पुस्तकालयभाग १६

४ माघ २०२० बिक्रमी प्रीतम कौर दे गृह पिण्ड जटां ज़िला गुरदास पुर

चार जुग दर खलो, घर साचे सीस निवाईआ। नेत्र नैणां रहे रो, उच्ची कूक कूक दुहाईआ। जुग चौकड़ी टुट्टा मोह, मुहब्बत रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रकाश दिसे ना लो, जगत अन्धेरा नज़री आईआ। तेरा नाम सुणावे ना कोई सो, हँ ब्रह्म ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत आपणा आप बैठे खो, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। खाणी बाणी देवे ना कोई ढोआ ढो, सगला संग ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट दिसे धरोह, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चारे जुग होए इकट्ठे प्रभ अग्गे देण दुहाईआ। इक्को वार चरणी ढट्ठे, बलहीण रहे कुरलाईआ। जुग चौकड़ी फिरदे रहे नट्ठे, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साडे अन्दर वसे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान लिख लिख दस्से, अञ्जील कुरानां नाल रलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ टिकाए मथ्थे, अठसठ तीर्थ धार वहाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही गाउँदे गए जस्से, जस तेरा नाम सालाहीआ। तेरे नाल मिल के श्री भगवान गुरमुख विरला हस्से, भगत भगवान ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी जीव जंत माणस देही मिल गई घट्टे, कल कीमत नज़र कोए ना आईआ । तेरे नाम रंग रंग कोई ना रत्ते, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। चारे जुग चरणी लग्ग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान सूरे सरबग्ग, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्त नव खण्ड लग्गी अग्ग, सत दीप ना कोए बुझाईआ। सृष्ट सबाई रही दग, सांतक सति ना कोए कराईआ । मक्के काअबे दिसे कोई ना हज्ज, हज़रत रूप ना कोए वटाईआ। ख़ाली होए शिवदुआले मट्ठ, मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे तीर्थ अठ सठ, साची धार नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सगला साथ गए छड्ड, अन्तिम संग ना कोए निभाईआ। बिन हरि नामे कलयुग जीवां ख़ाली होए हड्ड, रती रत्त रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे सरन मिले सरनाईआ । चारे जुग मारन

❋

❋

नाअरा, कूक इक्को वार सुणाईआ। कलयुग अन्त वेख अन्ध अँध्यारा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गा मात अखाड़ा, माया ममता नाच नचाईआ। साचा मिले ना कोई मीत मुरारा, मित्र नज़र कोए ना आईआ । साध सन्त करन हाहाकारा, हउका लै लै रोवे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब दा लेखा दे मुकाईआ। चारे जुग करन निमस्कार, निउँ निउँ मस्तक टिक्का सीस झुकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अपरम्पर समझ कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, दीन दयाल तेरा संग ना कोए रखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कूड़ नगारा रिहा वजाईआ। जुग चौकड़ी तेरी करदे रहे भाल, सरगुण निरगुण वेख वखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे बणदे रहे दलाल, लोकमात वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे समझाईआ। चारे जुग कहिण निरँकार, प्रभू तेरे अग्गे अरज़ोईआ। साडे विच आए तेई अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद साचा नाअरा बोल जैकार, कलमा कायनात गए पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द इक्को धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। भगत अठारां खेल अपार, कबीर जुलाहा रिहा सुणाईआ। चारों कुण्ट तेरा डंका वज्जे अगम्म अपार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे वखाईआ। चार जुग तेरा वज्जया डंका, हरि जू तेरे नाम वड्याईआ। राग सुणाया राउ रंकां, ऊँचां नीचां भेव मिटाईआ। इक सुहाया साचा बंका, बंक दुआर इक्को नज़री आईआ। गढ़ तोड़या हउमे हंगता, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। दर दरवेश तेरे दवारे मंगता, जुग युगती नाल झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, घर साचे होणा सहाईआ। चार जुग करन दलील, घर आपणे मता पकाईआ। कलयुग वेला अन्त अख़ीर, साचा संग ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे बेनज़ीर, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। जिस दे हथ्थ साडी तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। चिट्टे उते काली खिच्चे लकीर, कलम छाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। साहिब सुल्तान वड वड्डा पीर, पीरन पीरां आप अख्वाईआ। नित नवित्त बणदा रिहा दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीड़, कीट कीटां विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। चारे जुग रहे बोल, नाअरा इक सुणाईआ। पुरख अबिनाशी आए तेरे कोल, पूरब पन्ध मुकाईआ। साचे कंडे तोलणा तोल, तराज़ू इक्को नाम उठाईआ। दर दरवाजा देणा खोल्ह, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। चार जुग रसना कहिण, इक्को इक इक जणाईआ। प्रभ तेरा दर्शन

❋

❋

पेख्या नैण, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाता छुटया जुग चौकड़ी साक सज्जण सैण, संगी रहिण कोए ना पाईआ। दर तेरे वस्त इक्को आए लैण, लहिणा देणा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। चारे जुग आओ नेड़े, हरि करता आप जणाइंदा । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब जो पाए झेड़े, झगड़ा सर्ब चुकाइंदा। आत्म परमात्म वसे इक्को खेड़े, गृह मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा आप नबेड़े, पूरब पिछला भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। चारे जुग आओ अग्गे, हरि अगला हाल सुणाईआ। सतिजुग साची धारा लग्गे, सति पुरख निरँजण दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ा पिच्छे भज्जे, मुख आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह इक्को इक वखाईआ। चारे जुग करन सलाह, मता इक्को वार पकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गाउँदे गए नाँ, नांउँ निरँकारा इक सुणाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल गया आ, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी साडा लहिणा दए मुका, हिसाब बेबाक रिहा वखाईआ। फड़ के बाहों राहे देवे पा, रहिबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। साचा कलमा दए पढ़ा, हरफ़ हरूफ़ इक समझाईआ। बिस्मिल रूप जाए समा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दए चुकाईआ। चार जुग चुकाए लहिणा, कलयुग अन्तिम दया कमाईआ। नेत्र लोचण आप वखाए नैणां, पर्दा उहला रिहा उठाईआ। सब दी झोली पाए देणा, देवणहार इक्को इक आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब नूं मन्नणा पए कहिणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। श्री भगवान पुरख अकाल परवरदिगार इक्को रहिणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म देवे जुग चार, चौकड़ी आपणी धार चलाईआ। सतिजुग नेत्र नैण खोल्ह उग्घाड़, अक्ख प्रतख रिहा वखाईआ। त्रेते आपणी सुरती रख नाल, सोई सवाणी आप जगाईआ। द्वापर उठ के वेख हाल, हालत सब दी रिहा बदलाईआ। कलयुग चारों कुण्ट कर ख्याल, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। अंतम दिसे ना कोए दलाल, विचोला रूप ना कोए प्रगटाईआ। काया माटी दिसे खाल, पंज तत रिहा कुरलाईआ। दीपक जोत जगे ना कोई बेमिसाल, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। कलयुग कहे मैं कलकाती, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। लख चुरासी बण के साकी, कूड़ा जाम दित्ता प्याईआ । ख़ाकी तन रलाया विच ख़ाक ख़ाकी, ख़ालस रहिण कोए ना पाईआ। साध सन्त रहिण दित्ता ना कोई आकी, अक्ल सब दी दिती गंवाईआ। बंद किवाड़ा खोल्ह सके कोई

❋

❋

ना ताकी, बज़र कपाटी कुण्डा कोई ना लाहीआ। किसे गृह मन्दिर घर विच घर नज़र ना आवे दीवा बाती, कमलापाती दरस कोए ना पाईआ। मंज़ल साची चढ़े कोई ना घाटी, लख चुरासी बैठी ढेरीआं ढाहीआ। चारों कुण्ट वेख मेरी अन्धेरी राती, कलयुग ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। श्री भगवान मैं तेरी मन्नी इक्को आखी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देणी माण वड्याईआ। कलयुग कहे सुण द्वापर यार, साची सच दयां जणाईआ। तूं वेख मेरी अगम्मी कार, करनी करते सेवा लाईआ। सृष्ट सबाई कीती नार विभचार, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। घर घर दिसे धूंआँधार, स्वच्छ सरूप ना कोए वटाईआ। नेत्र रोवण सूर्या चन्न ज़ारो ज़ार, रवि ससि ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। कलयुग कहे त्रेते मीत, मित्र प्यारे दयां जणाईआ। नेत्र खोल्ह वेख मेरी अचरज रीत, लोकमात आप रचाईआ । कलयुग जीव कीते पलीत, पाक रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा छिड़या ऊँच नीच, ज़ात पात करे लड़ाईआ। शाह सुल्तानां मंगावां भीख़, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। हरि का नाम किसे वसण ना देवां चीत, घर घर ठगौरी इक कराईआ। कूड़ी क्रिया सब दी रसन चढ़ाया गीत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सतिगुर भुल्ली मात प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, मेरी सेवा इक लगाईआ। कलयुग कहे सुण सतिजुग संगी, सच कहाणी दयां जणाईआ। सृष्ट सबाई वेख कीती नंगी, सच ओढण नज़र कोए ना आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन पावण भंडी, वरभण्ड धीर ना कोए धराईआ। आत्म सब दी होई रंडी, हरि जू कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात औझड़ पाई डण्डी, पांधी पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। सृष्ट सबाई अन्तर वासना कीती गंदी, अमृत जाम सच प्याला मुख ना कोए लगाईआ। दोए लोचण जगत सवाणी होई अन्धी, घर नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। सतिजुग कहे सुण कलयुग सज्जण, मैं सच सच्च दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले श्री भगवान लभ्भण, गुरमुख बैठे ध्यान लगाईआ। काया मन्दिर अन्दर उठ उठ भज्जण, दहि दिशा वेख वखाईआ। मैं ओन्हां आया सद्दण, जिन्हां सद्दा इक समझाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर रहिण मग्न, माया ममता मोह तजाईआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला गावण भजन, बंदगी इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां गुरमुखां कराए साचा मजन, सर सरोवर इक नुहाईआ। त्रेता कहे सुण कलयुग प्रेमी, प्रीती इक्को इक जणाईआ। मैं वेखण आया गुरमुख नेमी, जो पुरख अकाल नेम रहे रखाईआ। एथे ओथे बणे साक सज्जण सैणी, सगला संग निभाईआ। तिन्हां ऊँचां नीचां मिल के बणी इक्को रहिणी,

❋

❋

दीन मज़्हब ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां देवे माण वड्याईआ। द्वापर कहे सुण कलयुग यार, यारी यारां नाल निभाईआ। मैं वेखां सच विहार, जन भगत मिले वड्याईआ। भगवन करे खेल अपार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ । जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, सच संदेसा नाम जणाईआ। दर दवारे कर परवान, घर साचे लए बहाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। मैं ओस दा दयां अहिवाल, जो आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण साचा खेल वखाईआ। कलयुग कहे मैं सुणया सच्च, सतिजुग त्रेता द्वापर जो रहे दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी देवण आया हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। जन भगतां वल रिहा तक्क, निज नेत्र लोचण नैण उठाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, अन्तर आपणा भेव चुकाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाईआ। मैं उस दी चरणीं जावां ढट्ठ, कलयुग कूक कूक जणाईआ। मेरी बदल देवे प्रभ मत्त, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रहे आख, कलयुग सच सच्च दृढ़ाईआ। असीं ओस साहिब दी शाख़, जो शनाख़त विच कदे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों सुणदे रहे ओस दी बात, जो बातन हाल रहे जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे रहे ओस दी गाथ, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त करदे रहे पाठ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। सो साहिब पुरख अकाल दीन दयाल देवणहारा दात, दाता दानी इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। कलयुग कहे मेरी आसा पूरे, मैं इक ध्यान लगाईआ। प्रगट होवे हाज़र हज़ूरे, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़े माण ग़रूरे, ग़ुरबत रहिण कोए ना पाईआ। मस्तक लाए चरण धूढ़े, टिक्का इक्को नाम लगाईआ। रंग चाढ़्हे धुर दे गूढ़े, दूजी वार उतर ना जाईआ। मूर्ख मुग्ध समझाए मूढ़्हे, साची करे नाम पढ़ाईआ। नाद वजावे इक्को तूरे, तुरिया बैठे मुख शरमाईआ। अमृत देवे सति सरूरे, जाम प्याला मदि प्याईआ । कर प्रकाश जोती नूरे, अज्ञान अन्धेर दए चुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरा लेख चुकाए ज़रूरे, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देवे सच्चा वर, साचा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग कहे मेरा लेखा मुक्के, मुक्के वस्त पराईआ। जन भगतां प्रभ जू गोदी चुक्के, जो बैठे ध्यान लगाईआ। मनमुख मूर्ख टंगे पुट्ठे, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। एथे ओथे ओन्हां कोई ना पुछे, जो बैठे प्रभू भुलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन

❋

❋

हरिभगत सच प्रीती अन्दर रुझे, रुची आपणी आपणे नाल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढे गुज्झे, गोझ भेव आप खुल्हाईआ । भगत दीपक कदे ना बुझे, शमा रहे ना जगत लोकाईआ। लेखा चुक्के एका दूजे, दूआ एक एक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पांधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग कहे मेरा मुके पन्ध, अन्तिम लेखा पूर कराईआ । मैं उस दा ढोला गावां छन्द, जो शहिनशाह मेरा लेखा लेखे पाईआ। दोए जोड़ कर बन्दना मंगां मंग, अर्ज़ अरज़ोई इक्को इक सुणाईआ। पुरख अकाल सतिजुग साचा चाढ़्ह चन्द, दीन दयाल कर रुशनाईआ। जन भगतां प्रीती आपणे नाल गंढ्ढ, साची रीती इक अख्वाईआ। दोहां मिल के बणे सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ।

५ माघ २०२० बिक्रमी समाधां पर सन्तां नाल बचन होए
रमदास ज़िला गुरदास पुर

बिन सतिगुर किरपा ना होए विचार, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी ढोला राग अल्हाईआ। कागद कलम शाही उच्ची कूक कूक करे पुकार, जीवां जंतां जगत समझाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कोई ना पावे सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जिन्हां मिले साहिब स्वामी सिरजणहार, सति सतिवादी दया कमाईआ। तिन्हां समझावे आप आपणी किरपा धार, बिन अक्खरों निरअक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विचार आपणे हथ्थ रखाईआ। सच विचार ना आवे जग्ग, चारे खाणी रही कुरलाईआ। जगत दवारे लग्गी अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। दरस ना पावे कोई उपर शाह रग, घर घर विच पर्दा ना मात उठाईआ। किरपा करे जिन्हां उपर पुरख समरथ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बोध अगाध अन्तर आत्म इक्को देवे मत्त, शब्द अनाद धुन शनवाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसन्त भगत भगवान मिल के पैण हस्स, घर ख़ुशीआं मंगल गाईआ । जगत विचार सतिगुर दुआर दवारे हो जाए बस्स, बिन हरि किरपा कम्म किसे ना आईआ। सो विचार जगत सन्त देणी दस्स, जिस विच्चों मिले बेपरवाहीआ। तीर निराला वज्जे कस, दूई द्वैती बजर कपाटी चीर चिराईआ। लेखा चुक्के तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध डेरा देवे ढाहीआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। जिस विच्चों उपजे ब्रह्म मत्त, ब्रह्म विद्या इक दरसाईआ।

❋

❋

सो विचार झोली देणी घत्त, आपणे अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सच विचार शब्द धार सन्त सतिगुर हथ्थ रखाईआ। सच विचार दस्सो एक, एकँकार नज़री आईआ। बुद्धि होए जगत विवेक, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। साहिब स्वामी लए पेख, घर ठाकर बेपरवाहीआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र दर्शन पाईआ। आत्म सेजा मिल के लईए खेड, प्रेम प्रीती इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच विचार इक्को मंग मंगाईआ। सच विचार दस्सो हाल, हालत आपणी नाल रलाईआ। जिस विचार विच्चों लेखा चुक्के काल महाकाल, राए धर्म ना दए सजाईआ। सच प्रीती लग्गे सतिगुर नाल, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। गुरमुख गुरसिख बणे साचा लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को पुच्छे सच विचार, जिस अन्दर मिले निर्मल धार, रूप रंग रेख ते वसे बाहर, ज़ाहर आपणा नूर कराईआ। विचार दस्सो काया मन्दिर, घर घर विच मिले वड्याईआ। मन वासना बज्झे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। होए प्रकाश अन्धेरे कन्दर, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। सोभावन्त सुहाए मन्दिर, मण्डप इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विचार विच्चों विचार रिहा खोज, खोजत आपणा राह चलाईआ। सच विचार दस्सो उह, जो सन्त सतिगुर सच्ची भाईआ। नाता तुटे जगत मोह, ममता कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जाए छोह, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल के इक्को जाए हो, एका दूजा नज़र कोए ना आईआ। कर प्रकाश निरगुण जोत करे लो, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धुन नाद शब्द राग सुणीए इक्को सो, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक घर, जिस घर विचार बैठी डेरा लाईआ। विचार वसे किस घर, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। कवण करनी रही कर, कवण कार कमाईआ। कवण अक्खर रही पढ़, कवण राग सुणाईआ। कवण पौड़्हे रही चढ़, कवण मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जिस विचार विच्चों चुके सर्ब डर, भय भउ रहिण कोए ना पाईआ। सो विचार झोली देणी भर, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जिस विचार विच्चों मिले हरि, हरि हरि का रूप नज़री आईआ। सो विचार आदि जुगादि जुगा जुगन्त खड़ी सदा सन्तां दर, बिन सन्तां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उह विचार लए फड़, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। शब्द दस्सो उह केहड़ा, अच्छी तर्हां जणाईआ। जिस ने दो जहान वसाया खेड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे नबेड़ा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा हुक्म मनाईआ। मन्दिर

❋

❋

मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर लाए डेरा, अठसठ तीर्थ घट घट रिहा समाईआ । दूर दुराडा नेरन नेरा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दहि दिशा खेल वखाईआ। बिन सन्त सतिगुर नित नवित्त सदा हनेरा, दीपक जोत करे ना कोए रुशनाईआ। हरि का शब्द हरिजन कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक दर, जिस घर शब्द शब्दी बैठा डेरा लाईआ। किरपा अन्दर पुरख अकाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी दीन दयाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म वरताईआ। भगत भगवान वखाए सच सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर इक वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर वजाए अगम्मी ताल, ताल तलवाड़ा नज़र किसे ना आईआ। अमृत आत्म निझर झिरना इक उछाल, सर सरोवर दए वखाईआ। दीप अगम्मी जोती बाल, जोती जोत करे रुशनाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल नाल, निरगुण सरगुण संग निभाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिन्हां उपर होए आप कृपाल, कृपानिध आपणा रंग रंगाईआ। सो वेखण बिन नेत्र पुरख अकाल, अकल कलधारी इक्को नज़री आईआ। सन्तां अग्गे हरि सति सवाल, सति सतिवादी इक रखाईआ। जिस अकाल दा गोबिन्द लाल, शब्दी सुत नाउँ रखाईआ। सो दस्सो सच्ची धर्मसाल, जिस घर बैठा डेरा लाईआ । जिस दा जलवा नूर बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। परवरदिगार सांझा यार, धुरदरगाही इक अख्वाईआ। तिस दी किरपा खेल जगत संसार, वड संसारी आपणी रचन रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, दर बैठे सीस झुकाईआ । सो सन्त भगवन्त किस वसे मकान, महिबूब आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा अन्दर लख चुरासी सुहाए मन्दिर, गृह गृह घर घर दर दर आपणा डेरा लाईआ। बेअन्त प्रभ दा गफ्फा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जिस गुरमुख अन्दरे अन्दर मार्ग दस्सा, सो गुरसिख मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। जगत विकार जीव जंत फसा, बाहों फड़ बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। रसना जिह्वा नौ दुआर वेखण रसा, आत्म रस निझर धार ना कोए वहाइंदा । सुण सुणा के कहिण अच्छा, अच्छी तरह भेव कोए ना पाइंदा। गल्ल विच फाँसी दिसे रस्सा, राए धर्म सर्ब लटकाइंदा। बिन सतिगुर किरपा कोई ना बचा, बचपन सब दा मूल चुकाइंदा। जगत वासना जीव जहान नच्चा, नौ दर कूड़ी क्रिया खोज खुजाइंदा। जिन्हां मिल्या पुरख समरथा, सो गुरमुख हरिजन मिल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल वेख वखाइंदा। बाबे बुढ्ढे दुआरे आए बुढ्ढा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। उस दा भेव कवण खुल्हाए गुज्झा, अनभव आपणी धार चलाईआ। जगत माया जिज्ञासू रुज्झा, रुची जगत नाल प्रनाईआ। अन्तर आत्म कोई ना सुच्चा, सुच्च संजम बैठी डेरा ढाहीआ। मन

❋

❋

विकारी नटुआ लुच्चा, भज्जे वाहो दाहीआ। काया अन्दर जगत विकारां भरया गुच्छा, गट्ठड़ी फोल ना कोए वखाईआ। कूड़ी वासना होया भुक्खा, तृष्ना मिटे ना जगत लोकाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर पुरख अकाल इक्को तुट्ठा, सद देवे माण वड्याईआ। बुढ्ढे नालों बुढ्ढा रुट्ठा, रुठड़यां पुरख अकाल आप मनाईआ । सच निशान्यौं सतिगुर कदे ना उका, तीर अणयाला बाण चलाईआ। उन्हां दा पैंडा पिच्छे अग्गे मुका, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बुढ्ढा आपणे लेखे पाईआ। बुढ्ढे दा जाणे कवण बुढेपा, बिरध बाल जवान समझ किसे ना आईआ। वेखणहारा इक्को नेता, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ । जो निरगुण धार गुरमुख चेता, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। मंगी मंग खा के ठेडा, मस्तक ख़ाक नाल मिलाईआ। पुरख अकाल मेरा रखणा चेता, चेतन हो के रिहा सुणाईआ। तेरी सिक्दारी दा मेरे हथ्थ ठेका, मस्तक टिक्का गुर गुर धार लगाईआ । तेरा रूप नेत्र ना पेखा, तेरे नाम सुणी शनवाईआ। साहिब ठाकर रखणा चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मैं राह तक्कां तेरा विच खेतां, जंगल जूह डेरा लाईआ। तूं मेरी माणी आण के सेजा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। तेरा नज़री आवे नूर तेजा, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा पाउणा आपणे घर, तेरे घर मेरी वड्याईआ। तेरे घर मैं होवां वड्डा, वड्डे हथ्थ तेरे वड्याईआ। जगत जहान कहे बुढ्ढा नढ्ढा, होछी मति बणाईआ। लख चुरासी विच्चों जिस ने कढ्ढा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। उस दवारे जावां भज्जा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ । जिस पंज तत काया चोली रखी लज्जा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सो साहिब सूरा सरबग्गा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ । बीस बीसा देणा सद्दा, सदके वारी घोली घोल घुंमाईआ। पंचम पंच परपंच जिस आपणे हुक्मे बद्धा, दो जहान हुक्म वरताईआ । मैं उस दी चरणी ढट्ठा, जो डिगयां लए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस पहलों कीता कट्ठा, चार जुग दे विछड़े दर मिलाईआ। फेर मेरा बुड़ेपा वेखे आ के अक्खां, बिन अक्खां नैण खुल्हाईआ। की उस नूं हाल दस्सां, जिस मेरी बणत बणाईआ। ना रोवां ना हस्सां, ख़ुशीआं मंगल इक्को गाईआ। नानक गोबिन्द नाल प्रभू तेरे चरण दवारे वसां, तेरा विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, जिस घर सूरज चन्द नज़र कोए ना आईआ। बुढ्ढा कहे बुढ्ढे दा बापू, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। नानक गोबिन्द धार ना कोए पछातू, वेख सके ना कोए लोकाईआ। उत्तम श्रेष्ट जिन आत्म परमात्म बणाई जातू, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। सो साहिब सतिगुर इक्को एक एकँकार बणे साथू, सगला संग निभाईआ। उस पुरख परमात्म मिल के मैं एहो आखूं, आखर आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के दो जहानां फिरे डाकू, नाम डाका दिन दिहाढ़े घर घर रिहा लाईआ। किरपा अन्दर आप बुलाउँदा ए। जिस उपर मेहर नज़र टिकाउँदा ए। मेर तेर सर्ब चुकाउँदा ए। सोई सुरती शब्दी छेड़ आप उठाउँदा ए। पन्ध मुका के दूर दुराडा नेरन नेर, घर घर विच नज़री आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणे रंग रंगाउँदा ए। जिस आपणे रंग रंगाउँदा ए। तिस साचा संग निभाउँदा ए। अन्दर वड़्ह के कुण्डा लाहुन्दा ए। दस्म दवारी चढ़ के सोभा पाउँदा ए। शब्द अगम्मी पढ़ के राग अलाउँदा ए। जोती दीपक बल के अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। सच संदेसा इक्को घल्ल के, हरिजू आपणा हाल जणाउँदा ए। जन भगतां अन्दर रल के, साचा खेल आप वखाउँदा ए। सच सिँघासण इक्को मल के, सतिगुर पूरा सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणा घर वखाउँदा ए। जिस आपणा घर वखाउँदा ए। तिस बंद दुआर खुलाउँदा ए। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए भवाउँदा ए। कर प्रकाश नाड़ी नाड़, घर नूरी जोत रुशनाउँदा ए। आत्म परमात्म दे अधार, अन्तर आपणा मेल मिलाउँदा ए। अट्ठे पहर शब्द धुनकार, अनहद नादी राग सुणाउँदा ए। साची सखी कर प्यार, गोपी काहन रूप वटाउँदा ए। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन उधरे पार, जिस आपणा मेल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, सो मन्दिर बहि बहि ख़ुशी गीत सुहागी गाउँदा ए। जिस आपणा घर वखाउँदा ए। लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाउँदा ए। जम की फाँसी डेरा ढाहुन्दा ए। मण्डल रासी चरणां हेठ दबाउँदा ए। जोत प्रकाशी इक्को नूर वखाउँदा ए। पूरब जन्म दी पूरी करके आसी, भगत भगवान मेल मिलाउँदा ए। एथे ओथे दो जहान दी दूर करे उदासी, इक्को अमृत सच्चा नाम जाम पिलाउँदा ए। सो गुरमुख उतरे पार घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाउँदा ए। चरण कँवल उपर धवल बंधाए आपणा नाती, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाउँदा ए। पुरख अकाल जिन्हां दा बणया सच्चा साथी, सचखण्ड दवारे फड़ वसाउँदा ए। बाबे बुढ्ढे उस दी मन्नी आखी, जो आखरकार अन्त सब नूं आपणी जोत मिलाउँदा ए। पिच्छों जीव जंत जहान गावे साखी, अक्खर अक्षरां नाल मेल मिलाउँदा ए। जो अन्तिम समें रह गई बाकी, सो बाकी नवीस लेखा लेखे लाउँदा ए। पुरख अकाल दी अगम्मी झाकी, जगत नेत्र वेक्खयां नज़र किसे ना आउँदा ए। जे कोई कहे बंदा ख़ाकी, ख़ाक विच सर्ब मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाउँदा ए।

❋

❋

५ माघ २०२० बिक्रमी बीबी जीतो दे गृह
पिण्ड सरजा चक्क ज़िला गुरदास पुर

किरपा करे श्री भगवन्त, जन भगत दए माण वड्याईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। बोध अगाधा नाम मणीआ मंत, अन्तर आत्म इक समझाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। लहिणा देणा चुका बहिश्त जन्नत, स्वर्ग चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । किरपा करे श्री भगवान, जन भगतां दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। भाग लगा काया मन्दिर सच मकान, गुरुदुआर इक्को इक वखाइंदा। शब्दी राग सुणाए सच्ची धुन्कान, आत्मक रागी राग अल्हाइंदा। दीआ बाती कमलापाती इक्को बाल, जोत निरँजण डगमगाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी नज़री आए नौजवान, नर हरि आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। श्री भगवान भगतन मीता, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि चलाए आपणी रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाईआ। लहिणा देणा चुकाए मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआल मसीता, गृह इक्को इक वखाईआ। धुर दरबार सुहाए ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। मेल मिलाए ऊँचां नीचां, राउ रंकां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए उठाईआ। श्री भगवान कृपानिध ठाकर स्वामी, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा । भगत वछल सदा सद अन्तरजामी, घट घट अन्तर फोल फुलाइंदा। निष्अक्खर निरवैर हो सुणाए बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए पढ़ाइंदा। सच दुआर वखाए इक्को धुर निशानी, निर्मल जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए साचा घर, जिस गृह आपणा डेरा लाइंदा। भगत सुहेला सतिगुर संग, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। जगत दवारे आपे लँघ, घर मेला सहिज सुभाईआ। शब्दी नाद वजाए मृदंग, अनहद रागी नाद सुणाईआ। सेज सुहञ्जणी आप सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह चन्द, सूरज चन्द पन्ध मुकाईआ। दरस दे सूरा सरबँग, साहिब सुल्तान आपणा मेल मिलाईआ। अनन्द विच्चों प्रगटाए अनन्द, अनन्द आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत सहायक एकँकार, अकल कलधारी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, जुग चौकड़ी आपणा खेल रचाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए उभार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। साची बाणी बोल जैकार, चारे बाणी भेव मिटाइंदा। लिखण पढ़न तों वसे बाहर, कागद कलम छाही

❋

❋

अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा । हरिजन रंग रंगाए अगम्म, हरि अगम्मड़ी कार कमाईआ। वेखणहारा काया माटी चम्म, तन ठांडा फोल फुलाईआ। लहिणा देणा चुकाए पवण स्वासी दम, स्वास स्वासां लेखे पाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जाणे आपणा कम्म, नेहकर्मी आपणी करनी आप कमाईआ। जन भगत मिटाए हरख सोग चिन्ता ग़म, सांतक सति इक्को इक वरताईआ। माणस जन्म लोकमात बेड़ा बन्न्ह, सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को राह चलाईआ। जन भगत चलाए इक्को राह, दूजी ओट ना कोए वखाइंदा। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा । सच संदेसा दए सुणा, धुर दा रागी राग अल्हाइंदा। अन्तर आत्म मेला सहिज सुभा, परम पुरख आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत कर रुशना, दीआ बाती इक्को इक चमकाइंदा। महल अटल सोभा पा, घर घर विच डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जन भगतां वेख वखाइंदा । जुग चौकड़ी जन भगतां वेखे आप, प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। बिन अक्खरां देवे जाप, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे पढ़ाईआ। मेट मिटाए त्रैगुण माया तीनो ताप, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। जन्म जन्म दा पूरब मेटे पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। आत्म परमात्म बणाए सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, मन्दिर इक्को इक वखाईआ । नज़री आए रसूल पाक, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को घर वसाईआ। जन भगत वसाए एको घर, गृह मन्दिर आप जणाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह दर, दर दरवाजा दए खुल्हाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक नज़र कोए ना आईआ। दरस वखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेल मिले हरि प्रभ, वज्जे नाम वधाईआ। झूठा झगड़ा मुक्के सब, लेखा मुक्के मात लोकाईआ। पंच विकारा देवे दब्ब, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नौ दुआर मुक्के हद्द, घर दसवें ख़ुशी मनाईआ। दर्शन करे रज्ज रज्ज, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। नज़री आए इक्को काअबा सच दवारे जिस दा हज्ज, हज़रत नूरी नूर इलाहीआ। मिले मेल पुरख समरथ, महिमा अकथ इक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया ठाकर, घर वज्जी नाम वधाईआ। जगत संसार तरया सागर, डूंग्घी भँवर ना कोए रुढ़्हाईआ। भाग लग्गा साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, निर्मल नीर सीर इक्को नज़री आईआ। निर्मल कर्म होया उजागर, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, मेरा लहिणा दित्ता मुकाईआ। भगत कहे प्रभ पाया एक, एकँकार नज़री आईआ। जिस मिलयां चुक्की दूजी टेक, इष्ट दृष्ट इक्को इक खुल्हाईआ। मेहर नज़र कर कीती बुध बबेक, बबेकी आपणे नाल मिलाईआ । अन्दर वड़ के खोल्लया भेत, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। मौली रुत्त बसन्ती चेत, पत डाली आप महकाईआ। आत्म परमात्म कीता हेत, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। सच सिँघासण बहि के ल्या खेड, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जलवा दित्ता नूरी तेज, तालब तुलबा कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान होए सहाईआ। भगत कहे मेरा ठाकर इक, जिस विच वड्डी वड्याईआ। दो जहान चार कुण्ट दहि दिशा रिहा दिस, हर घट बैठा डेरा लाईआ। कर किरपा करवट बदल बदली आपणी पिट्ठ, सनमुख आपणा दरस दिखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर कीता हित्त, हितकारी हो के ल्या मिलाईआ। मन वासना ठगौरी पाए ना कोए चित, बुद्धि चले ना कोई चतुराईआ। बिन तन्द सतार पाई खिच, डोरी नज़र किसे ना आईआ। मैं दर्शन करां नित्त, निज नेत्र पेख पेख बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मिल्या सच्चा माहीआ। भगत कहे मेरा सतिगुर स्वामी, साहिब इक्को इक नज़री आइंदा। आदि जुगादि सदा नेहकामी, नेहकर्मी कर्म कमाइंदा। जिस दी रचना चारे खाणी, चारे बाणी बोल अल्हाइंदा। जिस दा हुक्म गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नण दो जहानी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कार कमाइंदा । एथे ओथे दो जहान शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दी अगम्मी बाणी, गुर गुर आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां वेख वखाइंदा। भगत कहे प्रभ पाया सच्च, घर वज्जी सच वधाईआ। भाग लग्गा काया माटी कच्च, कंचन रूप ल्या वटाईआ । मन मनुआ ना दौड़े नच्च, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सतिगुर किरपा होया वस, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। निमाणा हो के गया ढट्ठ, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। नीवां हो के रिहा दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिन्हां श्री भगवान होया वस, ओथे मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं सेज विछा के सुत्ता सत्थर सथ्थ, ख़ाकी ख़ाक उते डेरा लाईआ। मेरा लहिणा चुक्कया तत अट्ठ, ततव तत ना कोए समझाईआ। साहिब स्वामी दिती इक्को मति, ब्रह्म मति अन्दरे अन्दर दृढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबली रत्त, हड्डीआं बालण ना कोए जलाईआ। जिध्धर वेखां प्रभ नज़र आए प्रतख, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी दिती इक्को अक्ख, निज नेत्र दित्ता खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक्को बेपरवाहीआ। भगत कहे मेरा भगवन्त, भगवन इक्को नज़री आईआ। मैं नार सुहागण उह मेरा

❋

❋

कन्त, सेज सुहञ्जणी रिहा सुहाईआ। बोध अगाधा बण के अगम्मी पंडत, धुर दा राग इक जणाईआ। दोए जोड़ बण दरवेश दर ठांडे करां मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बिन तेरी किरपा मेरी कोई ना दिसे हिम्मत, हौसला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। भगत कहे किरपा करे प्रभू प्रभ मेरा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। दूर दुराडा आवे नेरन नेरा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गृह मन्दिर चाउ घनेरा, घर अणडिठड़े वज्जे वधाईआ। घर विच घर वसाए खेड़ा, खिड़की कुण्डी आप खुल्हाईआ। भँवरी गुफ़ा चुक्के अन्धेरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्को रंग वखाए सञ्झ सवेरा, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सहाईआ। भगत कहे मेरा ठाकर उह, जिस हथ्थ सर्ब वड्याईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड जिस दी लोअ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दे चरण बिन कबीर कोई ना सके छोह, धूढ़ी टिक्का मस्तक कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को बूझ बुझाईआ। जन भगत कहे मेरा साहिब सति, सति दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग दस्स, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह चलाईआ। भगत कहे प्रभ दित्ता प्रेम, रीती आपणी सच जणाईआ। आदि जुगादि जिस दा नेम, नियम आपणे नाल निभाईआ। जिस दा मेला गोबिन्द उते हेम, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। सो जुग जुग जन भगतां देवे लहिण देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। रसना जिह्वा कोई ना सके कहिण, कहि कहि अन्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, हरि भगत लए उपजाईआ। हरि भगत उपजावे आप प्रभ, दीन दयाल दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, रस इक्को इक चखाइंदा। कूड़ी क्रिया पार हद्द, सच दुआरा इक सुहाइंदा। अन्दर वड़ सुणाए नद, बिन तन्दी तन्द सितार वजाइंदा। जीवां जंतां नालों कर के अड्ड, गृह आपणे मेल मिलाइंदा। कर प्रकाश काया माटी चम्म हड्ड, नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नित जन भगतां वेख वखाइंदा। नित नित जन भगतां वेखण आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण मेटे कूड़ी माया, ममता मोह चुकाईआ। भाण्डा भरम दए भंनाया, गढ़ हँकार तुड़ाईआ। सिर रखे आपणी ठंडी छाया, मेहर नज़र नैण उठाईआ। साचा अक्खर इक समझाया, पट्टी आपणा नाम पढ़ाईआ। बिन अक्खां नेत्रां नज़री आया, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। साचा मन्दिर सति सुहाया, साहिब ख़ुशी

❋

❋

मनाईआ। भगत भगवान इक्को रूप इक्को जोत समाया, दूजा संग ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत साची भगती विच्चों भगवन आपणे घर वसाया।