पुस्तकालयभाग १६

३ माघ २०२० बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड भोले के ज़िला गुरदास पुर

गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, सचखण्ड दवारे साचा ढोला गाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर बणया साक सज्जण सैण, बेपरवाह सहिज सुखदाईआ। लोकमात वेख्या बिन अक्खां नैण, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरब देवे लहिणा देण, जुग चौकड़ी लेख चुकाईआ। भगत भगवान बणाए साक सज्जण सैण, सगला संग आप निभाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश धाम इकट्ठे बहिण, भगत दवारा सोभा पाईआ। नाम संदेसा धुर दा राग शब्द अगम्मी इक्को कहिण, तूं मेरा मैं तेरा साचा राग नाद सुणाईआ। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान नाता जुड़या भाई भैण, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता गुरमुख कदे ना वहिण, डूंग्घी भँवरी भवजल ना कोए भवाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द आत्म परमात्म नाम निधाना इक्को कहिण, कहि कहि आपणे अन्तर अग्न बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता धुर दा वर, दर घर साचा इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हस्सण, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। चार जुग दी बीती कहाणी दस्सण, पूरब लेखा फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जोती धार उठ उठ नट्ठण, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। फेरा पावण उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, पुष्कर करौच लखण वेख वखाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान लख चुरासी विच्चों जन भगत विरोले मक्खण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी इक्को नाम आया दस्सण, आत्म परमात्म भेव अभेद खुल्हाईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला हरि हिरदे आया वसण, घट घट आपणा डेरा लाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरी रैण मेटे मस्सण, सति सति साचा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गौण गीत, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। करे खेल प्रभू अणडीठ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जन भगत जणाए धुर दी रीत, साची सिख्या इक समझाईआ। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण लेख रिहा मुकाईआ। लहिणा देणा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच भेव ना कोए रखाईआ। नज़री आए शिवदुआला मट्ठ इक्को मन्दिर मसीत, गुरूदवारा इक्को इक समझाईआ। शब्द अगम्मी पढ़ाए सच हदीस, हज़रत आपणा नाम समझाईआ। छत्र झुल्ले

❋

❋

प्रभ साचे सीस, दो जहानां शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीस बीसा आपणा पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वाक भविक्ख्त कहि कहि गए ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोल जैकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकारा, अकल कलधारी खेल रचाईआ। सो पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़ा, दर ठांडे दए वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण जोती नूर कर उज्यारा, दीआ बाती इक्को डगमगाईआ। एकँकारा कर पसारा, अकल कलधारी आपे वेख वखाईआ। आदि निरँजण करे कराए करनेहारा, करता पुरख बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता सांझा यारा, परवरदिगार नूर इलाहीआ। श्री भगवान प्रगटावणहारा आपणी धारा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करता पुरख अगम्म अगोचर अकल कल खेल करे न्यारा, ख़ालक आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल रहे हस्स, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। वेख खेल पुरख समरथ, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी महिमा गाई अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब सुल्तान हो मेहरवान, निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही फेरा पाईआ। भगत सुहेला इक अकेला साचा मार्ग रिहा दस्स, दहि दिशा आप समझाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले रिहा रख, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आपणे मिलण दी देवे इक्को अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। झोली पाए हकीकत हक़, लाशरीक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। दो जहान श्री भगवान आदि जुगादि मददगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे करतार, कुदरत कादर आपणा कर्म कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेख्या खेल विच संसार, महासार्थी आपणी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन पुकार, इक्को एक नाम जणाईआ । पुरख अकाल किरपा धार, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम गया आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए हार, हरि की समझ किसे ना पाईआ। काग़ज़ कलम रोवे ज़ारो ज़ार, छाही आपणा हाल सुणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ करन पुकार, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। तुध बिन दिसे ना कोई सहार, सगला संग ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, निरगुण नूर चन्द ना कोए चमकाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। दर घर साचे मेल मिलाउणा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेर मिटाउणा, निरगुण नूर चन्द रुशनाईआ। सृष्ट सबाई एका मार्ग लाउणा, चार वरन पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका घर वसाउणा, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म सब दा रंग रंगाउणा, काया चोली रंगण इक रंगाईआ। शब्द संदेसा इक सुणाउणा, धुर दा नाम जणाईआ। जुग विछड़यां जग मेल मिलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा इक समझाईआ। आपणा घर समझा ठाकर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। कलयुग वेख डूंग्घा सागर, डूंग्घी भँवर पई लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना देवे आदर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। एथे ओथे कोई ना करे आदल, अदालत हक़ ना कोए वखाईआ। जगत खेल मक्तूल कातिल, कूड़ी क्रिया छुरी हथ्थ उठाईआ। जलवा बुज्झे ना नूर बातन, बैतल धाम ना कोए प्रगटाईआ। पीर पैगम्बर सारे आखण, सजदा सीस निवाईआ। तेरा नूर तेरी ज़ातन, अजाति रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। तेरा नाम कलमा कलाम, कायनात आप जणाईआ। तेरा इस्म सच इस्लाम, इक्को इक नूर ख़ुदाईआ। तेरा हुक्म धुर नज़ाम, नौबत तेरे नाम वजाईआ। पीर पैगम्बर तेरा दे के गए पैग़ाम, धुर संदेसा नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर मिले माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर नौबत नाम, तेरे नाम वजाईआ। गुर अवतार दे के गए ध्यान, ध्यान ध्यान विच टिकाईआ । बोध अगाध शब्द ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर रूप समझाईआ। घर मन्दिर गृह खोल्ह दुकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे मिले सरनाईआ। दर तेरे मिले सरनाई, सरनगति इक्को इक जणाइंदा। वरन बरन रहे ना राई, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। दूई द्वैती पढ़दा लाहइंदा । घर विच घर होए रुशनाई, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे आस रखाइंदा। दर तेरे आस रखाउँदा ए। गुर अवतार ध्यान लगाउँदा ए। पीर पैगम्बर सीस झुकाउँदा ए। सतिजुग त्रेता मंग मंगाउँदा ए। द्वापर कलयुग झोली डौंहदा ए। विष्नूं आपणा हाल सुणाउँदा ए। ब्रह्मा नेत्र नैणां नीर वहाउँदा ए। शंकर हथ्थ त्रसूल सुटाउँदा ए। त्रैगुण माया पल्लू ना कोए फड़ाउँदा ए। पंज तत बिहबल हो कुरलाउँदा ए। प्रकृती रंग ना कोए रंगाउँदा ए। सुरती शब्द ना कोए मिलाउँदा ए। नाद तूरती ना कोए सुणाउँदा ए। अकाल मूर्ती ना कोए वखाउँदा ए। तेई अवतार आख जणाउँदा ए। भगत अठारां

❋

❋

ख़ाक रलाउँदा ए। मूसा मूँह दे भार सुटाउँदा ए। ईसा इक्को पिता पुरख अख्वाउँदा ए। मुहम्मद बत्ती दन्द सिफ्त सलौंहदा ए। नानक गोबिन्द धार जणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मी वर, जिस दा भेव कोए ना पाउँदा ए। अगम्मी वर इक दवाउँदा हां। गुर अवतार पीर पैगम्बर पूरब लेखा अन्त मुकाउँदा हां। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जुग चौकड़ी पार कराउँदा हां। सन्त सुहेले लख चरासी विच्चों चुग, निरगुण सरगुण मेल मिलाउँदा हां। काया मन्दिर अन्दर सुहञ्जणी होए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाउँदा हां। जन भगतां पंच विकारा कढ्ढां कुट्ट, शब्द खण्डा इक चमकाउँदा हां। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता आप अख्वाउँदा हां। सच दुआर सुहाया कोट, बंक इक्को इक वखाउँदा हां। लहिणा चुका लोक परलोक, चौदां लोकां डेरा ढौंहदा हां। चरणां हेठ दबा मुक्ती मोख, मुफ्त आपणा आप वखाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे कोल वसाउँदा हां। हरिजन साचे कोल वसावेगा। प्रभ आपणा ढोल मृदंग जणावेगा। शब्द अगम्मी बोल, धुर दा राग इक सुणावेगा। आपणे कंडे तोल, तराज़ू आपणे हथ्थ उठावेगा। आदि जुगादि रख अडोल, सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा वाक भविक्ख्त जो गए बोल, तिस आपणा पूर करावेगा। सच दुआर धुर दा खोल्ह, हरि मार्ग इक लगावेगा। दे नाम वस्त अनमोल, अनमुलड़ी दात वरतावेगा। सुरती शब्दी आपे मौल, मौला आपणी कार कमावेगा। नानक गोबिन्द कीता कौल, कीता कौल तोड़ निभावेगा। एथे ओथे दो जहान तेरा वज्जे ढोल, मृदंगा इक्को इक सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जिस विच आपणा राग अलावेगा। हरि आपणा राग अलावेगा। धुर दा नाद इक वजावेगा। बिन तन्द सतार हिलावेगा। बत्ती दन्द ना कोए रखावेगा। रसना जिह्वा ना कोए अलावेगा। शब्द अगम्मी इक सुणावेगा। काया माटी चम्मी वेख वखावेगा। सुरत सवाणी अन्न्ही, नेत्र नैण खुल्हावेगा। घर साचे बणा के वंनी, शब्दी कन्त मेल मिलावेगा। गहर गम्भीर दाता धनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखावेगा। करनी आपणे हथ्थ रखाएगा। प्रभ आपणा खेल रचाएगा। जीव जंत समझ कोए ना पाएगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण नैण शरमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा खेल वखाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण खेल, कलयुग अन्त वज्जी वधाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होया मेल, घर मिल्या बेपरवाहीआ। एका रंग चढ़ाया गुरु गुर चेल, चेला गुर इक्को नज़री आईआ। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेल, ठाकर स्वामी आपणा दर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जगाए ठाकर स्वामी, बेपरवाह दया कमाइंदा। बोध अगाध अन्तरजामी, शब्दी नाद अल्हाइंदा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराइंदा। नाम सुणाए अकथ कहाणी, रसना जिह्वा भेव मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसाए घर सच्च, सच मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर मार्ग दस्स, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म देवे रस, निज रस इक चुआईआ। निरगुण निरवैर खोल्ह अक्ख, आख़र आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन कर जोत प्रकाश, प्रकाशी आपणे नाल मिलाईआ। जोत प्रकाश मिले प्रभ ठाकर, दयावान दया कमाईआ। कलयुग डूंग्घा पार कराए सागर, भँवरी भँवर ना कोए रुढ़्हाईआ। दर दवारे देवे आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ। किरपा करे करीम कादर, करता पुरख वड वड्याईआ। एथे ओथे बण के सालस, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। सन्त सुहेले उत्तम श्रेष्ठ कढ्ढे ख़ालस, ख़ालस आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे निंद्रा आलस, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। गुरमुख रंग वेख चढ़दा, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान ढोला पढ़दा, पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। सन्त सज्जण घर सच्चे वड़दा, जिस घर मिले माण वड्याईआ। गुरसिख इक्को तरनी तरदा, पार किनारा नज़री आईआ। साहिब सतिगुर किरपा करदा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। कलयुग कूड़ा वेखो डरदा, नेत्र नैण रिहा शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए उठाईआ। हरिजन उठाए सतिगुर मीता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रभ मिलण दी दस्से रीता, रीतीवान आप जणाईआ। देवे माण इक्को अक्खर अठारां ध्याए गीता, गीत गोबिन्द इक समझाईआ। चरण कँवल बंधाए प्रीता, प्रीती इक्को इक लगाईआ। माण रखाए ऊँचां नीचां, नीचां ऊँचां एका रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन हासा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल कलयुग वेखे आप तमाशा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मण्डल मण्डप काहन बण के पावे रासा, बण नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा चार जुग दा खोल्हे आप ख़ुलासा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जन भगतां देवे इक भरवासा, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। साचे सन्तां पूरी करे आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। गुरमुखां काया चोली भरे कासा, नाम भण्डारा इक वरताईआ। गुरसिखां लेखे लाए स्वास स्वासा, पवण उनन्जा डेरा ढाहीआ। सर्ब जीआं प्रभ इक्को देवे जापा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। मेट मिटाए तीनों तापा, त्रैगुण

❋

❋

लेखा दए चुकाईआ। नज़री आए इक्को मापा, सोहरा पेईआ इक्को घर वखाईआ। निरगुण जोड़े निरगुण नाता, जोती जोत करे कुड़माईआ। लेखा जाणे पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि भगतां लेखा लेखे लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तक्क, बिन नैणां नैण उठाईआ। वेख खेल पुरख समरथ, इक दूजे रहे सुणाईआ । वेखो पिछला मिलदा हक़, लेखा बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जागे सतिगुर मेहर, प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान ना लाए देर, छिन भंगर खेल वखाईआ। दूई द्वैती पर्दा दए उधेड़, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अन्ध अज्ञान मिटाए अन्धेर, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। इक्को घर वखाए सञ्झ सवेर, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। हरिजन मेला आत्म ताक, हरि पर्दा आप चुकाईआ । कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द दए रुशनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण शब्द सुनेहड़ा जो गए आख, तिस आखर पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रसना जिह्वा बोलया भविक्ख्त वाक, सो वाक्य दए वखाईआ। भगत भगवान बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुका ज़ात पात, वरन बरन पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म दस्से सच्चा साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले रंग रंगाईआ। सन्त सुहेले रंग अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाईआ। आदि जुगादी इक इकल्ला, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। सम्बल सुहाए सच महल्ला, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती दीपक इक्को बला, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। सच संदेस शब्दी घल्ला, नाम निधाना राग सुणाईआ। प्रेम प्रीती फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेले आपणे घर, घर मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। घर मन्दिर सुहाए सोभावन्त, काया बंक दए वड्याईआ। जिस गृह मिले नरायण नर कन्त, हरि कन्तूल बेपरवाहीआ। शब्द सुणाए धुर दा मंत, मंतव आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए आपणा घर, जिस वज्जे सच वधाईआ। वज्जे वधाई घर सच्चे मन्दिर, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। होए प्रकाश अन्दरे अन्दर, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। लेखा चुक्के डूंग्घे खण्डर, भँवरी भय ना कोए दृढ़ाइंदा। साहिब स्वामी तोड़े जन्दर, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। सेज सुहञ्जणी सुहाए बण के साँवल सुन्दर, मोहणी आपणा रूप वटाइंदा। मन वासना बन्न्ह के बन्दर, गुरमुख आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, हरिजन आपणा घर वखाइंदा। हरिजन घर वखाए इक, घर घर विच मेल मिलाईआ। जिस गृह सतिगुर पूरा आए दिस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। करवट लै बदलाए पिट्ठ, सनमुख आपणा मुख दिखलाईआ। प्रेम प्रीती करे हित, हितकारी नूर अलाहीआ। खेले खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाईआ। बण के ठाकर स्वामी धुर दा पित, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठांडे घर लए मिलाईआ। ठांडे घर सीतल धार, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। आत्म परमात्म करे प्यार, परम पुरख दया कमाईआ। सुरती शब्द दे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल करे पुरख नार, नार कन्त रूप वटाईआ। साची सेजा लए बिठाल, आत्म अन्तर इक पलँघ सुहाईआ। पावा चूल नज़र ना आवे विच संसार, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। जिस सिँघासण बहि करे प्यार, सो आसण इक्को इक वखाईआ। जिस दी सिफ्त करे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक घर, जिस घर होए जोत रुशनाईआ। जोत रुशनाई दीप उजाला, घर इक्को नज़री आइंदा। जिस गृह वसे हरि गोपाला, गोबिन्द आपणा खेल खिलाइंदा। जन भगतां प्रेम प्रीती पाए माला, रसना जिह्वा बत्ती दन्द जाप ना कोए जपाइंदा। आत्म परमात्म मार्ग दे सच सुखाला, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। लेखा चुक्के काल महाकाला, महिबूब इक्को नज़री आइंदा। जन भगतां होए हल्ल सवाला, फ़िकरा अग्गे ना कोए पढ़ाइंदा। इक्को मन्दिर इक्को शिवदुआला, गुरूदवारा मट्ठ इक्को इक वखाइंदा। इक्को मन्दिर मसीत इक्को चाढ़्हे रंग गुलाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन इक्को घर बहाइंदा। हरिजन बहाए घर इक, जिस गृह वड्डी वड्याईआ। जिस दा लेखा शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे लिख, लिख लिख लोकमात समझाईआ। बिन सन्त सतिगुर किसे ना आए डिठ, बिन भगत बहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस लेखा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख घर साचे बहिण, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख दा दर्शन नैण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूंही तूंही ढोला गायण, मैं ममता मूल मिटाईआ। सच दवारे सदा सदा सद बहिण, बहि बहि ख़ुशी वखाईआ । लेखा चुक्के अल्फ़ ये नज़री आए कोई ना ऐन, हमज़ा रमज़ ना कोए लगाईआ। नाता तुटे भाई भैण, साक सज्जण संबंध संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए आपणा दर, दर दरवाज़ा इक्को इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्ह यार, मिहबान बीदो मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। साहिब सतिगुर कर प्यार, सोभा सोहबत देवे माण वड्याईआ। ग़फ्लत निंद्रा आलस कर के पार, ख़ुशीआं रंग इक चढ़ाईआ।

❋

❋

रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल गया जहान, बिन रसना जिह्वा ढोला इक सुणाईआ। सति सतिवादी सति वखाए सच निशान, शहिनशाह इक्को इक झुलाईआ। जिस दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस झुकाण, विष्न ब्रह्मा शिव धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। सो दवारा महल अटल उच्च मकान, सचखण्ड इक्को नज़री आईआ। जिस गृह वसे श्री भगवान, निरगुण निरवैर जोती जाता आसण लाईआ । जुग जुग जन भगतां मेले आण, नित नित आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक घर, जिस घर वड़यां दूजी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख वड़े घर एक, एकँकार दए वड्याईआ। पुरख अकाल दी ओथे टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस घर दा पाया किसे ना भेत, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। तिस मन्दिर जन भगत करन हेत, भगवान आपणे रंग रंगाईआ। कबीर जुलाहे किहा वेख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पारब्रह्म दी अगम्मी खेड, निरगुण निरगुण रिहा खिलाईआ। जिस धारों गुर अवतार पीर पैगम्बर दित्ते भेज, सो धार नूर इलाईआ। चढ़ के वेखो धुर दी सेज, जो श्री भगवान आप विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतो भगती वेखो रंग, हरि भगवन आप रंगाइंदा। काया मन्दिर अन्दर दवारा वेखो लँघ, घर घर विच सोभा पाइंदा। शब्द नाद सुणो मृदंग, ढोलक छैणा कम्म किसे ना आइंदा। आत्म परमात्म माणो अनन्द, रसना जिह्वा फिका रस दूर कराइंदा। निरगुण जोत चाढ़्हो चन्द, सूरज चन्द मुख शरमाइंदा। मिलो मेल सूरे सरबँग, सूरबीर इक्को नज़री आइंदा। लेखा चुके जगत धारा गंग, अमृत सरोवर इक नुहाइंदा। लहिणा देणा चुक्के भुक्ख नंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जन्म दी आत्म परमात्म विछड़ी टुट्टी लओ गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाओ सोहँ छन्द, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म ब्रह्म आपणे घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वरताइंदा। जन भगतो उठो खोल्हो अक्ख, हरि अक्खर नाम दृढ़ाईआ । मिलो मेल पुरख समरथ, दूजी लोड़ रहे ना राईआ । शास्त्र सिमरत जिस दी गाउँदे महिमा अकथ, अञ्जील कुरान तीस बतीस रही सुणाईआ। सो देवणहारा धुर दा हक़, हकीकत वेखो थाउँ थाईंआ। अन्दर वड़ पौड़े चढ़ सच नज़ारा लओ तक्क, तकवा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा मिलाईआ। जन भगतो उठो पकड़ो राह, रहिबर इक्को नज़री आइंदा। जिस नूं पीर पैगम्बर मन्नदे रहे नूरी ख़ुदा, सो लाशरीक आपणा फेरा पाइंदा। हस्ती वजूद ना होए जुदा, जुसतजू आपणे रंग रंगाइंदा । पारब्रह्म ब्रह्म मार्ग दस्से सिध्धा, औझड़ राह ना कोए वखाइंदा। घर ठाकर मिलण दी इक्को

❋

❋

बिधा, बिध आपणी आप दृढ़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगतां आपणे घर वसाइंदा। भगत वसेरा ठांडे दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे किरपन किरपा धार, हरिजन साचे लए जगाईआ। जिस दा लेखा तिस झोली देवे डार, जगत उधार ना कोए रखाईआ। जन भगतां श्री भगवान सदा बणे सेवादार, चाकर आपणा नाउँ धराईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, फड़ बाहों गले लगाईआ। घर मन्दिर गृह पिछला दए वखाल, जिस विच्चों विछड़ लख चुरासी विच भवाईआ। कलयुग अन्तिम हो दयाल, गुरमुख वेख आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। सच दवारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे दीपक जोत जगे बेमिसाल, मिसल नज़र किसे ना आईआ। हरि भगत भगवान ओस धाम लए बहाल, जिस घर वेखण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरवैर निराकार सरगुण आपणे लेखे पाईआ।

४ माघ २०२० बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह भोले के ज़िला गुरदास पुर

शब्द इशारा दे भगवान, दो जहान रिहा वखाईआ। नेत्र खोलो्ह नौजवान, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी धार समझाईआ। सृष्ट सबाई वेखो जगत ज्ञान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। काग़ज़ कलम छाही पढ़ो ब्यान, पूरब लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सच सुच धर्म वेखो ईमान, सिदक सबूरी नज़र कोए ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वेखो मकान, सति सन्तोख घर रंग ना कोए रंगाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ तट सरोवर वेखो मार ध्यान, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ । जीव जंत साध सन्त सर्ब कुरलाण, हाहाकार करे लोकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ । करोड़ तेतीसा नेत्र नैणां नीर वहाण, छहबर इक्को इक वखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे नाता तुट्टा अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज ना कोए खुजाईआ। सच मुहब्बत दिसे ना किसे इस्लाम, इस्म आज़म नूर ना कोए रुशनाईआ। लेखा जाणो आपणा जो दे के आए पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। कलयुग अन्त नव नौ चार दिसे हराम, सति रूप ना कोए प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। वेखो अक्ख खोल्ह संसार, जग जीवण दाता आप जणाईआ। सच सुच ना कोए आधार, कूड़ी क्रिया जगत कुड़माईआ। मात पित पिता पूत ना कोए प्यार, भईआ भैण नाता नज़र कोए ना आईआ। दर दर घर घर दिसे विभचार, नार कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। साधां सन्तां अन्दर धूंआँधार, निर्मल जोत ना कोए रुशनाईआ। जीवां जंतां काम क्रोध लोभ मोह हँकार, गढ़ झूठा रिहा बणाईआ।

❋

❋

एको भुल्लया नर हरि नरायण करतार, करता नज़र किसे ना आईआ। चार जुग दी सिख्या गई हार, साखी सच ना कोए समझाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मुसायक उच्ची कूकण धाहां रहे मार, धरनापत मेल ना कोए मिलाईआ। जगत अन्धेरा डूंग्घी गार, समुंद सागर पार ना कोए कराईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ गए हार, पारब्रह्म प्रभ नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा रिहा समझाईआ। साचा लेखा वेखो हाल, हालत सब दी आप जणाइंदा। लख चुरासी सिर ते कूके काल, कलयुग नगारा इक वजाइंदा। सृष्ट सबाई होई बेहाल, सुरती सुरत ना कोए भवाइंदा। आत्म परमात्म किसे ना दिसे नाल, सगला संग ना कोए निभाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप जणाइंदा। अगला लेखा वेखो नेत्र, निरगुण निरँकार आप जणाईआ । जगत ख्वारी कूड़ा खेत्र, साचा खाता समझ कोए ना पाईआ। रुत्त बसन्ती कोई ना मौले चेत्र, पत डाली ना कोए महकाईआ । सब दे ख़ाली कोरे होए पेपर, पिछला लेखा नज़र कोए ना आईआ। अग्गे हो के सारे वेखण, उठ उठ आपणा ध्यान लगाईआ । पारब्रह्म की खेले खेल खेलण, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। निरगुण हो के सरगुण आया मेलण, सरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार वेखण ख़ाली, लेखा नज़र कोए ना आईआ। सारे कहिण बुध बाली, प्रभ तेरी सार कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करदे रहे दलाली, जगत वणजारा हट्ट चलाईआ। कलयुग अन्त करे खेल शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। आदि जुगादी देवणहारा धुर दी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। जन भगत उठाए सच निशानी, निशाना आपणा नाम लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार कहिण जन भगत, हरि भगवन दए वड्याईआ। लेखे लग्गे बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी ख़ुशी मनाईआ। उत्तम करे श्रेष्ट जगत, जुगत आपणी इक समझाईआ । लख चुरासी विच्चों मेले फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम सुणाईआ। निरगुण हो के आया परत, सरगुण आपणा पर्दा लाहीआ । ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। सन्त सुहेले लए परख, नाम कसवटी इक्को लाईआ। मेल मिलाए हो नधड़क, भय भउ ना कोए जणाईआ। गुरसिख मंज़ल विच ना जाए अटक, घर साचे लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणा झोली पाईआ। वेख खेल पुरख समरथ, सब बैठण ध्यान लगाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी दिती अक्ख, सृष्ट सबाई पर्दा पाईआ। लख चुरासी ख़ाली हथ्थ, चारों कुण्ट रिहा वखाईआ। गुरमुखां दे अगम्मी वथ, हरिजन झोली आप भराईआ। शब्द चढ़ा साचे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। वणज करा

❋

❋

धुर दे हट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। वेख रंग प्रभू हरि ठाकर, गुर अवतार रहे जस गाईआ। किरपा करे गम्भीर गहर गुण सागर, हरि दाता दया कमाईआ। जन भगत उधारे निर्मल कर्म कर उजागर, उजरत अन्त कोए ना लाईआ। लेखा जाणे तेग़ बहादर, सुत गुज़री बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। साची खेल सुत दुलारा, जन जननी आप जणाइंदा। परम पुरख प्रभ हो उज्यारा, उजल मुख आप कराइंदा। शब्द अनादी बोल जैकारा, धुर दा राग सुणाइंदा। अन्तर आत्म इक प्यारा, परम पुरख मेल मिलाइंदा। लख चुरासी पार किनारा, घाट पत्तण माही इक जणाइंदा। जिस गृह वसे आप करतारा, सो कादर इक्को घर सोभा पाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, दीवा बाती कमलापाती आप जगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद कतेब कहि कहि अन्त ना कोए सुणाइंदा। करे कराए करनेहारा, हरि करता आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां देवे इक प्यारा, चरण कँवल कँवल चरण उपर धवल जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग वखाइंदा। हरिजन रंग चाढ़्ह अगम्म, अन्तर आत्म आप रंगाईआ। लेखा चुक्के माटी चम्म, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। भउ जणाए हँ, ब्रह्म भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन इक्को दर वखाईआ। हरिजन वेख दर निराला, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। जिस घर वसे पुरख अकाला, निरगुण जोती जोत डगमगाइंदा। सो मन्दिर सोहे सच्ची धर्मसाला, गुरुदुआर इक्को नज़री आइंदा। जिस गृह पोह ना सके काल महाकाला, महाबली सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे दो जहान होए रखवाला, रक्षक आपणी कार कमाइंदा। सति सतिवादी इक्को पाए साची माला, मन का मणका आप भवाइंदा। जन भगतां मार्ग दे सुखाला, सुख सागर रूप वटाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जीवण जुगत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन इक्को घर वसाइंदा। हरिजन वसे घर इक, हरि इक्को नज़री आईआ। अगला लेखा देवे लिख, पिछला मूल मुकाईआ। साहिब सतिगुर नज़री पए दिस, दहि दिशा करे रुशनाईआ। माणस जन्म लए जित, अजन्म रूप ना कोए वटाईआ। ठाकर मिले धुर दा पित, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। आत्म परमात्म करे हित, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। इक्को इष्ट वसे चित, दृष्ट आपणे नाल मिलाईआ। कर खेल साहिब अनडिठ, अनडिठड़ा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दए वड्याईआ। हरि भगत वड्याई भगत दुआर, भगवन बंक इक सुहाइंदा। महल अटल उच्च मनार, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाइंदा। नौ दुआर कर कर पार, डूंग्घी भँवरी पन्ध मुकाइंदा। कुण्डा खिड़की खोल्ह

❋

❋

करतार, काया काअबा इक प्रगटाइंदा। शब्द नाद सच्ची धुनकार, अनहद नादी राग सुणाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठार, सर सरोवर झिरना इक झिराइंदा। दीप अगम्मी दीपक बाल, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म सेजा इक वखाल, हरिजन साचे आप बहाइंदा। सुरत शब्द प्रीती निभे नाल, प्रेम इक्को घर कराइंदा । साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। धुर दा वज्जे अगम्मी ताल, जगत नगारा ना कोए रखाइंदा। घर स्वामी वेखे आण, ठाकर इक्को फेरा पाइंदा। जन भगतां देवे माण, अभिमान रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। घर मन्दिर सुहाए सोभावन्त, सो साहिब वडी वड्याईआ। नाम जणाए महिमां अगणत, शब्दी राग अल्हाईआ। भेव चुकाए साचे मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ । बोध अगाध पढ़ाए पंडत, अक्खर निष्अक्खर विच्चों प्रगटाईआ। दूजे दर ना होवे मंगत, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला नार कन्त, रुत्त बसन्त इक प्रगटाईआ। नार कन्त रुत बसन्ती, बसन बनवारी आप कराइंदा। सच सुच सुणाए धुर दी पंगती, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। कोई भेव ना पाए शास्त्र सिमरत वेद पुराणा पंडती, पांधा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन हरि हरि लाए आपणे अंगती, अंगीकार एकँकार इक्को एक, एक अनेक नज़री आईआ।