१० माघ २०२० बिक्रमी सन्त सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
दो जहान ख़ुशी चढ़ी गज्ज, गर्ज़ सब दी पूर कराइंदा। जुग चौकड़ी मेट हद्द, हद्द इक्को इक समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा नाम सुणा सद, सद्दा आपणा नाम सुणाइंदा। साचे हुजरे करा हज्ज, हज़रत इक्को नूर दरसाइंदा । गीत गोबिन्द गावण छन्द, सोहला सच सच दृढ़ाइंदा। गृह मन्दिर अन्दर आवे सुख अनन्द, सुख सागर रूप वटाइंदा। सब दा लेखे लग्गे पन्ध, हरि करता कीमत पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाइंदा । दो जहान रहे गज्ज, गज़ल इक्को नाम सुणाईआ। रवि ससि रहे भज्ज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक दूजे नूं रहे सद्द, सुनेहड़ा सच घलाईआ। चलो चल के वेखीए अज्ज, इज़ाज़त देवे बेपरवाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी किसे ना लभ्भी हद्द, किनारा नज़र कोई ना आईआ। सो साहिब स्वामी हरिसंगत अन्दर बैठा सज, सज्जण बण के डेरा लाईआ । सब दे पड़दे रिहा कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाल मुरीद हो के आईए दस्स, मुर्शद मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा लिखाईआ। निरगुण सरगुण नाअरा
❋
❋
गज्ज, सचखण्ड निवासी आप सुणाइंदा। लम्मा उच्चा दिसे ना कोई कद्द, गहर गम्भीर सोभा पाइंदा। सच दवारा आपे लँघ, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा । कोटन कोटि जुग मुका आपणा पन्ध, मंज़ल आपणी आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार जैकार सुणावण गज्ज, गदागर रूप वटाईआ। तेरे नाम दा अगम्मा नद, नित नवित्त रहे वजाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दिती मधु, रस तेरा नाम भराईआ। निरगुण निरवैर क्यों बैठा हो अड्ड, इक इकल्ला रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी सब दा साथ जावण छड्ड, सगला संग ना कोई निभाईआ। काया माटी ख़ाक रोवे हड्ड, नाड़ी नूर ना कोई रुशनाईआ । उठ वेख आपणी यद, विष्नूं बैठा ध्यान लगाईआ। नूर नुराने चमकन चन्द, जहान आया मुख भवाईआ। तेरे प्रेम मानण अनन्द, अनन्द इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दे माण वड्याईआ। गज जैकारा पीर पैगम्बर, सच सच्च रहे जणाईआ। परवरदिगार रचया इक सुअम्बर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। चलो वेखीए चल अडम्बर, की की रचन रचाईआ। सर्ब कलां हरि बण भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। ना कोई मस्जिद गुरदवारा मन्दिर, शिवदुआला मट्ठ ना कोई वखाईआ। जन भगतां मेल मिला के अन्दरे अन्दर, घर बाती जोत करे रुशनाईआ। मन वासना बन्न के बन्दर, चरण कँवल रिहा चित लाईआ। जिस रविदासे ढोए ढोर डंगर, तिस लेखा कलम छाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा वखाईआ। गुर अवतार गज्ज गज्ज बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। तेरा अगम्मा धुर दा ढोल, जुग चौकड़ी नित नवित्त वजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दवारा खोल्ह, ख़ालक ख़लक दिती समझाईआ। लख चुरासी तोल आपणे तोल, नाम कंडा इक वखाईआ । गुरमुख विरले रखे कोल, भगत भगवान दया कमाईआ। माया ममता पा के पर्दा ओहल, भरम भुलेखा जगत लोकाईआ । एह तेरा अगम्मी चोहल, चाल निराली समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। भगत कहे भगवान गज्ज की कहिणा, मैं कहिण कुछ ना पाईआ। इक्को मंगां दर्शन नैणा, दूजी आस ना कोई तकाईआ। सदा सद तेरे चरण बहिणा, मिले माण वड्याईआ। नाता तुटे मात पित भाई भैणा, साक सैणा इक्को नज़री आईआ। तन भूशन वस्त्र पहना तेरे नाम गहिणा, नाम अवल्ला रंग रंगाईआ। महल अटल उच्च मुनार रहिणा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। सतिगुर चरण धुर दा बुरज कदे ना ढहिणा, चार दीवार ना कोई गिराईआ। सूरज चन्द रवि ससि दोए शरमाउणा, अक्ख सके ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन देवणहारा नज़र कोए ना आईआ। सन्त कहे जन गज्ज की आखां,
❋
❋
आखण विच कुछ ना आईआ। इक्को बणा तेरा साथा, सगला संग बणाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख समराथा, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बाल अञ्याणा नाथ अनाथां, दीनन रूप वटाईआ। कर किरपा साडा पूर करा घाटा, घाटी आपणी दे चढ़ाईआ। पिच्छे रह जाए पिछली वाटा, अग्गे तेरे चरण मिले सरनाईआ। तेरे नूर विच्चों उपजी तेरी ज़ाता, अन्त तेरे विच समाईआ। काया माटी तेरा कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख कहे गज्ज की बोलां, सोच समझ कुछ ना आईआ। मैं इक्को जाणा तेरा ढोला, तूं मेरा सच्चा माहीआ। निरगुण हो के बण विचोला, सरगुण आपणा मेल मिलाईआ। दे वड्याई उपर धौला, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। क्यों रख के बैठा ओहला, पर्दा आपणा दे चुकाईआ । तेरी प्रीती घोल घोला, दूजी सेव ना कोई रखाईआ। लख चुरासी नाल मार रौला, जन भगतां आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। गुरमुख कहे की गज पुकारा, रसना जिह्वा कहिण कुछ ना पाईआ। इक्को बेनन्ती दोए जोड़ करां निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस निवाईआ । तूं साहिब सतिगुर सिरजणहारा, सच स्वामी नज़री आईआ। सचखण्ड निवासी एकँकारा, अकल कल तेरी वड्याईआ। काग़द कलम ना लिखणहारा, शाही बल ना कोई जणाईआ। आदि जुगादि तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। इक्को मंगां सच दवारा, घर साचे अलख जगाईआ। सच प्रीती दे अधारा, दूजी ओट ना कोई रखाईआ। तीजे नैण खोल्ह किवाड़ा, चौथे पद मेल मिलाईआ। पंचम दस्से सच नज़ारा, नज़रीआ आपणा लए बदलाईआ। छेवें घर हो उज्यारा, सतवें सति सतिवादी सति सरूप वखाईआ। अट्ठवें अट्ठां तत कर किनारा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। नौवें नौ दर कूड़ी क्रिया ना कोई पसारा, पुश्त मेरे हथ्थ रखाईआ । दसवें दर तेरा नूर होए उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अमृत जाम दे ठंडा ठारा, अग्न तत तत्त बुझाईआ। सेज सुहञ्जणी सोभा पा गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर आपणा डेरा लाईआ। तेरे नाल मिल के फिर गावां तेरा जैकारा, बिन तेरे नाअरे कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दे दसाईआ। गज्ज जैकारा बोलां अन्तर आत्म, सति धुन अवाज़ उठाईआ। तेरा रूप नज़री आए सच परमात्म, परम पुरख तेरी सिफ्त सलाहीआ। तेरा जलवा तक्कां नूरी बातन, निरगुण निरवैर तेरी वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत रसना जिह्वा तेरा नाम आखण, अन्तर मेल ना कोए मिलाईआ। धन्न वड्याई तूं बणयो संगी साथन, नारी कन्त खेल खिलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत इकट्ठे हो के तैनूं आए आखण, इक्को आपणी अवाज़ सुणाईआ। कलयुग मिटी अन्धेरी रातन, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। सर्ब जीआं दे सच्चे पित मातन, पिता
❋
❋
पुरख तेरी सरनाईआ। धुर दी दे अगम्मी दातन, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मैले चीथड़ सब दे पाटण, प्रेम पटोला दे साहिब गुसाईंआ। तेरे प्यार दी मिले खाटन, बिस्तर सच लेफ तलाईआ। मर मर जन्म जन्म फेर ना ओढीए काफन, कफ़नी नज़र कोए ना आईआ। तुध मिलयां कोई ना रहे पापन, पतित पुनीत दे वखाईआ। तेरा जपीए इक्को जापण, जपत जपत सुख पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। तेरा नाम जैकारा लाया गज, जलधार ध्यान लगाईआ। नेहकर्मी हो के आएयों भज्ज, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। तन्दवे तन्द दित्ता कट, तिक्खी धार वखाईआ । अन्तिम लज्जया लई रख, मेहर नज़र उठाईआ। साडा दे दे पिछला हक़, जन भगत मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरे वल रहे तक्क, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। भगत कहिण प्रभ अन्तरजामी, अन्तर जामत तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट जगत होए तेरी बदनामी, बदला चुक्के ना कोई जगत लोकाईआ । तेरे उपाए जीव जंत होए हरामी, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। धर्म राए दी चुक्के ना कोए ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। गुर अवतार दस्स दस्स गए तेरी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। पीर पैगम्बर पैग़ाम देंदे रहे शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरा नाम वड्याईआ। कलयुग अन्तिम किसे नज़र ना आए तेरी निशानी, निशाने सारे गए भुलाईआ। बिन भगतां तेरी करे ना कोए महमानी, घर सद्द ना कोए लिआईआ। उठ सुण उन्हां कहाणी, जो बीती रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। बीती कहाणी सुण प्रभ ठाकर मेरे, हरिजन कूक कूक जणाईआ। चारों कुण्ट जगत अन्धेरे, भज्जे फिरन वाहो दाहीआ। सृष्ट सबाई वेखी उलटे गेड़े, कोहलू चक्की चक्क भँवर भुलाईआ। लख चुरासी ढट्ठे खेड़े, काया मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। तेरे नाम दे पए झगड़े झेड़े, झंझट सके ना कोए मिटाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब ला ला डेरे, डंका आपणा रहे वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे हुक्मे अन्दर छेड़ां गए छेड़े, छेकड़ बैठे पल्लू छुडाईआ। तुध बिन लेखा कौण नबेड़े, साचा अदल ना कोए कमाईआ। कर किरपा साहिब सतिगुर मेरे, हरिजन सच सच्च दृढ़ाईआ। दूर दुराडा आएयों नेड़े, निरगुण निरगुण पन्ध मुकाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरे नाअरे लाउँदे रहे बथेरे, पढ़ भाषण मात सुणाईआ। तूं सुणदा रिहों कर के वड्डे ज़ेरे, करवट आपणी ना कोए बदलाईआ। अन्तिम आएयों जन भगतां वेहड़े, घर साचे फेरा पाईआ। गुरमुख उच्ची कूक गज्ज के कहिण असीं तेरे, दूजा साईं ना कोए रखाईआ। अग्गे करीं ना हेरे फेरे, पिछली आदत लए बदलाईआ। जो चढ़ गए तेरे बेड़े, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। आस रख के सिँघ शेरे, शेर रूप गए वटाईआ। सब दे अन्तर चाउ
❋
❋
घनेरे, मन्दिर वेख ख़ुशी वखाईआ । उठ वेख केहड़े केहड़े, जो तेरा ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो हुक्मे अन्दर निखेड़े, तिन्हां प्रेम प्रीती मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे माण वड्याईआ। गज्ज जैकारा लाया नाउँ, निरँकार तेरा जस गाईआ। निमाणयां देणा सच्चा थाउँ, चरण मिले सरनाईआ। निउँ निउँ सारे लागण पाउँ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। लख चुरासी रुढ़्हदे पकड़े बाहों, डुब्बदे डुब्बदे लए तराईआ। पुरख अकाल बण के सिर रख ठंडी छाउँ, मेहर नज़र इक टिकाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा पिता माउँ, बालक नेत्र नैण रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद साडा सगला संग निभाईआ। रल मिल जैकारा गज्ज के लाया, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। उठ के भज्जी त्रैगुण माया, आपणा मुख भवाईआ। पंज तत वास्ता पाया, दोए जोड़ प्या सरनाईआ । बौहड़ी मैं भुल्ला उह ठाकर आया, जिस सब दी बणत बणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस खेल रचाया, निरगुण सरगुण धार बणाईआ। गुर अवतार जिस प्रगटाया, पीर पैगम्बर दए वड्याईआ। लख चुरासी जिस ने रचन रचाया, घट घट रिहा समाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ जिस वसाया, सो वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जिस दा सोहला हरिसंगत मिल के गाया, ख़ुशीआं नाम सलाहीआ। गज्ज गज्ज के गरज लगाया, गहर गम्भीर देवे वड्याईआ। जन्म जन्म दी मर्ज मिटाया, मंज़ल मुक्के पन्ध पराईआ। आपणा फ़र्ज़ तोड़ दए निभाया, फ़ज़ल करे बेपरवाहीआ। अचरज खेल इक रचाया, अचरज आपणा रूप वटाईआ। सच नाम सच जैकार सच सोहला सच गुरमुख जिस मुख गज्ज के लाया, सो मुख मुफ्त सतिगुर आपणी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मार्ग पन्थ इक सजाया, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। गवाही देवे नाल शहादत, सफ़ाई धुर दी इक भुगताईआ। साहिब सच्चे दी इक्को अबादत, अदाब अदब इक जणाईआ। परवरदिगार दी इक्को इबारत, जो आदि जुगादि लिखाईआ। पुरख अकाल दी इक्को सफ़ारश, जिस दी करे तिस आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा सद लाए सच अदालत, अदली राजा बण के बहि के कहि के सच्चा अदल कमाईआ।
१० माघ २०२० बिक्रमी भाग सिँघ दे घर पिण्ड बाऊ पुर ज़िला गुरदास पुर
मढ़ी गोर पुकारे कबर, देवे सच दुहाईआ। मैं लख चुरासी खाधा टब्बर, चारे खाणी भुक्ख बणाईआ। मैनूं अजे ना आया सबर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मेरे नाल रली मौत राणी अज़ल, दर दर घर घर वेख वखाईआ। जुग
❋
❋
चौकड़ी मुक्की ना मेरी मज़ल, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। श्री भगवान कर अदल, तेरे अग्गे इक अरजोईआ। मेरी करनी मात बदल, बदला दे चुकाईआ। मेहरवान कर फ़ज़ल, रहमत आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। मढ़ी गोर कहे मैं खाधा जग्ग, लख चुरासी झोली पाईआ। किसे नूं फूकया ला के अग्ग, कोई माटी हेठ दबाईआ। अजे ना मुक्की मेरी हद्द, लेखा सके ना कोए चुकाईआ। जुग चौकड़ी मैं रही लभ्भ, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चरणां रही ढट्ठ, ख़ाली झोली डाहीआ। कौण मेरी करे बस, बसता बन्न्ह वखाईआ। सब ने अग्गों किहा हस्स, ख़ुशीआं नाल समझाईआ। कलयुग अन्त आए पुरख समरथ, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। सृष्ट सबाई इक्को मार्ग दस्स, साचा राह दए समझाईआ। मढ़ी गोर दोहां तों बाहर लए रख, रक्षया करे हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देवे माण वड्याईआ। मढ़ी गोर करे पुकार, नैणां नीर वहाईआ। मैं खा खा थक्की गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आपणे विच दबाईआ। शाह सुल्तान मेटया नाम निशान, राज राजान नज़र कोए ना आईआ। नित नवित्त करदी रही ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला प्रभ मिले श्री भगवान, कवण होए सहाईआ। मेरा लेख मुकाए आण, रेखा पिछली दए बदलाईआ। सांझा देवे इक ज्ञान, सभना करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मढ़ी गोर कढ्ढे तरला, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर आपणे घर वर ला, वरयाम इक्को नज़री आईआ। लोकमात विच्चों कढ्ढ ला, मेहर नज़र इक टिकाईआ। तेरा मन्दिर वेखीए अड्डरा, जिस घर बैठे डेरा लाईआ। उह धाम सुहञ्जणा पधरा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे मुकाईआ। मढ़ी गोर मारे चीक, नाअरा हू हू लगाईआ। तेरे दर तों मंगीए भीख, खाली झोली अग्गे डाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच उडीक, वेला अन्तिम गया आईआ। सानूं वक्त सुहेला दस्स ठीक, ठाकर आपणा हुक्म वरताईआ। दूर दुराडा आएयों नज़दीक, दर घर साचे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। मढ़ी कहे जो मेरे अन्दर सड़दा, अग्नी तत जलाईआ। उह लख चुरासी वड़दा, जूनी जून भवाईआ। बिन भगत कोई ना वेख्या तरदा, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। तूं साहिब लख चुरासी घड़दा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गोर कहे जो कीता दफ़न, दफ़ा तेरा नाम लगाईआ। उते पाए ओढण कफ़न, कफ़नी तन ना कोए लगाईआ। बिन सूफ़ी साचा दर कोई ना मंगण, दरवेश अलख ना कोए जगाईआ। जन्म जन्म फिरना नंगण, सेल्ही टोपी
❋
❋
सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सानूं दे माण वड्याईआ। मढ़ी कहे जो मेरे उते सड़दा, अग्नी बालण भेंट चढ़ाईआ। फेर पाणी उते तरदा, वहिन्दा जाए वाहो दाहीआ। लभ्भे भेव ना आपणे घर दा, घर देवे ना कोए वड्याईआ। लेखा वेख्या जुग चार दा, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ । मानस जन्म मनुक्ख हार दा, हरि की सार किसे ना पाईआ। किनारा नज़र ना आए पार दा, मँझधार हड्डीआं रहे सुटाईआ । तीर्थ तट ना लेखा जाणे सच्चे यार दा, महिबूब मेल ना कोए मिलाईआ। जीव प्रानी कूक कूक पुकारदा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। लहिणा देणा चुक्के ना पुरख नार दा, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। मिले मेल ना तेरे प्यार दा, प्रेमी प्रेम ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गोर कहे जो मेरे अन्दर दब्बया, माटी उपर ढेर लगाईआ। अक्खीं फेर किसे ना लभ्भया, नज़र नैण ना कोए जणाईआ। गेड़े अन्दर भज्जया, मर जम्मे वाहो दाहीआ। पर्दा किसे मात ना कज्जया, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अन्त रखे ना कोई लज्जया, पार किनारा ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, जिस नाल साडी रुत्त सुहाईआ। साडी रुत्त सुहावणी, प्रभ सच्चे दीन दयाला। चौथे जुग पूरी करनी भावनी, पारब्रह्म पुरख अकाला। दर पकड़े सच्चा दामनी, दामनगीर हो रखवाला। इक्को मन्नी तेरी जामनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सच सदा कृपाला। सुण पुकार बोले भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। मढ़ी गोर कर ध्यान, हरि ध्यानी ध्यान लगाईआ। लेखा जाण जीव जंत जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा मार्ग लाए आण, देवणहार आप वड्याईआ। छोटे बाले कर परवान, साची करनी आप कमाईआ। अग्नी भेंट बलीदान, बल आपणा दए समझाईआ। हड्डीआं चुक्के कोई ना आण, ख़ाक जल ना कोए वहाईआ। लेखा मुका के वड मेहरवान, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई श्री भगवन्त, हरि साचा सच दृढ़ाइंदा। सच बणाए धुर दी बणत, घाड़त आपणी हथ्थ रखाइंदा। दे वड्याई जीव जंत, भगत भगवान रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा मूल चुकाइंदा। तेरा लहिणा मूल चुकाए मात, मढ़ी गोर दए वड्याईआ। जन भगतां जाए आप साथ, सगला संग निभाईआ। शब्द जैकारा बोल गाथ, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। चरण प्रीती बन्न नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देवे माण वड्याईआ। साची माण वड्याई आप दवाउँदा ए। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। जिस वेले गुरमुख वेहड़े तेरे चरण टिकाउँदा ए। सिड़ी बालण
❋
❋
नज़री आउँदा ए। परिवार बंस वेख वेख घबराउँदा ए। शहिनशाह इक्को हुक्म जणाउँदा ए। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच जैकार इक लगाउँदा ए। निरगुण हाज़र होवे आण, तेरा दुखड़ा दर्द मिटाउँदा ए। दर्शन दे श्री भगवान, तेरी भूमका भूम सुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। मढ़ी गोर पई हस्स, दर दर आपणी ख़ुशी मनाईआ। तेरा दरस पुरख समरथ, जुग चार ना कोई कराईआ। तेरे भगतां पिच्छे तैनूं वेखीए नाल अक्ख, अक्ख तेरे नाल मिलाईआ। साडा लेखा देणा हक़, हक़ो हक़ झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सच वड्याई माण दवाउँदा ए। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। अगला लेख भेव चुकाउँदा ए। जिस वेले गुरमुख आउँदा ए। बंस सरबंस नाल लिआउँदा ए। सज्जण मित्र जगत रलाउँदा ए। पिछले छड्ड सारे फिकर, घर तेरे सोभा पउदा ए। लख चुरासी विच्चों निक्कल, आपणा नाम प्रगटाउँदा ए। ओस वेले हरिसंगत मेरा करे ज़िकर, साची सिख्या इक समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाउँदा ए । जिस वेले गुरमुख आवेगा । तेरी भूमका चरण टिकावेगा। अर्थी उते सोभा पावेगा। फर्श ख़ाक नाल रलावेगा। अर्श इक्को वेखण आवेगा। दरसी साचा दरस दिखावेगा। मढ़ी गोर तेरी जुग जुग दी लग्गी हरस, सच हरसी आप मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। जद मढ़ी उते टिकाउणगे। मुख नंगा कर वखाउणगे। सोहँ गीत सुहागी गाउणगे। बण वैरागी शुकर मनाउणगे। जगत त्यागी घर साचे सोभा पाउणगे। सो गुरमुख वड्डे वडभागी, भागां भरीए तैनूं नाल रलाउणगे। तेरी किस्मत ओन्हां नाल जागी, जो मेरा नाम ध्यााउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाउणगे। साची करनी कर वखावांगा। मढ़ी गोर रुत्त सुहावांगा। नेत्र रो कोई ना पावे शोर, साचा रंग इक रंगावांगा। अग्गे पिच्छे सारे तोर, तुरत आपणा हुक्म मनावांगा। जन भगतां पकड़ हथ्थ आपणी डोर, तन्द इक्को इक जणावांगा। लोकमात आप बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी डेरा ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, दाता दानी इक्को इक अख्वाईआ।
१० माघ २०२० बिक्रमी मेला सिँघ मुनशा सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
भिन्नड़ी रैण उठ उठ कैहन्दी, हरिजनां हाल सुणाईआ। चढ़दा पहाड़ दक्खण दिशा वेखो लहिंदी, नेत्र नैण हरि खुलाईआ ।
❋
❋
जिस नूं पैगम्बर कैहन्दे अमाम मैहन्दी, सो महिबूब आपणा फेरा पाईआ। जिस दी जोत आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहिंदी, नित नवित्त आपणी कार कमाईआ। जिस दे चरण सरन दो जहान सृष्टी पैंदी, गुर अवतार सीस झुकाईआ। मैं वी ओस दा भाणा सहिंदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे उठ गुरसिख, सिख्या इक दृढ़ाईआ। जिस दा नानक गोबिन्द लेखा गए लिख, सो आया साहिब सच्चा माहीआ। बिन धुर दे नेत्र पए ना दिस, दोए लोचण ना कोए वड्याईआ। सब नूं सुत्ता दे कर पिट्ठ, बिन भगत ना कोए दर्शन पाईआ। साहिब सतिगुर नाल करो हित्त, प्रेम प्रीती इक रखाईआ। दो जहानां बणे पित, गोद सुहञ्जणी लए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल आया नूर अल्हाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे गुरमुख गुरदेव, हरि करता नज़री आईआ । आदि जुगादी अलख अभेव, अपरम्पर बेपरवाहीआ। साहिब सुल्तान वड देवी देव, देव आत्मा होए सहाईआ। वसणहारा सदा नेहचल धाम नेहकेव, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। देवणहारा धुर दा मेव, शब्द वस्त नाम वरताईआ। साची करो इक्को सेव, सेवक सच्ची सेव दृढ़ाईआ। एहदे नाल मिल के खोलो्ह आपणा भेव, पर्दा विच्चों लओ चुकाईआ। कोई लोड़ ना रहे गौण दी जेहव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा सांझा इक अख्वाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं की कुछ दस्सां, दस्सण विच किछ ना आईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, हस्सदयां रोदयां समझ कुछ ना आईआ। हो निमाणी निउँ निउँ साहिब दी चरणी ढट्ठां, ढहि ढहि शुकर मनाईआ। मैं वेखण वाली चौदां लोक चौदां तबकां हट्टां, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। वाहो दाही कमली हो के नट्ठां, बण के पांधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर होवे सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे गुरमुख सईओ, पुरख अकाल नज़री आईआ। आपणा आप आपे मेलो, विच विचोला रहिण कोए ना पाईआ। साचे मन्दिर ओस दे खेलो्ह, जिस मन्दिर ख़ालक बहि के ख़लक बणाईआ। जो कुछ लैणा सो इस तों लै लओ, देवणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं दस्सां बोल, आपणा बल धराईआ। हब कुछ वस्त इस दे कोल, दाता दानी नज़री आईआ। जे भण्डारा देवे खोल्ह, देंदयां तोट रहे ना राईआ। मेहरवान हो के जे अन्तर जाए मौल, मौला आपणा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा सांझा पीर गुसाईंआ। गुरसिख कहिण सुण भिन्नड़ी रैण, धन्न तेरी वड्याईआ । जो सानूं आई कहिण, कहि कहि रही समझाईआ। असीं इस तों लईए लैण, झोली सारे अग्गे डाहीआ। वेहला कदी ना दईए बहिण, अट्ठे पहर मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
साडी सेवा रिहा कमाईआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा साक संबंध, नाता भगतां नज़री आईआ। तूं साहिब सतिगुर वेख चढ़या अगम्मी चन्द, सब नूं दित्ता आण सुणाईआ। असीं वेख के होए अनन्द, घर वज्जी नाम वधाईआ। प्रभ मिल्या इक बख्शंद, बख्शिश साची झोली पाईआ । पूरब जन्म दी टुट्टी लए गंढ्ढ, अग्गे आपणा संग निभाईआ। लख चुरासी विच्चों समझ आई असीं ओहो रूप हँ, जो ब्रह्म रिहा अख्वाईआ। इक्को डोरी इक्को तन्द, इक्को जोड़ा जोड़ जुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा लेखे लाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं दस्सां हाल अनोखा, सच सच्च जणाईआ। आदि जुगादि अछल अछल्ल सब नाल करदा आया धोखा, आपणा पल्लू ना किसे फड़ाईआ। लोकमात आपणे मिलण दा किसे ना देवे मौका, चोरी चोरी वेख वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द अगम्मी देंदा रिहा होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मैं वेख्या इक्को मिल्या मौका, जो कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दे कोल अगम्मी नौका, नईआ नज़र किसे ना आईआ। ढईआ होया पार ला के ढौंका, गोबिन्द गुर गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेस वटाईआ। भिन्नड़ी रैणनड़ीए तेरी सुण के बात, बातन आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरी वड्याई तेरी रात, राती रुत्ती सोभा पाईआ। तूं सच स्नेहड़ा दित्ता आख, अक्खर अक्खर ढोला गाईआ। असीं पुरख अबिनाशी वेखीए साख्यात, साहिब सज्जण नज़री आईआ। इकट्ठे हो के करीए अरदास, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं साडे वसणा पास, जग विछड़ कदे ना जाईआ। कोटन कोटि जन्म पिच्छों पूरी होई आस, आसा तृष्ना दे बुझाईआ। उफ़ हाए ना कोई काश, हौका लै ना कोए जणाईआ। जन भगतां मिलण दा तेरा कम्म खास, दूजी मंग ना कोए मंगाईआ। चरण प्रीती दे नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। श्री भगवान कहे शाबाश, शहिनशाह ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरे गुरमुख भाई, भगवन वेख साहिब सुल्ताना। जिस दे घर वज्जे वधाई, सच्चा नाद धुन नाम तराना। उस दा दर्शन करो चाईं चाईं, नेत्र नैण होए मस्ताना। निउँ निउँ लागो प्रभ दे पाईं, दो जहान मिले माणा। ढोला गाओ चाईं चाईं, तूं हैं साहिब विष्नूं भगवाना। जिस आदि जुगादि रचाई, ब्रह्मा शंकर दित्ता दाना। लख चुरासी वंड वंडाई, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर प्रधाना। जिमी असमानां रचन रचाई, सूरज चन्द प्रकाश भाना। चारे बाणी राग अलाई, चारों कुंट झुलाए निशाना। दिवस रैण रंग रंगाई, घड़ी पल वेखे मार ध्याना । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों भिन्नड़ी रैण इक्को नज़री आई, जिस मिल्या शाह सुल्ताना। जन भगतां दस्से चाईं चाईं, घर ख़ुशीआं मंगल गाए गाणा। पुरख अकाल इक गुसाईं, जिस निरगुण जोती पहरया बाणा।
❋
❋
चल के आया धुर दा माही, जिस दा सचखण्ड टिकाणा। जन भगत पकड़े बाहीं, गोद उठाए जिउँ पिता बाल अञ्याणा। मेल मिलाए सहिज सुभाई, औझड़ राह ना कोई विखाणा। मैं वेख्या उस दे ताईं, जोती नूर जगे महाना। मस्तक दिसे ना कोई शाही, ललाटी इक्को रंग वखाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवाना। भिन्नड़ी रैनड़ीए तेरा गाईए जस, जन भगत रहे सुणाईआ। जिस मिलाया पुरख समरथ, साहिब सतिगुर सच्चा माहीआ। सृष्ट सबाई सुत्ती साडी खोल्ही अक्ख, आखर वेला दित्ता जणाईआ। उस दी चरणी जाईए ढट्ठ, जिहड़ा ढट्ठयां लए उठाईआ। आपणा दुखड़ा देईए दस्स, जो दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे मात सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे दस्सो आपणा दुःख, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। प्रभ सब दी मेटे भुक्ख, भुक्ख्यां भुक्ख गंवाईआ। उस दे कोलों काहदा लुक, जो घर घर बैठा डेरा लाईआ। बण जाओ साचे एहदे पुत्त, पिता पूत आपे होए सहाईआ। आदि जुगादी एहो मुढ्ढ, डाली पत्त रिहा महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर देवे हथ्थ टिकाईआ। भगत कहिण भिन्नड़ी रैण प्यारी, तेरी मुहब्बत नज़री आईआ। जिस लेखा दस्सया जोत निरँकारी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। असीं रल के सारे करीए त्यारी, तुरत आपणा बल प्रगटाईआ। जा के चरण करीए निमस्कारी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। साडी तेरे हथ्थ सिक्दारी, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। आवण जावण लग्गा दु:ख भारी, लख चुरासी रही सताईआ। जन्म कर्म दी पहलों कट बीमारी, अगला हाल फेर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दे वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे तुसीं दस्सो हाल, आपणा आप जणाईआ। उह साहिब बड़ा दयाल, दीन दयाल नाउँ धराईआ। तुहाढ्ढा झगड़ा मुकावे काल, मौत नगारा ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ । उस नूं मिल के होर करनी ना पए भाल, लभ्भण कोई किते ना जाईआ। जिस दे घर सोहण शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा लाईआ। जिस दी सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड इक्को इक वखाईआ। सो स्वामी निरगुण हो के बदले पिछली चाल, मार्ग आपणा इक लगाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, जन भगतां रिहा तराईआ। मैं वी तुहाढ्ढे नाल मिल के करां सवाल, बेनन्ती इक्को इक जणाईआ। प्रभू मैनूं भगतां रखी सदा नाल, मेरा भिन्नड़ा रूप मेरे अन्धेरे विच्चों नज़री आईआ। मैं वेखां गुरमुख तेरे लाल, लालां विच्चों लाल जो बैठे रंग चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी हो कृपाल, मेहरवान हो के कहे दयाल, दोहां दा पूरा करां सवाल, घाल आपणी तुहाढ्ढी झोली पाईआ।
❋
❋
११ माघ २०२० बिक्रमी मुनशा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
चन्द सितार कहे मेरे ख़ालक ख़लक, मख़लूक तेरी नज़री आईआ। तेरा नूर नज़र ना आया उते फ़लक, ज़हूर मिली ना कोए रुशनाईआ। तेरी किरपा तेरे सहारे रहे लटक, तन्दी डोर ना कोए बंधाईआ। जुग चौकड़ी दरस तेरे नूं रहे भटक, भटकणा सके ना कोए मिटाईआ। तेरे प्रेम दा मिल्या ना सच्चा इश्क, हकीकी रूप ना कोए वखाईआ। साचा नज़र ना आया इष्ट, मिल्या मेल ना बेपरवाहीआ। नेड़े हुंदयां खोल्ही ना किसे दृष्ट, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। तेरा खेल वेखदे रहे विच सृष्ट, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सुणदे रहे तेरी सिफ्त, सिफ्ती सिफ्त वड सिफ्त सलाहीआ। तेरे हुक्मे अन्दर हो के र्गिफ़त, बन्धन धुर दा रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे वखाईआ। चन्द सितार कहे सुण साहिब निरगुण, निरवैर तेरी सरनाईआ। साडा रूप अगम्मी धार सरगुण, सति सरूप विच्चों प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना जाणयां तेरा गुण, पर्दा भेव ना कोए उठाईआ। चुप्प चुपाते बैठे हो के मुन, राग नाद ना कोए अलाईआ। सुन्न समाधी अन्दर होए सुन्न, साची सेव ना कोए कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साडे वेंहदयां भगत भगवान लईं चुण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे चुकाईआ। चन्द सितार कहिण असीं होए पुट्ठे, मुख तेरे वलों भवाईआ। विछोड़े अन्दर गए कुट्ठे, दु:ख सके ना कोए मिटाईआ। साडी वारता आण कोई ना पुच्छे, दुखड़ा सुणन कोए ना जाईआ। तेरे दवारे ओहले लुके, सनमुख रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे दे वड्याईआ। चन्द सितार कहे साडी निकम्मी चमक, जीव जंत नज़री आईआ। भेव ना पाया जिस बणाई बणत, प्रभ मिल्या ना बेपरवाहीआ। होया विछोड़ा धुर दे कन्त, अंगीकार ना कोए कराईआ। साची बणी ना अजे बणत, घाड़त घड़न ना कोए घड़ाईआ। समझ ना आए आपणे अन्त, प्रभ होए कब सहाईआ। दर दरवेश होईए मंगत, बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग रंगाईआ। चन्द कहे सुण नन्न्हे सितार, तैनूं सच सच्च जणाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, नज़र साडे वल उठाईआ। निरगुण निरवैर लै अवतार, जोती जोत करी रुशनाईआ। इक नौ दा कर्ज़ उतार, पूरब लेखा लेखे पाईआ। लहिणा मेट गुरू अवतार, पैगम्बरां आपणे राह चलाईआ। साची करनी कर निरँकार, निरवैर खेल खलाईआ। परवरदिगार हो मेहरवान, मुहब्बत साडे नाल कराईआ। लोकमात पैज स्वार, साची बणत रिहा बणाईआ । आपणे तन कर शृंगार, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। सितार कहे सुण सज्जण
❋
❋
चन्द, मैं वेख वेख बिगसाईआ। श्री भगवान हो बख्शंद, बख्शिश साडे उते कमाईआ । निरगुण सरगुण हो के लाया अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। छाती नाल लगाए ख़ुशी कीता बंद बंद, साची बणत रिहा बणाईआ। सब दी पूरी करनहारा मंग, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद साची पैज रखाईआ। चन्द कहे सुण सितारे मीत, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। मुहम्मद दस्स के गया प्रभ दी रीत, परवरदिगार भेव चुकाईआ। जिस दा काअबा सच मसीत, हुजरा इक्को इक वड्याईआ। जिस दा निशाना सच्चा ठीक, तीर निराला बाण वखाईआ। जो जगत अन्धेरा मेटे तारीक, साचा नूर चन्द चमकाईआ। जिस दी सदा धार बरीक, सत सतार दए प्रगटाईआ। जिस दे वसे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस दी कोई ना समझे रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ । ना होए कदे पलीत, पाक रसूल इक अख्वाईआ । सो साडे नाल करे प्रीत, नीला फ़लक रूप वखाईआ। ख़ालक निशाना वेखे ठीक, तन चोली इक हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सितार कहे सुण चन्द चंगेरे, मैं चंगी तर्हां समझाईआ। लोक परलोक जिस दे घेरे, तबक सबक जो रिहा पढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दे खेड़े, दो जहान खेल खलाईआ। आदि जुगादि जो बन्ने्ह बेड़े, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। गुर अवतार जिस दे चेरे, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। उह करे हक़ नबेड़े, सब वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम लाए डेरे, घर साचे सोभा पाईआ। लख चुरासी देवे गेड़े, मुरीद मुर्शद लए तराईआ। दूर दुराडा आए नेड़े, नेड़न नेरा नज़री आईआ । दो जहान बण दर दलेरे, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। चन्द कहे सितार तेरी समझ निक्की, वड्डे भेव कोए ना पाईआ। परवरदिगार धार रखे निक्की, दो जहान आर पार वखाईआ। करे खेल इक अनडिठी, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। इक्को गोबिन्द दी मैं पढ़ां चिट्ठी, जिस उते हरफ़ जगत नज़र ना आईआ। बिन कागद बिन हल्कारे दिती, मोहर उते ना कोए लगाईआ। जिस दी धार अगम्मी लिखी, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सितार कहे चन्द दस्स उह लेख, जो नेत्र नैण निहालया। तूं इन्हां अक्खां ल्या वेख, दूर दुराडे सच मतिवाल्या। गोबिन्द खेडे केहड़ी खेड, मिले मेल पुरख अकालया। की सुनेहड़ा दित्ता भेज, सच संदेसा इक सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखा ल्या। चन्द कहे सुण सितार मेरे, मैं सच दयां जणाईआ। गोबिन्द सूलां सत्थर कर चंगेरे, आसण सोहणा इक विछाईआ। खंजर कढ्ढ आपणे हथ्थ विच फेरे, सीस उपर आप लगाईआ। नोक नाल मस्तक छेड़े, धार प्रेम प्रीत वहाईआ। छोटी
❋
❋
उँगली नाल लिख्या कर के वड्डे जेरे, कागद कलम ना कोए वखाईआ। इक्को अक्खर पाया निरँकार मैं चढ़या तेरे बेड़े, तूं बेड़ा मेरा आप चलाईआ। मैं वसया तेरे वेहड़े, तूं मेरा घर वसाईआ । इक्को कीते कौल बथेरे, गिणती होर ना कोए वधाईआ। श्री भगवान किहा मैं सद वसां तेरे खेड़े, काया बुत्त मिले वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सितार कहे की गोबिन्द लिखी धार, ख़ून आपणा रंग रंगाईआ। चन्द कहे मैं गुजरी चन्द प्यार, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। दोहां मिल के बणी इक कतार, सतर रूप ना कोए वखाईआ। सजदा करन चन्द सितार, दोवें सीस झुकाईआ। गोबिन्द कहे तूं मेरा पुरख अकाल, पिता इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल कहे तूं मेरा लाल, नूर नुराना नूर इलाहीआ। गोबिन्द कहे मेरा इक सवाल, सच तेरी झोली पाईआ। मेरे नालों प्यारे रखीं मेरे गुरमुख लाल, जिन्हां विच्चों मेरा रूप नज़री आईआ। उन्हां आपणी गोदी रखीं संभाल, मैं तेरी भेंट चढ़ाईआ। उह चन्द चमकण विच जहान, सितारे तेरी डोरी नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। चन्द सितारे दोवें कहिण, कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। असां आख्या शायद प्रभ सानूं आए लैण, साडा लहिणा दए मुकाईआ। जां वेख्या भगतां बणया सज्जण सैण, साक इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चन्द कहे सितारे उठ, उठ आपणा हाल सुणाईआ। जन भगतां उते भगवन रिहा तुठ, मेहर नज़र टिकाईआ। उस दे कोल फोलीए आपणा दुःख, दुखियां दर्द वंडाईआ। कोटन कोटि जुग अग्गे बैठे रहे चुप्प, साडी सार किसे ना पाईआ। सितारा कहे असीं गुरमुखां वांग बणीए उहदे पुत्त, प्रेम प्रीती चरणां नाल निभाईआ। कर किरपा जे सानूं लए चुक्क, पिछला दु:ख देवे गंवाईआ। चन्द कहे चल वेखीए उस दा मुख, जो नूर नूराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। तारा कहे चन्द की होया, हालत मैनूं समझ ना आईआ। पुरख अबिनाशी कदे ना सोया, जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाईंआ। साडी पुकार विच्चों सानूं दित्ता ढोआ, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। निरगुण सरगुण बण के नवां नरोआ, नौजवान खेल कराईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जिस ने मोहया, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी आसा पूर कराईआ। चन्द कहे सितार साडी पूरी आसा, प्रभ मंगया दान झोली पाईआ । क्यों असां भगतां वेख्या हुन्दा तमाशा, जो भगवन नाल रहे कराईआ। सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सुत्ती रातां, असां जाग जाग आपणी अक्ख खुल्हाईआ। निक्कीआं निक्कीआं वड्डीआं वड्डीआं दोहां दीआं सुणीआं बातां, जो आपस विच रल मिल ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, देवे सर्ब माण वड्याईआ। चन्द कहे सितारे हुण नहीं उहला, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। उठ वेख जिस नीली धार तन विच पाया चोला, सितार चन्द दोवें छाती उते लगाईआ। एहो प्रभू साहिब सतिगुर सच्चा ढोला, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। एहो नूर अगम्मी मौला, जो हर घट रिहा समाईआ। जिस ने साडा तोलण तोला, तराजू आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां सुणाया इक्को धुर दा ढोला, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै कार अल्हाईआ। सब दा बणया इक विचोला, दो जहानां वेख वखाईआ। भगत दुआर भगवन खोल्हा, प्रेम प्रीती वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब दा सबब नूरी रब्ब, झब्ब आपणा राह वखाईआ।