पुस्तकालयभाग १६

पहली माघ २०२० बिक्रमी जेठूवाल हरि भगत दुआर

पुरख अकाल तेरा भविक्ख्त, भविश तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे हुक्म दी धुर दी लिख्त, शाह पातशाह तेरा नाम लिखवाईआ। तेरे प्रेम दा अगम्मा इश्क, असल विच्चों सच समझाईआ। तेरी धार दी धुर दी लिख्त, लेखा लेख रही बणाईआ। तेरी वड्याई जन भगतां लहिणा चुकाया स्वर्ग बहिश्त, घर सच दिती सरनाईआ। होए हैरान वेख तेरा इष्ट, मेहर नज़र नैण उठाईआ। कर किरपा खोल्ही दृष्ट, जिन्हां आपणा दरस दिखाईआ। लख चुरासी वेख सृष्ट, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी पूर कराईआ। सच करनी भविक्ख्त वाक, वाकिफ़ तेरे नाल कराईआ। गृह मन्दिर खोल्ह आपणा ताक, पड़दा घर दुआर उठाईआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, घर दीपक जोत इक रुशनाईआ। अन्तर अन्तर दस्स आपणा जाप, मन्त्र सच करी पढ़ाईआ। दो जहानां इक्को पाठ, साहिब सतिगुर दित्ता समझाईआ। जगत किनारा दूर ताट, घाट इक्को रिहा वखाईआ। सच प्रीतम बण के कमलापात, नर नरायण होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, चन्द नूर इक चमकाईआ। लेखा चुका ज़ात पात, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए आख, आखर लेखा पूर कराईआ। सच धर्म दी इक प्रभात, प्रभ आपणा नाम प्रगटाईआ । पूरब चुक्की पिछली वाट, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। चरण प्रीती बन्न के मात, जन भगतां दए वड्याईआ। लेखा लिख कलम दवात, रविदास चुमार रिहा समझाईआ। धुर दी इच्छया जो ल्या भाख, सो आपणी भाख्या नाल मिलाईआ । लहिणा चुक्कया मस्तक माथ, लेख कोए नज़र ना आईआ। चार वरनां इक्को गाथ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करी पढ़ाईआ । ऊँच नीच राउ रंक बणाई जमात, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। भगत सुहेला बण के पिता मात, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण तकाईआ। भविक्ख्त वाक तेरा संदेसा, शाह पातशाह इक जणाया। सेवा ला विष्न ब्रह्म महेषा, शंकर तेरा गुण अलाया। राज राजान बण नरेशा, दो जहानां हुक्म वरताया। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण भेजा, सरगुण सगला संग निभाया। आत्म परमात्म माणी सेजा, घर महल अटल इक रुशनाया। जोती नूर दित्ता तेजा, चमक आपणे नाल मिलाया। नेत्र लोचण नैण आपे देखा, दूजा संग ना कोए रखाया। नज़र ना आई किसे रेखा, रूप रंग ना कोए जणाया। लख चुरासी रख्या लेखा, भरमे भरम ना कोए भुलाया। जुग चौकड़ी पूरब चेता, चेतन धार रिहा प्रगटाया। जन भगतां कर के हेता, हितकारी आपणा नाउँ धराया। धुर मस्तक लाई मेखा, जोत ललाटी तिलक लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप चुकाया। भविक्ख्त वाक तेरा निरँकार, निरगुण इक्को नज़री आईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। हउँ सेवक सेवादार, बालक रूप इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा करदे रहे विहार, विवहारी तेरी धार चलाईआ। तेरे नाम दा बोल जैकार, लख चुरासी जीव जंत रसना जिह्वा ढोला राग सुणाईआ । अन्दर वड़ के दस्सदे रहे प्यार, परमात्म आत्म वेख वखाईआ। कागद कलम बणदे रहे लिखार, बण कातब तेरी सिफ्त सालाहीआ। सन्त सुहेले करदे रहे ख़बरदार, गुर चेले मेल मिलाईआ। सुनेहड़ा देंदे रहे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। धन्न भाग तूं लहिणा देणा मुकाया उधार, पिछला लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां करया सच शृंगार, पट्टी सीस जगदीश गुंदाईआ। नाम निधाना कज्जल धार, नैण निराला इक मटकाईआ। साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। महल अटल उच्च मिनार, महिफ़ल इक्को घर वखाईआ। निरगुण बाती कमलापाती कर उज्यार, दीपक जोत जोत रुशनाईआ। पवण उनन्जा चवर झुलार, सांतक सति सति वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। तेरा भविक्ख्त तेरा ढोला, तेरी धार जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण विचोला, जन भगतां मेल मिलाईआ। निरवैर पुरख दा इक्को सोहला, हरिजन साचे सच समझाईआ। दूई द्वैती पड़दा उहला, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। दे दरस इक अनमोला, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सच दुआरा धुर दा खोल्हा, दर दरवाजा इक समझाईआ। जन भगतां बण प्रभू विचोला, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देणी माण वड्याईआ। तेरा भविक्ख्त तेरी झोली, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हउँ सेवक ठाकर तेरी गोली, गुर अवतार पीर पैगम्बर त्रिया रूप रहे जणाईआ। चार कुण्ट दी शब्दी बोली, चार जुग रहे जस गाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी धार किसे ना तोली, कंडा तराजू नज़र कोए

❋

❋

ना आईआ। तेरी खेल वेखी हौली हौली, सति स्वामी तेरे भाणे विच समाईआ। तेरी जोत नुरानी हर घट मौली, मौला घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। तेरा भविक्ख्त तेरे साथ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तेरी महिमा तेरी गाथ, तेरा नाम जणाईआ। तेरी मंज़ल तेरा राथ, तेरा पन्ध मुकाईआ। तेरा दवारा तेरा हाट, घर तेरा इक वड्याईआ। तेरा प्रेम तेरा नात, चरण तेरी सरनाईआ। तेरा नूर तेरी ज़ात, कुदरत तेरे विच्चों प्रगटाईआ । तेरा हुक्म संदेसा गए आख, आख़र इक्को इक जणाईआ। प्रगट होए पुरख समराथ, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस दा किसे ना आवे किनारा हाथ, पत्तण समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा भविक्ख्त धुर दा सच्चा, सच तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा बच्चा, बचपन तेरी झोली पाईआ। तेरा हुक्म होवे ना कच्चा, काया काची गागर नज़र कोए ना आईआ। धन्न भाग तूं सब दा लेखा कीता अच्छा, प्रभ अच्छी तरां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । तेरा भविक्ख्त तेरा जस, ख़ुशीआं नाल ढोला गाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेरा सुनेहड़ा दित्ता दस्स, धुर दी अवाज़ लगाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुक्का नस्स नस्स, वेला अन्तिम गया आईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, मेहर नज़र इक उठाईआ । मेरा लेखा ल्या तक्क, पड़दा आप चुकाईआ। दूर दुराडे नेड़े ल्या सद्द, होका आपणा नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब विच जो बैठे अड्ड, आपणा राह वखाईआ। तिन्हां मेटणहारा हद्द, हदूद आपणी इक जणाईआ। सब नूं दस्सया ढोला छन्द, सद इक्को इक सुणाईआ। उच्ची कूको सारे गज्ज, नाअरा इक्को इक लगाईआ। चरण दुआरे धुर दा हज्ज, मक्का काअबा इक वखाईआ। लहिणा चुक्के शिवदुआला मट्ठ, गुरुदुआर इक सरनाईआ। निर्मल जोत वेखो इक प्रगट, इष्ट अगम्मी नज़री आईआ। जिस दी नज़र ना आवे रत्त, रत्ती रत्त सब दी लेखे पाईआ। जिस दे गृह ब्रह्ममत, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। तिस सरनाई जाओ ढट्ठ, चरण कँवल मिले वड्याईआ। इक्को सोहला लओ रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। सच दवारा वेखो हट्ट, श्री भगवान रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, जिस मिलयां तोट रहे ना राईआ। तेरा भविक्ख्त सोहणा चंगा, चंगी तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी जिस दा वज्जदा रिहा मृदंगा, ढोला नाद इलाहीआ। जिस दी हिरस अन्दर आउँदा रिहा अनन्दा, अनन्द हवस विच समाईआ। तिस दा वेख्या आ के कन्ढ्ढा, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। धुर संदेस सुणावे इक्को छन्दा, साचा ढोला राग अल्हाईआ । बिन बंदगीउँ कराए बंदा, बन्दना आपणे चरण कराईआ। जगत जहान दा फड़ के

❋

❋

अन्धा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। पौड़े चाढ़्हे आपणा डण्डा, मंज़ल इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ । भविक्ख्त कहे मैं धुर दा मालक, प्रभ देवे माण वड्याईआ। आदि जुगादि बण के सालस, साचा हुक्म सुणाईआ। मेरा रूप निरगुण ख़ालस, तत नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी प्रभ दा बालक, मात पिता ना कोए अख्वाईआ। मैं खेलां खेल नाल ख़ालक, ख़लक विच समाईआ। नित नवित्त ना कोए आलस, निंद्रा ग़फ्लत ना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सच्चा संग निभाईआ। भविक्ख्त कहे मैं निक्का लाल, निक्की निक्की बात सुणाईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहा अहिवाल, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, थिर रहिण कोए ना पाईआ। अन्तिम प्रगट होवे दीन दयाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं गोबिन्द कहे पुरख अकाल, अकल कलधारी बेपरवाहीआ । चल के आवे सच दुआर सच्ची धर्मसाल, दर इक्को इक खुल्हाईआ। दीप अगम्मी जोती बाल, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ । शब्द अनाद वज्जे धुन्कान, अनरागी राग सुणाईआ। सम्बल देवे इक्को माण, बिन चरणां चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। भविक्ख्त कहे मेरी सच दलील, दयावान मोहे समझाईआ। मेरा खेल जाणे ना कोए वकील, वुकला समझ कोए ना पाईआ। मेरा खेल अन्त अख़ीर, आखर इक्को वार जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बदले सर्ब तकदीर, ताकत आपणी इक प्रगटाईआ। शरअ शरीअत तोड़ जंजीर, लाशरीक खेल वखाईआ । लहिणा चुका पैगम्बर पीर, पहरा आपणा दए लगाईआ। अट्ठ सट्ठ विरोल नीर, अमृत इक्को इक बरसाईआ। चार जुग दी मेट लकीर, हरफ़ हरूफ़ आपणा दए पढ़ाईआ। करे खेल बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। चोटी चढ़ आप अख़ीर, महल अटल सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां कटे भीड़, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। जन भगत साचे सन्त मिलाए भाईआं नाल वीर, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी आप कमाईआ। भविक्ख्त कहे मैं दित्ता संदेसा, सदके वारी घोली घोल घुंमाईआ। पारब्रह्म प्रभ आए नरेशा, नर नरायण इक अख्वाईआ । लहिणा देण चुकाए विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, शंकर आपणा हुक्म वरताईआ। खेले खेल देस परदेसा, दो जहानां वेख वखाईआ । लख चुरासी धारे भेसा, निरगुण नूर रूप इलाहीआ। पंज तत काया आपणी आपणे करे भेंटा, साची सेवा आप लगाईआ । शौह दरया डूंग्घी भँवरी वड़ के वेखे खेवट खेटा, सागर किनारा फोल फुलाईआ। लहिणा देणा जाणे गोबिन्द गुर पुरख अकाल बेटा, पिता पूत आपणी धार जणाईआ। पूरब लेखा रखे चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस कारण जुग चौकड़ी भविक्ख्त कहे मोहे भेजा, मेरी आसा पूर कराईआ। जन भगत सवाए मेरी सेजा,

❋

❋

सोहणी रुत्त मिलाईआ। मैं नेत्र नैण ख़ुशीआं नाल वेखा, कँवल अक्ख खुल्हाईआ। जुग जुग दा मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। भविक्ख्त कहे मेरी पूरी आसा, आसा पुन्नी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी देंदा रिहा भरवासा, मार्ग अगला इक समझाइंदा। श्री भगवान वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण हो के देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। वरन बरन दा इक्को पूजा पाठा, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। भगत भगवान जुड़ाए नाता, दूजा मेल ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा । भविक्ख्त कहे मैं होया दयाल, गृह मेरे वज्जे वधाईआ। किरपा करी पुरख अकाल, मेहरवान होया सहाईआ। भगत भगवान मेले लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण कँवल दिती सरनाईआ। सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल, धुर मन्दिर दित्ता वखाईआ। निरगुण हो के चलया नाल, सरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मुरीदां आ के पुछिआ हाल, हरिमन्दिर आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी पूरी कीती घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। भगत सुहेला भगत करे प्रितपाल, भगवन इक्को नज़री आईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत रिहा समझाईआ। एथे ओथे देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा चुके आवण जाण, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। अन्तर देवे पीण खाण, अमृत रस इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। भविक्ख्त कहे मेरा लहिणा देणा मुक्के, मुक्की वस्त पराईआ। भगत भगवान गोदी चुक्के, घर ख़ुशीआं राग सुणाईआ। अन्तर धारों निरगुण उठे, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। पतिपरमेश्वर हो के पुच्छे, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निरवैर हो कदे ना लुके, निराकार करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लुके रहिण ना देवे गुट्ठे, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जुग जन्म जो पिछले रुट्ठे, फड़ बाहों लए मिलाईआ। लग्गी प्रीत किसे ना टुट्टे, टुट्टी आपणे नाल गंढ्ढ पवाईआ। जगत विकारा फड़ के कुट्ठे, गुरसिख पतित पुनीत रूप वटाईआ। सच सरनाई आपे झुके, निउँ निउँ आपणा सीस निवाईआ। उजल करे गुरमुखां मुक्खे, मुख मुखड़े नाल सालाहीआ। लेखा चुक्के मात गर्भ तन कुक्खे, आवण जावण गेड़ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। भविक्ख्त कहे मोहे चाउ घनेरा, वज्जे इक वधाईआ। घर आया प्रभ ठाकर मेरा, जिस ठोकर नाम लगाईआ। जन्म जन्म दा चुक्कया गेड़ा, झेड़ा कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवान वसाया खेड़ा, खिड़की मन्दिर आप खुल्हाईआ। जद वेख्या नज़री आया तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रूप वखाईआ। घर सोहे गुरु गुर चेरा, चेला गुरू नज़री आईआ। धन्न भाग घर सतिगुर लाया डेरा, मैंडे दर ताल वज्जे वज्जे सच वधाईआ।

❋

❋

एस धार नूं जाणे केहड़ा, बिन पुरख अकाल ना कोए समझाईआ। डुबदे पाहिन तारे बेड़ा, सागर आपणा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भविक्ख्त कहे मैं गावां छन्द, चार कुण्ट जणाईआ। श्री भगवान जिन्हां भगतां दित्ता अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। गुरसिख चाढ़्ह सच्चे चन्द, बिन चन्दों दित्ते चमकाईआ। साचे मिनार महल अटल दित्ते टंग, तन्दी डोर आपणी आप बंधाईआ। जिस दवारे कोई ना सके लँघ, उस गृह बैठण सोभा पाईआ। इक्को मंगण धुर दी मंग, साची झोली अग्गे डाहीआ। श्री भगवान झोली पा आपणा छन्द, शाकर चरणां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साची बणत बणाईआ। भविक्ख्त कहे मैं की की दस्सां, कहिण किछ ना पाईआ। प्रभ दा खेल वेख वेख हस्सां, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। प्रभ लहिणा देण चुकाया ढाडी भट्टां, गुरमुखां इक्को राग सुणाईआ। मूल चुक्कया सुथरयां नटां, सुथरी गल्ल इक सुणाईआ। जिउँ भावे तिउँ मैं भगतां रखां, बिन मेरे देवे ना कोए वड्याईआ। सारे मंगदे ख़ाली कर के दोवें हथ्थां, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी झोली डाहीआ। दर्शन लोड़न निज नेत्र अक्खां, आखर आपणी आस लगाईआ। कर किरपा जिस मेहर मुहब्बत प्रेम प्रीती झोली घत्तां, अतुट अतोट भण्डार वरताईआ। नित नवित्त आपणे संग रखां, सगला संग जणाईआ। मेरा खेल कक्खों करां लखां, लखों कक्ख रूप वटाईआ। मेहरवान हो के जिस नूं मार्ग दस्सां, बिन पढ़यां देवां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। भविक्ख्त कहे तेरी सुण के सोभा, सोभत दए वड्याईआ। करता पुरख मेरा पूरा कीता होका, मैनूं हौका रिहा ना राईआ। मैं चारों कुंट फिरां विच चौदां लोकां, चौदां तबक रिहा जणाईआ। उठो सारे वेखो प्रभ दा मौका, मुख़बर हो के दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी ना कीता कोई धोखा, धुर दा हाल सुणाईआ। जिस दी सारे रखदे गए ओटा, ओड़क आपणा फेरा पाईआ। वेख प्रेम प्यार दीआं लगाए चोटां, नगारा हथ्थ ना कोए रखाईआ। चरण दुआर रहिण ना देवे कोई खोटा, खरे आपणी झोली पाईआ। सोचयां किसे विच ना आए सोचां, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों इक्को वार मिल्या मौका, मुखत आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगत उधारे किरपा धारे नाल शौका, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। भविक्ख्त कहे उठो नट्ठो, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। परम पुरख दा दर्शन तक्को, तकवा इक रखाईआ। ख़ुशीआं नाल दर ठांडे नच्चो, मंगल गीत इक सुणाईआ। आवण जावण लख चुरासी दे गेड़ों बचो, बच्चयां वांग लए बचाईआ।

❋

❋

दर्शन पा के ख़ुशीआं नाल हस्सो, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर हिरदा रिहा जगाईआ। भविक्ख्त कहे जागो उठो खोलो्ह अक्ख, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। सच पैगम्बर ज़ाहर ज़हूर होया प्रतख, पर्बत चोटी टिल्ले जंगल जूह उजाड़ वेख वखाईआ। हकीकत विच्चों विरोल के हक़, हक़ हरिजन झोली पाईआ। सच दुआर धुर दा मार्ग गृह स्वामी जाए दस्स, दहि दिशा भेव खुल्हाईआ। प्रेम प्यार दी प्रीती अन्दर फस, फैसला इक्को वार सुणाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरण कँवल सच सरनाई गया ढट्ठ, तिस आवण जावण रिहा ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल जोत समरथ, सब दी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।

३ माघ २०२० बिक्रमी गिरधारी लाल दे गृह पिण्ड भोले के ज़िला गुरदास पुर

हरि शब्द कहे भविक्ख्त संदेसा, श्री भगवान पूर कराईआ। सचखण्ड निवासी धुर नरेशा, शहिनशाह इक्को इक वड्याईआ । जुग चौकड़ी धारनहारा वेसा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूर कराए लेखा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस ने भेजा, भगत भगवान खेल वखाईआ। लख चुरासी घट घट अन्दर निरगुण सरगुण माणे सेजा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी कार कमाईआ। शब्द कहे प्रभ वाक भविक्ख्त, धुर दी धार धार जणाईआ। गुर अवतारां जो लेखा लिख्या विच लिख्त, सो साहिब वेख वखाईआ। पीर पैगम्बर जिस नूं मन्नदे गए इष्ट, नूरी जलवा नूर इलाहीआ। जिस दी ओट रखे राम वशिष्ट, सो विश्व आपणी कार कमाईआ। लेखा जाण सर्ब सृष्ट, दो जहानां खोज खुजाईआ। लहिणा देणा चुका स्वर्ग बहिश्त, सच दुआरे देवे माण वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह अगम्मी दृष्ट, अन्तर आपणी बूझ बुझाईआ। मन मति बुध ना होए भृष्ट, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ भविक्ख्ती बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना तोलया तोल, कंडा तराजू हथ्थ ना कोए वखाईआ। चरण प्रीती साची रीती नित नवित्त गए घोल, घोली आपणा आप घुंमाईआ। सच संदेसा देंदे रहे अडोल, गुर अवतार पीर पैगम्बर राग अल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर आवे कोल, निराकार आपणा वेस वटाईआ । जन भगतां पढ़दा देवे खोल्ह, गृह मन्दिर अन्दर दूई द्वैती दए चुकाईआ। आत्म परमात्म मिल के करे चोल, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अनाद वजावे अगम्मी ढोल, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। लख चुरासी विच्चों

❋

❋

सन्त सुहले आप विरोल, गुर चेले मेल मिलाईआ। देवे नाम दात अनमोल, वस्त अनमुलड़ी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। शब्द कहे भविक्ख्त मेरे मित्त, मित्र प्यारे तेरे हथ्थ वड्याईआ । तेरी धार लभ्भदे गए मुन रिख, जगत मुनीशर ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लेखा लिख, खाणी बाणी मात सुणाईआ। भेव अभेद बोध अगाध तेरी सार कोई ना पाए नित नवित्त, नर नरायण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्त लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, चतुर्भुज पर्दा इक चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। शब्द कहे भविक्ख्त सच संग, संगी इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी तेरे नाम दा वज्जदा रिहा मृदंग, ढोला राग नाद सर्ब सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त मंगदा रिहा मंग, सूफ़ी बैठण ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखदा रिहों भेख पखण्ड, चारों कुण्ट नज़र नैण उठाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया नव नौ चार पाए डण्ड, सच सुच ना कोए समझाईआ। आत्म सुहागण बिन परमात्म होई रंड, कन्त कन्तूल नज़र किसे ना आईआ। गुर चेला टुट्टी गंढ्ढ, भगत भगवान जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भरया घमण्ड, चारे खाणी रही कुरलाईआ। आवण जावण किसे ना मुकया पन्ध, लख चुरासी नाता तोड़ ना कोए तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। शब्द कहे भविक्ख्त सच सूर, सूरबीर तेरी वड्याईआ। तेरा खेल अगम्मी नूर, नूरो नूर तेरी रुशनाईआ। तेरा लेखा लिखदे गए सर्ब ज़रूर, ज़रूरत पूर ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी वेंहदे गए पूर, कोटन कोटि चौकड़ी काल विहाईआ। तेरा खेल इक भरपूर, पारब्रह्म प्रभ निरगुण निरवैर आप कराईआ। दर ठांडे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। शब्द कहे भविक्ख्त तेरा जोर, जेर ज़बर समझ किसे ना आईआ । जुग चौकड़ी हथ्थ तेरे डोर, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए फड़ाईआ। दूजा कोई ना जाणे होर, तीजा नैण ना कोए खुल्हाईआ । जगत वासना सृष्टी पावे शोर, शाहो शहिनशाह संग ना कोए रखाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल कोई ना वेखे नाल गौर, गहर गम्भीर गवर नज़र ना कोए उठाईआ। शाह सुल्तान श्री भगवान नौजवान चढ़ के आपणे घोड़, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतां दिसे श्री भगवान मिलण दी औड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जगत वासना होई कौड़, अमृत फल सच ना कोए खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। भविक्ख्त कहे शब्द सुण सच, सच सच दृढ़ाईआ। काया माटी भाण्डा सब दा वेख्या कच, कंचन रूप नज़र कोए ना आईआ । मन

❋

❋

वासना नौ दवारे रहे नच्च, माया ममता नाल रखाईआ। प्रभ मिलण दी बिन भगत खोल्ही किसे ना अक्ख, दोए लोचण बैठे ढेरीआं ढाहीआ। कल अन्त श्री भगवन्त किरपा करे पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ जणाईआ । भगत मिलावा हस्स हस्स, सोहँ हँसा इक्को राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, तेरा मेरा भेव रहे ना राईआ। अन्तर आत्म सेज सुहञ्जणी निरगुण हो के चढ़े नट्ठ नट्ठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा जिस अमृत देवे रस, रस फ़ीका सर्ब दए वखाईआ । सो गुरमुख नेत्र नीर विरोले अथ्थ, हन्झू इक्को धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत सदा प्रभ ठाकर स्वामी, हरि ठाकर इक रघुराईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। अमृत सरोवर ठंडा पाणी, घर निझर झिरना इक वहाईआ। सति धर्म दी सच निशानी, आत्म परमात्म दए समझाईआ। गुरमुख गुरसिख गुर पंडत करे ब्रह्म ज्ञानी, निष्अक्खर निराधार विच्चों समझाईआ। लेखा चुक्के चारे खाणी, चारे बाणी लोड़ रहे ना राईआ। पाए इक्को पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को इक जणाईआ। जिस घर वसे शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। दीपक जोत जगे नुरानी, दीवा बाती संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत उधारे हरिजन मात, मता आपणे नाल पकाईआ। अन्तर आत्म पूरी आस, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, नाथी नाथ वड वड्याईआ। इक सुणाए पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक दृढ़ाईआ। इक वखाए उत्तम ज़ात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नूर नज़री आईआ। इक्को पत्तण वखाए घाट, सरोवर इक्को इक नुहाईआ। इक्को मन्दिर शिवदुआला इक्को जणाए माठ, मस्जिद इक्को नज़री आईआ। आवण जावण पतित पावण जन्म जन्म दी मेटे वाट, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। आत्म सेज सुहञ्जणी खाट, सोभावन्त आप सुहाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ । भगत सुहेला बण के पिता मात, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। साची देवे धुर दी दात, बिन कीमत आप वरताईआ। गुरमुख बुज्झे आपा आप, आपाचीन मिले वड्याईआ। भगत भगवान जुग चौकड़ी सगला साथ, कलयुग अन्तिम लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन उतारे आपणे घाट, पूरब जन्म कर्म कर्म जन्म घाटा पूर कराईआ।

❋

❋

३ माघ २०२० बिक्रमी जसबीर सिँघ दे गृह
पिण्ड भोले के ज़िला गुरदास पुर

भविक्ख्त कहे मैं धुर दा होका, जुग चौकड़ी जगत जणाईआ। नाद वजाया लोक परलोकां, दो जहान शनवाईआ। नाम सुणाया धुर श्लोका, सच्चा राग अल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ कल अन्तिम वेखण आए मौका, दो जहानां वेख वखाईआ। किसे नाल ना करे धोखा, साख्यात आपणी कार कमाईआ। निरगुण प्रकाश करे अगम्मी जोता, जोती नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल सुहाए सम्बल इक्को कोठा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रचाईआ। भविक्ख्त कहे संभल संसार, हरि सम्बल दए वड्याईआ। हरि सम्बल अगम्म अपार, सतिगुर दए समझाईआ । जिस सम्बल दी किसे ना पाई सार, सो सम्बल दए प्रगटाईआ। जिस सम्बल गोबिन्द दए उधार, तिस सम्बल देवे माण वड्याईआ । सो सम्बल होए उज्यार, जिस सम्बल बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेख दए समझाईआ । भविक्ख्त कहे सम्बल उह, जिस मिली वड्याईआ। जिस गृह प्रकाश कीता छब्बी पोह, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पुरख अकाल मुहब्बत कर आपणा मोह, मेहरवान आपणा मेल मिलाईआ। गोबिन्द नाल हरि गोबिन्द गया छोह, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। लख चुरासी नालों हो निरमोह, मेल मिलाया एका थाईंआ। जुग चौकड़ी क्रिया खोह, अन्तिम आपणी झोली पाईआ। सति सतिवादी ढोआ ढोह, एका नाम दए समझाईआ। कर प्रकाश अगम्मी लोअ, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भविक्ख्त दए वड्याईआ। भविक्ख्त कहे मेरी भाख्या अपार, अपरम्पर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी लेखा लिखदे रहे गुरू पीर अवतार, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। उच्ची कूक कूक सुणाउँदे रहे संसार, होका इक्को नाम जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरे पार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी कल आए धार, कल कल्की वेस वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप ब्रह्मण्ड खण्ड जोत करे उज्यार, शब्दी डंक इक वजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी करे ख़बरदार, बेख़बर आपणी ख़बर आप सुणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चारों कुण्ट दए हुलार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सोया कोए रहिण ना पाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई करे बेदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। काग़द कलम शाही वेखे वेखणहार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पर्दा आप चुकाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा बोध अगाध खोल्हे आप करतार, कुदरत करता करनी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच भविक्ख्त लेखा लेखे लाईआ। लेखा लिख्त भविक्ख्त, हरि करता पूर कराईआ। जिस उपाई सृष्ट, सो वेखे चाईं चाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान जिस नूं मन्नदे गए इष्ट, इष्ट देव स्वामी नेहकर्मी नेहकामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणी धार चलाईआ। हरि जू धार चलाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी धर धर भेख, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार आपे भेज, पीर पैगम्बर नूर इलाहीआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के काया महल अटल माणे सेज, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोती जलवा देवे तेज, शब्द अनाद धुन आत्मक राग सुणाईआ । बिन अक्खां बिन नेत्रां लए पेख, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच दुआरे खेडे आपणी खेड, धर्म दुआरा इक्को इक सुहाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले सज्जण सुहेले लए मेल, मेल विछोड़ा पिछला पन्ध मुकाईआ। धर्म दुआर हरि करतार इक्को नज़री आए सज्जण सुहेल, सगला संग आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। भविक्ख्त कहे भगवान टेक, टेक एक जणाईआ। भगवान कहे भविक्ख्त मेरा लेख, लेख समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस ठाकर होए आदेस, सो ठाकर ठोकर आपणा नाम लगाईआ। दो जहानां निरवैर पुरख इक नरेश, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। नित नवित्त जन भगतां करे हेत, बण हितकारी वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अन्दर वड़ के घर विच घर खुल्हाए, आपणा भेत, बाहरों समझ किसे ना आईआ। रुत्त सुहञ्जणी सदा मौले चेत, पत डाली फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। हरिजन हरिभगत हरिसन्त दरस कराए नेतन नेत, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। भविक्ख्त कहे भगत भगवान रंग, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां गए मंग, बीस बीसे मिले वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि जुग चौकड़ी वसे संग, सगला संग निभाईआ। अन्तर आत्म परमात्म शब्द नाद धुन वजाए मृदंग, किली सतार तन्दी तन्द ना कोए रखाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह शाहो भूप वड वड्याईआ। भगत भगवन्त देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कर प्रकाश कोटन कोटि चन्द, चन्द भान सूरज बैठण मुख शरमाईआ। दनि दयाल हो बख्शंद, बख्शिश आपणी रहमत गुरमुखां झोली पाईआ। जिस जन जणाए आपणा छन्द, तिस बंदीख़ाना रहिण ना पाईआ। भगत दुआर भगवन लँघ, गृह मन्दिर खोजे बेपरवाहीआ। नाता तुटे जगत दुहागण रंड, घर सुहागी कन्त सुहागण लए बणाईआ। एथे ओथे

❋

❋

आवण जावण लख चुरासी मुक्के पन्ध, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज चारे खाणी डेरा देवे ढाहीआ।