पुस्तकालयभाग १६

४ माघ २०२० बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड वहीला ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण ठांडा दरबारा, आदि जुगादि इक रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। एकँकारा खोल्ह किवाड़ा, महल अटल इक सुहाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा । अबिनाशी करता कर पसारा, शाह पातशाह वेख वखाइंदा। श्री भगवान सच हुलारा, सति सतिवादी आप लगाइंदा। पारब्रह्म बोल जैकारा, धुर दा नाअरा इक सुणाइंदा। सचखण्ड दवारे करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा । शाहो भूप बण सिक्दारा, राजन राज राजाना आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। दूजा संग ना कोए साथ, इक इकल्ला वड वड्याईआ। करे खेल पुरख समराथ, शहिनशाह इक्को इक नज़री आईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण पावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। सचखण्ड

❋

❋

दवारा सोभावन्त, सो साहिब आप सुहाया। आदि जुगादी धुर दा कन्त, नर नरायण डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी महिमा अगणत, बोध अगाध जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना रच सचखण्ड दवारा, घर साचे खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधारा, त्रै पंज मेला मेल मिलाइंदा। खाणी बाणी बोल जैकारा, शब्द अनादी राग अल्हाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, अकल कलधारी आपणी कल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक लगाइंदा। सच दरबार सति पुरख, सति सतिवादी आप लगाईआ। जुग चौकड़ी ना कोई सोग हरख, चिन्ता ग़म ना कोई रखाईआ । निरवैर निराकार अजूनी रहित इक्को नूर कराए दरस, आदरस आदरस आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेपरवाह, बेअन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेस वटा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाईआ। तेई अवतार सेवा ला, साची सिख्या इक समझाईआ। बोध अगाध नाम दृढ़ा, मन्त्र इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। साचा मन्दिर इक सुहा, महल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह खेल करे हरि जगत, जगजीवन दाता दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों उभारे भगत, भगवन आपणा भेव चुकाइंदा। लेखे लाए बूँद रक्त, काया माटी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा । साचे घर ख़ुशी करे निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। पीर पैगम्बर कर त्यार, मसला हक़ हक़ समझाईआ। लाशरीक परवरदिगार, सच तौफ़ीक नूर इलाहीआ। महिबान बीदो सांझा यार, नौबत आपणे नाम लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। साचा कलमा धुर दी धार, कायनात करे पढ़ाईआ। अल्फ़ ये कर प्यार, उल्फ़त इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह मुकामे हक़, निरगुण निरवैर सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, पीर पैगम्बर आप समझाइंदा। लख चुरासी हिरदे वस, हर घट आपणा डेरा लाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, जोती नूर डगमगाइंदा। अन्दर बाहर देवे साथ, गुप्त ज़ाहर संग निभाइंदा। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, प्रतख आपणा रूप जणाइंदा। निरगुण हो चलाए रथ, सरगुण साची सेव कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी गुरु गुर धार, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोती जोत कर त्यार, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। काया माटी खोल्ह किवाड़, साची हाटी इक

❋

❋

जणाईआ। बूँद स्वांती ठांडी ठार, अमृत धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी सचखण्ड निवासी, इक इकल्ला आप कराइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, गुर गुर आपणी धार समझाइंदा। मन्दिर मण्डल मण्डप पावे रासी, घर साचा खेल वखाइंदा। उत्तम रखे आपणी ज़ाती, अज़ात रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा रूप वटाइंदा। सतिगुर रूप रूप अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। शब्द गुरू गुरू बलकार, बलधारी वेस वटाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, शाही नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। नानक निरगुण कर प्यार, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी वंड भगवान, हरि करता आप कराइंदा। नानक निरगुण शब्द जवान, अगम्मी राग सुणाइंदा। लेखा जाण दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। नाता तोड़ ज़िमी असमान, लोक परलोक डेरा ढाइंदा। सति वखा इक निशान, सति सतिवादी आपणा घर सुहााइंदा। चार वरनां इक ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म खेल महान, महान आत्मा आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी हुक्म वरताइंदा । जुग चौकड़ी हुक्म संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। भूपत भूप बण नर नरेशा, नर निरँकार खेल खिलाईआ । वेखे विगसे देस देसा, बसन्तर आपणा भेव चुकाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण पेखा, अक्ख प्रतख नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों पुरख अकाल इक्को गोबिन्द बणाया बेटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर आत्म साची सेजा लेटा, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। एथे ओथे दो जहान बण के खेवट खेटा, साची नईआ पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। साची करनी हरि करतार, आदि जुगादि आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल वेख संसार, गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल कलाम, कायनात सर्ब समझाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा इक अमाम, नेत्र नैण जगत नज़र किसे ना आइंदा। सच संदेसा दे पैगांम, परा पसन्ती मद्धम बैख़री राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा । जुग जुग हुक्म वरते भगवन्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सीस निवाउँदे गए साध सन्त, भगत भगवान ध्यान लगाईआ । गुर अवतार दस्सदे गए मणीआं मंत, मन्त्र इक्को नाम समझाईआ। उच्ची कूक जणाउँदे गए प्रभू बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल रचे निरँकार, लख चुरासी वंड वंडाईआ।

❋

❋

सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर मेल मिलाईआ। नाता जोड़ जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जोड़ जुड़ाईआ। संदेसा देंदे गए वारो वार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान वखाईआ । खाणी बाणी बोल जैकार, धुर दी धार इक प्रगटाईआ। आत्म परमात्म करो प्यार, जीव जंत इक जणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ । साची खेल रच करतार, हरि करता वेख वखाइंदा। मार्ग दस्स दस्स गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर रहिबर इक्को इक नज़री आइंदा। कलयुग अन्त चारों कुण्ट होया धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। किसे मिले ना मीत मुरार, घर सज्जण संग ना कोए रखाइंदा। सृष्ट सुबाई नेत्र रोवे जारो जार, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप जणाइंदा। साचा वेस दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां जुग चौकड़ी जो दस्सया जाप, कलयुग जीव गए भुलाईआ। घर घर गृह गृह दर दर त्रैगुण माया चढ़या ताप, त्रैगुण अग्नी रही जलाईआ। जूठा झूठा नाता जुड़या सज्जण साक, सतिगुर सज्जण मेल ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म होई किसे ना पाक, पतित पुनीत रूप ना कोए वटाईआ। काया मन्दिर खोल्हे कोई ना ताक, बज़र कपाटी तोड़ ना कोए तुड़ाईआ। अमृत पीवे ना कोई बूंद स्वांत, अठसठ भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। निरगुण वेखे हरि दातार, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। अन्तर आत्म ना किसे प्यार, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। रसना गावे सर्ब संसार, बत्ती दन्द ढोला लाइंदा। मन्दिर वड़ करे ना कोई दीदार, दरस दीद ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे चार खाणी, चारों कुंट ध्यान लगाईआ। चौथे जुग आई हानी, साचा संग ना कोए निभाईआ। अमृत मिले ना किसे पाणी, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। पाए कोए ना पद निरबाणी, निरबाण पद आसण ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा वेखे थान थनंतर, दहि दिशा फोल फुलाइंदा । कलयुग माया लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। फिरी दरोही गगन गगनंतर, लोक परलोक सर्ब कुरलाइंदा । गुर का भुल्लया सब ने मन्त्र, मंतव हल्ल ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। लख चुरासी वेखे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल दी सब नूं भुल्ली टेक, गोबिन्द लेखा गए भुलाईआ। चारों कुण्ट वध्या भेख, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। निरगुण सरगुण कोई ना लए चेत, चेतन सुरती ना कोए बणाईआ। अन्दर वड़ के काया पौड़े

❋

❋

चढ़ के निज नेत्र दर्शन कोई ना लए पेख, दोए लोचण जगत वेख वेख बिगसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे बैठा खेल रचाईआ। सचखण्ड दुआरे सच्चा शहिनशाह, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए उठा, शब्द सुनेहड़ा इक जणाइंदा। लोकमात वेखो तक्को राह, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। कलमा नबी रसूल जो आए पढ़ा, काग़द कलम नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। मन्त्र सति सति जो आए दृढ़ा, नाम रंग रंग ना कोए रंगाइंदा। जीव जंत होए बेवफ़ा, सफा सब दी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह अक्ख, लोकमात ध्यान लगाईआ। सब दे भाण्डे दिसण सक्ख, काया माटी कूड़ी पोच पोचाईआ। किसे गृह मिले ना पुरख समरथ, सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। जगत मनारे रहे ढट्ठ, साढे तिन्न हथ्थ माटी ख़ाक मिलाईआ। कोई ना विके साचे हट्ट, बिन सतिगुर कीमत हट्ट ना कोए वकाईआ। दूई द्वैती लग्गा फट्ट, ज़ात पात करे लड़ाईआ। ऊँच नीच इक दूजे नूं रहे दस्स, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। हर घट अन्दर हरि जू रिहा वस, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा कहिण दे प्रभ हक़, हकीकत तेरी झोली पाईआ। सदी चौधवीं सारे गए थक्क, चौदां तबक बण बण पांधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, जिसे मिले नाम वड्याईआ । पीर पैगम्बर रहे बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तुध बिन तोले ना कोए तोल, तराजू हथ्थ ना कोए रखाईआ। तेरे नाम दा वजा के आए ढोल, कलमा कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, सद भाणे लए चलाईआ। पीर पैगम्बर मारन धाह, नाअरा इक्को इक जणाईआ। परवरदिगार सच ख़ुदा, रहमत तेरी नज़री आईआ। चौदां लोक चौदां तबक तक्कण तेरा राह, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। गुर अवतार सारे आए लिखा, कलयुग अन्तिम आवे बेपरवाहीआ। कल कल्की वेस वटा, जोती जोत नूर रुशनाईआ। शब्दी डंक दए वजा, सम्बल इक्को डेरा लाईआ । जुग चौकड़ी पूरब लहिणा दए मुका, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। सृष्ट सबाई दस्से इक्को राह, रहिबर बणे नूर इलाहीआ । मक्का काअबा डेरा ढाह, मकतब इक्को इक खुल्हाईआ। साची सिख्या दए समझा, सबक आपणे नाम पढ़ाईआ। आखर मेला लए मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर दस्सण हाल, हालत आपणी रहे जणाईआ। परवरदिगार मन्न सवाल, साहिब तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं पूरी होई घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। चारों कुण्ट दिसे ज्वाल, ज़ेर ज़बर ना कोए सुहाईआ। तेरे हथ्थ काल महाकाल, बेमिसाल तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, इक्को दे अगम्मा वर, जिस विच तोट रहे ना राईआ। परवरदिगार साचा मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर पढ़ो एह हदीस, हज़रत कलमा इक समझाइंदा। लख चुरासी बदली नीत, नीतीवान वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआर गुर अवतार सारे गौण इक्को गीत, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, ठाकर दुआर इक्को इक समझाइंदा। प्रभ दा खेल सदा अणडीठ, बिन सतिगुर किरपा नज़र किसे ना आइंदा। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा मंग मंगाइंदा। लेखा चुके ऊँच नीच, नीच ऊँच तेरा रूप नज़री आइंदा । मिले माण हस्त कीट, कीट हस्त तेरे दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा इक समझाइंदा। धुर दा लेखा हरि समझाउँदा ए। पतिपरमेश्वर दया कमाउँदा ए। परवरदिगार खेल रचाउँदा ए। सच तौफ़ीक इक दरसाउँदा ए। बण रफ़ीक वेख वखाउँदा ए। हक़ हकीक हकीकत विच्चों प्रगटाउँदा ए। दूर दुराडा आ नज़दीक, नेरन नेरा खेल खलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बर लेखा मूल चुकाउँदा ए। पीर पैगम्बर लेखा मूल चुकावांगा। परवरदिगार हो के खेल खिलावांगा। मुरीद मुर्शद वेख वखावांगा। दीद ईद चन्द चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा मार्ग इक समझावांगा। सच्चा मार्ग इक लगाएगा। प्रभ आपणा खेल वखाएगा। लख चुरासी रंग रंगाएगा। भगत सुहेले मेल मिलाएगा। गुर चेले जोड़ जुड़ाएगा। मुरीद मुर्शद अंग रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी कार कमावेगा। सदी चौधवीं पन्ध मुकावेगा। बीस बीसा लेखे लावेगा। जगत जगदीशा वेस वटावेगा। राज राजाना शाह सुल्ताना ख़ाली करे ख़ीसा, सीस ताज ना कोए टिकावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप ब्रह्मण्ड खण्ड देवे इक हदीसा, विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ावेगा। पिछला लेखा सब दा बीता, अग्गे मार्ग इक रखावेगा। जन भगतां करे रीझां, मुख मुखड़ा आप धुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी आप कराएगा। पुरख अबिनाशी खेल रचाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। जूठ झूठ शौह दरया रुढ़्हाएगा। सच सुच इक समझाएगा। जीव जंत आप उठाएगा। साध सन्त मेल मिलाएगा। सुरत शब्द नार कन्त रूप वखाएगा। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप बदलाएगा। साची धार प्रभू बदलावेगा। बण के अदली अदल कमावेगा। कलयुग मंज़ल पन्ध मुकावेगा। हर दिल इक्को नज़री आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रहिबर इक अख्वावेगा। साचा रहिबर इक अख्वाएगा। पुरख अकाल नाउँ धराएगा। अमाम अमामां सिर नाउँ रखाएगा।

❋

❋

सच कलाम इक पढ़ाएगा। मन्त्र इक्को इक जणाएगा। चार वरन जोड़ जुड़ाएगा। बरन अठारां डेरा ढाएगा। चारे खाणी वेख वखाएगा। चारे बाणी भेव खुल्हाएगा। चारे जुग पन्ध मुकाएगा। चार वरनां गले लगाएगा। साची सरना इक समझाएगा। तरनी तरना फेरा पाएगा। हरना फरना नैण खुलाएगा। मरना डरना डेरा ढाएगा। घर साचे वड़ना, इक्को राह वखाएगा। भगत भगवान ढोला पढ़ना, साचा राग इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा लेखे लाएगा। साचा लेखा लेखे लावेगा। सो पुरख निरँजण दया कमावेगा। हरि पुरख निरँजण वेख वखावेगा। एकँकार ख़ुशी मनावेगा। आदि निरँजण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता राग अलावेगा। श्री भगवान सोभा पावेगा। पारब्रह्म पर्दा आप उठावेगा। ब्रह्म वेता हो के खेल खिलावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चार जुग दा याद कराए चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जावेगा। पुरख अकाल सब दा बणे नेता, नर नरायण इक्को इक अख्वावेगा। कलयुग कूड़ी मेटे खेडा, सतिजुग साचा राह जणावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात जिस ने भेजा, सो भजन बंदगी इक्को इक सुणावेगा। लख चुरासी आत्म अन्तर माणे सेजा, पलँघ रंगीला इक सुहावेगा। जोती नूर चमके तेजा, तेज इक्को इक वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे इक्को हुक्म वरतावेगा। इक्को हुक्म वरतावेगा। धुर फ़रमान सुणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावेगा। करोड़ तेतीसा अक्ख शरमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लख लख शुकर मनावेगा। आदि जिस ने रचया अडम्बर, सो अन्तिम वेख वखावेगा। निरगुण सरगुण रच सुअम्बर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। देवे वड्याई साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर, गुरुदुआर इक्को इक वखावेगा। जिस घर वड्याई ना कोई सूरज चन्द्र, चन्द सूरज नैण शरमावेगा। जन भगतां तोड़ चुरासी बन्धन, बंदगी आपणी इक लगावेगा। प्रेम प्रीती डोरी बन्न्ह के तन्दन, शब्दी गंढ्ढ इक रखावेगा। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, दुरमति कूड़ी मैल धवावेगा। निज आत्म दए अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावेगा। दीन दयाल बण बख्शंदन, बख्शिश आपणी आप वरतावेगा। जो जन दवारे आवण मंगण, तिन्हां भिच्छया अमोलक झोली आप भरावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणे विच समावेगा। जुग चौकड़ी आपणे विच समाउँदा ए। कोटन कोटि काल बिताउँदा ए। दीन दयाल फेरा पाउँदा ए। सचखण्ड सच्ची धर्मसाल इक सुहाउँदा ए। दीपक जोती इक्को बाल, तेल बाती ना कोए रखाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज के लाल, लालन आप हुक्म सुणाउँदा ए। नित नवित्त अवल्लड़ी चाल, भेव अभेद ना कोए जणाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे कमाल, कमला रमला दिस किसे ना आउँदा ए। नानक गोबिन्द घालन घाल,

❋

❋

कीती घाल वेख वखाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जंजाल, जागरत जोत इक जगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाउँदा ए। अगला लेखा रखे हथ्थ, भविक्ख्त समझ किसे ना आईआ। थोड़ा थोड़ा सारे गए दस्स, जो साहिब सतिगुर दिती माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम टेकण चरण मथ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे वस, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। नाम तेरे दी दे के आए मत्त, गुरमति इक्को इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, सृष्ट सबाई करी पढ़ाईआ। मानस मानुख मानुष मन वासना लैणी कट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। घर विच घर खिलाउणा हट्ट, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जिस घर वसे पुरख समरथ, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। दिवस रैण गाए जस, सिफ्त सलाही राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर होणा वस, दूजी डोर तन्द ना कोए बंधाईआ। सच सरनाई जाणा ढट्ठ, माण अभिमाण नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान गुरमुख गुरसिख सज्जण लए रख, जो बैठे इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, वर इक्को इक हरि हरि नाम जणाईआ। भाई गुरदास निरगुण जोत, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। इक्को शब्द वज्जे चोट, नगारा नाम सति दृढ़ाइंदा। निरगुण हो के मिल्या निरगुण जोत, निरगुण धार निरगुण नज़री आइंदा। गुरदास गुर दास दास गुर कोई ना सके सोच, मन मति बुध भेव कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदास इक्को रूप इक्को घर वखाइंदा। गुरदास इक्को एक आया, एकँकार दिती वड्याईआ। त्रैगुण माया डेरा ढाहया, नाता तुट्टया जगत लोकाईआ। पुरख अबिनाशी सच्चा गाया, गा गा ख़ुशी मनाईआ। आप आपा भेंट चढ़ाया, बाकी रहिण कुछ ना पाईआ। सो साहिब सतिगुर होए सहाया, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। काया माटी तन खेह मिलाया, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जोती जोत जोत मिलाया, निरगुण आपणा घर वखाईआ। सतिगुर घर विच्चों गुरदास प्रगट हो के आया, अन्तिम सतिगुर दवारे डेरा लाईआ। गुरदास कहे मैं पाया खेल गुर दा, घर वज्जी सच वधाईआ। मेरा लेख लेखा धुर दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन प्रभ दी किरपा उहदे नाल कोई ना जुड़दा, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। बेशक जीव जहान जगत फिरदा, भज्जे नट्ठे वाहो दाहीआ। बिन सतिगुर पूरे होया मुर्दा, मुरीद मुर्शद बैठा मुख भवाईआ। एहो खेल आत्म परमात्म राग अनादी सुर दा, सुरती शब्द विच जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दित्ता इक्को वर, सो गुरदास गुर गुर रूप समाईआ।

❋

❋

गुरदास दिसे ना किसे अक्ख, जगत नेत्र देण दुहाईआ। गुरदास गुर गुर अन्दर गया वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। दोहां मिल के ख़ुशी आई बिन ख़ुशीउँ पैण हस्स, ख्वाहिश ख्वाहिश नाल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदास वखाया उह घर, जिस घर विच्चों मरन जन्म जन्म मरन रहे ना राईआ। गुरदास कहे मेरी निर्मल रूह, बुत्त नाता गई तुड़ाईआ । जिध्धर वेखां तूंही तूं, एकँकार इक्को नज़री आईआ। जिस दा हुलीआ हूबहू, मेरे अन्दर नूर करे रुशनाईआ। मैं उस दे नाल गया छू, मिल के आपणी ज़ात गंवाईआ। जा वेख्या दवारे बैठा धरू, राह विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरदास कीता उजल मूँह, मुख आपणा सिफ्त सालाहीआ। अग्गे करे पुरख समरथ, माण सच ना कोए वड्याईआ। जिस नानक निरगुण दित्ता हक़, धुर दा हुक्म आप समझाईआ । सो खेल करे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जिस दा जुग चौकड़ी चले रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गेड़ भवाईआ। सो दीन दयाल लख चुरासी अन्दर रिहा वस, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। प्रभ दा खेल कदी ना होवे बस, बसता बन्न्ह चुप्प वट्ट ना वक्त लँघाईआ । सदा सदा जन भगतां आपणा मार्ग देवे दस्स, सोझी आपणे नाम समझाईआ। तीर निराला अणयाला मारे कस, इक्की निक्की धार वहाईआ। नाता तोड़ तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध लेख चुकाईआ। नौ दवारे दुरमति मैल कट, दसवें घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। समरथ पुरख ना होवे बंद, बंदगी जुग जुग आप जणाइंदा। नित नवित्त देवणहारा इक अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाइंदा। जिस दा ढोला सोहला अगम्मी छन्द, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। जिस दा प्रकाश रवि ससि सूर्या चन्द, किरन किरन किरन रुशनाइंदा। जो वसे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणा रूप वखाइंदा। सो साहिब सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत जुग जुग झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे नाल रलाइंदा। गुण गाओ सदा गहर गम्भीर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस पंज तत काया दित्ता शरीर, तन माटी दए वड्याईआ। जो अमृत आत्म बख्शे नीर, सीर इक्को जाम प्याईआ। जिस हथ्थ तेरी तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, मंज़ल हक़ नूर ख़ुदाईआ। परवरदिगार सांझा पीर, लाशरीक इक अख्वाईआ । दाता दानी दस्तगीर, दस्त बदस्त लहिणा रिहा मुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल जन भगतां देवे धीर, धीरज आपणा नाम रखाईआ। जिस गुरू ग्रन्थ लोकमात बंधाई बीड़, सो बेड़ा सब दा रिहा चलाईआ। ठीक अन्दर होवे ठीक, घर ठोकर ठाकर नाम लगाईआ। अन्दरों अन्धेरा चुक्के तारीक, चन्द चांदना

❋

❋

इक रुशनाईआ। सतिगुर मार्ग सदा बारीक, बिन गुर किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। जिस दवारे सोहण ऊँच नीच, नीच ऊँच इक्को मिले वड्याईआ। तिस मन्दिर गुरमुख वेखे लँघ दहिलीज़, दहि दिशा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल नज़री आए इक्को ठीक, जिस वेख्या ठीक ठीक ठीक कहे लोकाईआ। ठीक कहे ते होए ठाकर, ठग्ग चोर नज़र कोए ना आईआ। भाग लगाए काया गागर, घर घर विच वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख तेरे कर्म करे उजागर, निर्मल आपणा नीर जाम प्याईआ। एथे ओथे दो जहान देवे आदर, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ठीक ठीक तरह यकतरफा हो के भगतां दए समझाईआ।

४ माघ २०२० बिक्रमी बीबी गुरो दे गृह पिण्ड चम्यारी ज़िला गुरदास पुर

आदि जुगादि नित नवित्त, श्री भगवान फेरा पाइंदा। जन भगतां कर के साचा हित्त, घर काया वेख वखाइंदा । पूरब लहिणा दे के हिस्स, हिस्सा सब दा वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, चौंह सतरां विच चार जुग दा पिछला लेखा पूर कराइंदा। सतिगुर लेख चार सतर, देवे माण वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां पूरी सध्धर, साहिब सतिगुर लेखे पाईआ। अग्गे मार्ग करे पध्धर, राह विच ना कोए अटकाईआ। नाता तोड़ काया कन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वसाईआ। साचे मन्दिर होए वसेरा, घर वज्जे नाम वधाईआ। आवण जावण चुक्कया गेड़ा, जन्म मरन रोग गंवाईआ। भागां भरया वसया खेड़ा, हरि भगवन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के बद्धा बेड़ा, फड़ बाहों पार लँघाईआ। बेड़ा बन्न्ह देवे तोर, नईया आपणा नाम चलाईआ। शब्द सरूपी फड़ के डोर, तन्द आपणे नाल बंधाईआ। पार उतार कलयुग घोर, जगत अमावस दूर कराईआ। लहिणा चुक्के मोर तोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल आपणे नाल कराईआ। मिल्या मेल हरि गोबिन्द, घर वज्जे नाम वधाईआ। जन्म जन्म दी मिटी चिन्द, तृष्ना दु:ख गंवाईआ । अमृत धार दे सागर सिन्ध, सांतक सति सति वरताईआ। लेखा चुक्के जीउ पिण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच मिलाईआ। मिल्या मेल होया मिलाप, मिलणी जगदीश कराइंदा। जन्म जन्म दा मिटया ताप, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाइंदा। लेखे लग्गा पूजा पाठ, सिमरन आपणी झोली पाइंदा। निरगुण हो के देवे साथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे संग निभाइंदा। संग निभाए बणाए

❋

❋

संगी, साहिब सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख कंड ना होवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिजन आदि जुगादि परम पुरख दे सच भुयंगी, बिहंगम आपणी चाल वखाईआ। जुग जन्म दी मंग मंगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के पूर कराईआ।