२७ पोह २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
नाम जोती पीओे भंग, भंगढ़ा वेखे लोकाईआ। जिस दा चढ़े अनोखा रंग, रंग नज़र किसे ना आईआ। नच्चीए टप्पीए बण मलंग, ख़ुशीआं ताल वजाईआ। जगत दवारयों अग्गे लँघ, घर आपणा वेख वखाईआ। जिस गृह खेल सूरा सरबँग, निरगुण करता रिहा कराईआ। दिवस रैण इक अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाईआ। कर प्रकाश नुरानी चन्द, जोती दीप डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भंग इक्को इक समझाईआ। साची भंग नाम ख़ुमारी, बिन रगड़यों रगढ़ा दए लगाईआ। आत्म परमात्म टुट्टी गंढ्ढ यारी, यारां इक्को घर वखाईआ। महल अटल सोहे तन मनारी, बंक वज्जे इक शनवाईआ। नज़री आए निरगुण निरँकारी, निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस इक्को भंग प्याईआ। पीओ भंग लाओ रगढ़ा, डण्डा कूंडा नज़र कोए ना आईआ। जिस पीत्तयां आवण जावण मुके झगड़ा, नाता छुटे जगत लोकाईआ। राए धर्म ना लए बदला, अग्गे देवे ना कोए सज़ाईआ । गुरमुख चढ़े आपणी मंज़ला, सन्त घर वेखण चाईं चाईंआ। जिस घर होवे इक्को अदला, इन्साफ़ आपणा आप समझाईआ । पी भंग ना होवे पगला, पागलपन परे हटाईआ। घर सुणे चार मंगला, गीत सुहागी ढोला गाईआ। फेर जे लेखा पुछो अगला, अग्गे चंगी तरह समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भंग इक्को इक समझाईआ। पीओ भंग चढ़े मस्ती, मस्त दीवाना रूप वटाईआ। जिस पीत्तयां नज़री आए इक्को हस्ती, हस्त कीट रूप ना कोए वखाईआ । काया मन्दिर सोहे बस्ती, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भंग इक प्याईआ । पीओ भंग फड़ प्याला, साचा कासा इक समझाईआ। जिस विच वसया दीन दयाला, निरगुण आपणा आसण लाईआ। जिस पीत्तयां नाता तुटे काल महाकाला, जगत जंजाला तोड़ तुड़ाईआ। ओस भंग दा देवां हवाला, जेहड़ी भंग
❋
❋
पोसत डोडयां विच कदे ना आईआ। जिस दे पीवण दा राह सुखाला, सतिगुर पूरा दए समझाईआ। पिछला कोई कहिण दा नहीं हवाला, हालत वेंहदयां दए बदलाईआ। की करे विचारी बिहंगम चाला, जिन्हां आपणी गोद बहाईआ। सो गुरमुख गुरसिख भगत भगवान सचखण्ड बैठण सच्ची धर्मसाला, अग्गे पन्ध नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मस्ती मस्त अलमस्त आपणे नाम चढ़ाईआ। भंग कहे मैं बड़ी चलाक, आपणे विच रखां वड्याईआ। साधां सन्तां विच रलाया ख़ाक, मूँह दे भार सुटाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना खोल्हे तेरा ताक, ताड़ी तेरे नाल ना कोए लगाईआ । सब नूं लग्गी झूठी चाट, रसना जिह्वा स्वाद बणाईआ। जो आए प्रभू तेरे घाट, तिन्हां लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा रस, रस इक्को इक समझाईआ। भंग कहे मेरा वेखो घोटा, रगढ़ा रगढ़े नाल बंधाईआ। जेहड़ा मैनूं पी के होया मोटा, रातीं सुत्यां सुरत भुलाईआ। सचखण्ड दवारयों कीता खोटा, कीमत अग्गे ना कोए रखाईआ। की होया जे काया भरया लोटा, अन्तर मूँह दे भार रुढ़्हाईआ। जिन्हां चिर अन्दर जगे ना निर्मल जोता, सच सरूप ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भंग ख़ुमारी इक्को इक वखाईआ। इक भंग बिन कूंडे डण्डे, आपणा रस वखाईआ। इक भंग जन भगतां नाल हंढ्ढे, साचा संग निभाईआ । इक भंग प्रभ नालों टुट्टी गंढ्ढे, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। इक भंग जगत साध कीते मारन खण्डे, टक्करां साहनां वांग लगाईआ। इक भंग प्रेम प्रीती घर घर वंडे, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। इक भंग मूर्खां चुक्की फिरदी कंधे, जिउँ भावे तिउँ रही भवाईआ। ओस भंग ते प्रभू कदी ना मन्ने, जो भंग टकयां नाल मंगाईआ। गुरमुख सज्जण उह चंगे, जो पी नाम भंग अट्ठे पहर ताड़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, रस आपणा नाम वखाईआ।
आसा पुन्नी होई शांत, गुर अवतार रहे जस गाईआ। किरपा करी प्रभ ठाकर आप, मेहरवान होया सहाईआ। पूरब लेखा कर बेबाक, लहिणा देणा दित्ता मुकाईआ। सच दवारे कर इतफ़ाक, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, गोबिन्द इक दए वड्याईआ। आप मिला आपणी ज़ात, ज़ात ज़ात विच रखाईआ। निरगुण हो के खोल्लया ताक, ताकतवर पर्दा लाहीआ। सच सुणाई इक्को बात, महिमा अकथ कथ प्रगटाईआ। पूरब जन्म दी मुकी वाट, अग्गे पन्ध ना कोए पाईआ। मेट रैण अन्धेरी रात, सच नूर करे रुशनाईआ। पीर पैगम्बर जो गए आख, सो पूरी दिती कराईआ ।
❋
❋
लहिणा चुक्कया मस्तक माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पिछला लहिणा देणा मुका, मुकी वस्त पराईआ। किरपा करी आप ख़ुदा, मेहर नज़र इक टिकाईआ। दूजा नाता दित्ता छुडा, इक्को घर रिहा वखाईआ। साचा मन्दिर दित्ता सुहा, महिफ़ल आपणा नाम सुणाईआ। काग़ज़ छाही लहिणा दित्ता चुका, कलम करे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हिसाब बेबाक कीता आप, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जिंस नूं ईसा मूसा मन्नया बाप, सो बेनज़ीर होए सहाईआ। जिस दा नानक गोबिन्द दस्सया जाप, सो जगजीवण दाता वेस वटाईआ। जिस जुग चौकड़ी दित्ते थाप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ रखाईआ । जिस दा खेल आदि जुगादी पाक, पतित पापी लए तराईआ। कर खेल पुरख समराथ, समरथ आपणी धार वखाईआ। निरवैर हो के खोल्ह आख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। साडे सब दे ख़ाली कर के हाथ, चारों कुंट रिहा वखाईआ। ना कोई रिहा त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां लए उठाईआ। ना कोई रिहा पूजा पाठ, रसना जिह्वा ढोला कोए ना गाईआ। ना कोई रिहा तीर्थ ताट, तट किनारा वेख वखाईआ। किरपा कर के खोलया हाट, दर दवारा सोभा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। लेखा मिल्या अन्तिम आण, अन्तष्करन नज़र कोए ना आईआ । करया खेल श्री भगवान, दूजा संग ना कोए रखाईआ। साडे उते करे ना कोई ईमान, ईमान प्रभ दी झोली पाईआ। नेत्र रोंदी वेखी अञ्जील कुरान, बाईबल रो रो दए दुहाईआ। साडा पैंडा मुकया आण, मुकी हद्द पराईआ । जिस ने साचा दित्ता निशान, सच निशाना इक्को इक झुलाईआ। जिस दा गीत गा गा थक्की बिनां ज़बान, ज़ेर ज़बर नाल मिलाईआ। अल्फ़ ये होई हैरान, हालत आपणी रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण लै चवीआं अवतारा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। मथ्थे टिकावण दी गई बहारा, बिहबल हो के सर्ब सुणाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वड़न दा गया नज़ारा, निरगुण नज़ाम आप बदलाइंदा। तीर्थ तट नहावण दा गया सहारा, किनारा इक्को इक जणाइंदा। गोपी काहन नच्चण दा गया अखाड़ा, साची सखी गुरमुख रूप वटाइंदा। नाता तुट्टया कूड़े यारां, यारी आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। सब दा लेखा दित्ता निवार, नवाज़श रहमत आप कमाईआ । गुज़ारश करन गुरू अवतार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सफ़ारश करीए ना किसे दी विच संसार, अग्गे संग ना कोए निभाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी छब्बी पोह तेरा तुआरफ़ कराया कल्ग़ी धर अपर अपार, शब्द
❋
❋
इशारे नाल जणाईआ। इबारत लिखे ना दूजी वार, कलम छाही ना कोए वड्याईआ। डूंग्घी गारत कर उज्यार, नूरी चन्द दित्ता चमकाईआ। आलस निंद्रा दिती उतार, ग़ाफ़ल रूप ना कोए वटाईआ। महिफ़ल इक लगा सच्ची सरकार, मुहब्बत साची दिती समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन पुकार, पुनह पुनह तेरी सरनाईआ । दोज़ख़ बहिश्तों वसे बाहर, स्वर्ग नरक चले ना कोए चतुराईआ। अर्श फर्श तेरी कार, कुर्श तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे माण वड्याईआ। लेखा चुक्कया पिछला मूल, असल तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी किरपा समझया तेरा असूल, असलीअत तेरे विच्चों नज़री आईआ। तेरा सुण के हुक्म माअकूल, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। तेरे नाम दा लए ना कोए मसूल, मुला शेख़ पंडत पांधा ग्रंथी तेरा नाउँ ना हट्ट विकाईआ। तेरे चरण दी सच्ची धूल, भबूती इक्को नज़री आईआ। किसे कम्म ना आए त्रिशूल, शंकर बैठा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा रो रो कहे मैं गया भूल, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। विष्नूं कहे मैं ना जाणा तेरा असूल, शाह पातशाह तेरी वड्डी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पए हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। अज्ज तों साडी होई बस, बसते सर्ब बंधाईआ। ख़ाली वखावण आपणे हथ्थ, दो जहान जणाईआ। जिस ने दिती सानूं मति, सो मतिवाला फेरा पाईआ। जिस दा मार्ग गए दस्स, सो आया बेपरवाहीआ। दो जहान पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, बण पांधी फेरा पाईआ। बीस साल दस्सदा रिहा साची गाथ, अक्खर गा गा मात जणाईआ । कलयुग मिटे अन्धेरी रात, लोकमात रहिण ना पाईआ। जन भगतां देवे दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। अन्दर वड़ के करे बात, बाहरों कहिण कुछ ना पाईआ। आपणा कारज करे ख़ास, ख़ालस गुरमुख रिहा प्रगटाईआ। गोबिन्द पूरी करे आस, माछूवाड़े रुत्त सुहाईआ। पिछला लेखा करे बेबाक, अगला ताक आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। ख़ुशी ग़मी कराए मेल, मेला आपणे नाल कराईआ। सच दवारे चाढ़्हे तेल, सगन इक्को झोली पाईआ। परम पुरख सज्जण सुहेल, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। सति धर्म दी वधाए आपे वेल, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी कर के फ़ेल, गुरसिख थोड़े लए तराईआ। सचखण्ड दवारयों कर के वेहल, कुम्भी नरक लए सुहाईआ। लेखा जाण गुरु गुर चेल, गुर चेले लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई पारब्रह्म, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। पूरन होया धुर दा कर्म, कम्म आपणा आप समझाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बणया रिहा नरम, अन्तिम आपणा हुक्म वडियाइंदा। अग्गे कोई ना रहे भरम, गुर अवतार सर्ब समझाइंदा। इस दे चरणी
❋
❋
लग्गयां मिटे जन्म मरन, आवण जावण गेड़ चुकाइंदा। सतिगुर मिलयां नहीं कोई शरम, हया हयाती विच्चों बाहर कढ्ढाइंदा। आत्म परमात्म इक्को धर्म, धर्म आपणा इक समझाइंदा। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म, गुरमुख विरला लेखे लाइंदा। सन्त सुहेले पौड़े चढ़न, सतिगुर डण्डा नाम फड़ाइंदा। भगत भगवान ढोले पढ़न, सोहँ साचा राग अल्हाइंदा। गुरसिख घर सच दवारे वड़न, श्री भगवान कुण्डा लाहइंदा। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात पन्ध मुकाइंदा। दरस करा इक्को चरण, चरणोदक मुख चवाइंदा। जागरत सोवत खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी पुरख समरथ, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। पिछला लेखा होया भट्ठ, अगली करनी लए कमाईआ । चार जुग दा बंद दवारा होया बंक, अग्गे मन्दिर इक वसाईआ। बण स्वांगी खेल कर नटूए नट, आप आपणी रास रचाईआ। तेरा रूप अगम्मी सच्च, जुग चौकड़ी नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां काया माटी भाण्डा भन्नया कच्च, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तेरे नूर गए रच, जोती जोत विच समाईआ। अन्तिम दित्ता पूरा हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। ख़ुशीआं नाल वेख्या अक्ख, आख़र तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां देवे माण, श्री भगवानया। तेरे चरण करन ध्यान, नाता तुटे दो जहानयां। तेरा सुणन सच्चा फ़रमान, धुरदरगाही बोल महानया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक परवानयां। सच परवाना दे दे गीत, गायत्री मन्त्र ना कोए पढ़ाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, पंडत मुल्लां नेड़ कोए ना आईआ। भगतां दस्स दे आपणी रीत, जेहड़ी कबीर गया समझाईआ। तूं नीचों कर ऊँच, ऊँच नीच तेरी सरनाईआ । तेरा मन्दिर दवारा वेखीए दहिलीज, घर वड़ के दर्शन पाईआ। तेरा नूर नज़री आए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ । मिटे रैण अन्धेरी तारीक, चन्द इक्को इक रुशनाईआ। तेरी धार सदा बारीक, बारीकी विच्चों लए प्रगटाईआ। तेरे नाल लग्गे प्रीत, प्रीतीवान सच्चे माहीआ। सदी सदीवी रही बीत, बीस बीसा दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी पढ़न हदीस, कलमा इक्को इक सुणाईआ। तेरे छत्र झुल्ले सीस, जगदीश तेरी वड्याईआ। तेरा रंग चढ़े मजीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मेरे साहिब सज्जण मीत, मित्र प्यारे तेरी वड सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। माण वड्याई दे इक, एकँकार मंग मंगाईआ। जन भगतां लेखा दे लिख, तेरा लेख ना कोए मिटाईआ। सच दुआर कर हित्त, हित्त आपणे नाल बंधाईआ। अग्गे फेर ना देवीं पिट्ठ, पिछली करवट लै बदलाईआ। तेरे दर तों मंगी भिख, दूजे दर मंगण ना जाईआ। उह गुरमुख सच्चे सिख, जिन्हां सिख्या तेरी भाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। सिख्या तेरी सिक्खी सच्च, सो साहिब सच्चे सुल्ताना। तेरा लेखा ना आया हथ्थ, शाह पातशाह नौजवाना। मन्दिर दवारा वेख्या झट्ट, आए विच मैदाना। जन्म मरन दा गेड़ा कट, तेरे चरण विटुह कुरबाना। नाम चढ़ा साचे रथ, बण रथवाही विच जहाना। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, दोए लोचण पन्ध मुकाना। हकीकत विच्चों दे हक़, लाशरीक मेरे मेहरवाना। पीर पैगम्बर गए थक्क, गुर अवतार देण ब्याना। इक्को देवणहार पुरख समरथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण जीव जहाना। श्री भगवान कहे नाल दाअवा, जन भगत आप जणाईआ। नाता जुड़या पुत्तरां मावां, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ । जुग चौकड़ी दा कटया तुहाढ्ढा फेर लगाया नावां, लेखे आपणे विच रखाईआ । फड़ के भुजां उठाया बाहवां, बल आपणा आप प्रगटाईआ। फड़ के हँस बणावां कावां, कागों हँस रूप वटाईआ। सिर दे के ठंडीआं छावां, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे दात हो दलेर, दलेरी इक्को इक जणाइंदा। नव नौ चार पिच्छों कीती मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा । जुग जन्म दे विछड़े लए घेर, घेरा आपणा नाम रखाइंदा। पहरेदार हो के शेर, कूड़ी क्रिया परे हटाइंदा। दूर दुराडे आया नेड़, नेड़े हो के दरस दिखाइंदा। अगला पिछला लहिणा दए नबेड़, बाकी आपणी झोली पाइंदा। निरगुण कोई ना करे हेर फेर, अछल छल रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। भगतां तार खोल्हे ताक, पर्दा उहला रिहा उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बण मुशताक, मुश्किल सब दी हल कराईआ। सदी चौधवीं मिलण दा इक इतफ़ाक, इतफ़ाकीआ आपणा मेल मिलाईआ। परवरदिगार बणे पाक, पाकीज़ा आपणा रूप वटाईआ। साहिब हो के देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। लेखा लिखे कलम दवात, काग़ज़ नाल पाए गवाहीआ। तिन्हां मुरीदां मिली नजात, जिन्हां मुर्शद इक्को नज़री आईआ। वफ़ात विच्चों बणाए जमात, जमात विच्चों आपणा आगाज़ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग रखाईआ। संग रखाए एकँकार, अकल कला इक अख्वाइंदा। दूजे दर ना होए ख्वार, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। नाल रला गुर अवतार, पीर पैगम्बर जोड़ जुड़ाइंदा। साचा मन्दिर कर त्यार, अन्दरे अन्दर खेल वखाइंदा। छत्ती जुग दा लाह उधार, कर्ज़ा मकरूज़ झोली पाइंदा। नामा कहे मेरी पूरी आस, छप्पर छन्न सोभा पाइंदा। धन्ना कहे मेरे वड्डे भाग, वडभागी वेख वखाइंदा। कबीर कहे दर जगया चिराग़, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। गोबिन्द कहे प्रभ मिल्या धुर सुहाग, कन्त इक्को नज़री आइंदा । श्री भगवान कहे मेरा भगत
❋
❋
समाज, सच्चा मार्ग इक्को लाइंदा। निरगुण निरगुण रचया काज, घर साचे खेल कराइंदा । इक्को मारे अगम्मी आवाज़, सोई सुरती आप उठाइंदा। दूर दुराडे आए भाज, पांधी पिछला पन्ध मुकाइंदा। लेखा चुके जगत निमाज़, वुज़ू सजदा रहिण कोए ना पाइंदा। गुरमुख फोले ना कोए किताब, कुतबख़ाना आपणा नाम बणाइंदा। तन्दी फड़ वजाए ना कोई रबाब, बहत्तर नाड़ी सतार आप हिलाइंदा। काग़ज़ कलम करे ना कोई आदाब, निरगुण जोती नूर इक रखाइंदा। जिस दा लेखा वन्डया ना जाए किसे विच बाब, आपणी बाबत गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। कलयुग अन्तिम सारे कर लाजवाब, जवाब तलबी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस दा देंदा रिहा ख्वाब, सो ख़बर आप सुणाइंदा । इक्को इक साहिब गुरू महाराज, महाबली हरि अख्वाइंदा। जिस ने पहली वार सीस ते रख्या ताज, पंचम कल्गी इक्को रूप वटाइंदा। उस दे चरणां थल्ले कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर बहि बहि पढ़न निमाज़, बिन आपणी किरपा सजदा किसे ना कबूल कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। ना कोई रोज़ा ना कोई बांग, शरअ मसला नज़र कोए ना आईआ। ना कोई तन ख़ाकी वटाए स्वांग, स्वांगी रूप ना कोए जणाईआ। इक मुहम्मद पूरी करे तांघ, दूजा ईसा नाल मिलाईआ। तीजा मूसा कहे मैथों झल्ली ना जाए तेरी कांग, जलवा कोहेतूर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च रहे समझाईआ। ना जलवा पाथर कोहतूर, चश्मा चश्म रशम ना कोए जणाइंदा। ना आदल ना फ़ाज़ल खेल करे मज़बूर, मज़बूरी रूप ना कोए वटाइंदा। जुग चौकड़ी जो दस्सदा रिहा दस्तूर, सो दस्तावेज़ काग़ज़ हथ्थ फड़ाइंदा। नव नौ चार जो रिहा मफ़रूर, सो हाज़र हो के खेल कराइंदा। जिस दा किसे ना लिख्या मज़मून, मजमूआ हरफ़ ना कोए बणाइंदा। जिस दा हथ्थ ना आया कानून, सो ला लुगात ना किसे समझाइंदा। जो पीरां पैगम्बरां करदा रिहा फ़ून, फ़ुन इशारे नाल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। करनी करे इक अलग, वक्खरी धार चलाईआ। पीरो पैगम्बरो तुहाढ्ढा करे पूरा हज्ज, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। पिछले सबक दी होई बस्स, अग्गे मकतब इक खुल्हाईआ। अल्फ़ ये देवे ना कोई मति, ऐन इशारा अक्ख ना कोए मिलाईआ। मुरीद मुर्शद हो के वस, मसला सच्चा हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ होया मौजूद, मजलस इक्को इक लगाईआ। किसे नज़र ना आए वजूद, वज्हा वजाहत नाल सके ना कोए समझाईआ। ना कोई तत काया कलबूत, हड्ड मास नाड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। कलमे अन्दर दस्सदा रिहा सबूत, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। आदि जुगादि ना होया नेसतो नाबूद, चोटी जड़्ह नज़र किसे ना आईआ। दरोही
❋
❋
ख़ुदाए ख़ुदा किथे रिहा महफ्ूज़, पर्दा उहला आपणा इक रखाईआ । सिफ्त लिख लिख अन्तर रो रो पिट्टे हरूफ़, हाफ़ज़ बैठे मुख भवाईआ। इक्को वार जिस सारे कीते मौकूफ़, नामा नज़र किसे ना आईआ। सारे कहिण परवरदिगार चरण होईए मसरूख, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा देण आया दर, वज्जी जगत वधाईआ। इक वखाया वक्खरा घर, जिस घर विच नज़री आईआ। भगत दुआर बैठा वड़, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। पिछली उखेड़ आपणी हथ्थीं जड़्ह, अगला बूटा रिहा लगाईआ। भगतां पिच्छे आप मर, मरना भगतां दए समझाईआ। जन्म जन्म दा चुक्के डर, भय भउ नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लयांदे फड़, शब्दी हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी खेल रचाईआ। अचरज खेल रचाई लीला, दो जहान वज्जे वधाईआ। भगत भगवान छैल शबीला, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। हरिसंगत बणाया धुर कबीला, किबल आपणे नाम रंगाईआ। निरगुण हो के बण वसीला, साचा वसल कराईआ। सीस दस्तार बंधाया लाल कंचन सूहा पीला, चिट्टा पीली धार इक वखाईआ । ख़ुशीआं नाल मिलाया नीला, नीले वाला बेपरवाहीआ। काली कफ़नी काला रंग वेख वेख्या इक वसीला, वाहवा वज्जी सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाही लेखा देवण आया, दाता दानी इक अख्वाइंदा। सति सतिवादी वेस वटाया, जोती जामा नूर रुशनाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाया, पुरी लोअ अकाश प्रकाश आपणे चरण लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, करोड़ तेतीसा अक्ख खुल्हाइंदा। गुर अवतार नाल मिलाया, पीर पैगम्बर उँगली लाइंदा। सब दा रस्ता इक बणाया, मार्ग दूजा ना कोए जणाइंदा। भगत दुआरे लै के आया, भगतां मेल मिलाइंदा। हौली हौली रिहा समझाया, समझ समझ नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडयाया। सारे इकट्ठे होए घर, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल किरपा कर, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। अचरज खेल वेख्या नारी नर, नर नरायण दित्ता वखाईआ। सारे रल मिल इक्को ढोला रहे पढ़, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी ना होए जुदाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, उच्ची मंज़ल पन्ध मुकाईआ । जगत जहान चुक्के डर, अग्गे भय ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल पल्लू फड़, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जींवदयां जग गए मर, मरयां जन्म विच ना आईआ। साची तरनी गए तर, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। जो भगत दवारे आ दर्शन जाए कर, तिस कर्म कांड रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे हो के लए फड़, दूर दुराडा आवे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिसंगत
❋
❋
लहिणा दए मुकाईआ। लहिणा मुक्के हरिसंगत तेरा, सो सतिगुर आप मुकाईआ। जिन्हां पिच्छे पाया फेरा, निरगुण वेस वटाईआ। हरि का भेव जाणे केहड़ा, मन मति बुध बैठी डेरा ढाहीआ। जुग चौकड़ी पिच्छों आया वेला, वेला वक्त गोबिन्द गया लिखाईआ। परम पुरख प्रभ होए आप चेला, हरि सज्जण सच्चा माहीआ। रंग रंगाए गुरु गुर चेला, चेला गुर रूप वटाईआ। लख चुरासी नालों हो के वेहला, जन भगतां गले लगाईआ। आवण जावण लख चुरासी कट के जेहला, ज़ालम ज़ुल्म दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिसंगत सच्चा संग बंधाईआ। संगत संग बंधाया चंगा, चंगी तरह जणाईआ। किरपा करे सूरा सरबँगा, साहिब सतिगुर हरि रघुराईआ। लेखे लग्गा भुक्खा नंगा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। देवे नूर नैण अन्धा, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। सतिगुरू दवारे कोई ना रहे मंदा, मंदयां आपणे गले लटकाईआ। अन्दर फेरे तिक्खी धार खण्डा, खड़ग आपणा नाम चमकाईआ। गुरसिख कोई ना रहे रंडा, पुरख अकाल लए प्रनाईआ। पिछली टुट्टी पाई गंढ्ढा, गंढ्ढ अग्गे ना कोई खुल्हाईआ। भव सागर दा पार किनारा वेख्या कन्ढ्ढा, पत्तण बैठा बण के माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लए तराईआ। हरिसंगत तारन आया प्रभ, वक्खरी धार चलाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा मेल मिलाईआ। ज़ात पात दी चुक्की हद्द, हदूद इक समझाईआ। आत्म परमात्म धुर दी यद, याददाशत पिछली रिहा कराईआ। मात गर्भ जिस दी लिव आए छड्ड, लिव छुटकी आप जुड़ाईआ। जिस दे नालों होए अड्ड, अन्तिम उसे नाल मिलाईआ। नाता छुट्टणा काया माटी हड्ड, नाड़ी चम्म संग ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म चाढ़्हे रंग, रंग इक्को इक वखाईआ। गुरमुख देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। आत्म सेजा बैठ पलँघ, हरिजन नारी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याईआ। हरिसंगत वड्याई देवे माण, ममता मोह चुकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणा घर वखाईआ। लेखे लाए बुढ्ढे नढ्ढे बिरध जवान, जो दर आए चाईं चाईंआ। धर्म वखाए इक निशान, ख़ुशीआं नाल रिहा झुलाईआ। पुरख अकाल उते रखो ईमान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गोबिन्द दे के गया फ़ुरमान, पुरख अकाल होए सहाईआ। तिस दा दर्शन करो आण, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। कोटन कोटि शरमावण भान, चमक दमक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत पार कराईआ। हरिसंगत वेखो पार करदा, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वड़दा, डूंग्घी भँवरी कवरी फोल फुलाइंदा। निरगुण हो के ढोला पढ़दा, सोहँ राग अल्हाइंदा। जन भगतां पिच्छे पहलां आप मरदा, मर के भगतां फिर जिवाइंदा। सच्चा खेल नर हरि दा, नर नरायण आप वखाइंदा। मन्दिर
❋
❋
अन्दर पौड़ी चढ़दा, महल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी भेव चुकाइंदा। दस्म दुआरी खोल्हे ख़ुलासा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। जन भगतां देवे इक भरवासा, भरम भउ चुकाईआ। जिन्हा बख्शी इक्को आसा, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक रखाईआ। साचे घर करो ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। जिन्हां नूं रातीं सुत्यां मिले आण, जोत प्रकाशी रूप वखाईआ। पूरन नाल पूरन भगवान, भगवन फेरा पाईआ। सो गुरमुख समझो साडी मंज़ल मुक्की विच जहान, अन्धघोर नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे अन्दर वड़े आप भगवान, घाटा कोई रहिण ना पाईआ। सुत्यां जागदयां दस्स के जाए निशान, मैं उहो सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन दस्म दुआरी आपणा डेरा कोई ना लाईआ। दस्म दुआरी डेरा ला के, गुरमुख सुरती लए जगाईआ। उठ सुआणी दर्शन कर आ के, घर आया बेपरवाहीआ। तेरी तृष्ना तृखा जाए बुझा के, अमृत आपणा जाम प्याईआ। फड़ बाहों गले आप लगा के, दुखियां दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। दस्म दुआरी कहे सुणो सिखो मेरे मीत, मैं सच सच्च जणाईआ। एह प्रभ ने वक्खरी चलाई रीत, घर मेरे चल के आईआ। तुहाढ्ढी लग्गी इक प्रीत, जिन्हां पिच्छे मेरा घर वसाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदी रही उडीक, सुनेहुड़े काग़ज़ां उते लिखाईआ। जगत वखाउँदी रही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ नाल बणाईआ। मैं बैठी रही एसे विच उडीक, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। किसे वेले आवे लाशरीक, शहिनशाह मेरा सच्चा शहिनशाहीआ। मेरे मन्दिर वड़ के मैनूं करे ठंडी सीत, गुरमुख आपणे नाल रलाईआ । गुरसिखो तुसां जन्म ल्या जीत, ज़ामन बणया नूर ख़ुदाईआ। इस दी मैं निमाणी की करां तारीफ, मार दोहथ्थड़ा दस्म दुआरी रोवे रो पई कुरलाईआ। मेरी ख़ुशीआं नाल निकले चीक, चाकर बणया बेपरवाहीआ। जे मैं दस्सां सब नूं ठीक, भरमे भुल्ले लोकाईआ। वेखो तुहाढ्ढे पिच्छे बणया नीच, नीचां उपर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। दस्म दुआरी कहे मैं की कहिणा, सखीओ की की हाल सुणावां। हार शृंगार की पावां गहिणा, किस बिध आपणा प्रीतम रुझावां। मैं एहो तक्कां गुरमुखां दरस करां नैणां, बिन नैणां अक्ख मिलावां। जिन्हां पिच्छे पुरख अकाल मेरे अन्दर वड़ के बहिणा, मैनूं मिलावे आपणयां नाल भरावां। भरा मेरे उह केहड़े, जिन्हां गुर अवतार वेखे जगत लखाया नावां। नावां उह केहड़ा, जिन्हां परम पुरख दे मिलण दा दित्ता दाहवा। दाहवा उह केहड़ा, जिन्हां पिच्छे जन भगतां उते करे ठंडीआं छावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिखां गुरमुखां अन्दर वड़ के सेज सुहञ्जणी इक्को रावां।
❋
❋
सेज सुहञ्जणी रह्वे कन्त, कन्तूल ख़ुशी मनाईआ। चोली रंग रंगाए बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। नाम समझाए मणीआं मंत, मन्त्र इक दृढ़ाईआ। गुरमुख कहीए सो सन्त, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ । देवे वड्याई विच जीव जंत, लख चुरासी विच्चों लए तराईआ। फड़ के मेल मिलाया साची संगत, संगत पंगत रूप वटाईआ । भुक्खा कोई ना रहे मंगत, देवणहार दया कमाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढा नाता छुट्टया जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज फेरा कोई ना पाईआ। किसे कोई ना मनाउणा पांधा पंडत, जगदीश सीस किसे ना भेंट चढ़ाईआ। दातार बण के आया मंगत, करतार आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समझाए बोध अगाधा पंडत, अगाध बोध गुरमुख नाम वड्याईआ।