा चन्न, चन्द चांदनी जोत रुशनाईआ। साचा देणा नाम धन, अनमंगी वस्त आप वरताईआ। इक्को राग सुणौंणा कन्न, ढोला इक्को इक जणाईआ। मैं तेरा बरदा जावां बण, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
इक्को देणा सच्चा वर, दर वेखां चाईं चाईंआ। तेरा दर वेखण दा चाउ घनेरा, मेरे अन्तर वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म तेरा वेखां खेड़ा, जिस दवारे तूही नज़री आईआ। ज़ात पात ना रहे झेड़ा, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। ओथे तेरे भगतां लग्गे डेरा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। सारे कहिण तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को रूप नज़री आईआ। ओस वेले गोबिन्द कहे गुरसिख मेरा चेरा, चेला गुरसिख हरि गोबिन्द नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, रुत्त सुहञ्जणी इक सुहाईआ। रुत्त सुहौणी सति सुहञ्जणी, सोभावन्त तेरी वड्याईआ। तेरा रूप जोत आदि निरँजणी, निरगुण निरवैर कार कमाईआ। तेरा खेल दर्द दु:ख भय भंजनी, भव सागर पार कराईआ। तेरी चरण धूढ़ साचा मजनी, दुरमति मैल धवाईआ। तेरी संगत हरिसंगत रूप सजणी, सज्जण साचे लएं मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, तुध बिन समझ ना कोए समझाईआ। तुध बिन समझ ना आवे कोए, लेखा सके ना कोए जणाईआ। तुध बिन भेव ना जाणे कोए, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। तुध बिन उठाए ना कोई सोए, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तुध बिन कोई ना देवे ढोए, धुर दी दात वरताईआ। तुध बिन अमृत कोए ना चोए, पंच प्यार ना कोए बणाईआ। तुध बिन गुरसिखां प्यार विच कोए ना रोए, बच्चे भेंट ना कोए चढ़ाईआ। तुध बिन मेरा कोई ना होए, कोटन आ आ गए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आप कमाईआ। तेरे जोगा होया दास, हरि गोबिन्द आख जणाईआ। इक्को वार करी अरदास, दूजी वार ना मंग मंगाईआ। नित नवित्त वसां तेरे पास, सगला संग रखाईआ। मेरी पूरी करनी ख्वाहिश, वीह सो वीह बिक्रमी गई आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे खड़े उदास, वेखण नेत्र नैण उठाईआ। श्री भगवान की कोई स्नेहड़ा देवे आख, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ । मेरी मनसा पूर आस, प्रभ पूरन तेरी वड्याईआ। हउँ बालक नढ्ढा सेवक दास, चाकर रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी रखी आस, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। इक वार दे शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। शाबाश कहे के आख प्रभ, गोबिन्द दयां वड्याईआ। सन्त सुहेले तेरे सब, गुरसिख गोद बहाईआ। अग्गे जन्म मरन दी चुक्की हद्द, हालत सब दी दिती बदलाईआ। जो पिच्छे पिच्छे दित्ते छड्ड, सो अग्गे अग्गे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैं ना मन्नां, प्रभ दस्सां सच जणाईआ । औह वेख रौला पाउँदा धन्ना, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गंवार
❋
❋
जट्ट कहे पुरख अकाल बैठा हो के अन्न्हा, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। नामा कहे मेरे हथ्थ जिस फड़ाया छन्ना, सो छप्परी छन्न रिहा छुहाईआ। कबीर जुलाहा आया भंना, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। रविदास चुमार कहे मेरा मिटया अजे ना सल्ला, ब्रह्मण लेखा रिहा ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण इकट्ठा कर लओ हल्ला, इक्को वार बल धराईआ। दूर दुराडी वेंहदी आवे राणी अल्ला, सजदा कर कर सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान सब नूं कहे मेरे गुरसिखां फड़ लओ पल्ला, जिन्हां तुहाढ्ढी याद मैनूं कराईआ। सुणया प्रभ बण के आया झल्ला, निरगुण सरगुण समझ किसे ना पाईआ । करया प्रकाश माटी खल्ला, पंज तत वज्जी वधाईआ। मैं लेखा याद करावां जो कीता नाल डल्ला, मालवे बिन कलमों दित्ता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सद देवे माण वड्याईआ। डल्ले कर उह ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। जिस वेले अद्धी म्यान विच्चों खिच्ची किरपान, फड़ हथ्थां वंड कराइंदा। एह कल्गी वाले दा उह निशान, बिन कल्गी वाले समझ कोए ना पाइंदा। तेरे दिसण चौथे जुग जवान, मेरा जवान नज़र किसे ना आइंदा। डल्ले मंगया इक्को दान, निउँ के चरणी ससि झुकाइंदा। किरपा कर मेहरवान, मेहर तेरी आपणी झोली पाइंदा। पुरख अबिनाशी कहे तूं शैतान, गोबिन्द तेरे नाल नाता जुड़ाइंदा। जिन्हां विच वसे भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। तेरा जन्म देवां विच जहान, इक्की सिक्खी आपणी धार बंधाइंदा। उह सिक्खी दा झुल्ले सच निशान, जिस दा राह वीह सौ वीह मात तकाइंदा। एह किसे ना लिख्या ब्यान, शब्द इशारे नाल पढ़ाइंदा। उह सिक्खी होई प्रधान, जिन्हां छब्बी पोह आपणा रंग रंगाइंदा। जिन्हां अग्गे गोबिन्द सुत बणे बलवान, साची सेवा आप समझाइंदा। इक्की सिख उठ उठ के हरिसंगत पिच्छे चले जाण, पहरेदार आप बणाइंदा। सारे मिल के सारे फेर गाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा राखा इक्को नज़री आइंदा।
गुरमुखां गुरमुख पहरेदार, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। नेत्र वेख के राए धर्म रोवे ज़ारो ज़ार, दूर दुराडे दए दुहाईआ । चित्रगुप्त सब दे लेखे लए पाड़, कहे मेरी चले ना कोए चतुराईआ। लाड़ी मौत खुल्ही गुत्त रही वखाल, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। जमदूत होए बेहाल, भज्जण वाहो दाहीआ। चीकां मारे कूके काल, आप आपणा रिहा मिटाईआ। सारे कहिण चलो चल के करीए इक सवाल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ । पिछली मिसल देईए वखाल, जो साडे हथ्थ फड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असां सेवा कीती कमाल, तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। अन्त वेख साडा हाल, जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लए उठाईआ। रोंदे कुरलौंए आउँदे दर, चीक चिहाढ़ा रहे पाईआ। दरवाजिउँ बाहर गए खड़, अग्गे लँघ कोए ना आईआ। मूँह दे भार डिगे दड़, बाहों फड़ ना कोए उठाईआ। अग्नी नाल रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सारे ढोला रहे पढ़, साचा राग अल्हाईआ। प्रभ असीं जीउदे गए मर, साडी करनी कम्म किसे ना आईआ। असीं कीहनूं लईए फड़, फड़ देईए किस सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। साहिब सतिगुर सदा दयाल, मेहरवान दया कमाईआ। सारे आओ मेरे लाल, अग्गे इशारे नाल मंगाईआ। आपणा नेड़े आ के दस्सो हाल, दूर कूक क्यों कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवाजिउँ अग्गे लए बुलाईआ। दर दरवाजिउँ अग्गे आओ लँघ, सो साहिब आप जणाईआ। अग्गे लँघ के वेखो मंगदे मंग, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरा सोहणा दिसे पलँघ, जिस उते डेरा लाईआ। एथे कोई ना रहे घमण्ड, माण अभिमान ना रूप जणाईआ। असीं ख़ुश होए वेख के तेरे गुरमुख सच्चे चन्द, चारों कुण्ट करन रुशनाईआ। सानूं वेख के पई ठंड, अग्नी तत रिहा ना राईआ। साडा लेखा लग्गा पन्ध, पिछली वाट कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां चारों कुण्ट तेरे नाम दा गाया छन्द, सोहँ ढोला रहे गाईआ। साडी ओन्हां अग्गे मंग, फ़रयाद रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। देवां वड्याई वार इक, इक्को वार समझाईआ। तुहाढ्ढे साहमणे लेखा दित्ता लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। एह गोबिन्द दे सच्चे सिक्ख, जिन्हां साची सेव कमाईआ । एह भगत भगवान नाल करन हित्त, हितकारी रूप वटाईआ। एन्हां अन्दर वसया चित्त, जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। एन्हां दा लहिणा देणा नजिठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे लग्गण नहीं देणी पिट्ठ, मेरी किरपा नाल तुहानूं सारयां नूं गए जित्त, धर्म राए चित्रगुप्त तुहाढ्ढा लेखा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ । धर्म राए कहे मैं सीस नवाउँदा हां। चित्रगुप्त कहे मैं धूढ़ी टिक्का लाउँदा हां। दर आ के भुल्ल बख्शाउँदा हां। धन्न भाग मैं वेखी उच्ची कुल, जिस कुल विच तेरा भगत रूप वखाइंदा। दर आयां पाउणा मुल, कीमत तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। एन्हां चरण प्रीती जाणा घुल, हउँ घोली घोल घुमाइंदा। ख़ुशीआं नाल हिलावां बुल्ह, दन्दां नाल सिफ्त सालाइंदा। एह गोबिन्द फुलवाड़ी मौले फुल्ल, पत डाली महकाइंदा। एह दीपक कदी ना होया गुल, जिन्हां जोती नूर नाल चमकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी आप कमाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। चित्रगुप्त दए वधाईआ। राए धर्म ख़ुशी वखाईआ। लाड़ी मौत सेव कमाईआ। रसना कहे तेरी खेल बेपरवाहीआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस अचरज रीत चलाईआ। तेरी अचरज रीत अवल्ली ए। तेरे बाग़ दी महकी कली ए। बण के इक्को वल छली ए। तेरी जोत इक्को बली ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीती खेल इक अवल्ली ए। तेरी खेल अवल्लड़ी दिसदी ए। तेरी जोत ना किसे उते विसदी ए। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां लेख लिखदी ए। बिन भगतां जाए औंतरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपे आप नजिठदी ए। राए धर्म उठ कर दीदार, तैनूं ख़ुशीआं नाल कराइंदा। चित्रगुप्त उठ पेख नेत्र हाल, नज़ारा इक जणाइंदा। लाड़ी मौत दर दए बहाल, तेरी सेवा सच समझाइंदा। एह सोहणे सज्जण मेरे यार, जिन्हां आपणे रंग रंगाइंदा। इन्हां विच्चों प्रगट होवे गोबिन्द धार, गुर शब्द रूप वटाइंदा। शब्द जोत करे प्यार, जोती जाता आप अख्वाइंदा। चारों कुण्ट पहरेदार, दहि दिशा रूप वखाइंदा। गुरमुख सज्जण कर प्यार, तरह तरह नाल समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। चार कुण्ट खिड़ी गुलज़ार, पुरख अकाल आप महकाईआ। इकीआं इकीआं नाल प्यार, एकँकार रिहा बंधाईआ। जे अग्गे वेखो नज़री आए सिरजणहार, पिच्छे तक्को गोबिन्द सेव कमाईआ। संगत दोहां दे विच बैठी अद्धविचकार, ख़तरा ख़ौफ़ रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे हरि दाता, आपणी दया कमाइंदा। भगत वछल हरि पुरख बिधाता, बिध साची सच जणाइंदा । निरगुण सरगुण जुड़या नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। पुरख अकाल मन्नया आखा, गोबिद बेनन्ती पूर कराइंदा। पिछला पूरा कीता घाटा, वाधा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । पिछला घाटा होया पूरा, हरि सतिगुर आप कराईआ। संगत दवारे हाज़र हज़ूरा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पन्ध मुकाया नेड़ दूरा, दूर दुराडा चल के आईआ। कूड़ी क्रिया हूंझया कूड़ा, दुरमति मैल धवाईआ। आपणा कौल करे पूरा, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे वड्याईआ। हरिसंगत तेरा सतिगुर राखा, राखी दिवस रैण कराईआ। मेरी प्रीती जोड़ नाता, रंग आपणा दए रंगाईआ। इक्को सब ने मन्नणा आखा, हरिसंगत मन्नणा भैण भाईआ। गुरसिख हो के रूप धरे ना कोई नार कमज़ाता, मन मति ना कोए प्रनाईआ। घर बैठयां सब दीआं पूरीआं करे आसां, जो बैठण ध्यान लगाईआ। रातीं सुत्यां पन्ध मुकाए वाटां, आवे जावे वाहो दाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। जन भगतो सुणो ला कन्न, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। बिन वञ्झ मुहाणयो बेड़ा
❋
❋
दित्ता बन्न्ह, चपू आपणा नाम लगाईआ। बण के धुरदरगाही जननी जन, हरिजन साचे गोद उठाईआ। लेखे लगा ख़ाकी तन, जो गुरमुख गुरसिख दर आए दर्शन पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा चमकदा नूरी चन्न, हरिजन हरि हरि आप चमकाईआ। रसना जिह्वा मिल इकीआं नाल हरिसंगत कहो धन्न धन्न, धन्न प्रभ धन्न तेरी वड्याईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे श्री भगवान तुहाढ्ढा आखा ल्या मन्न, क्यों बैठे तुसीं भुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशीआं नाल देवे दान, सब दी झोली आप भराईआ।