पुस्तकालयभाग १६

६ माघ २०२० बिक्रमी भजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीउ जुलाई ज़िला गुरदास पुर

जुग जन्म प्रभ कट विछोड़ा, सद विछड़े मेल मिलाइंदा। सुरत शब्द आदि जुगादी जोड़ा, जुग चौकड़ी रंग रंगाइंदा । निरगुण सरगुण जाणे आपणी लोड़ा, लोड़वंद हरि अख्वाइंदा। वेखणहारा सदा अन्धघोरा, जगत अन्धेरा फोल फुलाइंदा। मिटावणहारा ठग्ग चोरा, ज़ोर आपणा इक दृढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम आपे बौहड़ा, पुरख अकाल फेरा पाइंदा। रंग दिसे ना काला गोरा, रूप नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड निवासी बांका छोहरा, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। इक्को सस्से उपर ला के होड़ा, सोहणी आपणी बणत समझाइंदा। हँ ब्रह्म कर मोरा, मेहर नज़र इक उठाइंदा। दोहां मिल के बणे दोहरा, दोहरा ताल आप वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे प्रभ सद, नित नवित्त वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी पार कराए हद्द, हदूद आपणी ना किसे समझाईआ। शब्द नगारा हो के जाए वज्ज, दो जहान करे शनवाईआ। लोकमात बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जुग विछड़े जग करे मिलाप, मिलणी आपणा नाम कराईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग थापण थाप, लोकमात वंड वंडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे दे जाप, जीव जंत दए समझाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, घर पर्दा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म बणा के ज़ात, नूर नूर विच्चों

❋

❋

प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा भेव चुकाईआ। भगत विछोड़ा देवे कट, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच प्रीती बन्न्ह के नत, घर सज्जण मेल मिलाईआ। झोली पा हकीकत हक़, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जन्म जन्म जो आवण जावण विच गए थक्क, बण बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तिन्हां किरपा करे पुरख समरथ, साहिब सतिगुर दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कर के भट्ठ, अमृत साचा जाम प्याईआ। जगत विकारयों कर के वक्ख, वक्खरा आपणा घर दरसाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, घर दीपक जोत जगाईआ। लहिणा वेख मस्तक मथ, पूरब दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन विछोड़ा रहे ना राईआ। कट विछोड़ा तोड़े बंध, बंदीख़ाना नज़र कोए ना आईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। अन्दर बाहर निरगुण हो के देवे संग, सरगुण साचा मेल मिलाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर दस्से आपणा छन्द, सोहँ सोहला इक समझाईआ। आत्म परमात्म मिले अनन्द, अनन्द इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भेव खुल्हाईआ। जगत विछोड़ा गया मुक, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवान गोदी लए चुक, फड़ बाहों गले लगाईआ। निरगुण धारों निरगुण उठ, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। सरगुण बैठा रहे चुप, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ । अन्ध अन्धेरे आपे लुक, पर्दा उहला आपे पाईआ। डूंग्घी भँवरी लए पुछ, सुख सुनेहड़ा सच्चा माहीआ। गुरमुख कहे मैं तेरा पुत, पुरख अकाल पिता माईआ। श्री भगवान कहे सुहावां तेरी रुत, रुत रुतड़ी इक महकाईआ। दोहां मिल के अगला पिछला विछोड़ा जाए छुट, छुटकी लिव फेर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत मेले आपणे दर, पिछला दर्द दु:ख रहे ना राईआ। पूरब दर्द रहे ना दुःख, जन्म अजन्म नज़र कोए ना आइंदा। घर परमात्म देवे सुख, आत्म ख़ुशीआं गीत अल्हाइंदा। धन्न वड्याई उजल मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहइंदा। गेड़ चुरासी पैंडा जाए मुक्क, मुक्ती मुफ्त चरणां हेठ दबाइंदा। अन्त काल कल गोदी चुक्क, फड़ ख़ुशीआं गले लगाइंदा। ठाकर हो के स्वामी तुठ, अतुट भण्डार नाम वरताइंदा। सच दवारे सचखण्ड साची सुखणा आपे सुक्ख, सुख सुक्खां विच्चों गुरमुखां झोली पाइंदा। गुरमुख कहे मेरा नाता जुड़या प्यो पुत्त, बिनां पुरख अकाल पिता नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग अन्त मिली अनमुल्ली लुट्ट, बिन गुरमुखां लुट्टण कोए ना आइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया पाई फुट्ट, फुट्टे दुध जाग ना कोए लगाइंदा । धन्न भाग जिन्हां गुरमुखां मौली रुत्त, पतिपरमेश्वर पत डाली फुल्ल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगत विछोड़ा बिन भगती पार कराइंदा। भगती कहे एह की होया, प्रभ कलयुग खेल रचाईआ। किथों

❋

❋

उठया धुर दा सोया, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। ना जम्मे ना कदे मोया, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। कर प्रकाश धुर दी लोआ, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां पिच्छे पागल होया, पगली करे लोकाईआ । धुर दा लै के आया ढोआ, साचा नाम रिहा वरताईआ। जिस दा बीज किसे ना बोआ, सो बण किरसाणा आपणी कार कमाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के जिस अमृत चोया, अट्ठ सट्ठ बैठे मारन धाहींआ। माण ताण जिस मेरा खोया, ख़ाली हथ्थ कराईआ। जन भगत दवारे सदा सदा सद नवां नरोया, निरवैर आपणी खेल कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेला आपे होया, होर नाल ना कोए रलाईआ। होर नाल रले कौण, सगला संग कवण रखाईआ । सेवा अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर पवणी पौण, धरत धवल आकाश बैठे सीस निवाईआ। जिस परम पुरख दी गोदी बहि के सारे सौण, तिस नाल बिन किरपा जागरत रूप ना कोए वटाईआ। सारे कदमां उते रख के धौण, चरणां थल्ले हथ्थ रखाईआ। बिन रसना जिह्वा गहर गम्भीर गुण सारे गौण, इक्को साचा नाम ध्याईआ। जिस लोकमात घल्ले रावण रौण, राम आपणी धार बंधाईआ। उस दा खेल वेख सारे पछतौण, पश्चाताप नज़री आईआ। जन भगतां बेड़ा पार आया लौण, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्टां वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों बाहर आया कढ्ढौण, फड़ बाहों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे नाल आया मिलौण, पिछला विछोड़ा रिहा मुकाईआ।

६ माघ २०२० बिक्रमी भजन सिँघ दे गृह दोस्त पुरा ज़िला गुरदास पुर

छोटे बाले करी पुकार, पुनह पुनह सुणाईआ। किरपा कर सिरजणहार, मेरे साहिब सच गोसाईंआ। कलयुग वेख कूड़ा अँध्यार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, कूड़ी क्रिया रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म भुल्लया तेरा प्यार, सच प्रीत ना कोए रखाईआ। मन वासना दहि दिशा फिरे वारो वार, चार कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। बाला कहे मेरे भगवान, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। साडी हालत वेख आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। संगी दिसे ना कोई जहान, मित्र नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मिले तेरी सरनाईआ। बाला कहे मेरे भगवन्त, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। भरमे भुल्ले जीव जंत, साध सन्त ना कोए चतुराईआ। नज़र ना आवे धुर दा कन्त, कूड़ी रहे सेज हंढ्ढाईआ। मनुआ कोई ना जाणे मंत, मन का मणका ना कोए भवाईआ। गढ़ बणया हउमे हंगत,

❋

❋

हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। सतिगुर मिली ना किसे संगत, साची सिख्या नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। बाला कहे प्रभ खोल्ह अक्ख, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। हकीकत झोली पा हक़, लेखा पूरब दे मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत नेत्र लोचण रहे तक्क, घर घर ध्यान लगाईआ। सब नूं साडे उते प्या शक़, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ । मूर्ख मुग्ध अंजाणां आपणे मिलण दी दे अक्ख, दूई द्वैती पर्दा मात चुकाईआ। फिक्का बोलणों जावण हट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बाला कहे मोहे वज्जा धक्का, निक्की निक्की ग़ुफ्तार सुणाईआ । जगत जहान दिसे कुपत्ता, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। किसे ना मिले पुरख समरथा, सतिगुर पूरा नज़र किसे ना आईआ । जगत वासना फिरे नट्ठा, मन मनुआ उठ उठ दहि दिश धाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर रट्टा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरे साहिब सच गुसाईंआ। बाला कहे प्रभ कर मंज़ूर, दर तेरे अरदास जणाईआ। ओन्हां बख्श जगत कसूर, जो बैठे तैनूं भुलाईआ। तन तपदा वांग तन्दूर, अग्नी तत रही जलाईआ। अमृत मेघ बरस आपणी भूर, निमी निमी धार वहाईआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच सुच्च दे दृढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, मूढ़्हे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। बाला कहे भुल्ला जग, जगत मिले ना कोए वड्याईआ। घर घर वेखी लग्गी अग्ग, लोकमात सके ना कोए बुझाईआ। धीरज जत तुट्टा तग, सति सरूप ना कोए वखाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हथ्थ, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी कर आस, तृष्ना आपणे नाल मिलाईआ। बाला कहे प्रभ मेरे मीत, मेहरवान तेरी सरनाईआ। कलयुग बदल कूड़ी रीत, रीती आपणी दे जणाईआ। पतित कर जगत पुनीत, पापियां पर्दा दे उठाईआ। साचा खेल दस्स अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ । मिट्ठा कर कौड़ा रीठ, अमृत आपणा रस भराईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा ख़ुशी वखाईआ। रल मिल सारे गाईए तेरा गीत, घर घर तूही नज़री आईआ। तेरा लेखा ऊँच नीच, राउ रंकां रिहा समाईआ। दर ठांडे देणी भीख, भिच्छया इक्को मंग मंगाईआ। काया होए ठांडी सीत, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। तेरे चरण लग्गे प्रीत, जो तैनूं रहे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचे हथ्थ रखाईआ। बाले नढ्ढे सुण बाली बुध, श्री भगवान दया कमाईआ। सब दे कारज करे सुध, हरि करता बेपरवाहीआ। शब्द घोड़े साचे अस्व

❋

❋

चढ़े कुद्द, दो जहानां वेख वखाईआ। मूर्ख मुग्धां निर्मल करे बुध, साची सिख्या इक समझाईआ। सच प्रीती सारे जावण लुझ, जो बैठे हरि भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी आप कमाईआ। छोटे बाले कोई ना मारे धक्का, धुर दी धार आप बंधाइंदा। जगत जहान रह जाए हक़ा बक्का, हरिजू की की खेल रचाइंदा। जिस भेव खुल्हाया मदीना मक्का, सो काया काअबा इक प्रगटाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नाम रता, सो रती रत आपणा नाम रंगाइंदा। धुर संदेसा देवे सच्चा, शब्द कहाणी इक पढ़ाइंदा। गुरमुख लख चुरासी विच्चों इक्को बच्चा, श्री भगवान आपणी गोद उठाइंदा। नौ दुआर कदे ना नच्चा, दहि दिशा ना उठ उठ धाइंदा। हुक्मे अन्दर कहे सदा अच्छा, निउँ निउँ सजदा सीस निवाइंदा। श्री भगवान उस दा पर्दा रखा, ओढण आपणा नाम टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। छोटे बाले धार बल, बलधारी दए वड्याईआ। करे खेल अछल अछल्ल, वल छल धारी समझ कोए ना पाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, अटल पदवी रिहा दिवाईआ। सच सिँघासण लैणा मल, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। धक्का देवे ना कोई मात, सो साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चमकाइंदा । हरिसंगत मिल के गौणी गाथ, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। पतिपरमेश्वर रखे पात, पत्तत पापी पार कराइंदा। चरण प्रीती इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत साक, सज्जण नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे दया कमाइंदा। बीस बीस कहे प्रभ दस्स राह, रहमत आप कमाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहां, नित नित आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण गवाह, शहादत आपणी गए भुगताईआ। तेरा मार्ग दस्स के इक्को राह, लेखा लिख्त गए समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान करन हां, हामी सारे नज़री आईआ। तुध बिन दिसे ना कोए निशां, निशाना सच ना कोए झुलाईआ । सचखण्ड निवासी साचा फेरा आपणा पा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा दस्सदे रहे नाँ, नाउँ निरँकार इक जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त विष्न ब्रह्मा शिव जीव जंत आण समझा, समझ आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। मेहरवान आ प्रभ नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब चुका झेड़े, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ला आपणे डेरे, दीप सत्त चरण छुहाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ भगत केहड़े केहड़े, जो तेरा ध्यान लगाईआ। लख चुरासी आवण जावण चुकण गेड़े, अण्डज जेरज उत्भुज

❋

❋

सेत्ज ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दर आ पारब्रह्म, ब्रह्म तेरी सरनाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी मेट भरम, भाण्डा भउ भंनाईआ। गुर अवतार पैंदे ढहि तेरी सरन, पीर पैगम्बर सजदा रहे कराईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा किसे ना वेख्या जन्म, धन्न जणेंदी बणे ना कोए माईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा लभ्भे ना कोए धर्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। आ के वेख प्रभ स्वामी, सच तेरी आस लगाईआ। नेत्र रोवे खाणी बाणी, धीर ना कोए धराईआ। वरन बरन दिसे वैरानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण पिच्छे रही कहाणी, अगला गीत ना कोए अल्हाईआ। अठसठ नेत्र नीर विरोले पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए पछाणी, निरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण आ के वेख तक्क, ताकत आपणी इक अज़माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात गए थक्क, जुग जुग संदेस सुणाईआ। अन्तिम जांदी वार कहि गए सच्च, सच संदेसा इक अल्हाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होए पुरख समरथ, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सब दे ख़ाली करे हथ्थ, वस्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी दया कमाईआ । निरगुण आ के खोल्ह दरवाजा, दर तेरे मंग मंगाईआ। भगत वछल तूं साहिब ग़रीब निवाज़ा, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ । आदि आदि जिस साजण साजा, अन्तिम आपे वेख वखाईआ। लख चुरासी रच के काजा, घर घर खेल खलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं मारन वाजा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। घर साचा वेख ठाकर प्रभ, दूर दुराडे फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्की हद्द, हाज़र हो के दे समझाईआ। विश्व वखा आपणी यद, बंस इक्को इक बणाईआ। पिछली करनी पिच्छे छड्ड, अग्गे मंगी तेरी सरनाईआ। कोटन कोटी भार गए लद, बिन तुध पार ना कोए कराईआ। पीर पैगम्बर ख़ाली कर गए मक्का मदीना कोई ना दिसे हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। नेत्र रोवण मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठ, मथुरा काहन बंसुरी नाम ना कोए वजाईआ। साधां सन्तां जीवां जंतां बिन तेरे नाम ख़ाली दिसण हड्ड, काया माटी चम्म कम्म किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द खा खा मछली डड्ड, डंका कूड़ा जगत वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के आपणा भेव खुल्हाईआ । आ के आपणा भेव खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी शरनाईआ। तेई अवतार वजा के गए ढोल, तेरा नाम सच समझाईआ। भगत अठारां कहिण तोले प्रभ तोल,

❋

❋

सच तराजू कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। ईसा मूसा कहे मौला जाए मौल, मुहम्मद कहे आपणी रमज़ लगाईआ। नानक गोबिन्द कहे सद वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। कलयुग अन्त लख चुरासी सुती अनभोल, तुध बिन सके ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। आ के वेख प्रभ अन्तरजामी, अनबोलत राग सुणाईआ। भरमे भुल्ली चारे खाणी, चारों कुण्ट दिसे हल्काईआ। माण ना कोई दिसे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सार किसे ना आईआ। मन वासना घर घर बैठी राणी, दर दर आपणा नाच नचाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ शैतानी, शरीअत हक़ गई भुलाईआ। तेरी नज़र ना आए धुर निशानी, साचा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा भेव जणाईआ। साचा भेव खोल्ह निरँकार, दर ठांडे मंग मंगाईआ । दर ठांडे गुरू अवतार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण असीं बरख़ुरदार, बण फ़रमाबरदार सेव कमाईआ । भगत कहिण हउँ बाल अंझाण, बाली बुध ना कोए वड्याईआ। नानक गोबिन्द कहे तूं पुरख सुल्तान, शहिनशाह सच तेरी शहिनशाहीआ। तेरा खेल ज़िमी असमान, सूरज चन्द तेरी रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम आ के वेख आपणा जहान, जहालत भरी सर्ब लोकाईआ। नज़री आए ना किसे काहन, गोपी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस गृह लख चुरासी दिती बहाईआ। घर आपणा वेखण आवांगा। निरगुण निरवैर रूप धरावांगा। दो जहानां कर के सैर, लोकमात डेरा लावांगा। कलयुग मेट अख़ीरी कहर, मेहर मेघ इक बरसावांगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के ज़हिर, अमृत रस इक भरावांगा। कोई रहिण ना देवां ऐर ग़ैर, गुरमुख गुरमुखां नाल मिलावांगा। अन्तिम पूरा कर के गेड़, लख चुरासी गेड़ भवावांगा। सब दा लहिणा देणा नबेड़, गुरमुख चोली इक सुहावांगा। पुरख अकाल ना लावे डेर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमावेगा। प्रभ सच कार कमाएगा। निरगुण नूर जोत प्रगटाएगा। गुर अवतार धीर धराएगा। पीर पैगम्बर वेख वखाएगा। शरअ शरीअत मेट मिटाएगा। सच हदीस इक पढ़ाएगा। बीस बीस रंग रंगाएगा। राग छत्तीस नैण शरमाएगा। साचा गीत इक अल्हाएगा। मन्दिर मसीत पन्ध मुकाएगा। हस्त कीट वेख वखाएगा। ऊँच नीच डेरा ढाहेगा। जन भगतां कर के पूरी रीझ, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाएगा। सच करनी कार कमावांगा। जग भगत वछल अख्वावांगा। अछल अछल्ल वेस वटावांगा। नर नरेश नाउँ धरावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। करोड़ तेतीस फड़ हिलावांगा। साची रीत इक समझावांगा। लख चुरासी जीत, आपणा हुक्म इक वरतावांगा। माण दे के इक इकीस, एका इक्की आपणी पावांगा। हरिजन कर के पतित

❋

❋

पुनीत, पत्तण साचे आप तरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सतिजुग साचा राह वखावांगा। सतिजुग साचा मार्ग लग्गेगा। कलयुग कूड़ा मुख ढकेगा। साहिब सूरा सतिगुर इक्को उठेगा। भगत भगवान इक दूजे उते तुठेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, छोटयाँ बाल्यां आपे पुच्छेगा। छोटे बाले दए दिलासा, धीरज धीर धीर धराईआ। कूड़ी क्रिया कूड़ा हासा, कूड़ी सृष्टी कूड़े धंदे लाईआ। जिन्हां प्रभ मिलण दी रखी आसा, तिन्हां साहिब सतिगुर मिले चाईं चाईंआ। एहो प्रभ दा अज़ब तमाशा, जीव जंत समझ कोए ना पाईआ। धर्म राए दा डूंग्घा ख़ाता, मनमुखां नाल भराईआ। सचखण्ड दा वड्डा हाता, थोड़े सिख बहाईआ । जिन्हां जोड़े चरण नाता, तिन्हां रंग रंगाईआ। पढ़न लिखण दी नहीं गाथा, जो करनी कर वखाईआ। छोटयाँ वढ्ढयां एथे ओथे रहे कोई ना घाटा, प्रभ ख़ाली भाण्डे रिहा भराईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल बणया पिता माता, तिन्हां धक्का दे ना कोए डराईआ। सदा सदा सद नज़री आवे साख्याता, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। सब दीआं पूरीआं करे आसा, असल विच्चों असल आपणा आप वखाईआ । श्री भगवान बण के पिता माता, भगत भगवन्त गोद उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन करनीउँ बिन भगतीउँ बिन शक्तीउँ बणया धुर दा साथा, दरगाह साची संग रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दूर दुराडीआं कट के वाटां, वाट पिच्छे वटांदरा आपणा प्रेम कराईआ।

७ माघ २०२० बिक्रमी बंता सिँघ दे गृह पिण्ड गडीआं ज़िला गुरदास पुर

जुग चौकड़ी मुक्के झेड़ा, झगड़ा मात रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा गेड़ा, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप आदि जुगादि सञ्झ सवेरा, जोती नूर तेरा रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद कहिण तूं मेरा मैं तेरा, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। तेरा खेल नित नवित्त गुरु गुर चेरा, चेला गुर आप हो आईआ। भगत भगवान बन्न्हे बेड़ा, सद आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । जुग चौकड़ी मुक्के पन्ध, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा छन्द, निरगुण सरगुण राग अल्हाईआ। वस्त अमोलक धुर दी वंड, लख चुरासी झोली भराईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, अनन्द इक्को इक समझाईआ । निर्मल जोत चाढ़्ह चन्द, घर घर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी जाए मुक, लोकमात रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण सुहाए आपणी रुत, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ।

❋

❋

भगत भगवान गोदी चुक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उजल कर मात मुख, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सो वेला अन्तिम आया ढुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी करे याद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर करन फ़रयाद, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। गुर अवतार मंगण दाद, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। भगत कहिण भगवान रच काज, जग साची खेल वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट समाज, माया ममता डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले साजण साज, साची दे इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। जग कहे प्रभ मार्ग ला, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रला, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे मंगदे गए दुआ, निउँ निउँ सजदा सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरबान तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत अन्धेरा दूर करा, कलयुग कूड़ रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई आप समझा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पर्दा लाहीआ। धुर दा मन्दिर इक वखा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। सच कलमा इक पढ़ा, नबी रसूल रहे जस गाईआ। साचा मन्त्र इक दरसा, आत्म ब्रह्म करे जणाईआ । साचा मन्दिर इक प्रगटा, जिस घर ऊँच नीच राउ रंक बहि के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। जुग चौकड़ी मंगे दान, कलयुग देवे अन्त दुहाईआ। किरपा कर श्री भगवान, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। प्रगट हो वाली दो जहान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। नज़री आए इक्को काहन, लख चुरासी गोपी मात प्रनाईआ। ग़रीब निमाणयां देवीं माण, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी करे अरदास, प्रभ तेरे अग्गे अरजोईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, पंज तत जाणे भेव ना कोई आ। जन भगतां सदा वस पास, आप आपणे जिहा होईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर घर साचे देणी ढोईआ। चार जुग रहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख सिरजणहार, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। काग़द कलम गई हार, शाही आपणा हाल सुणाईआ। साचा दिसे ना कोई मीत मुरार, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। समुंद सागर डूंग्घी गार, कलयुग भँवरी पार ना कोए कराईआ। नज़र ना आए तेरा दुआर, दरवाज़ा सच ना कोए खुल्हाईआ। घर घर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता डेरा कोए ना ढाहीआ। भरमे भुल्ला नर नार, नर नरायण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ठांडा दर तेरा भगवन्त, भगवन इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी तेरा जीव जंत, चारे खाणी सोभा पाईआ। चारे बाणी तेरा मंत,

❋

❋

मन्त्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म साचे कन्त, कन्तूल तेरी इक सरनाईआ। लोकमात बणा साची बणत, साची सिख्या इक समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर दे दृढ़ाईआ। गढ़ टुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। दर स्वामी तेरे मंगत, भिखक रूप झोली दे भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जुग चौकड़ी दर तेरे मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी मंगे मंग, ख़ाली झोली इक वखाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। लख चुरासी दिसे नंग, हरि का नाम ओढण सिर ना कोए टिकाईआ। काया मन्दिर अन्दर धुन आत्मक वज्जे ना कोए मृदंग, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। आत्म सरोवर धारा चले ना कोई गंग, सुरस्ती रूप ना कोए वटाईआ। घर प्रकाश ना चढ़े चन्द, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। नौ दवारे कोई ना वेखे लँघ, बज़र कपाटी कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ। दसवें सोहे ना कोए पलँघ, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। सुरती शब्दी कोए ना करे कारज अनन्द, अनन्द कारज वेखे जगत लोकाईआ । आत्म परमात्म ढोला गीत कोए ना गाए छन्द, शहिनशाह तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर अलख सच जगदीश, जगदीश्र तेरे हथ्थ वड्याईआ । जुग चौकड़ी पीसण ल्या पीस, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। सब दे ख़ाली होए खीस, धन दौलत नाम ख़ज़ाना हथ्थ ना कोए वखाईआ। प्रभ सरनाई लग्गे ना किसे प्रीत, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। कूड़ी क्रिया सब दे वसी चीत, मन ठगौरी इक वखाईआ। जगत वासना कीता कौड़ा रीठ, अमृत रस ना कोए भराईआ। झगड़ा प्या ऊँच नीच, ज़ात पात करे लड़ाईआ। तेरा भेव समझे ना कोए ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न ना कोए वखाईआ। तैनूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, काया काअबा घर विच घर वेखण कोए ना आईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी तेरी कार समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जुग चौकड़ी तेरी आस रखाईआ। जुग चौकड़ी रखी आस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहे जणाईआ। सदी चौधवीं वसे पास, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। बीस बीसा खेल करे खास, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, जोती जोत करे रुशनाईआ। दो जहान मण्डल मण्डप गगन गगनंतर पावे रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। भगत भगवन्त बण के दासी दास, निउँ निउँ सेव कमाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार वरनां देवे इक्को दात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नाम दृढ़ाईआ । पतन उतारे धुर दे घाट, माही बण के नूर ख़ुदाईआ। लख चुरासी विच्चों लए राख, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी झुके सीस, प्रभ चरण मिले वड्याईआ। सदी सदीवी रही बीत, वेला वक्त दे समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को गाए तेरा गीत, दूजा नाद ना कोई वजाईआ। इक्को कलमा इक्को हदीस, कायनात इक पढ़ाईआ। इक्को कर्म तेरा बख्शीश, रहमत इक्को नज़री आईआ। इक्को चरण इक प्रीत, इक इष्ट देव दे समझाईआ। इक्को मन्दिर इक मसीत, गुरदवारा इक्को नज़री आईआ। इक्को हस्त इक्को कीट, इक्को ऊँच नीच समाईआ। इक्को चाढ़्हे रंग मजीठ, पारब्रह्म ब्रह्म उतर कदे ना जाईआ । इक्को वसया हर घट चीत, लख चुरासी पड़दा लाहीआ। नौ सौ चुरानवे जुग तेरी करदे रहे उडीक, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। परवरदिगार वेख आपणी तारीख, तरीके आपणे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण हो सहाईआ। जुग चौकड़ी कहे प्रभ खोल्ह ताक, मेहरवान तेरी शरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के गए भविक्ख्त वाक, वाक्य तेरा मात जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। दो जहानां करे वस, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाईआ। लख चुरासी शब्दी डोर पाए नथ्थ, आत्म परमात्म गंढ्ढ वखाईआ। नाम जणाए बोध अगाध महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्दी शब्द चलावे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग देवे मथ, नाम मधाणा इक रखाईआ । सतिजुग साचे खोल्ह अक्ख, नेत्र लोचण दए प्रगटाईआ। जन भगतां अमृत आत्म दे के रस, निझर झिरना इक झिराईआ । चार वरनां कर इकट्ठ, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। चौदां लोकां वेख हट्ट, चौदां तबकां पड़दा लाहीआ। सृष्ट सबाई दे मति, ब्रह्म मति इक समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। तन नगारे मारे सट्ट, शब्दी राग इक सुणाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, घर घर दीप करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, तृष्ना मेटे थाउँ थाईंआ। खेले खेल शाहो शाबास, शहिनशाह आपणी धार चलाईआ। पूरा करे भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई बणाए इक जमात, पट्टी इक्को इक समझाईआ । जुग चौकड़ी कहे प्रभ साचे ठाकर, हरि तेरी सच सरनाईआ। कलयुग भँवरी डूंग्घा सागर, तुध बिन तरन कोए ना पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर बणदे रहे सौदागर, जुग चौकड़ी वणज कराईआ। इक्को कूक दस्सदे रहे करीम कादर, करता करनहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी करे आदल, अदालत आपणी इक लगाईआ । जुग चौकड़ी कहे प्रभ कर अदल, इन्साफ़ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी धारा बदल, सच सुच्च इक समझाईआ। तेरे नाम दी गाईए गज़ल,

❋

❋

गर्ज़ तेरे नाल रखाईआ। जन्म मरन दी मुक्के मज़ल, मंज़ल तेरी चढ़ चढ़ दर्शन पाईआ । नेड़ ना आए मौत लाड़ी कूड़ी अज़ल, ज़बराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील संग ना कोए रखाईआ। तेरी रहमत तेरा फ़ज़ल, फ़ाज़ल तेरी इक सरनाईआ। खेल वेख मक्तूल कातिल, कत्लगाह दिसे सर्ब लोकाईआ। तेरा जलवा नूर बातन, बैतल मुक्दस इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी कहे प्रभ कर मुआफ़, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। उम्मत उम्मती होई गुस्ताख़, गुस्सा गिला कर कुरलाईआ। पीर पैगम्बर जो गए आख, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई ना सके भाख, भाषा आपणी बैठे बदलाईआ। तेरे मिलण दी रखे कोई ना ख़ाहिश, ख़ालक ख़लक तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी कहे प्रभ किरपा कर, मेहरवान ठाकर तेरी सरनाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह दर, दर दरवाजा इक जणाईआ। सतिजुग बणा आपणा घर, जिस घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए झड़, झगड़ा रहे ना जगत लोकाईआ। आसा तृष्ना माया ममता जाए सड़, मन का मणका दे भवाईआ। हउमे हंगता टुट्टे गढ़, साची संगत आप मिलाईआ। लेखा जाण चोटी जड़्ह, आपणी खेल वखाईआ। भगत भगवान साचे फड़, जुग चौकड़ी विछड़े लए मिलाईआ। लेखा चुक्के सीस धड़, पंज तत ना कोए जुड़ाईआ। इक्को अक्खर लैणा पढ़, तेरा नाम ढोला गाईआ। किरपा निधान दे वर, शाह सुल्तान दर तेरे मंग मंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साडा लेखा लेखे लाईआ। जुग चौकड़ी बणे मज़दूर, बण चाकर सेव कमाईआ। पिछला पैंडा रिहा दूर, अग्गा नेरन नेर दे वखाईआ। प्रगट हो के हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा मेल मिलाईआ। तेरा विछोड़ा करे मज़बूर, मज़बूरी भगतां दे कटाईआ। इक्को बख्श आपणा नूर, जहूर इक्को कर रुशनाईआ। साचा बेड़ा भर के पूर, प्रभ आपणे कंध टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर दुआर तेरा नज़री आईआ।