७ माघ २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
दरबार वेख लग्गा सचखण्ड, चाउ घनेरा नज़री आईआ। गुर अवतार कहिण धन्न भाग जे मुक्कया पन्ध, मंज़ल पहुंचे सच्ची आईआ। अन्दर लँघदयां वेखी कच्ची इक्को कंध, मिटी ख़ाक नाल बणाईआ। नेत्र खोल्ह वेख्या उस दे ओहले
❋
❋
चन्द, बेताब नूर रुशनाईआ। नेत्र नैण गए संग, हैरानी इक्को वार छाईआ। की कीता खेल सूरे सरबँग, बेपरवाह दया कमाईआ। जिस दे गृह कैहन्दे भुख नंग, उस दर बैठा आसण लाईआ। सच प्रीती रिहा मंग, बण मांगत बेपरवाहीआ । जिध्धर वेखीए लाए अंग, अंगीकार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। पन्ध मुक्कया आए डेरे, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। सोहणे लग्गे साफ़ खेड़े, जिस गृह बैठा डेरा लाईआ। चाउ वेखीए हुण घनेरे, घर वज्जदी नाम वधाईआ। चढ़दे वेखे सारे बेड़े, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। चरण कँवल आए नेड़े, निउँ के सीस निवाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर आ गए घेरे, बाहर निकल कोए ना जाईआ। बंधे गए बिन रस्सीउँ जेड़े, तन्दी तन्द नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी रिहा कमाईआ। बिन तन्दी डोरी ल्या बन्न्ह, बन्नणहारा नज़र किसे ना आइंदा। बाहरों वेखीए नेत्र अन्न्ह, अन्दर नूरो नूर डगमगाइंदा। दो जहानां तक्कीए सब दा जननी जन, जन इक्को इक आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा। साचा खेल वेखण आए, आवण जावण समझ किछ ना पाईआ। पहला लेखा गए मुकाए, अग्गे ख़ुशीआं गीत इक अल्हाईआ। दर ठांडे लागे पाएं, घर इक्को सोभा पाईआ। साहिब दयाल होए सहाए, ठाकर मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण नूर नज़री आए, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच सिँघासण रिहा विछाए, सोभावन्त आप सुहाईआ। शब्द इशारे नाल जणाए, अन्जाणत बूझ बुझाईआ। नेत्र खोल्ह वेख रघुराए, · नज़री आईआ। आदि जुगादि जोत जगाए, घड़न
भंनणहार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह दर्शन पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणी दए जणाईआ। दर्शन पा बोलया नानक, निरगुण इक्को नाम जणाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी बणे रहे अमानत, सो साहिब वेस वटाईआ। सच दवारे करे अदालत, हुक्म हाकम इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अलामत, सच सुच्च इक दृढ़ाईआ। मूर्ख कोई ना रहे अहिमक, ब्रह्म मति इक अख्वाईआ। लेखा जाणे धोती टिक्का बोदी तहिमत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। पीर पैगम्बरां समझाए नाल सैनत, शब्दी शब्द निशाना इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आपणी वखाईआ। रचना वेख नानक निरगुण धार, इकावन बावन रिहा जणाईआ। नेत्र खोल्ह करो दीदार, दरस दीदारी इक्को नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त करदे रहे जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान लेख लिखाईआ। जिस दा नाउँ बोलदे रहे जैकार, निरगुण सरगुण ढोला गाईआ। जिस दे मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले करदे रहे त्यार, सो मुजरा हुजरा इक्को हक़ वखाईआ। जिस नूं लाअशरीक कैहन्दे रहे
❋
❋
परवरदिगार, बेनज़ीर नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मन्नदे रहे सांझा यार, सच तौफ़ीक इक ख़ुदाईआ। जिस नूं गुर अवतार करदे रहे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । जिस दे दर विष्न ब्रह्मा शिव रहिण भिखार, नित नवित्त ख़ाली झोली आपणी डाहीआ। जिस दा हुक्म रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेट ना कोए मिटाईआ। जिस दा खाणी बाणी सदा आधार, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज बैठा डेरा लाईआ। जिस दा सूरज चन्द नूर उज्यार, रवि ससि जोती जोत रुशनाईआ। जिस दा दो जहाना सच अखाड़, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। सो साहिब खेल करे निरगुण धार, जोती जाता वेस वटाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। हुक्मे अन्दर पसर पसार, निरवैर पुरख आप कराईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करो ख्याल, नानक निरगुण इक जणाईआ। जो सब दा बणया रिहा दलाल, सदा सदा साचा वणज कराईआ। जिस दी हकीकत हक़ हलाल, हालत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नानक निरगुण कहे करो ध्यान, गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव रहिण ना पाईआ। जिस किरपा कर लेखा दित्ता तरखाण, लालो लालण आपणे रंग रंगाईआ। अज्ज उस नूं वेख्या आण, जिस वेक्खयां वेखणहारा नज़री आईआ। बिन रसना जिह्वा बोलो ज़बान, दरे दरबार प्रभ तेरी वड्याईआ । जुग चौकड़ी खेल करे महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार लओ तक्क, नानक निरगुण आप जणाईआ। वेखो प्रेम प्रीत दा मिले हक़, श्री भगवान झोली पाईआ। जिस लकड़ी उत्तों लाहे सक्क, तिस सगला मेल मिलाईआ। जिस दो दो चीर फाड़ दित्ते घत्त, तिस दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जिस सच प्रीती अन्तर आपणी निचोड़ी रत्त, तिस रत्ती रत्त लेखे लाईआ। जिन सीस चरणां उते दित्ता रख, तिस सीस जगदीश आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। घर साचे ख़ुशी मनाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण हो के देवे साथ, सरगुण संग निभाईआ। दर दर आ के पुच्छे वात, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार कहिण लालो दस्स कुहाढ़ा, जिस दा हथ्था हथ्थ उठाईआ। लालो कहे मेरा उह प्यारा, जिस मेरी बणत बणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा धुर दा यारा, लग्गी यारी तोड़ निभाईआ। गुर अवतार कहे दस्स किथे आरा, जो चीर दुफाड़ कराईआ। लालो कहे मेरा करनेहारा, मेरे हथ्थ ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाल कहे मेरी धुर दी कारा, जन भगतां होवां सहाईआ।
❋
❋
गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण दस्स केहड़ा तेसा, तिक्खन तिक्खी धार रखाइंदा। लालो कहे मेरा प्रभ मिलण दा पेशा, दूजी कार ना कोए कमाईआ। श्री भगवान कहे मैं उजड़या वसावां देसा, जिस घर आपणा चरण टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण लालो दस्स उह सत्थरा, जिस नाल सुराख लगाईआ । लालो कहे प्रेम प्रीती अन्दर होया पध्धरा, मैनूं सार कोए ना आईआ। श्री भगवान कहे मैं तिन्हां पूरीआं करां सधरां, आसा मनसा मेट मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण लालो दस्स उह वरमा, जो गेड़ा गेड़े नाल भवाईआ। लालो कहे मैं सतिगुर झोली पाए आपणे कर्मां , कर्म कांड रहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान कहे मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवां सरना, सरनगति इक्को इक रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण लालो दस्स उह कांडी, जिहड़ी आपणे हथ्थ टिकाईआ । लालो कहे मैं सतिगुर भेंट चढ़ाई आपणी काया हाण्डी, जिस दर रिध्धा पक्का मुक्क कदे ना जाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तारां भगतां आंढी गुआंढी, जिन्हां आपणा दरस दिखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण दस्स जाच, लालो इक्को वार समझाईआ। लालो कहे मेरे प्रभ कोलों पुच्छो बात, जो सब दा पिता माईआ। पुरख अकाल कहे मैं हर घट वेखां मार झात, दर दर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप जणाईआ। धन्न भाग आए गुरू अवतार, हरि अवतारी मेल मिलाईआ। पहला छड्ड सर्ब विहार, विवहारी आपणा खेल वखाईआ। आओ वेखो मिलदे यार, यार विंछड़े मेल मिलाईआ। बिन भगतीउँ करे प्यार, बिन शक्तीउँ रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ। आओ वेखो तक्को नैण, नैणां वालयां नैणां नाल वखाईआ। जिस नूं बेपरवाह सारे कहिण, सो बेपरवाही विच समाईआ। जन भगतां देवे पूरब लहिण, देणा आपणे कोलों वरताईआ। नाता जोड़ साक सज्जण सैण, हरि सगला संग निभाईआ। सच दवारे सो गुरमुख सच्चे रहिण, जिन्हां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । आओ वेखो तक्को तदबीर, हरि करता आप जणाईआ। वेंहदयां वेंहदयां सारयां बदल देवे तकदीर, ताकत आपणे नाल मिलाईआ। मंज़ल चाढ़्ह चोटी अख़ीर, आखर आपणे घर बहाईआ। नूर नुरानी लासानी वखाए आपणी तस्वीर, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आओ तक्को घर सच नज़ारा, साहिब सतिगुर आप वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा लभ्भया ना कोई किनारा, कागज़ कलम शाही अन्त कोए ना पाईआ। नित नवित्त जुग चौकड़ी जो भेजदा रिहा गुर अवतारां, पीर पैगम्बर हुक्म वरताईआ। मुकामे हक़ सचखण्ड निरगुण नूर जोत जो दिसे परवरदिगारा, आप
❋
❋
आपणा वेस वटाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण देवे दीदारा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल जैकारा, दो जहानां राग सुणाईआ। महल अटल सुहाए इक मनारा, दीवा बाती जगे अगम्म अपारा, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड निवासी एक एकँकारा, करे खेल विच संसारा, समुंद सागर फोल फुलाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाईआ। उठो तक्को वेखो प्रताप, परम पुरख दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। नित नवित्त आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दा जपया जाप, सो जगजीवण दाता आपणा खेल रचाईआ। कोटन कोटि जन्म दे मेट पाप, पतित पुनीत ठांडे सीत रिहा कराईआ। अचरज चलाए आपणी रीत, ना गिरजा ना मन्दिर मसीत, काया बंक इक्को गुरूदवारा सोभा पाईआ । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दस्से रीत, रीतीवान आपणी कार कमाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक एका दर रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, पड़दा इक्को वार चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए हैरान, इक दूजे वल नेत्र नैण उठाईआ। वेखो भाग लग्गा तरखाण, तरखाण हो के हरि जू फेरा पाईआ। जिस दा रूप नज़र ना आए बिरध बाल जवान, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। सूरत मूर्त सके ना कोए पहचान, बाहों फड़ दए ना कोए वखाईआ। जोती नूर जगाए महान, निरगुण जोती जामा पहने आण, शब्दी डंक धार सुणाईआ। सन्त सुहेले मेले आण, गुरु गुर चेले करे पहचान, बेपहचान आपणे रंग रंगाईआ । दर दवारे देवे माण, एहो खेल श्री भगवान, जिस दी सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लालो कहे मेरे साहिब गुर, पीर पैगम्बरो दयो वड्याईआ। जिस नाल प्रीती मेरी गई जुड़, सो जोड़ी तुहाढ्ढे नाल रलाईआ। जे चार जुग रखाई थुड़, हुण पूरी लओ कराईआ । सच दवारयों ख़ाली कोई ना जाए मुड़, मुड़ के आया भर भर झोली आपणा घर भराईआ। साहिब सुल्तान पुरख अकाल निभावणहारा तोड़, तुटी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। उस अग्गे नहीं कोई ज़ोर, रहमत विच सर्ब लोकाईआ। जिस दा मन्त्र फ़ुरना फुरे फोर, फौरन आपणा हुक्म समझाईआ । नेत्र तक्को कर के गौर, गहर गम्भीर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लालो नाल करन सलाह, सच सच्च मता पकाईआ। सानूं दस्स तैनूं किवें मिल्या आ, क्यों तेरी करे वड्याईआ। लालो कहे मैं सुकयां टुक्कड़यां नाल नानक ल्या मना, जिस दे पिच्छे मेरी बणत बणाईआ। मैं एहो देवां सलाह, साहिब अग्गे करो ना कोई चतुराईआ। सदा मन्नो उहदी इक रज़ा, रहमत सदा सदा सदा वरताईआ। कोटन कोटि बख्शणहारा गुनाह, बख्शिश
❋
❋
इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सुण के बचन सुक्की रोटी, सारे रहे ख़ुशी मनाईआ । वेखी प्रभ दी धार निर्मल जोती, रचना की रचाईआ। जगत विछुंनी सुआणी उठाई सोती, सुत्यां जाग खुल्हाईआ। जिस नूं कहिण तरखाण लोकी, तिस दी तृखा आप बुझाईआ। कलयुग अन्तिम बण के उस दा गोती, फिर आपणा मेल मिलाईआ । दो जहानां विच वासना रहे ना खोटी, खोट्टयां खरे रिहा बणाईआ। शब्द इशारे मारे सोटी, खण्डा इक्को नाम चमकाईआ। सेली भूरी ना कोई टोपी, शब्दी धार चलाईआ। वीह सौ उन्नी बिक्रमी ढाई गज़ दुप्पटा दो जहान लंगोटी, लोक परलोक पड़दा रिहा पाईआ। एह धार किसे ना सोची, हरिजू की की खेल वरताईआ। लालो नाल रलया रविदास चम्यारा मोची, तोपे गंढ्ढे वाहो दाहीआ। ब्राह्मण गंगा चों भरन गया लोटी, आपणा आप आया लुटाईआ। कंगण पिच्छे मति होई होछी, होछी कार कमाईआ। पुरख अकाल दुरमति मैल बण ठाकर हो के धोती, आपणी हथ्थीं साफ़ कराईआ। सारयां दी सोभा बण के बण जाए इक पोथी, जिस पोथी दी जगत करे पढ़ाईआ। बोलण विच्चों प्रभ मिलण दी घाटी औखी, औझड़ राह पार ना कोए लँघाईआ। जिन्हां किरपा कर के आपणी जात दस्सी सौखी, घर सुत्यां लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी करनी पिच्छे जन भगतां कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण, की होया अचरज हरि जू खेल रचाईआ। किथों रविदास आया मोया बनारसी थेटा, गंगा लहर आपणी लहर वहाईआ। किथों लालो निरगुण लभ्भा बेटा, नानक विचोला इक समझाईआ। पुरख अकाल मेल मिला के आपणी जोता, जुगती इक्को वार समझाईआ । प्रेम प्रीती अन्दर मारो गोता, दो जहान विच्चों नज़री आईआ। प्रभ दा रूप नज़र आवे ना वड्डा ना छोटा, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप वखाईआ। खेल वेख होए प्रसिंन, प्रसंनता सब नूं नज़री आईआ। प्रभ ने कट्ठे कीते तिन्न, त्रैगुण बैठी मुख शरमाईआ । जिन्हां दा सति सरूप पुरख अकाल चिन्न, चिन्ता अवर ना कोई रखाईआ। जन्म जन्म लँघाए गिण गिण, गिणती आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां मन्त्र इक त्रिलोकी, जिस दी सोच किसे ना सोची, खेल करे ब्रह्मण मोची, तरखाण घड़ के दिती सोटी, जट्ट बन्न के ढाई गज़ लंगोटी, चोटी सब दी वेख वखाईआ। पुरख अकाल दी इक्को जोती, घट घट इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, होछी मति ना कोई जणाईआ।
❋
❋
८ माघ २०२० बिक्रमी अछर सिँघ दे गृह अलड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
भगत नूरानी जलवा तक्क, दर दरबार जस रहे सब गाईआ। जिन्हां मिलदा धुर दा हक़, हकीकत निउँ निउँ सीस झुकाईआ। परम पुरख प्रभ देवे साथ, सगला संग निभाईआ। लख चुरासी विच्चों रख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। निज नेत्र खोल्ह अगम्मी अक्ख, बिन अक्खां मेल मिलाईआ। सच्चा मार्ग आप दस्स, पांधी आपणे पन्ध चलाईआ। अमृत आत्म इक्को रस, रस रसीआ मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान सहाई होया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर नवां नरोया, रूप रेख नज़र कोई ना आईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, सुती वेखे सर्ब लोकाईआ। धुर दा बीज इक्को बोया, जन भगत आप प्रगटाईआ। तन मन सीज सीतल होया, सीतल धारा आप वहाईआ। दर दहिलीज़ अन्दर सच दवारे आप खलोया, गृह मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। धुर फ़रमाणा लै के आया ढोआ, हरि हरि नाम इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान दया कमा, नेहकर्मी कर्म कमाइंदा। सन्त सुहेले जगत जगा, जीवण जुगत इक दृढ़ाइंदा। फड़ फड़ बाहों राहे पा, रहिबर इक अख्वाइंदा। भगत वछल हरि इक ख़ुदा, ख़ालक आपणा नाउँ जणाइंदा। इक्को ढोला गाए सदा, छन्द इक्को नाम जणाइंदा। बिन बंदगीउँ करे आपणा बंदा, बन्धन पिछले तोड़ तुड़ाइंदा। सच दवारे चाढ़्ह चन्दा, निरगुण नूर जोत चमकाइंदा। कलयुग जगत अँध्यारा नव नौ चार अन्धा, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। फिरी दरोही विच नव खण्डां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग चढ़ाए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले सज्जण वेख, हरि आपणी सेव कमाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेतन नेत, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ । आत्म परमात्म घर मन्दिर करे साचा हेत, गृह आपणे ख़ुशी मनाईआ। अचरज करी कलयुग खेड, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रिहा भेज, नित नवित्त सेवा लाईआ। आत्म माणे आपणी सेज, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल कराए ख़ालक, हर ख़तरा सर्ब मिटाइंदा। एथे ओथे बण के पालक, प्रितपालक रूप वटाइंदा। सरगुण होवे निरगुण सालस, दो जहानां सालसी आप कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढाए ख़ालस, ख्वाहिश भगतां पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी वेख निरँकार, दो जहान ध्यान लगाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। इक पिच्छे तारे परिवार, परम पुरख आपणी रीती नवीं बणाईआ। जिस दा मिले
❋
❋
लेख ना कोई लिखार, काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। रहोगे भिखार, साबत आपणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। परिवार उधारे परवर आप, परवरदिगार वड्डी वड्याईआ। लेखे लाए इक्को आप, आप आपणी गोद उठाईआ। जन भगतां पिच्छे कर के जाप, पूजा आपणा नाम बणाईआ। सीस जगदीश रखाए ताज, तख्त ताज इक्को देवे सुहाईआ। सरगुण निरगुण रखे लाज, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। नाम निधान मार अवाज़, शरअ शैतान मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा वखाईआ। हरिजन उठ दर वेख जग, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले रिहा सद्द, हुक्म संदेसा इक मनाईआ। जीव जहानों बाहर कढ्ढ, साचे मन्दिर रिहा बहाईआ। शब्द नाद सुणाए नद, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। साचे हुजरे कराए हज्ज, काया काअबा इक वखाईआ। एथे ओथे रखे लज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त होए सहाईआ। सहाई होया वेख भगवान, करोड़ तेतीसा फूल बरसाईआ। सुरप्त इन्द गाए गाण, अप्सरां चले ना कोई वड्याईआ। नेत्र लोचण नैण सर्ब तकान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। धुर दा ढोला मिल के गाण, गहर गम्भीर मिल के राग अल्हाईआ। कोई समझ ना सके सुर ताल, ताल तलवाड़ा हथ्थ ना कोई उठाईआ। जिन्हां साहिब वसया नाल, सो नलायक साहिब आपणे नाल मिलाईआ। पूरब जन्म दी लेखे लाए घाल, कीती घाल वेख वखाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, अवल्लड़ी चाल आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे धंदे आपे लाईआ। साचे धंदे लग्गा वेख भगत, त्रैगुण मारे धाहींआ। मेरी मात ना रही शक्ति, शक्त खिच्ची बेपरवाहीआ । मैं चार जुग पाउँदी रही फ़र्क, गुरमुख मनमुख रूप वटाईआ। सो मेरा बेड़ा श्री भगवान कीता गरक, शौह दरया रिहा रुढ़्हाईआ । भगतन करया आप बेधड़क, धड़कन कोए रहिण ना पाईआ। उच्ची कूक सारे कहिण कड़क, महाराज शेर सिँघ तेरी शरनाईआ। अद्धविचकार किसे ना जाणा अटक, राए धर्म ना दए सजाईआ। मुड़ के मात गर्भ फेर किसे ना आउणा परत, जूनी जून ना कोई भवाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर ला गए शर्त, सो शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। ओस दे उते ना कोई सोग ना कोई हरख, अग्गे हो करे ना कोई लड़ाईआ। आपणे हुक्मे अन्दर करे लिख्त पढ़त, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा वेखणहारा पिछला कर्ज़, बाकी सब दी फोल फुलाईआ। एह खेल प्रभू असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी रखी इक्को मर्ज़, दूजी मर्ज़ी रहिण कोए ना पाईआ। नेहकर्मी कम्म कीता र्फ्ज़ी फ़र्ज़, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्डी वड्याईआ। वेख पंज तत रहे हस्स, तन माटी ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग प्रभ साडा करे जस, जिस घर गुरमुख आत्म रिहा समाईआ। सरगुण हो के निरगुण वस, निरगुण सरगुण ढोला गाईआ। नेत्र वेख्या पुरख समरथ, लोचण आपणे दर्शन पाईआ। सेवा कीती नाल हथ्थ, पैरां पन्ध मुकाईआ। रसना जिह्वा गा के जस, बत्ती दन्द मिले वड्याईआ। सत्थर सेज वछाई सथ्थ, प्रेम विछाउणा नाल मिलाईआ। किरपा कर गूढ़ी नींद घर ठाकर लाई अक्ख, ख़ुशीआं रैण इक विहाईआ। तरखाण दा लेखे लग्गा ओह सक्क, जिस सक्क नाल नानक भोजन ल्या बणाईआ। अग्ग डाहुण वाला नाल ल्या रख, अछर सिँघ नाम धराईआ। एह खेल नहीं धुर दा पक्ख, पूरब जन्म कर्म लेख चुकाईआ। जे देवणहारा ना देवे हक़, दूजा देवण वाला नज़र कोए ना आईआ। इक्को इक पुरख समरथ, सब दी पूरी आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जन्म विछड़यां कर इकट्ठ, इकट्ठयां इक्को घर वसाईआ।
८ माघ २०२० बिक्रमी बीबी लाजी दे घर, पिण्ड अलड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
सचखण्ड निवासी सुहाए अर्श, अर्शी प्रीतम नाउँ धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण रहे तरस, दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाईआ। शब्दी गुरदेव मंगे सदा तरस, दर साचे अलख जगाइंदा। त्रैगुण माया मंगे तरस, तुध बिन मात ना कोई रखाइंदा। पंज तत मंगे दरस, तुध बिन राह ना कोए चलाइंदा। चारे खाणी मंगे तरस, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ध्यान लगाइंदा। चारे बाणी मंगे दरस, साचा राग ना कोई सुणाइंदा। चारे वेद मंगण तरस, तुध बिन सिफ्त ना कोई सलाहइंदा। चारे कुण्ट मंगण तरस, साचा रंग ना कोए रंगाइंदा। रवि ससि सूरज चन्द मण्डल मण्डप मंगण तरस, तुध बिन तारनहारा नज़र कोई ना आइंदा। ज़िमी असमान मंगण तरस, बिन साहिब सिर हथ्थ ना कोई टिकाइंदा। लोक परलोक मंगण तरस, तुध बिन बणत ना कोई बणाइंदा। राग धुन शब्द श्लोक मंगण तरस, तुध बिन तार सतार ना कोई वजाइंदा । शास्त्र सिमरत मंगण तरस, तुध बिन लेख ना कोई लिखाइंदा। अञ्जील कुरान गीता ज्ञान मंगण तरस, तुध बिन हरफ़ हरूफ़ ना कोई पढ़ाइंदा। गुरू अवतार मंगण तरस, तुध बिन सरगुण रूप ना कोई वटाइंदा। पीर पैगम्बर मंगण तरस, दोए जोड़ सर्ब वास्ता पाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मंगण तरस, चरण कँवल ध्यान सर्ब रखाइंदा। जुग चौकड़ी मंगे तरस, तुध बिन रहमत ना कोई कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे गए धुर दा तरस, बिन तेरे तरस साडी तक्सीम
❋
❋
ना कोई मिटाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात मंगण तरस, तुध बिन दूई द्वैत डेरा कोई ना ढाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मंगण तरस, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी ओट तकाइंदा। माया ममता हउमे हंगता मंगे तरस, तुध बिन निवण सु अक्खर ना कोई पढ़ाइंदा। नित नवित्त लख चुरासी जीव जंत ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश पताल तेरा मंगण तरस, बिन तरस नज़र कोई ना आइंदा। इक्को भगत तेरे वैराग अन्दर रिहा तड़प, दूजी ओट ना कोई रखाइंदा । बिरहों विछोड़े रिहा भटक, भटकणा मात ना कोई मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। बिन ठाकर ना आवे तरस, दयावान दए समझाईआ। बिन तरस ना आवे परत, लोकमात वेस वटाईआ । बिन प्यार ना होवे भगत, भगवन खेल ना कोई कराईआ। बिन भगत राम ना करे तरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। भगत कहे ना भटकणा मेरी, मैं तेरा मेरा नज़र कुछ ना आईआ। जो वस्त प्रभ सब तेरी, तुध बिन अवर ना कोई वड्याईआ। पंज तत काया माटी ढेरी, ख़ाक तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रीती दे समझाईआ। भगत कहे भटकणा चले ना चारा, माण ताण ना कोई रखाईआ। हउँ बाली बुध जीव अञ्याणा, तेरी समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि ना समझा तेरा भाणा, की तेरी वड्याईआ। इक्को तेरे उते माणा, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। शाह पातशाह तूं हरि सुल्ताना, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणी माण वड्याईआ। मेरी भटकणा कोई ना ज़ोर, बल नज़र कोई ना आईआ। तेरे हथ्थ प्रभू सच डोर, तन्दी तन्द तूही सतार हिलाईआ। कर किरपा आपे बौहड़, बौहड़ी कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। श्री भगवान कहे मैं देवां भटकण, काया भाण्डे आप टिकाईआ। दूजी रहे कोई ना अड़चन, रोड़ा सके ना कोई अटकाईआ। मात गर्भ जो उलटे लटकण, तिन्हां अग्नी तत बचाईआ। सदा मात कर के मरदन, मर्दानगी आपणी इक समझाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर जो तरसन, तिन्हां रहमत आप कमाईआ। नाता तोड़ सोग हरखण, चिन्ता ग़म चुकाईआ। इक्को दे के साख्यात दर्शन, पहला लेख साफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तरस आप कमाईआ। दया अन्दर कमाए तरस, श्री भगवान होए सहाईआ। लेखा जाण अर्श फ़र्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। जन्म जन्म दी मेट हरस, हैसीअत आपणे नाल मिलाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, जग भटकणा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा कूड़ा फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। फ़ैसले अन्दर होवे हुक्म, हरि हाकम आप जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख सच्चा तुख्म, तासीर आपणे नाल रखाइंदा।
❋
❋
लख चुरासी विच्चों आया पुच्छण, फड़ फड़ आपणा भेव खुलाइंदा। हरिजन कोई ना देवे लुकण, लुकयां आपणे रंग रंगाइंदा। सतिगुर प्रेम कदे ना आवे तुट्टण, सदा टुट्टयां गंढ्ढ वखाइंदा। निरगुण धारों आवे उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा नज़र किसे ना आइंदा। जिन्हां बणाए आपणे पुत्तर, पिता हो गोद सुहाइंदा । हरिभगत घर घर मनाए शुकर, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। बेशक गुरमुख जावे मुक्कर, श्री भगवान भुल्ल कदे ना जाइंदा। लालो दा याद अजे टुक्कर, टुकड़े झोली आपणा आप भराइंदा। एह लालो दा ओस वेले दा फुफड़, जिस भाई भाई संग जोड़ जुड़ाइंदा। एह कच्छे मारी फिरे कुकड़, कुकड़ बांग दे सुणाइंदा। नानक पुछिआ की ए गोदी तेरा पुत्तर, जो हरि का नाम ध्याइंदा। ओस वेले गया मुक्कर, मुख पिच्छा दे भवाइंदा। नानक किहा ना बण रुट्ठड़, रुस्सया कम्म किते ना आइंदा। लालो किहा नहीं मालक एह मेरा फुफ्फड़, फरक विच कोई नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, अगला भेव आप खुल्हाइंदा। नानक कहे सुण जबील, की तेरी वड्याईआ । ओह कहे मेरी इक दलील, दिल दा हाल सुणाईआ। जे तूं बणया मात वकील, कूड़ा झगड़ा रिहा मुकाईआ। वेख मेरे कुकड़ उते लाल रंग दी ज़री शनील, कल्गी कल्गी रिहा हिलाईआ। मेरी तेरे अग्गे इक अपील, मैं तेरी भेंट चढ़ाईआ । एह है बड़ा असील, जे नानक खावें तैनूं ठंडा दए कराईआ। नानक किहा इस दी एहौ इक अख़ीर, जो मेरी सरनी आईआ । लालो नाल बदला एहदी तकदीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची दस्स इक तदबीर, साचा राग सुणाईआ। एहनूं ज़बा करे ना कोई शमशीर, शरअ हलाल ना कोई वखाईआ। करद फड़े ना कोई कलमा पढ़ के पंज पीर, पंजा एहदे उते ना कोई रखाईआ। मैं इस दी कटनी भीड़, भीड़ी गली पन्ध मुकाईआ। लालो नाल एहदी खिच्ची चिटे उते लकीर, लेखा लेख धुर दा पाईआ। लेखे लावां अन्त अख़ीर, अख़ीर आपणा सास ग्रास वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। कुकड़ कहे नानक मेरी कल्गी, बगल विच रिहा हिलाईआ। तैनूं वेख मैनूं भुल्ली गर्मी सर्दी, सर्दी रुत्त तेरे प्रेम विच मंग मंगाईआ। नानक किहा तेरा बणे उह दर्दी, जिहड़ा मेरी सर्दी रिहा गंवाईआ। मैं वी ओसे दर दी बरदी, नार सुहागण रूप वटाईआ। मैं पंज तत काया चोला पहनया फ़र्ज़ी, मेरा शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। जिस ने बख्शिश कीती तेरी आत्म मरदी मरदी, मर्द आपणे नाल रखाईआ। तेरी ज़बान वेखी इक्को राग पढ़दी, तूही तूं सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दर वड्डी वड्याईआ। कुकड़ कहे मैनूं कैहन्दे मुरगा, मुगलीआ ख़ानदान वाले जणाईआ। बेशक मैं दो टंगां नाल तुरदा, भज्जां वाहो दाहीआ। आपणी कल्गी वेख झुरदा, कल्गी वाला नज़र ना आईआ। जन्म
❋
❋
जन्म विच मेरा बेड़ा रुढ़्हदा, फड़ बाहों पार ना कोई कराईआ । कर के ज़बाह मेरी गर्दन डूंग्घे ख़ाते विच जगत जहान सुट्टदा, हड्डीआं स्वाद लगाईआ। मैं सुणया तूं भोग लगाया लालो रोट दा, कोधरा ख़ुशीआं नाल खाईआ। एसे कर के दरस तेरा लोचदा, लोचा पूर देणी कराईआ। सतिगुर नानक कहे मैं तेरी सोच सोचदा, तैनूं सच दयां समझाईआ। जो मालक लोक परलोक दा, सो होवे तेरा सहाईआ। जिस कोल ख़ज़ाना थोक दा, गुर अवतार पैगम्बरां रिहा वरताईआ। एह खेल ओस दी खोज़ दा, जो मुफलसां नाल मेरी यारी लाईआ। तेरा हाल वेख निर्दोष दा, तरस मेरे अन्दर आईआ। रस आवे तेरी बांग झोक दा, सदा तेरी मोहे भाईआ। तेरा लेखा चुक्के अन्तिम जन्म जन्म दे रोग दा, रोगी हो के रोगीआं दए रोग गंवाईआ। तेरा लहिणा निरगुण जोत दा, पंज तत होए सहाईआ। लेखा मुक्के लालो रोट दा, गृह झूठा दए मुकाईआ। यार बणावे जगत लंगोट दा, नाता भईआ भाई जुड़ाईआ । एह खेल प्रभू ख़ामोश दा, जो ख़ाह मख़ाह किसे ना बात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन भगतां तरस सदा लोचदा, लोचां भगतां नाल रखाईआ।
९ माघ २०२० बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड अलड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
सक्क कहे मैं कढ्ढां हाढ़ा, होका दे सुणाईआ। मेरे आसे पासे लावे तिक्खा कुहाढ़ा, तिक्खी धार मुख वखाईआ। मेरीआं हड्डीआं बालण कर के प्यारा, सच पकवान दित्ता पकाईआ। तूं निरगुण सरगुण आएयों चल दवारा, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। दर तेरे करां निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरा लहिणा देणा चुक्के विच संसारा, घर साची सेव कमाईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज तेरा पसारा, हर घट इक्को नज़री आईआ। घर साचे वेख लग्गा अखाड़ा, मैं आपणा आप भेंट दित्ता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, घर इक्को दए वड्याईआ। सक्क कहे मेरी सच सकीरी, नाता लालो नाल जुड़ाईआ। मेरी समझ ना आए किसे तकदीरी, भेव समझ कोए ना पाईआ। मेरा एहो वक्त अख़ीरी, जो आपणा आप भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। सक्क कहे मोहे लग्गी अग्ग, लाट आपणा रंग रखाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल नच्चया बण मलंग, भट्ठी अन्दर भज्जा वाहो दाहीआ। नीवां हो हो मंगां मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। धन्न भाग मेरा लेखे लग्गा अंग, अंगीकार आपणे लेखे पाईआ। मैनूं आया सच अनन्द, ख़ुशीआं घर बैठा गावां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, मोहे दे साची वड्याईआ। अग्ग नाल मैं होया कोला, आपणा रूप वटाईआ। वड्डयों होया निक्का थोड़ा, छोटी मति रखाईआ। टोटे टोटे होया जोड़ा, अंग अंग आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। कोला कहे मेरी बणे स्वाह, ख़ाक रूप वटाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब नूं करां सफ़ा, कूड़ी क्रिया मैल धवाईआ। इक्को नानक मंगणा विच गवाह, शहादत साचे घर भुगताईआ। चवी मग्घर लेख चुका, इकीआं रंग रंगाईआ। तेई मग्घर वक्त सुहा, भट्ठी चुर दिती वड्याईआ। जिस उते रिध्धा ल्या पका, श्री भगवान ल्या वरता, टुकड़े आपणे हथ्थ उठाईआ। हरिसंगत बणा गवाह, नाथेवाल मिली वड्याईआ। अज्ज ओस दा लहिणा मंगण गया आ, वेला वक्त इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे वड्याईआ। स्वाह कहे मैं होई सवालण, दर तेरे इक अरजोईआ। तेरा नूर जोत अकालण, अकल कल तेरी सरनाईआ । मैं सच दवारे आई भालण, छड्डी जगत लोकाईआ। चार जुग दी मैं निकम्मी मालण, फूलण हार तन छुहाईआ। तेरा भेत आई जानण, अन्दर वड़ के चोरी चोरी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि एका दे वखाईआ। स्वाह कहे मैं ख़ाक दी चुटकी, जुग चौकड़ी कीमत किसे ना पाईआ। श्री भगवान वेख मेरी फुरती, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। सचखण्ड निवासी छड्ड के आएयों आपणी कुरसी, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। मेरी आण खुलाई सुरती, सुरत आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आप कमाईआ। स्वाह कहे मैं मिटी ख़ाक, वीह सौ दस बिक्रमी मिली वड्याईआ। जिस गोबिन्द नूर कीता पाक, छोटे बाले वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल बणाया मैनूं साक, आप आपणी गंढ्ढ पवाईआ। नौ दवारे खोल्ह ताक, सच सिँघासण दित्ता विछाईआ। ओस उते मैनूं रख, अमानत आपणी ल्या बणाईआ। दस साल मैं राह रही तक्क, नेत्र नैणां नैण उठाईआ । सो वेला आया हक़, हकीकत वेखे बेपरवाहीआ। पूरब विछड़े कर इकट्ठ, लालो बंस रिहा मिलाईआ। विच्चों परम पुरख प्रभ नट्ठ, मोहे देवे माण वड्याईआ। नौ माघ इक चुटकी आपणे चरणां हेठां रख, भगत दवारयों लिआया चाईं चाईंआ । ओह आपणे लाए मस्तक मथ्थ, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। भगतां खोल्ह अगम्मी अक्ख, आपणे नाल मिलाईआ। ख़ुशीआं नाल नाले रोवे नाले पए हस्स, हस्ती आपणी इक्को दए जणाईआ। एह खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ । लालो नूं हौली हौली पहलों रिहा दस्स, विचला भेत ना कोई खुल्हाईआ। कर किरपा मरे जीउदे जागत सोवत सारे कर इकट्ठ, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अग्गे आपणे चरणां हेठां लवें रख, जिस घर वसें बेपरवाहीआ। भाईआं नाल भाई मिलाएं साथ, साथी इक्को सगला साईंआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवणहारा साचा वर, साची राख दए वड्याईआ। राख सुण तूं होई कोला, आपणा रूप वटाईआ। पारब्रह्म तेरा चुक्कया डोला, बण कहार सेव कमाईआ। तेरा पर्दा किसे ना फोला, तेरे अन्दर की की रंग भराईआ। सच प्रीती अन्दर सुणया तेरा ढोला, बोला आपणी झोली पाईआ । निरगुण बणया मात विचोला, पर्दा उहला रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। कोले तेरा रूप बणाया सक्क, साकत नज़र कोए ना आइंदा। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ चुकाया जगत, उधार ना कोई रखाइंदा। मेहरवान हो पुरख समरथ, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे माण दवाइंदा। सक वेख आपणा तन, तना बनास्पत देवणहार वड्याईआ। तेरी आरजू लई मन्न, गुज़ारश आपणी झोली पाईआ। रसना कहे धन्न धन्न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सक्कों तने दए वड्याईआ। तने वेख आपणा मुड्ड, हरि मुडली कथा सुणाइंदा। जिस दी किसे ना आई सुद्ध, सो भेव अभेव खुल्हाइंदा। जिथ्थे जैदिओ दिती सुद्ध, सिध्धा आपणा राह वखाइंदा। ओस पिपल बड़ थल्ले निक्का तेरा बरूटी मुढ्ढ, जिस दे उते भगत आसण लाइंदा। आसण ला हरि चरण प्रीती गया लुज, रुची साहिब नाल रखाइंदा । ओस वेले निमाणे हो के तूं ल्या पुछ, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। की तेरी भगती विच्चों मैनूं मिले कुछ, मैं तेरा भार उठाइंदा। जैदिओ किहा मैं ओहदा पुत, जो तेरा रूप लोकमात प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप दरसाइंदा। जैदेव कहे सुण झाड़ जड़्ह, जड़्ह चेतन खेल कराईआ। जिस दी किरपा नाल कोटन कोटि नाम अक्खर पत्तयां उते लए पढ़, पत्तन बैठा इक्को नज़री आईआ। तूं ओस दी चरणी डिगीं दड़्ह, ढहि के आपणा हाल सुणाईआ । बिरहों विछोड़े विच जाईं सड़, आपणा आप मिटाईआ। प्रभ फेर किरपा देवे कर, तेरा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी इक जणाईआ। झाड़ कहे दस्स तरीका, मोहे इक जणाईआ । कौण वेला आए नज़दीका, नेरन नेरा फेरा पाईआ। कौण हाल सुणे ग़रीबां, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जैदिओ कहे मैं दस्सां सच प्रीतां, प्रीती इक्को वार दृढ़ाईआ। नानक निरगुण घर आवे कीटां, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ । करे खेल इक अनडीठा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ । ओस दे प्यार विच आपणा आप धरीं विच अंगीठा, अग्नी भेंट चढ़ाईआ। जिस वेले जगमग करे तेरी चिखा चीता, उते पकवान पक्के ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। अगला भेव जाणे सतिगुर जीव जीआं का, लेखा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण के बचन होया ख़ुशहाल, घर वज्जी इक वधाईआ। मेरा
❋
❋
सतिगुर बणे दलाल, साचा राह समझाईआ। मैं आपणा आप अग्नी भेंटा दित्ता डाल, बलहीण इक अख्वाईआ। जे मेरा मन्ने सवाल, बण सवाली दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। वेंहदयां वेंहदयां समां गया लँघ, घड़ी सुहञ्जणी सोभा पाईआ । नानक बैठा घर लालो पलँघ, ओढन नज़र कोए ना आईआ। ख़ुशीआं विच मिल के माणे अनन्द, अनन्द इक्को इक जणाईआ । चुप्प चुपीते नानक ढोला गाया छन्द, तूं मेरा मैं तेरा मेरे साहिब सच गुसाईंआ। ओस वेले मैं भेंटा कीता बंद बंद, अग्नी रंग रंगाईआ। नानक निरगुण हो बख्शंद, मोहे दित्ता समझाईआ। जन्म दे विछड़े मंगदे मंग, देवणहार होए सहाईआ । मैं हो निमाणे किहा बख्शिंद, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस घर मेरा लालो नाल बणया संग, तिस संग नाता देणा जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। नानक निरगुण बोल सति करतार, सति सति विच जणाईआ। तेरा रहे सच प्यार, प्रीती इक्को घर समझाईआ। मानस जन्म मिले विच संसार, वड संसारी होए सहाईआ । पहलों भेंटा तेरी चाढ़्ह, अग्नी लम्बू देवे लगाईआ। फिर किरपा करे आप आ निरँकार, निरगुण होए सदा सहाईआ। जुग जन्म जगत विछड़े करे पार, पारब्रह्म आपणे विच मिलाईआ। धूढ़ी रती ख़ाक छार, शहिनशाह आपणी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणे विच लहिण दए मुकाईआ।