५ माघ २०२० बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह पिण्ड छोहण ज़िला गुरदास पुर
कलयुग अन्तिम वेख घड़ी, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। पंज तत नाता दिसे कोई ना गढ़ी, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्ट सबाई जिस दबाई गोर मढ़ी, लख चुरासी ख़ाक मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण जिस दी लड़ी, नित नवित्त डोरी तन्द बंधाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल कृपानिध किरपा आपणी करी, करनी किरत रिहा कमाईआ। भगत सुहेला इक अकेला गुरमुख दवारे लाए झड़ी, छहबर आपणा नाम वखाईआ। साचे सन्त श्री भगवन्त इक्को धारा अवल्लड़ी पढ़ी, अल्फ़ ये ना कोए समझाईआ। आवण जावण पतित पावण लख चुरासी विच्चों करे बरी, बरीख़ाना इक्को फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म परवरदिगार आपे फड़ी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। कलयुग घड़ी वेख वक्त, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। करे खेल प्रभ साचा जगत, जगजीवण दाता वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी जो रिहा फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। पिछला लेखा करे तरक, तुरत अगला हुक्म मन्नाईआ। आत्म परमात्म भगत भगवान घड़े साची घड़त, घड़न भंनणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मंगे कोए ना धड़त, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। ठाकर स्वामी निरगुण जोत इक इकल्ला आया परत, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। कलयुग घड़ी वेख वेला, भगत अठारां रहे जस गाईआ। मिल्या मेल गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को नज़री आईआ। परम पुरख प्रभ सज्जण सुहेला, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। लख चुरासी नालों हो के वेहला, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देवणहार वड्याईआ। कलयुग वेला वेख विचार, चारे जुग उठ उठ धाईआ। सतिजुग नेत्र रो करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। त्रेता धाहां रिहा मार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। द्वापर डिग्गा मूँह दे भार, बलहीण रिहा कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रिहा ललकार, चारों कुण्ट रिहा जणाईआ। वेखो खेल मेरा संसार, सृष्ट सबाई भरम भुलाईआ। गुर का शब्द ना कोए प्यार, सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। वरना बरना धूंआँधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र
❋
❋
वैश ना कोए रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ करे ना कोई प्यार, प्रीती हक़ ना कोए निभाईआ । मुकामे हक़ नज़र ना आए सांझा यार, लाशरीक जलवा नूर ना कोए ख़ुदाईआ। राम रहीम सारे गए विसार, इष्ट देव गुरू स्वामी घर सच ना कोए मनाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया करन प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेला वेख अख़ीर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण दुहाईआ। चार कुण्ट वहावण नीर, दहि दिशा हाहाकार सुणाईआ। सृष्ट सबाई लग्गी हउमे पीड़, दूई द्वैत पड़दा ना कोए उठाईआ। झगड़ा प्या शाह हकीर, ऊँच नीच करन लड़ाईआ। कोई ना बदले तेरे बिनां तकदीर, तदबीर सके ना कोए समझाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, शहिनशाह नज़र किसे ना आईआ। साबत नज़र ना आवे कोई तस्वीर, तसबी माला बैठी मुख भवाईआ। कलयुग साधां सन्तां लग्गी भीड़, भीड़ा राह पार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग वेला वेख त्रैगुण माया, ख़ाली झोली रही वखाईआ। परम पुरख तेरी सीस ना दिसे छाया, ओढण नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया खेल रचाया, झूठे धंदे सर्ब लोकाईआ। पिता पूत रिहा भुलाया, मात पित ना करे वड्याईआ। नार कन्त ना कोए हंढ्ढाया, घर घर विभचार नज़री आईआ। आत्म परमात्म छन्द किसे ना गाया, ढोला राग ना कोए सुणाईआ। निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाया, घर घर दीवे बत्ती रहे डगमगाईआ। परम पुरख तेरा दरस किसे ना पाया, तीर्थ तट जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फिरन वाहो दाहीआ। साचा मन्दिर काया बंक ना किसे सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख रोवण पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रिहा कुरलाईआ। श्री भगवान वेख साडे ख़ाली हथ्थ, वस्त नज़र कोए ना आईआ। वरन बरन कर कर थक्के पूजा पाठ, सिमरन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तेरे मिलण दी किसे ना खुल्ही अक्ख, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। तेरी आत्म परमात्म तेरे नालों होई वक्ख, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। जगत वासना नौ दवारे दिवस रैण रही नट्ठ, घड़ी पल्ल आपणा पन्ध मुकाईआ। नाता तुट्टया धीरज जत, सति सन्तोख रहिण कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग वेला वेख रोवे सूरज चन्द, चन्द चांदनी रही कुरलाईआ। मेरा दुखी होया बंद बंद, बंदगी करदा नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सुबाई होई आत्म रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नुहा नुहा थक्के जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अन्तर आत्म नुहाउण कोए ना
❋
❋
जाईआ। पंच विकारां करे ना कोई खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम ना कोए चमकाईआ। बिन तेरे ज्ञान होए अन्ध, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। मैं कूक सुणावां छन्द, होका दे दे रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन कोई ना मेटे पन्ध, सगला संग ना कोए रखाईआ । कलयुग वेला वेख रोवण सतार, मण्डल मण्डप देण दुहाईआ। सृष्ट सबाई करे विभचार, सति सरूप ना कोए वखाईआ। कुआर कन्या करे शृंगार, नेत्र नैणां धार बंधाईआ। पिता पूत नाता तुटया विच संसार, मात पुत्त सेज हंढ्ढाईआ। कागद कलम होए ख्वार, शाही आपणा हाल सुणाईआ। जो लेखा लिख के गए गुरू अवतार, सो गुर का शब्द सके ना कोए कमाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, सत्त दीप ना कोए रुशनाईआ। किरपा कर आप निरँकार, तेरे अग्गे इक अरजोईआ। डुब्बदे पाथर लै उभार, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी माण वड्याईआ । कलयुग अन्तिम वेख रोवण ज़िमी असमान, धरनी आपणा हाल सुणाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। कलमा कोई ना पढ़े ज़बान, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। साध सन्त करन हराम, धीरज जत ना कोए जणाईआ। घर घर वसया क्रोध काम, काम कामनी रूप वटाईआ। तेरा पल्लू पकड़े कोई ना दाम, डोरी शब्द ना कोए बंधाईआ। श्री भगवान तेरा लोकमात विगड़या नज़ाम, नौबत सच ना कोए वजाईआ। पुरख अकाल वेख आण, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। कलयुग अन्तिम वेख, जन भगत देण दुहाईआ। सृष्ट सुबाई झूठा भेख, प्रभ वध्या थाउँ थाईंआ। माया ममता खेडां रहे खेड, मोह मुहब्बत सच ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गुरू अवतार दित्ते भेज, हुक्म संदेसा गए सुणाईआ । अन्तिम कहि के गए पुरख अकाल सब दी माणे सेज, हर घट आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी माण वड्याईआ। कलयुग वेला वेख रोवे हकीकत, हक़ नज़र कोए ना आईआ। चार वरनां लग्गी शरीकत, शिरकत सके ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं लेखा होया बीतत, बीती कहाणी ना कोए समझाईआ। तेरा खेल प्रभू अनडीठत, जग अक्खां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दे समझाईआ । कलयुग वेला वेख, खाणी बाणी दए दुहाईआ। लग्गी अग्न महीना जेठ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साध सन्त रखे कोई ना साया हेठ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। चारों कुण्ट वध्या भेख, भेखी बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सचखण्ड निवासी हुक्म फ़रमाउँदा ए।
❋
❋
सो पुरख निरँजण आप जणाउँदा ए। हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाउँदा ए। एकँकार पर्दा लाहुन्दा ए। आदि निरँजण नूर रुशनाउँदा ए। श्री भगवान राह समझाउँदा ए। अबिनाशी करता वेखण आउँदा ए। पारब्रह्म फेरा पाउँदा ए। ब्रह्म आपणा रंग रंगाउँदा ए। विष्नूं आसा पूर कराउँदा ए। ब्रह्मे भरवासा इक रखाउँदा ए। शंकर धरवासा आप जणाउँदा ए। गुर अवतारां पासा आप बदलाउँदा ए। पीर पैगम्बरां दे के साथा, साचा संग निभाउँदा ए। जन भगतां खोल्ह खुलासा, अनभव आपणी कार कमाउँदा ए। रवि ससि कर प्रकाशा, नूरी जलवा इक जणाउँदा ए। लेखा जाण पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल सोभा पाउँदा ए। त्रैगुण माया तेरी वेखे रासा, गोपी काहन रूप वटाउँदा ए। पंज तत तेरा लेखा जाणे पंज तत एहाता, काया बंक खोज खुजाउँदा ए। दर घर साचे बंधाए इक्को नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा मूल मुकाउँदा ए। सब दा लहिणा मूल मुकाउँदा ए। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। पुरख अकाल खेल रचाउँदा ए। निरगुण निरवैर इक्को नूर डगमगाउँदा ए। ज़ाहर ज़हूर फेरा पाउँदा ए। नाद तूर शब्द वजाउँदा ए। आसा मनसा पूर, आपणा रंग रंगाउँदा ए। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, कलयुग अन्ध अन्धेर गंवाउँदा ए। साची बख्श चरण धूढ़, मस्तक इक्को टिक्का नाम लगाउँदा ए। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख आपणे घर वसाउँदा ए। दाता योधा बण के सूर, सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेला वक्त सुहाउँदा ए। कलयुग वेला वक्त सुहावांगा। जोती जामा वेस वटावांगा। कल कल्की फेरा पावांगा। सम्बल आपणा चरण टिकावांगा। सचखण्ड दुआर इक वसावांगा। थिर घर आपणा नाद वजावांगा। जोती जोत जोत रुशनावांगा। वरन गोत ना कोए रखावांगा। साची चोट नगारे लावांगा। लख चुरासी आलणयों डिगा बोट, फड़ बाहों फेर उठावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धोत, सच सुच्च इक वरतावांगा। जो प्रभ दर्शन रहे लोच, तिन्हां इक्को दरस दिखावांगा। जो अन्दर वड़्ह के रहे खोज, तिन्हां पर्दा तुरत चुकावांगा। जो सिर ते बसते बन्न्ह के फिरदे चुक्की बोझ, तिन्हां चार कुण्ट भवावांगा। जिहड़े वेंहदे चौदां लोक, तिन्हां लोक परलोक आपणे चरणां हेठ वखावांगा। जो गौंदे इक श्लोक, तिन्हां साबत सरूप नज़री आवांगा। जो मंगदे मुक्ती मोख, तिन्हां मुफ्त नाम वरतावांगा। जो चरणी आ के कहे मैं निर्दोष, सो दोषी पार करावांगा। जो कहे तेरे मिलण दी मैनूं नहीं होश, तिस अन्तर आत्म जोड़ जुड़ावांगा। जो चरण ध्यान लगा रहे ख़ामोश, तिस ख्वाहिश आपणी ख्वाहिश विच समावांगा। जो मस्त प्याला पी होए मदहोश, तिन्हां मधुर धुन राग सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। कलयुग अन्तिम मेट
❋
❋
मिटाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण निरवैर खेल कराएगा। गुर चेला रंग रंगाएगा। सज्जण सुहेला रंग चढ़ाएगा। वेला वक्त आप सुहाएगा। जगत दुहेला रूप वटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा मणसा पूर कराएगा। सुण संदेस श्री भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाईआ। भगत अठारां गायण गाण, कबीर जुलाहा राग अल्हाईआ। तेई अवतार करन ध्यान, चरण कँवल मंगण सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बिन रसना जिह्वा बोलण ज़बान, तूंही तूं राग सुणाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, परवाना इक्को हथ्थ रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद कतेब कहिण असीं तेरा ईमान, अञ्जील कुरान गीता ज्ञान नाल मिलाईआ। शुकर करे ज़िमी असमान, सूरज चन्द भज्जे वाहो दाहीआ। मण्डल मण्डप होए हैरान, प्रभू की की खेल वरताईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे नौजवान, योधा सूरबीर आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले वेखे आण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म देवे इक ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। लेखा चुके लोकमात, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ । निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, भेव रहे ना राईआ। नाम देवे धुर सौगात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। रैण अन्धेरी मेट रात, सति सति करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वाक भविक्ख्त जो गए आख, आखर सब दे पूर कराईआ। जुग चौकड़ी वेखणहार हालात, हालत सब दी फोल फुलाईआ। जानणहारा कायनात, कातब कलमा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग लहिणा चुक्के जग, लोकमात रहिण ना पाईआ। सृष्ट सुबाई हँस रूप बणाए कग्ग, कागों हँस आप उडाईआ। जिन्हां दर्शन देवे उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ । त्रैगुण माया बुझे अग्ग, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। नौ दवारे पार हद्द, दसवें आपणा घर सुहाईआ। सेज सुहञ्जणी चढ़े भज्ज, गुरमुख मिले माण वड्याईआ। बिन काअब्यो मकक्यों कराए हज्ज़, हुजरा हक़ इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन हुजरा तक्के अगम्म, अलख अगोचर आप जणाईआ। जिथ्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्न, चौदस रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई गीत ना कोई छन्द, ढोला राग ना कोए सुणाईआ । ना कोई जिह्वा ना कोई दन्द, ततव तत ना कोए चतुराईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर इक्को देवे आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग अन्दर जन भगतां मेट अगला पिछला पन्ध, घर साचे लए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूरन मनसा, मानव आपणे लेखे लए लगाईआ। कलयुग वेला अन्त,
❋
❋
अन्त रिहा समझाईआ। नेत्र खोल्ह जगत जंत, जीव ईश दृढ़ाईआ। परम पुरख दा इक्को मंत, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए समझाईआ। नाता जोड़ नार कन्त, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, घर वज्जे नाम वधाईआ। दूजे दर ना हो मंगत, देवणहार इक अख्वाईआ। चार वरन जिस दी संगत, बरन अठारां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहड़ा रिहा जणाईआ। कलयुग वेला उठ जीव जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा । तेरे अन्तर जगे चिराग़, बिन सतिगुर अक्ख नज़र किसे ना आइंदा। दुरमति मैल धो दाग, पापां गठड़ी फोल फुलाइंदा। हरि सरनाई साची लाग, श्री भगवान इक्को नज़री आइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाइंदा। शब्द सुणाए अगम्मी नाद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म बणे साक, सज्जण इक्को इक अख्वाइंदा। बज़र कपाटी खोल्ह ताक, तेरा पर्दा आप उठाइंदा। निझर झिरना देवे बूँद स्वांत, अमृत रस इक वखाइंदा। नज़री आए इक इकांत, घर साचे सोभा पाइंदा। तूं गुरमुख उस दी ज़ात, मनमुख हो क्यों मुख भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आप जणाइंदा। उठ जीव खोल्ह अक्ख, क्यों बैठा मुख भवाईआ। जो तेरा साढे तिन्न हथ्थ चलाए रथ, काया अन्दर सेव कमाईआ। साहिब नाल मिल के हस्स, घर ख़ुशीआं मंगल गाईआ। उह तेरा करे जस, जिस वेद पुराण दिती वड्याईआ। माया कारण होइउँ अड्ड, पर्दा दूई द्वैत टिकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत छड्ड, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव जंत रिहा जणाईआ। कलयुग जीव कर ध्यान, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। सब दे अन्दर नाम ज्ञान, श्री भगवान रिहा टिकाईआ। दीपक जोत जगे महान, गृह गृह करे रुशनाईआ। रसना जिह्वा दिती ज़बान, बत्ती दन्द मेल मिलाईआ। नौ दवारे खोल्ह दुकान, जगत वासना नाल भराईआ। सुखमन टेडी बंक खेल महान, ईड़ा पिंगला पहरेदार अख्वाईआ। करे खेल श्री भगवान, घर घर विच रचन रचाईआ। अमृत भरया ताल महान, सरोवर आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द नाद वज्जे धुन्कान, अट्ठे पहर राग सुणाईआ । दीपक जोत जगे महान, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। घर सेजा वेख सच निशान, आसण सिँघासण इक विछाईआ। क्यों भुल्लया बण नादान, निज घर वेखण कोए ना आईआ। जिस घर वसे श्री भगवान, सो तेरा मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव जंत रिहा जगाईआ। कलयुग जीव जाग जगत दुहेला, जगत अन्धेरा छाईआ। प्रभ मिलण दा इक्को वेला, माणस जन्म मिले वड्याईआ। घर ठाकर स्वामी चाढ़्हे तेला, ख़ुशीआं सगन मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग जीव कहे मैं अन्धा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ।
❋
❋
बिन बंदगीउँ फिरां बंदा, बन्दना सच ना कोए समझाईआ। कूड़ी क्रिया जगत धन्दा, वासना लोभ मोह हल्काईआ । लख चुरासी पार ना आया कन्ढ्ढा, साचे बेड़े ना कोए चढ़ाईआ। जुग जुग जगत दुहागण रिहा रंडा, सच सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। मात गर्भ वड़दा रिहा डूंग्घी कंदा, कन्दर पार ना कोए कराईआ। मिल्या साहिब ना हरि बख्शंदा, बख्शिश करी ना बेपरवाहीआ। माँ प्यो मैनूं लाड नाल कैहन्दे रहे लाडले चन्दा, ख़ुशीआं नाल नाम सालाहीआ। बिन सतिगुर पूरे अन्त कोई ना लाए अंगा, गोदी गोद ना कोए बहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दर तेरे मंग मंगा, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। आपणी किरपा पार कर चाहे चंगा चाहे मंदा, मंदा चंगा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवीं माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं तारां ठग्ग चोर, जो चल आण सरनाईआ। सृष्ट सबाई हथ्थ मेरे डोर, जुग चौकड़ी रिहा भवाईआ। जन भगतां दी सदा लोड़, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ । जुग जन्म दे विछड़े लवां जोड़, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। पार करावां डुब्बदे अन्धघोर, शब्द इशारे नाल तराईआ। पुरख अकाल आदि जुगादि इक्को ना कोई होर, इक इकल्ला आप अख्वाईआ। जिस दे अग्गे चले ना किसे कोई ज़ोर, ज़ोरू ज़र कम्म किसे ना आईआ। जिस दा मन्त्र इक्को फोर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दए समझाईआ। अन्त काल कल जाए आपे बौहड़, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , देवणहारा साचा वर, कलयुग जीव लए तराईआ। कलयुग जीव कहे प्रभ औखी घाटी, किनारा नज़र कोए ना आईआ। जूठे झूठे मेरे साथी, तेरा राह ना कोए वखाईआ। की मैं मन्नां तेरी आखी, मेरी बुध रहे गंवाईआ। किरपा कर के बण साकी, साहिब आपणा जाम मुख लगाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह ताकी, बंद दरवाजा दे खुल्हाईआ। मन मनुआ रहे कोई ना आकी, मनसा मनसा विच खपाईआ। तेरे नाम दा बणां सच्चा पाठी, पूजा इक्को दे दृढ़ाईआ। तैनूं मिल के होवां तेरी जाति, आपणी ज़ात ना कोए वखाईआ। जिध्धर वेखां नज़री आए प्रभाती, संध्या रूप ना कोए वटाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अबिनाशी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। निरगुण नूर जोत सच प्रकाशी, प्रकाश इक्को नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां घर आ के दे बाकी, पूरब लहिणा झोली पाईआ। तेरे भगतां मिल के रलीए सच जमाती, जिस घर अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ । चरण कँवल सच प्रीती बन्न नाती, नाता आपणे नाल रखाईआ। लेखा चुके मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण फ़ुफ्फी मासी, मसेर नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया जगत मिटे उदासी, संसा रोग नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाल मिल के आत्म परमात्म करे हासी, हस्स हस्स तेरी ख़ुशी मनाईआ। तेरे मण्डल वेखां रासी, जिस घर गोपी काहन तूंही नज़री आईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, जिस विच तेरा रूप नज़री आईआ। परम पुरख प्रभ हो दयाल, दीन दयाल दया कमाइंदा। गुरमुख उठ साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा । मुरीद मुर्शद पुच्छे हाल, पर्दा दूई द्वैत चुकाइंदा। तेरा साहिब तेरे नाल निरगुण, विछड़ कदे ना जाइंदा। नाता तोड़े काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन्म जन्म जो घालण घाल, कीती घाल लेखे लाइंदा। हाज़र हो के मन्ने सवाल, ज़ाहर हो के पूर कराइंदा। सतिगुर हो के बणे दलाल, दो जहानां पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आसा पूर वखाइंदा। हरिजन आसा पूरी मनसा, तृखा तृप्त रहिण ना पाईआ। हरि भगत सुहाए आपणा बंसा, सरबंस आपणे रंग रंगाईआ। सोहँ जाप जपाए हँसा, माणक मोती चोग वखाईआ। घर नारी नरायण मिले कन्ता, गुरमुख गुर गुर अंग लगाईआ। माणस जन्म बणाए बणता, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। चोली चाढ़्ह रंग बसन्ता, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। गढ़ टुट्टे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। भगत बिन भगवान ना होए मंगता, दूजे दर ना मंगण जाईआ। मेल मिले जन साची संगता, जिस संगत विच हरि जू रिहा समाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक ना कोई जाणे पांधा पंडता, ग्रन्थी पन्थी समझ कोए ना आईआ। जिस उपाई लख चुरासी जनता, सो जीवत जीअ आपणे घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां नाल करे सच मुहब्बता, महिबूब आपणा मेल मिलाईआ।
६ माघ २०२० बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड सोन ज़िला गुरदास पुर
किरपा करे हरि जगदीश, जन हरि देवे माण वड्याईआ। एका कलमा नाम हदीस, हज़रत करे सच पढ़ाईआ। दरस दिखाए बैठ अतीत, त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। माण रखाए हस्त कीट, ऊँच नीच लए मिलाईआ। सति सतिवादी दस्से आपणी रीत, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। आत्म परमात्म ढोला गीत, सोहँ सच सच्च जणाईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी माणस जन्म लए जीत, जूनी जून ना कोए भवाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ा आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तारे हरि निरँकार, पुरख निरँजण वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा रिहा सहार, सोहला ढोला राग नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर उज्यार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कुराना लेख लिखाईआ । पंज तत
❋
❋
काया खोल्ह किवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन वेखे साहिब सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। किरपा करे श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी वेखे मार ध्यान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे आण, सरगुण देवे माण वड्याईआ। गुरमुख गुर गुर बख्शे चरण ध्यान, सरन देवे इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी खेल रचाईआ। अचरज खेल पुरख समरथ, हरि करता आप रचाइंदा। निरगुण नूर कर प्रगट, लोकमात वेस वटाइंदा । जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, निरवैर आपणी कल धराइंदा। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, दो जहानां चरणां हेठ रखाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले श्री भगवान कर के वक्ख, भगतन आपणा घर जणाइंदा। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, पर्दा दूई द्वैत मिटाइंदा । देवणहार हकीकत हक़, लाशरीक दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणा रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग रंगे अनोखा, कलयुग जीव नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी नाल कर के धोखा, गुरमुख सज्जण लए उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोता, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया कोठा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों माणस जन्म इक्को दित्ता मौका, मुकम्मल आपणा घर वखाईआ। ऊँची कूक सुणाए शब्दी होका, नाअरा इक्को नाम लगाईआ। वेखे खेल लोक परलोका, दो जहानां फेरा पाईआ। जन भगतां देवे पुरख अकाल आपणी ओटा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। शब्द नगारे लग्गे चोटा, तन वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे दर वखाईआ। हरिजन वेखे आपणे घर, घर वज्जे इक वधाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, कृपानिध होए सहाईआ। जुग जन्म दे विछड़े फड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। आत्म सेजा साची चढ़, घर मन्दिर डेरा लाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेर चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रिहा उठाईआ। गुरमुख उठाए शब्दी धार, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। प्रेम प्रीती दे प्यार, प्रीतम आपणे अंग लगाईआ। साची नीती विच संसार, पतित पुनीती दए समझाईआ। हस्त कीटी वेखे एकँकार, अकल कलधारी आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर बहाईआ। गुरमुख कहे प्रभ तेरा दर, घर इक्को नज़री आईआ। श्री भगवान आखे उपर चढ़, मैं बैठा सेज विछाईआ। दोहां विचोला निरगुण नर, नरायण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। गुरमुख कहे मैं तेरा मीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर कहे मैं छत्र झुलावां तेरे सीस,
❋
❋
सिर आपणा सोभा पाईआ। दोहां विचोला इक जगदीश, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अचरज आपणा राह चलाईआ। गुरमुख कहे मोहे तेरी आस, सतिगुर देणी माण वड्याईआ। सतिगुर कहे मैं वसां तेरे पास, दिवस रैण विछड़ कदे ना जाईआ। निरगुण कहे मैं पुरख समराथ, दोहां वेखां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा रिहा जणाईआ । गुरमुख कहे प्रभ सुण पुकार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं तेरा यार, घर सत्थर सेज हंढ्ढाईआ। दोहां विचोला एकँकार, इक इकल्ला सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गुरमुख कहे प्रभ मिल्या मेल, घर सज्जण इक्को आईआ। सतिगुर कहे चढ़या तेल, दो जहान वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा खेल, ख़ालक ख़लक विच खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझाईआ। गुरमुख कहे प्रभ दित्ता राह, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। पुरख अकाल कहे मैं बण मलाह, हरिजन बेड़ा रिहा चलाईआ । दोहां मिल के बणे इक सलाह, दूई रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस दर देवे माण वड्याईआ। गुरमुख प्रीत वेख प्रभ ठाकर, हरिजू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग डूंग्घा जगत सागर, फड़ बाहों पार कराइंदा । वणज व्यपार कराए इक सौदागर, सौदा आपणे हट्ट नाम विकाइंदा। भाग लगाए काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाइंदा। एथे ओथे दो जहानां करे आदल, अदालत इक्को इक वखाइंदा। लेखा जाणे मक्तूल कातिल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख रंग चढ़े्ह अपार, हरि अपरम्पर आप चढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जो परम पुरख दी करदे रहे भाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तकाईआ। सो साहिब सतिगुर इक इकल्ला वसणहारा साचा महल्ला प्रगट होया दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख सच धर्मसाल इक वखाईआ। गुरमुख वखाए धर्मसाल, घर मन्दिर इक जणाइंदा। दीवा बाती अगम्मा बाल, घर नूरो नूर डगमगाइंदा। मुरीदां पुछे मुर्शद हाल, दर दरवाजे चल के आइंदा। पूरब जन्म दी घाली घाल, आपणे लेखे लाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, जोती जाता मेल मिलाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। अन्तिम सीस ना कूके काल, कलयुग जंजाल ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे आप प्रभ, देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, रुठड़े लए मनाईआ। कर प्रकाश
❋
❋
जोत झभ्भ, झगड़ा दए चुकाईआ। जगत दवारा पार हद्द, घर मन्दिर दए वखाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नद, अनहद राग अल्हाईआ। अमृत जाम प्याए मधु, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुरमुख कहे प्रभ सुण स्वामी, मेरी इक अरजोईआ । सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। बिन तेरी किरपा मिले ना सच निशानी, सच्चा मार्ग नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गाए तेरी कहाणी, सिफ्ती सिफ्त ढोला गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी बण के गए नार सवाणी, कन्त कन्तूल इक्को इक हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, साची वस्त आप वरताईआ। गुरमुख कहे प्रभ सुण अर्ज़, अरदास इक्को इक जणाईआ । गा गा थक्कया ताल तर्ज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले राग सुणाईआ। जन्म मरन दी मुक्की ना मर्ज़, गर्भ रोग ना कोए चुकाईआ। लख चुरासी हुन्दा रिहा हरज़, हर्जाना सके ना कोए भराईआ। भगतां तारना तेरा फ़र्ज़, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कर खेल इक असचरज, अचरज तेरे हथ्थ वड्याईआ। तैनूं साडे मिलण दी सदा ग़रज़, साडी ग़रज़ तेरे विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे लै बुलाईआ। भगत कहे प्रभ सुण संगीत, तेरा नाउँ निरँकार जणाईआ। उठ वेख प्यारे मित्र मीत, हउँ बैठा राह तकाईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, अन्तिम पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए ठीक, चारे जुग भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम बीस बीसा आए नज़दीक, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा कलमा पढ़दे गए हदीस, सो हज़रत आपणा नूर करे रुशनाईआ। निरगुण हो के सरगुण करे प्रीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दे उठाईआ। आपणा पर्दा आ के चुक्क, प्रभू साहिब सच्चे सुल्ताना। कलयुग पैंडा रिहा मुक्क, नेत्र खोल्ह वेख वाली दो जहाना। तेरा बूटा रिहा सुक्क, भगवन भगतां दे भगती दाना। साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे कर परवाना। भगत कहे प्रभ किरपा धार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। चारों कुण्ट दिसे अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत उठा सर्ब संसार, नाता तुटा मात लोकाईआ। मात पित भाई भैण रहे विसार, नार कन्त संग ना कोए रखाईआ। तुध बिन करे ना कोए प्यार, प्रीती सच ना कोए लगाईआ। कलयुग बाहों पकड़ उठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे लाल, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। नव नौ चार थक्के भाल, तेरा रूप सके ना कोए वखाईआ। बिन तेरी किरपा होए कंगाल, राज जोग कम्म किसे ना आईआ। निरगुण आ
❋
❋
के सुरत संभाल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। तेरे अग्गे इक सवाल, बण सवाली रहे जणाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के काल महाकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साची गोदी लैणा सवाल, चरण कँवल मिले सरनाईआ। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, आवण जावण गेड़ मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सगला संग आप हो जाईआ। भगत कहे प्रभ मन्न अरदास, होका तेरा नाम जणाईआ। बंदीख़ाना तोड़ कर बंद ख़लास, ख़ालस आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया छुट्टे भोग बिलास, सेजा इक्को इक हंढ्ढाईआ । कलयुग अन्त ना करीं निराश, निराशता तेरी झोली पाईआ। आदि जुगादि तेरी शाख़, जुग चौकड़ी तेरा नाम वड्याईआ । तेरे विच्चों प्रगटी तेरी ज़ात, दूजा नूर ना कोए रुशनाईआ। साडी पूरी करनी ख्वाहिश, ख्वाहिश आपणे नाल मिलाईआ। कोटन कोटि तेरी करन तलाश, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मिलाउणा चाईं चाईंआ। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। जन भगतां आख सुणाउँदा ए। निरवैर हो दया कमाउँदा ए। निराकार वेस वटाउँदा ए। जगत आकार ना कोए वखाउँदा ए। सच धार इक चलाउँदा ए। शब्द सतार तन्द वजाउँदा ए। कर ग़ुफ्तार आप उठाउँदा ए। उच्च मनार डेरा लाउँदा ए। महिफ़ल इक्को इक वखाउँदा ए। ग़फ्लत पिछली मेट मिटाउँदा ए। उल्फ़त आपणी आप समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां घर वसाउँदा ए। जन भगतां घर वसावांगा। दीपक जोत इक रुशनावांगा। आत्म सेजा सेज विछावांगा। अनहद नादी नाद अलावांगा। अमृत धार इक चवावांगा। अन्ध अँध्यार मेट मिटावांगा। सोई सुरती आप उठावांगा। अकाल मूर्ती नज़री आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर बुलावांगा। हरिजन आपणे घर बुलावांगा। बज़र कपाटी कुण्डा लाहवांगा। साची हाटी इक वखावांगा। बण के साथी संग निभावांगा। पूरब जन्म दी पूरी कर के आखी, आख़र आपणा मेल मिलावांगा। उत्तम कर के जाति, ज़ात आपणी विच समावांगा। गृह मन्दिर देवां झाकी, जलवा इक्को नूर रुशनावांगा। लेखे ला के तन ख़ाकी, ख़ालस आपणा आप वखावांगा। जुग जुग दी देवां बाकी, पूरब लहिणा सर्ब चुकावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन बंदगीउँ बंदा आपणे लेखे लावांगा। साचे लेखे आप लगाएगा। पुरख अकाल दया कमाएगा। दीन दयाल वेख वखाएगा। सन्त सुहेले नाल रलाएगा। गुरमुख गुर गुर गोद बहाएगा। हिरदा सोध जोत जगाएगा। लोक परलोक डेरा ढाहेगा। सच श्लोक इक सुणाएगा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर आप मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाएगा। हरिजन साचे घर वसावांगा। सचखण्ड दवारा इक वखावांगा। थिर
❋
❋
घर शब्दी नाद वजावांगा। सुंन अगम्म डेरा ढाहवांगा। दस्म दवारी बेड़ा बन्न्ह, साचे कंध आप उठावांगा। एका राग सुणा कन्न, धुर दा नाद इक वजावांगा। लहिणा चुक्के छप्पर छन्न, बंक दवारा इक वखावांगा। कूड़ी क्रिया मेट वासना मन, मन का मणका आप भुआवांगा। कर किरपा गुरमुख बणा आपणे जन, जन जननी लेखे लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। पुरख अकाल वेख वखाएगा। हरिजन साचे लाल उठाएगा। बण दलाल वणज कराएगा। सचखण्ड सच्ची धर्मसाल आप बहाएगा। जिथ्थे पोह ना सके काल, राए धर्म ना मुख प्रगटाएगा। सुण के आप मुरीदां हाल, मुर्शद आपणे संग लै जाएगा। चौथे जुग अवल्लड़ी चाल, निरगुण आपणी आप चलाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर होण हैरान, निउँ निउँ सीस सर्ब निवाएगा। करया की श्री भगवान, काग़द कलम शाही नैण शरमाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगत भावी भाणयो बाहर कढ्ढाएगा।