पुस्तकालयभाग १६

९ मग्घर २०२० बिक्रमी साईं दास दे घर पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

राख कहे मेरी पूरी मंग, पुरख अकाल पूर कराईआ। दस साल बैठी रही उपर पलँघ, दिवस रैण ध्यान लगाईआ । कवण वेला प्रभ देवे वंड, मेहर नज़र इक उठाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना देवे डण्ड, हरिजन साचे लए तराईआ । वीह सौ ग्यारां बिक्रमी पंज पोह काग़ज़ां अन्दर कर के बंद, चुटकी चुटकी मोहरां ला के बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम सब नूं करके रंड, आपणा मुख आई भवाईआ। जन भगतां मेल के संग, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। एथे ओथे जिन्हां देवे अनन्द, प्रभ आपणे घर रखाईआ। ढोला गावां चावां नाल छन्द, सोहँ सच्चा राग अल्हाईआ। लोकमात दिसे सच चन्द, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। ख़ाक कहे मैं घाली घाल, घाली घाल प्रभ लेखे लाईआ। मेरी बेनन्ती मन्न सवाल, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेल मिलाया बण दलाल, भगतन जोड़ जुड़ाईआ। मैं दस्सां पिछला हाल, जुग चौकड़ी नाल मिलाईआ। मैं हुन्दी रही बेहाल, मेरा संग ना कोई निभाईआ ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। ख़ाक कहे मोहे चाउ घनेरा, वज्जे इक वधाईआ । कूड़ी क्रिया छुटया झेड़ा, झगड़ा मुक्कया नाल लोकाईआ। परम पुरख प्रभ करी मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां संग रलाया मेरा इक बेड़ा, पतन बहि के वेखे चाईं चाईंआ। आपणी करनी दित्ता उलटा गेड़ा, गेड़नहार इक अख्वाईआ। जिन्हां ठाकर मिल्या मेरा तेरा, तिन्हां सागर भँवर ना कोई भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। ख़ाक कहे मैं होई पाक, पत्तत पावण दया कमाईआ। मेरे वल ल्या झाक, घर नेत्र नैण खुल्हाईआ। भगतां नाल बणाया मेरा साक, सज्जण साचे सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। पूरी आसा दीन दयाल, प्रभ मेरी अन्त कराईआ। जन भगतां पिच्छे करां इक सवाल, श्री भगवान अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, महिबूब तेरी सरनाईआ। जो तेरी चरणी डिगे आण, तिस जम पोह ना सके राईआ। तिस दी ख़ाक ना उडे विच जहान, मढ़ी मसाण ना कोई भवाईआ। गोर विच दब्बे कोई ना पढ़ कलाम, कलमा तेरा इक्को नज़री आईआ। ख़ुशीआं नाल वीहवीं सदी सद्द के देवां पैग़ाम, पीर पैगम्बरां आख सुणाईआ। वेखो पुरख अकाल बदलया इंतजाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। भगत सुहेले कर परवान, सच्चा आपणा राह वखाईआ । आवण जावण लख चुरासी मुका के काण, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। वासा देवे सच मकान, जिस घर बहि बहि ख़ुशी नाल सोभा पाईआ। पिछले मरे अगले जम्मे जींवदे करे परवान, जिन्हां विच्चों गुरमुख गुरसिख नज़री आईआ । एहो किरपा करे महान, जिस दी निशानी मात ना कोए वखाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जींवीआं जींवदयां मरयां मरदयां मदद करे आण, मुर्दा ख़िलत करन कोई ना पाईआ।

९ माघ २०२० बिक्रमी सरूप सिँघ दे घर पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

ख़ाक कहे सर्ब ख़लक ख़ाक, अन्त ख़ाकी ख़ाक समाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोई ना सके राख, रक्षया करे ना कोई थाउँ थाईंआ। दो जहानां नैण खोल्ह के वेख्या ताक, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। अन्त निभावे ना कोई साथ, संगी साथी पल्लू जाण छुडाईआ। लख चुरासी वेखे ख़ाली हाथ, नेत्र रोवण वाहो दाहीआ। जिन्हां साहिब सतिगुर कर किरपा दिती नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सो गुरमुख आउँदे जांदे जम्मदे मरदे रहे हस्स, ग़मी रूप ना कोए वटाईआ। तिन्हां आपणे दवारे लए सद्द, जिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। जन्म मरन दी पार हद्द, गेड़ा गेड़ ना कोई वखाईआ।

❋

❋

दो जहानां विच्चों कर के अड्ड, घर साचा इक वखाईआ। लेखे ला के माटी हड्ड, चमड़ी आपणी झोली पाईआ। ख़ाक कहे मैं आई ओस दे हथ्थ, जिस हथ्थां नाल धरनी दिती वड्याईआ। रविदास चम्यारा सईओ सच गया दस्स, हुण अकाल नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची ख़ाक दी रखे पत्त, जिन्हां परमेश्वर मिल्या बेपरवाहीआ। ख़ाक कहे ख़ाकी जग्ग, ख़ालस नज़र कोए ना आइंदा। घर घर कूड़ी लग्गी अग्ग, तृखा तृष्ना ना कोई बुझाइंदा। माया ममता पी पी मदि, जीव जगत जहान कूड़ा डौरु डंक वजाईआ। घर मुर्शद कोई ना लए सद्द, परौहणाचारी सृष्ट सबाई जगत हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिंनां्ह होवे आप वस, तिन्हां आपणे वस कराइंदा। ख़ाक कहे मैं वस्त अनमुल्ली, मेरी कीमत किसे ना पाईआ। मैं पहलों बणाई साडे तिन्न हथ्थ कुल्ली, नौ दवारे दरबार फेर सुहाईआ । मैनूं प्रभ कोलों छुट्टी मिल गई खुल्ली, जन भगतां मिलां चाईं चाईंआ। मैं उडां ना कदे हवा बुल्लीं, बुल्लयां विच ना कोई रलाईआ। मैं ओस दे तोल तुली, जिस दा तराजू वेखण कोए ना पाईआ। लख चुरासी मैनूं भुल्ली, भुल्ली भट्टकी नूं हरिसंगत नज़री आईआ। जिथों प्रेम प्यार दी मिली इक्को चुली, चरणामित दित्ता बेपरवाहीआ। मैं भागां भरी फली फुल्ली, महक भगतां नाल रलाईआ। जिस ख़ाक सड़के मंज़ल चढ़के नानक दी पकाई गुल्ली ओह अनमुल्ली, कुल्ली विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र मेरे उते रखाईआ ।

९ माघ २०२० बिक्रमी सांझी राम दे घर पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

ख़ाक कहे प्रभ हो दयाल, अकाल मेरी बणत बणाईआ। प्रेम प्रीती ला नाल सिँघ पाल, सच्चा नाता दित्ता जुड़ाईआ । सिँघ सवरन वसया आण, घर साचे फेरा पाईआ। बाल मनजीत कर परवान, मोहे दिती माण वड्याईआ। जगदीश झुला इक निशान, चवी जुग लेख मुकाईआ। गुरदयाल वेख राज राजान, हुक्म रईअत रूप समझाईआ। पंजां कर आप परवान, साची घाड़त लई घड़ाईआ। जन भगतां देकर दान, मेरी कीमत प्रभ ने पाईआ। नीआं हेठ रखाया माण, मुट्ठी ढाई सोभा पाईआ। ख़ून कर बलीदान, निरगुण सरगुण भेंट चढ़ाईआ। सच दवारा खोल्ह दुकान, सौदा इक्को नाम विकाईआ। लेखा चुका दो जहान, साचा मार्ग इक रखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरे कर ब्यान, भविक्ख्त सब दी झोली पाईआ। बीस बीसा हो प्रधान, सच प्रधानगी आप समझाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के पहचान, गुरमुख गुरसिख दए वड्याईआ। अन्त लहिणा चुकाए आण, बेअन्त आपणा फेरा पाईआ। सब दी चिखा दा बालण पाड़े तरख़ाण, बिन तरख़ाण कुहाढ़ा हथ्थ

❋

❋

ना कोई उठाईआ। की होया जे लालो एहनां नालों बाल, लाला भुल्ल कदे ना जाईआ। एह ओसे दा हाण परवान, जो संगी साथी इकट्ठे कीते दर आ के दर्शन पाईआ। जिंन्हां दा नानक बणया महमान, तिन्हां दा महिबूब लेखा रिहा मुकाईआ। ग़रीबां विच ग़रीब पहचान, नीचां विच्चों नीच कर परवान, दहिलीजां विच्चों लँघ आप भगवान, रीझां गुरमुखां पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किसे नज़र ना आवे लाइआं नीझां, काग़ज़ां पत्रां अक्खरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान हो के आप पतीजा, चाचे भतीजे सारे रिहा तराईआ।

९ माघ २०२० बिक्रमी पूरन सिँघ खड़क सिँघ दे गृह पिण्ड अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

खेल वेख पुरख समरथ, दो जहान लैण अंगड़ाईआ। गुर अवतार रहे हस्स, पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावण जस, साचा ढोला राग अल्हाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा नट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। त्रैगुण माया रोवे नेत्र अक्ख, हन्झूआं हार बणाईआ। वेखो मेरा बल बणदा भट्ठ, इकीआं छड्ड दिती वड्याईआ। दर दर घर घर सभना रही दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल ओहनां होया वस, जिंन्हां सृष्टी कहे मात शुदाईआ। अन्तर आत्म दित्ता रस, अमृत बूँद स्वांत प्याईआ। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, राती सुत्यां दरस दिखाईआ। नाम भण्डारा खोल्ह हट्ट, साचा वणज रिहा कराईआ। कर प्रकाश जोती लट लट, नूरो नूर डगमगाईआ। सेज सुहञ्जणी काया खाट, गृह बैठा डेरा लाईआ । जन्म जन्म दी मेट वाट, पांधी आपणे नाल मिलाईआ। दुरमति मैल पिछली काट, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ । मैं निमाणी कर के घात, छुरी सीस जगदीश टिकाईआ। मैनूं देवे ना कोई निजात, लेखा पार ना कोई कराईआ। मैं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सारयां रही आख, उच्ची होके दे दे राग अल्हाईआ। मेरे नक्क सुहाग ना कोई बलाक, मैंढी सीस ना कोई गुंदाईआ। ना कोई सज्जण रिहा साक, सगला संग ना कोई निभाईआ। जुग चौकड़ी जो भाख्या रही भाख, सो हुण पूर कराईआ। मेरी करनी हुन्दी दिसे नास, नाशता संगत रही बणाईआ। ग़रीब निमाणे ऊँच नीच अकट्ठे कीते आपणी रात, रैण इक्को इक सुहाईआ। निरगुण सरगुण वेख खेल तमाश, ख़ालक आपणा वेस वटाईआ। सच प्याला दे आबेहयात, हज़रत मस्ती इक चढ़ाईआ। मैं वेख कायनात, दहि दिशा नैण शरमाईआ। मेरी पुच्छे ना कोई वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक रचाईआ। त्रैगुण माया रही कूक, दो जहान रही जणाईआ।

❋

❋

मैं निमाणी दित्ता फूक, नाम फुकारा इक्को लाईआ। मेरे दरोही चारे कूट, दहि दिशा धीर ना कोई धराईआ। मेरी कलयुग चुक्की चूक, चुकन्नी हो के रही सुणाईआ। जुग चौकड़ी जो सुत्ता रिहा घूक, कलयुग आपणा फेरा पाईआ। नीच ऊँच बणा के आपणे पूत, पिता आपणा नाउँ रखाईआ। लेखा चुकाए काया पंज तत भूत, भविख दस्से थाउँ थाईंआ। मेरी झोली पाई मेरी करतूत, करतब आपणा दए जणाईआ। जुग चौकड़ी मैं मारदी रही झूठ, जूठ झूठ जुगां जुगन्तर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया मारे धाह, धरत धवल हिलाईआ। मैं वेख थक्की जल अस्गाह, थल आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी पकड़े ना कोई बांह, पीर पैगम्बर बैठे मुख भवाईआ। सिर देवे ना कोई ठंडी छाँ, गुर अवतार उँगली कोए ना लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए हैरान, हैरानी सब दे सिर ते छाईआ। नेत्र नीर विरोले अञ्जील कुरान, कायनात भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ । बौहड़ी दरोही ख़ुदाए मेरा तुट्टा ईमान, तोबा तोबा कर के रही सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मैं बणी रही जवान, जोबन आपणा इक वखाईआ। सृष्ट सबाई शरअ विच कीती शैतान, लाशरीक कोलों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान एका हुक्म वरताईआ। त्रैगुण माया दस्से हालत, हलत पलत राखा नज़र कोए ना आईआ। बाली बुध बाल अन्जाणत, अंजण नेत्र नैण ना कोए मटकाईआ। साची दिसे ना कोए अमानत, वस्तू हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ । आपणी खेल करे करतार, त्रैगुण माया दए दुहाईआ। मेरा खेड़ा भट्ठ होया भठियाल, भाण्डा नज़र कोए ना आईआ। प्रगट हो श्री भगवान, आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी जो गुर अवतारां देंदा रिहा दान, सो दाता दानी आपे वेख वखाईआ। जिस चार जुग दे विछड़े जन्म कर्म दे रुट्ठड़े जीव इकट्ठे कीते आण, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे परवान, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। सुरती शब्द मिलावे काहन, घर घनईआ नज़री आईआ। सीता मेल कराए राम, शब्दी गुर बेपरवाहीआ। साचा कलमा दए कलाम, काया बुत्त सोभा पाईआ। सो साहिब वेखे आण, जिस मेरी बणत बणाईआ। प्रगट होया बण तरखाण, तिक्खा कुहाढ़ा हथ्थ रखाईआ। मोछे पाए सब दे आण, मुश्किल होई विच लोकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दे ढोले गाण, गहर गम्भीर नाउँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। त्रैगुण माया कहे मैं भुल्ली प्रभ दे चोज, चोजी आपणा खेल रचाईआ। जुग चौकड़ी जिस सिध कीते छत्ती भोज, भोजन आपणे रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे खोज, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार जिस दी सोचदे

❋

❋

रहे सोच, सोच समझ ना कोए वड्याईआ। सो साहिब सतिगुर निरगुण हो के गया पहुंच, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। खेल वखाए त्रैगुण अतीता, तरह तरह समझाईआ । जिस तपाया सब दा अंगीठा, सो अगला लेखा रिहा समझाईआ। जिस दा भेव ऊँचा नीचा, घट घट डेरा लाईआ। जिस दा मार्ग सदा सीधा, घर साचा इक दरसाईआ । जिस दा आदि जुगादि खाधा पीता, नित नवित्त रिहा वरताईआ। सो साहिब खेल करे अनडीठा, अणडिठड़ी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कराईआ। त्रैगुण कहे करनी करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ । जन भगतां देवे इक आहार, साचा भोजन नाम वड्याईआ। सेवा कर सच निरँकार, साची भट्ठी दए तपाईआ । वेखे विगसे वेखणहार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। विष्नूं वेख होए हैरान, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। कोटन वस्त प्रभ विच देवे डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। विष्नूं कहे भण्डारा केहड़ा, की की जणाईआ। ब्रह्मा कहे वेहड़ा केहड़ा, जिस गृह मिली वड्याईआ। शंकर कहे उह सेवक केहड़ा, जिस सच्ची सेव लगाईआ। त्रैगुण माया कहे जिस मेरा ढाहया डेरा, मिटी ख़ाक मिलाईआ। उह साहिब सतिगुर शेरा, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाईआ। ग़रीब निमाणयां उते कर के मेहरां, तिन्हां मेला सहिज सुभाईआ। सो सोहणा लग्गे खेड़ा, जिस खेड़े आपणी सेव कमाईआ। सो भागां भरया वेहड़ा, जिस घर मंगलाचार राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। विष्नूं वेख्या मार ध्यान, चार कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। ख़ुशी होया वेख पक्का पकवान, ब्रह्मे रिहा जणाईआ। उठ ब्रह्मे कर पहचान, निरगुण आपणी धार चलाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेखी रिध्धी दाल, जिस विच दलिद्री आपणा दलिद्र रहे सुटाईआ। शंकर सुण लै नाल कान, ब्रह्मा रिहा समझाईआ। शंकर कहे मैं उन्हां बणना अज्ज महमान, जो सच भण्डारा रहे वखाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वी चलां नाल, हौली हौली पन्ध मुकाईआ । विष्नूं कहे मैनूं लओ उठाल, बाशक सेजा मोहे ना कोए भाईआ। जिस घर वसे श्री भगवान, उस घर जाईए चाईं चाईंआ । धुर दी सुणी आई आवाज़, धुन इक्को इक समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने वेखो तिन्हां निमाणयां बणया इक काज, करनी करता आप कमाईआ। परम पुरख दा सोहणा वेखो समाज, जिस दी समग्री आपणे विच प्रगटाईआ। जिस दे बेड़े उते तुसीं चढ़ो जहाज़, सो खेवट खेटा इक्को इक अख्वाईआ। अगला पिछला वेखो खुल्हदा राज़, राजक रहीम आप खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणा होवे ना किसे मोहताज, सहिमत आपणे नाल रखाईआ । सतिजुग चले सति रिवाज, सति सतिवादी आप रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण

❋

❋

वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं वेखी दाल रिध्धी, रिद्ध सिद्ध कोल बैठी सेव कमाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभ दी अचरज विधी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ किसे ना आईआ। शंकर कहे उहदी खेल बड़ी सिधी, सिधी तर्हां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शंकर कहे वेखो खेल तमाशा, मैं सच सच्च जणाईआ। जिस घर खुशीआं नाल गुज्झा आटा, पाणी प्रेम प्यार मिलाईआ। सोहणी कनाली सोहवे बाटा, पुरख अबिनाशी दए वड्याईआ। विष्नूं हस्स के कहे मैं पूरा करां घाटा, अग्गे वासते नेड़े हो के सेव कमाईआ। पिछला पूरा करां खाता, लेखा हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। ब्रह्मा कहे मैनूं सोहणा लग्गे अहाता, जिस घर हत्यारा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीआं सुणदा रिहा बातां, जो कलम छाही नाल काग़ज़ां उते लिखाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान वेख्या साख्याता, सच्चमुच्च उही नज़री आईआ। जिस दी ज़ात ना कोई पाता, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। जन भगतां देवे खुल्हीआं दातां, नाम भण्डारा इक वरताईआ। लोकी वेखण अन्धेरीआं रातां, गुरमुख ख़ुशीआं चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह चलाईआ। दाल कहे मेरा वेखो दाणा, दानशमंदी इक समझाईआ। जिस रचया खेल दो जहानां, सो दोहरा कड़छा रिहा फिराईआ। जिस पाणी नाल मिला के मैनूं दित्ता माणा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। हलदी लूण मिर्च कर परवाना, फ़रमाणा आपणा इक सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां विच्चों उत्तम निकलया इक्को खाणा, जिस नूं खा खा विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाईआ । छत्ती भोजन मिले ना कोई टिकाणा, जिस भगवान भोग ना लगाईआ। सो रिध्धा पक्का पक्का रिध्धा सिध्धा होया परवाना, दूसर अग्गे ना किसे टिकाईआ। ना कोई मसला पढ़े अञ्जील कुराना, ना कोई ओट रखे वेद पुराणा, ना कोई गुरू ग्रन्थ दए परवाना, बिन परवानगीउँ आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री इक्को इक वरताईआ। गुर अवतार इकट्ठे हो के आउँदे ने। पीर पैगम्बर नाल मिलाउँदे ने। दोए जोड़ अर्ज़ सुणाउँदे ने। पल्लू पा वास्ता पाउँदे ने। चारों कुण्ट नैण उठाउँदे ने। सच ध्यान इक लगाउँदे ने। वेख पकवान ख़ुशी मनाउँदे ने। जिस दी सेवा करे भगवान, तिस दी सिफ्त सर्ब सलाहुन्दे ने। अन्तिम अक्खीं वेख्या आण, पिछला लिख्या लेख वरका उलटाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे फ़रमाना, दर तेरे मंग मंगाउँदे ने। दे वर करतार, तेरे अग्गे इक अरजोईआ। वेख के आए तेरा भण्डार, जिस विच तूंही नज़री आईआ। श्री भगवान बोल किहा ललकार, इक्को वार सुणाईआ। एह मेरे भगतां दा विहार, मैं सेवक नज़री आईआ। मैनूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी जोत अकालण सब ने किहा नार, खुल्हड़े केस रही

❋

❋

वखाईआ। मैं हथ्थां नाल सेवा करां बण सेवादार, भाण्डे बरतन मांज वखाईआ । मेरे खाण विरले गुरमुख सच्चे सरदार, जिन्हां देवां माण वड्याईआ। जे मैनूं झीवर नाई कहो मैं ख़ुशीआं नाल बणा के गल्ल विच पावां हार, देवां दो जहान वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । गुर अवतार सीस निवाउँदे ने। ढहि ढहि के भुल्ल बख्शाउँदे ने। दोए जोड़ वास्ता पाउँदे ने। धन्न भाग प्रभ जो तेरी किरपा नाल दर तेरे आउँदे ने। जुग चौकड़ी जो दित्ते वसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी तेरे कोलों मंग मंगाउँदे ने। श्री भगवान इक अलाउँदा ए। भेव अभेदा आप खुल्हाउँदा ए। उजल आपणा राह चलाउँदा ए। लेहज़ फ़ेहज़ वक्त मुकाउँदा ए। भक्ख भोज डेरा ढाहुन्दा ए। धुर दा अरदासा इक्को सोध, शुध सब नूं आप कराउँदा ए। विष्नूं वेख आपणा रिज़क रोज, रोजी तेरे हथ्थ फड़ाउँदा ए। जो मेरे दर्शन नूं रहे लोच, तिन्हां दवारे तुहानूं ख़ाक रलाउँदा ए। एह उह दवारा सच्चा कोट, जो सचखण्ड नज़र किसे ना आउँदा ए। शब्द अगम्मी वज्जे चोट, पुरख अकाल आप लगाउँदा ए। एथे भण्डारा पक्का बहुत, आदि जुगादि ना कोए मुकाउँदा ए। एह सतिजुग चले रौंस, रुस्सयां फेर नाल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाउँदा ए। साची सिख्या इक दृढ़ाई ए। प्रभ एका धार समझाई ए। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाई ए। गुर अवतार ख़ुशी मनाई ए। पीर पैगम्बर रहे जस गाई ए। प्रभ दस्स उह वेला केहड़ा, जिस वेले बहि के तेरा भोजन खाई ए। श्री भगवान कहे जिथ्थे मेरे भगतां डेरा, तिस थान मिले वड्याई ए। ओथे जा के बहि के मंगो प्रभ देवणहार बथेरा, देंदयां तोट रहे ना राई ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक समझाई ए। सुण के संगत बण गई पंगत, बहि बहि रहे खाईआ। नाले वेखण हरि दी संगत, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। सुण ज्ञान बोध अगाधे कोलों पंडत, जो धुर दी करे पढ़ाईआ। जिस खेल रचाया जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज दए वड्याईआ। अज्ज उस दवारयों आए मंगत, घर बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साची वस्त दे वरताईआ। साहिब सतिगुर वेख ख़ुशी मनाउणगे। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो, मेरे भगत आप वरताउणगे। गरधारा बख्शीश हथ्थ कड़छे आप उठाउणगे। पाल मस्सा नाल रलाउणगे। काशी हट्टा इक चलाउणगे। इन्द्र फुनिन्दर जिस दर तों खाणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भण्डारा इक वरताउणगे। गुर अवतार कहिण असीं खावांगे। ख़ुशीआं नाल गीत अलावांगे। साची रीत आपणी झोली पावांगे। जिस घर वसण ऊँच नीच, उस दर बहि के सीस निवावांगे। साडा पिछला लेखा मुकया पूरा कीता

❋

❋

ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखावांगे। जुग चौकड़ी पिच्छों आई उह तारीख़, जिस तारीख दा सुणया हाल सुणावांगे। दर सवाली बण के मंगीए भीख, भिच्छया आपणी झोली पावांगे। एथे ओथे रहें अतीत, प्रभू तेरा जस गावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, घर तेरा मंगण आवांगे। तेरे भगत सब कुछ वरताउणगे। फड़ बाहों मैनूं नाल रलाउणगे। हुक्मे अन्दर चारों कुण्ट भवाउणगे। जे कोई लभ्भे जा के किसे मन्दिर, मन्दिर वड़ के फेर पछताउणगे। जे कोई वेखे आ के अन्दर, निरगुण नूर ज़हूर रुशनाउणगे। मेरा इक्को घर मंगल, जिस घर भगत नज़री आउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त सब दी झोली पाउणगे। मैनूं गुरमुखां नाल रलाउणा ए। साची सेवा विच लगाउणा ए। कमला रमला जगत बणाउणा ए। जिस दे अन्दर सोहणा बंगला, महल अटल इक सुहाउणा ए। जिस दे चारों कुंट पंज तत जंगला, दूरों नज़र किसे ना आउणा ए। की होया जे सुदामे चब्बे तन्दला, बिन तन्दल चब्बयां पार कराउणा ए। चढ़ा के धुर दी आपणी मंज़ला, जिस मंज़ल आपणा डेरा लाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पकवान गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जन भगतां नाल मिल के, आप खवाउणा ए। विष्नूं कहे एथे की कुछ खावांगे। ब्रह्मा कहे खा खा थक्कीए, थक्क थक्क के अन्त पछतावांगे। शंकर कहे बेअन्त बेअन्त कहि के शुकर मनावांगे। गुर अवतार कहिण दो जहान तज के, घर साचे ख़ुशी मनावांगे। पीर पैगम्बर कहिण दर्शन करीए रज्ज के, जिस दर्शन डिठयां आपणा आप मिटावांगे। नानक निरगुण कहे नहीं हरिसंगत विच सज के, भोजन गुरमुखां रल के खावांगे। गोबिन्द कहे जैकारा बोलीए गज्ज के, पुरख अकाल शुकर मनावांगे। जिस नूं पिच्छे आए छड्ड के, ओस दा दर्शन लोकमात पावांगे। अज्ज एथों जाईए रज्ज के, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग फिर खाण कदी ना आवांगे। जन भगतां नाल जाईए हस्स के, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आपणी झोली पावांगे। विष्नूं कहे की वरतार वरताएगा। ब्रह्मा कहे भुक्खे नंगयां भण्डार भराएगा। शंकर कहे दातार आपणी दया कमाएगा। गुर अवतार कहे साडा लेखा मूल चुकाएगा। पीर पैगम्बर कहे साडी नयाज ना कोई चढ़ाएगा। भगत भगवान मिल के रिध्धा पक्का, बहि के इकट्ठा खाएगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दा बचन कर के सच्चा, साची आपणी धार रखाएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों जो धागा रह गया कच्चा, अन्तिम आपणी गंढ्ढ दवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन विचार, मता मते नाल पकाईआ। असीं कैहन्दे रहे नर निरँकार, निरगुण नूर ख़ुदाईआ। जोती दीपक जलवा तक्कया ना पुरख

❋

❋

ना नार, रूप अनूप समझाईआ। कर वेस भेव खोल्लया करतार, करता आपणा पर्दा लाहीआ। नज़री आया निरगुण धार, सरगुण सोभा पाईआ। सरगुण रूप तत अकार, ततव आप प्रगटाईआ। प्रीती अन्दर दस्स प्यार, प्रेमी प्रेमका रूप वटाईआ। जन भगतां मेले हो ख्वार, ख्वारी आपणी झोली पाईआ । जोत अकालण बण के नार, खुलड़े केस फिरे वाहो दाहीआ। जे कोई जोबन वेखे मुटयार, बुढ्ढी बाली नज़र किसे ना आईआ । जे सिफ्त करो ते परवरदिगार, सलाहां विच पारब्रह्म अख्वाईआ। मलाह विच बेड़ा करे पार, फड़ के आपणे कंध उठाईआ । किरपा करे ते भुक्खयां दए वखाल, खुल्ही वस्त वरताईआ। अग्गे किसे दी कोई ना चले चाल, मजलस विच बहि के गुर अवतार, पीर पैगम्बर आपणा हुक्म ना कोई वरताईआ। सारे गुरमुख होण ख़ुशहाल, ख़ुशीआं झोली आप भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बण प्रितपाल, पालणा करे थाउँ थाईंआं। भोजन खादयां अग्गे होवे ना किसे ज़वाल, देवे अन्त ना कोई सजाईआ। सब दा पूरा होया हल्ल सवाल, हलत पलत विच्चों दो जहान पार कराईआ। धन्न वड्याई रिध्धे पक्के पकवान दाल रोटी छत्ती भोजन पदार्थ, अग्गे स्वार्थ आपणे लेखे लाईआ। गुरमुखां जन्म ना जाए अकारथ, जो जो खा खा शुकर मनाईआ। हरिसंगत तेरा इक्को सच्चा परमारथ, जो आपणे नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम कसवटी नाल ला के बणाए पारस, कीमत करता आप चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेहर करे मेहरवान बिन सफ़ारश, सब दी कीती पिछली बीती अगली रीती झोली पाईआ।

जिस वेले लंगर वरताउणगे। इक्की इक्की इक्की ख़ुशी मनाउणगे। सिक्खी सिक्खी विच रल के सिक्खी रूप समाउणगे। पूरब लेख दी लिखी तकदीर मटाउणगे। गुरमुख वेख मुनी ·षी, ·षी ·षी सिधे सीस निवाउणगे। जन्म मरन विच कोई ना होवे दुखी, दुखी दु:ख दलिद्र डेरा ढाउणगे। प्रभ चरण सचखण्ड सारे वसण सुखी, सुखी सुखी जो सतिगुर दर्शन पाउणगे। उजल होवे मात मुखी, मुखी मुखी जो सोहँ ढोला गाउणगे। जन भगतां कही रमज़ गुज्झी, गुज्झी गुज्झी आपणी रमज़ लगाउणगे। जिन्हां बात अगम्म दी सुझी, सो अपणी सोच समझ गवाउणगे। त्रिलोकी अन्दर दाल रिझी इक प्रभू दी कुजी, जिस दा भेव दो जहान ना पाउणगे। कोई समझ ना सके मन मति बुद्धि, ज्ञान ध्यान सर्ब सरमाउणगे। हरिसंगत तेरी वड्याई उच्ची, उच्चे मज़ार बहि बहि हरि गुण गाउणगे। तेरी आत्म परमात्म कीती सुची, सच सुच्च संजम विच समाउणगे। पुरख अकाल भाग लगाए गोबिन्द नाल पुती, पिता पूत इक घर बहि के दर साचा सच सुहाउणगे। एह

❋

❋

केहड़ा मैं कौण लुकी, ओहला पर्दा सर्ब मटाउणगे। जिन्हां दी श्री भगवान कटण आया बुत्ती, सो जजमान गुरमुख अग्गों खैर खराइत प्रभ दी झोली पाउणगे। सब नूं अन्दर वड़ के वेख्या गुट्ठीं, लुक के मुख ना कोई छुपाउणगे। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण अज्ज खा जाईए पूरी लुची, जिस दे कोलों कड़ाह प्रशाद सारे सीस निवाउणगे। इस दी कलम मनी सिँघ चलाई बड़ुखीं, सो बूहे लँघ के वेख ख़ुशी मनाउणगे। जिस कला जगाई सुत्ती, तिस दे सुत बण के आपणी झोली डाउणगे। अग्गे भुक्खा किसे दा रहिण ना देवे काग़ज़ कलम छाही बुत्ती, बुत्तख़ाने सारे नेत्र नैण नीर वहाउणगे। जन भगतां दवारे बहि के प्रेम प्यार चूरी सब ने कुट्टी, प्रेम रस आपणा विच रलाउणगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लेखे ला मंधूकड़ी रुक्खी, संदूकड़ी साची सर्ब भराउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोत अकालण बण के आई फफने कुट्टी, भेख पखण्ड आपणे विच छुपाईआ। जगत पलालण किसे कोलों ना गई लुट्टी, लुट्ट लुट्ट वेखे जगत लोकाईआ। जन भगतां नाल मिला के आपणी रुची, रचना साची रही वखाईआ। भगत दवारे आ के गल्ल इक्को पुच्छी, जो साहिब स्वामी रिहा समझाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढी वाट पिछली सारी मुक्की, अग्गे सतिगुर दए सफाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सारे गाओ उच्ची, जो नीचों ऊँच रिहा बणाईआ।