१२ माघ २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
जगत शस्त्र करन पुकार, शाह पातशाह अग्गे अरज़ोईआ। साडी पैज प्रभ संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सानूं गोबिन्द गया उतार, अग्गे मिले ना कोए वड्याईआ। तन नाल करदे रहे शृंगार, पंज तत मिल मिल सोभा पाईआ। आपणी तिक्खी दस्सदे रहे धार, तेरी धार ना कोए समझाईआ। सीस धड़ उते करदे रहे वार, वारता बणी जगत लोकाईआ । अन्तिम सारे गए हार, आपणा बल ना कोए जणाईआ। तेरा खेल हरि निरँकार, निरगुण निरवैर अजीब नज़री आईआ। जोती जामा लै अवतार, काया माटी तन ना कोए प्रगटाईआ। शस्त्र वस्त्र ना कोए आधार, अस्व अस्वार सोभा कोए ना पाईआ। तेरी खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। सारे वेख होए हैरान, नेत्र नैण नैण उठाईआ । ना कोई खड़ग खण्डा किरपान, खंजर हथ्थ ना कोए चमकाईआ। ना कोई चिला तीर कमान, भथ्था कंध ना कोए बंधाईआ । ना कोई अस्व गज होए अस्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे इक वड्याईआ। शस्त्र कहिण साडा पूरा ना होया शौक, शहिनशाह अंग ना कोए लगाईआ। जिस दी कोई कहाणी ना गाए ज़ौक, लतीफ़ा काफ़ी सके ना कोए बणाईआ। साडी कोई ना पहुंचे पहुंच, नेड़े हो ना हाल सुणाईआ। अन्तिम कलयुग ख़ाली जांदे दिसदे औंत, साडी जड़्ह ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की निरगुण खेल रचाईआ। शस्त्र कहिण साडी सुण पुकार, सच सच्च रहे दृढ़ाईआ। तूं साहिब दाता सिरजणहार, निरवैर तेरी सरनाईआ। मेहरवान हो कर प्यार, परम पुरख आपणे अंग लगाईआ। श्री भगवान करे ख़बरदार, सच संदेसा इक समझाईआ। सारे शस्त्र करो निमस्कार, बिस्तरा आपणा बन्न्ह धराईआ। इक उठाओ आपणा सज्जण मीत मुरार, जिस नाल तुहानूं मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच रिहा जणाईआ। सच संदेसा दे श्री भगवान, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। परम पुरख
❋
❋
कोल किसे कम्म ना आए किरपान, खण्डे खड़ग चले ना कोए चतुराईआ। तीर भथ्था दिसे ना कोए निशान, निशाना इक्को इक चलाईआ। जा के आपणा दस्सो हाल, अहिवाल हरि जू रिहा बणाईआ। मित्र प्यारे करो भाल, जो बैठा मुख छुपाईआ । चक्र सुदर्शन आपणे ल्याओ नाल, जिस मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। सारे कहिण उठ चलीए राह, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। ओस नाल करीए सलाह, जिस नूं मिले माण वड्याईआ। गुर अवतार जिस नूं रहे उठा, आप आपणा संग रखाईआ। जो भगतां होए सहा, दुरबाशे माण मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। उठे चल पांधी राही, आपणा पन्ध मुकाईआ । पैंडा मुकया थल अस्गाही, समुंद सागर चरणां हेठ दबाईआ। नज़री आए बेपरवाही, बेपरवाह खेल वखाइंदा। चक्र सुदर्शन चरणां हेठां जिस रख्या दबाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सारे कहिण चक्र सुदर्शन उठ, उठ आपणी लै अंगड़ाईआ। श्री भगवान तेरे उते रिहा तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ । साडी कोई ना करे पुच्छ, बलहीण रहे कुरलाईआ। तूं क्यों दूर दुराडा रिहा लुक, लुकवीं खेल कराईआ। साडा बल गया मुक्क, ज़ोर नज़र ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा वखाईआ । चक्र सुदर्शन कहे मैं की जाणां, राह खहिड़ा नज़र ना आईआ। मेरा अग्गे काग़ज़ां उते नावां, अक्खरां नाल मेरी वड्याईआ । ना कोई लग्गीआं लत्तां बाहवां, पांधी हो के पन्ध ना कोए मुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल दीआं माणां ठंडीआं छावां, घर साचे सोभा पाईआ। क्यों विछोड़ा देवां पुत्तरां मावां, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। चक्र सुदर्शन कहे मैं उंगलां उते नहीं भौंणा, चक्र दे ना कोए हिलाईआ। मैं नहीं मारना कोई जगत रौणा, रावण नाल ना करां लड़ाईआ। मैं नहीं कृष्न काहन हथ्थ आउणा, जो गोपीआं रास रचाईआ। मैं नहीं लख चुरासी डेरा ढाउणा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। कलयुग अन्त मैं इक्को मंग मंगाउणा, श्री भगवान अग्गे सीस झुकाईआ। किरपा कर जे मेरी सेव लगाउणा, साची सेवा दे दृढ़ाईआ। जिथ्थे शस्त्र खण्डा जगत कटार कम्म नहीं आउणा, ओस धाम होवां सहाईआ। बाहरों मेरा रूप नज़र ना आउणा, रेख रंग ना कोए रखाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर कर के जन भगतां अन्दर मैनूं टिकाउणा, जिस घर मिले माण वड्याईआ। दिवस रैण तेरा दर्शन पाउणा, जोती जोत मिले रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारा फड़ के बाहर कढ्ढाउणा, बल आपणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। चक्र सुदर्शन कहे मेरे भगवान, मैं साची सच जणाईआ। जन भगतां दे मेरा
❋
❋
दान, अन्दरे अन्दर मिले वड्याईआ। काया बंक इक म्यान, जिस विच वड़ के सोभा पाईआ। अन्दरों कढ्ढां कूड़ तुफान, जूठा झूठा डेरा ढाहीआ। माया ममता मोह मिटे निशान, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। काम क्रोध ना होए बलवान, भय भउ इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे माण वड्याईआ। चक्र सुदर्शन कहे किरपा कर, प्रभ तेरे अग्गे अरजोईआ। जन भगतां अन्दर मैनूं धर, जिस दर वेखे अवर ना कोईआ। मैं अट्ठे पहर रिहा लड़, दिवस रैण करां लड़ाईआ। जे कोई विकार अग्गे जाए खड़, मूँह दे भार दयां सुटाईआ। कूड़ी क्रिया साफ़ कर, सच सुच्च महल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। चक्र कहे मैं तेरा दरस, हरि दरसी मंग मंगाइंदा। मेरे उते कर तरस, रहमत झोली तेरी पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मेरा पूरा ना होया फ़र्ज़, साची सेव ना कोए लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे कोलों पूरी करदे रहे आपणी ग़रज़, मेरी आसा पूर ना कोए वखाइंदा। सच पुच्छें मेरा हुन्दा रिहा हरज़, हर्जाना कोई ना झोली पाइंदा। वेखीं पुरख अकाल हुण ना देवीं वर्ज, वजह आपणी सच बताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तेरी आस रखाइंदा। चक्र सुदर्शन कहे मेरा वेख चक्र, चक्रवरती इक्को नज़री आईआ। तेरयां भगतां मेटां सारा फ़िकर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जिस ज़िकरीए चीर पवाया तेरा कर के ज़िकर, सो ज़ाकर आपणे रंग रंगाईआ। तेरी धारों निरगुण हो के आया नित्तर, निरवैर हो के सेव कमाईआ। मैनूं कोई लोहा धात ना बणाए पित्तल, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। सिकलीगर कोई ना करे सिकल, चमक नाल चमक ना कोए प्रगटाईआ। मैं आदि जुगादी धुर दा तेरा मित्र, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। चक्र सुदर्शन कहे मैं वेखां ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई करां रंड, लख चुरासी सीस कटाईआ। प्रभू बिन तेरयां भगतां मैनूं मिले ना कोई अनन्द, भज्ज दौड़ मेरी कम्म किसे ना आईआ। पिछली रीती प्रभ तेरे नाल दिती छड्ड, मार्ग अग्गे इक्को दे वखाईआ। हुण मैं नहीं कटणे किसे दे हड्ड, नाड़ी रत्त ना कोए वहाईआ। मैं बण के तेरी यद, सेवा करां चाईं चाईंआ । जन भगतां अन्दर मैनूं रख, घर घर विच दे बहाईआ। मैं खोल्ह के वेखां तेरी अक्ख, सैनत तेरे नाल मिलाईआ। तिक्खा वार करां झट पट, कूड़ी क्रिया कट वखाईआ। सिर मेरे हथ्थ देणा रख, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सगला संग निभाईआ। श्री भगवान कहे मैं दया कमावांगा। चक्र सुदर्शन तेरा चक्र, काया चक्री विच चलावांगा। सच दवारयों तैनूं पकड़, साची सेव लगावांगा। तेरा लेखा चुक्के जगत अक्खर, निष्अक्खर धार मिलावांगा। तेरा वेख
❋
❋
ज़रा बकतर, पुख़ता रंग इक चढ़ावांगा। तेरा लहिणा देणा इक्को अकसर, असलीअत विच्चों समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तेरा माण रखावांगा। सच तेरा माण रखाएगा । श्री भगवान दया कमाएगा। गोबिन्द लेखा पूर कराएगा। सच कटार तेरा रूप वखाएगा। तिक्खी धार आप बणाएगा । तन गात्रे विच टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक लगाएगा। साची सेव प्रभू लगावेगा। जन भगतां मेल मिलावेगा। फड़ बाहों अन्दर बहावेगा। अट्ठे पहर तेरा चक्र चलावेगा। ख़ौफ़ ख़तरा सर्ब हटावेगा। जेहड़ी किरपा नानक कीती अंगद, अंगद कीती अमरदास साल बहत्तरां बहत्तरां सालां विच्चों बहत्तर सिख बहत्तर बहत्तर बहत्तर नाड़ी विच्चों रोग मिटावांगा। साची मुट्ठी हथ्थ विच पकड़, चारों कुण्ट भवावांगा। जिस नूं लग्गी नहीं कोई लक्कड़, काठ वंड ना कोए वंडावांगा। प्रेम प्रीती अन्दर जकड़, जुगती आपणी नाल चलावांगा। तैनूं सीस निवावण खण्डा खड़ग जगत कटार तेरी पैरीं पावांगा। तेरी वेखां चाल मटक मटक, छैल छबीले तेरा रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद तेरा माण वधावांगा। श्री भगवान मैं भगतां अन्दर वड़ांगा। निर्भय हो के चढ़ांगा । सच दवारे खड़ांगा। पिच्छे मूँह कर के हेठां, पंजां चोरां नाल लड़ांगा। कर के मिट्ठा कौड़ा रीठा, तेरे अग्गे धरांगा। तूं नज़रीं आएं नेता, निरवैर तेरी सेव करांगा। मैनूं गोबिन्द दा उह आया चेता, चेते विच्चों तेरा नाम वरांगा। जो माछूवाड़े सुत्ता जंगलां विच खेता, खिती कंडयां हेठ धरांगा। जिस वेले मैं पैंदी अर्जण वेखी रेता, ओस भाणे नूं आपे बहि बहि जरांगा। जे तूं किरपा निधान हो के भगतां नाल कीता हेता, मैं वी हितकारी हो के लड़ांगा। एसे कर के जुग चौकड़ी किसे ना दस्सया भेता, भेती हो के अन्दर वड़ांगा। गोबिन्द नाल मेरा पिछला लेखा, मुड़ के उंगलां उते ना चढ़ांगा। तेरयां सिखां नूं निक्का हो के वेखां, वेख वेख आपणी रीझ पूरी करांगा। बालां वांगां ओन्हां नाल खेडां, निक्की खिड़की थाणीं घर जा के साहमणे खड़ांगा। जे तेरे नालों छुटदी दिसे बिरती, फड़ बाहों नाल जड़ांगा। जिहनूं कैहन्दे सुरती निरती, निरत सुरत दोवें बहि के वरांगा। मैं बड़ा वड्डा प्रकृती, किरत कार आपणी करांगा। मैं प्रेम प्यार दा बड़ा हिरसी, हवस आपणी झोली भरांगा। जिस वेले इक्कीआं दी वीह सौ इक्की बिक्रमी मनाई जाए पहली बरसी, बरसात वांगूं मेघ हो के वरांगा। जे तेरे दुआर हो गए भरती, तिन्हां दे नाल मिल के अन्दर बाहर ख़ूब लड़ांगा। एह बात नहीं कोई घड़ती, सच कहाणी आपणी कहवांगा। मेरी धुर दी लग्गी शर्ती, शहिनशाह तेरे हुक्म अन्दर रहांगा। जे मेरा माण रखदा ओस वेले कोई ना रुढ़्हदा विच सरसी, सर जल थल अस्गाह सारे पार करांगा। मेरा खेल विच अर्शी, फ़र्शी हो के जन भगत सुहेले वरांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा
❋
❋
वर, सदा सदा सद तेरी सेव करांगा। तेरी सेव करां आख़र, अख़ीर इक्को वार जणाईआ। मेरा भेव ना पाए शस्त्र शास्त्र, शरअ समझ किसे ना आईआ। शस्त्रां वाले कोटन कोटि घोड़यां उते गए जीनां पा के पाखर, लोकमात वेस वटाईआ। तीर कमाना किसे दी रहिण ना दिती आकड़, सिर सके ना कोए उठाईआ। श्री भगवान मैनूं इक्को वरते भगतां दी ख़ातर, साचा हुक्म इक जणाईआ। एसे कर के मैं वड्डा चातर, छोटयाँ मोट्टयां नाल ना अक्ख रलाईआ। मेरा खेल सदा बातन, ज़ाहर रूप ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान बणाए मेरा साथन, सगले साथी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चे दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा कदे ना करे निरासन, निराशा आसा विच बदलाईआ।
१३ माघ २०२० बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
परवरदिगार दर आए बरदे, बंदगी बन्दना सीस निवाईआ। निरभउ तेरे कोलों सारे डरदे, नेत्र नैण रहे शरमाईआ । अन्दरे अन्दर तेरा कलमा पढ़दे, हू हू अवाज़ लगाईआ। ना जीउदे ना दिसण मरदे, सोच समझ ना कोए रखाईआ। मक्के काअबे आए फिरदे, भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे समझाईआ। दर तेरे आए महिबूब, मेहरवान तेरी सरनाईआ। सच महल वेख अरूज, कदम बोसी सीस कराईआ। साडे कोल ना कोए सबूत, सच सच्च देईए जणाईआ। ख़ाली होया अन्त कलबूत, काया कूड़ रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, घर सच मिले वड्याईआ। तेरे दर करन अपील, भज्जे आऐ वाहो दाहीआ। बन्दना कर ज़बराईल, निउँ निउँ लागे पाईंआ। माण टुट्टा असराफ़ील, इस्म आअज़म ना कोए रखाईआ। नेत्र रोवे मेकाईल, मुकम्मल आपणा हाल जणाईआ। करे दरोही इज़राईल, ज़बरदस्त तेरे अग्गे ना कोए वड्याईआ। तेरा वेख के वस्त्र नील, परवरदिगार ओट तकाईआ । तेरा जोबन छैल छबील, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। तेरी समझे ना कोए दलील, सोच जगत ना कोए रखाईआ। ख़ाली वेख मक्का मदीन, धीरज धीर रही ना राईआ। नज़र आया साबत ना दीन, दीन दुनी विच्चों तेरा रूप ना कोए जणाईआ। हो के जाबर बण मस्कीन, दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दे सरनाईआ। दे सरनाई परवरदिगार, इक्को तेरी ओट रखाईआ। पीर पैगम्बर तैनूं दस्स के गए सांझा यार, साहिब सभना इक गुसाईआ। लोक परलोक तेरा खेल न्यार, तबक सबक इक पढ़ाईआ । काग़ज़ कलम तेरा
❋
❋
आधार, लेखा लेख काली छाहीआ। लख चुरासी तेरा नूर उज्यार, जलवा घट घट नज़री आईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरे सेवादार, सदा सद सेव कमाईआ। दर दवारे दे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नेत्र रोंदे वेख के आए मज़ार, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। मक्का काअबा दिसे ख्वार, ख़ालक रूप ना कोए वखाईआ। प्रेम प्रीती पए ना कोई आबशार, चश्मा करिशमा नज़र कोए ना आईआ। तफ़ैल दिसे ना कोई वफ़ादार, तालब रूप ना कोए वटाईआ । ऐब भरया सर्ब हँकार, गुनहगार दिसे लोकाईआ। बीवी ख़ावंद ना कोए प्यार, तीवीं मर्द ना कोए वड्याईआ। नीवीं अक्खां शरमसार, लोचण नैण ना कोए उठाईआ। हुजरे हक़ ना कोए आधार, लाअनत घर घर डेरा लाईआ। माअरफ़त विच मिले ना महिबूब यार, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। आरफ़ सारे करन पुकार, तुआरफ़ सके ना कोए कराईआ। सफ़ारश साडी करे ना मुहम्मद यार, अन्तिम बैठा मुख भवाईआ। ख़ाली वेख महल मुनार, मुड़ के आए वाहो दाहीआ। तेरे दर सच्ची पुकार, पुनह पुनह सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी ओट रखाईआ। चार कहिण वेखी चार यारी, चारों कुण्ट नज़र कोए ना आइंदा। जगत काअबा कूड़ हँकारी, सच महिराबा नूर ना कोए चमकाइंदा। शाह नवाब ना दिसे कोए सिक्दारी, हुक्म हाकम ना कोए समझाइंदा। साचे फ़ील करे ना कोए अस्वारी, नेज़ा नाम हथ्थ ना कोए उठाइंदा। वेख के आए चारों कुण्ट सब तेरे तेरी रखण ताबेदारी, अग्गे ताब ना कोए वखाइंदा। महल अटल तेरी वेख उच्च अटारी, सजदा सीस सर्ब निवाइंदा। पंज तत तेरी खेल न्यारी, काया कपड़ कोट वडियाइंदा। शरअ शरीअत ला बीमारी, भेव आपणे विच छुपाइंदा। जगत वंड कर संसारी, ब्रह्मण्ड राह चलाइंदा। आप बैठ धुर दरबारी, धुर संदेसा हुक्म जणाइंदा। निरगुण तेरा खेल वेख निरँकारी, निर्धन हो के सीस निवाइंदा। आदि जुगादि जिस सब दी पैज स्वारी, मेहर नज़र इक उठाइंदा। उस दे दर मिले इक्को वफ़ादारी, वाकिफ़ आपणे नाल कराइंदा। अन्तिम अन्त एहो ख्वाहिश हमारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कहि समझाइंदा। आए चार चार चौतरफ़, चार कुण्ट वखाईआ। उठ वेखो आपणा पिछला हरफ़, जो हल्फ़ मुहम्मद नाल उठाईआ । सदी चौधवीं सब ने मन्यां होणा बरतरफ़, तरफ़ वंड ना कोए रखाईआ। हरि जू पैण ना दित्ता फ़र्क, फ़ैसला इक्को हुक्म सुणाईआ। पिछली कीती सब दी कीती तरक, ताकत सके ना कोए अज़माईआ। अग्गे कोई ना सके अटक, हुक्मे अन्दर हुक्म मनाईआ। करे खेल साहिब नधड़क, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्द, मर्दानगी इक्को इक वखाईआ। छुरी हलाल सब दी वेखे करद, करबला आपणा फेरा पाईआ। हसन हुसैन होए असचरज, फ़ातमा नैणां नीर वहाईआ। किस नूं आया पिछला दर्द, क्यों दुखियां
❋
❋
दर्द वंडाईआ। गोबिन्द कहे नहीं खेल असचरज, हरि आपणी दया रिहा कमाईआ। मेरे नाल ना कीता फ़र्क, बच्चे नीहां हेठ रखाईआ। एह ओहो आया परत, जिस दिती माण वड्याईआ। जगत प्यास्सयां इक्को वार दे के नूर लगाई शर्त, शहिनशाह आपणा हुक्म समझाईआ। तुहाढ्ढी मेटां अन्तिम चिन्ता सोग हरख़, ग़मी आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । चारे कहिण आए कासद, लेखा हथ्थ नज़र कोए ना आईआ। सिदक सबूरी दे दे सादक, साहिब तेरी वड्याईआ। असीं वेख्या तूं पिछली बदली आदत, अगला मार्ग रिहा प्रगटाईआ। साडी लेखे ला इबादत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । तेरी झोली पाई तेरी इबारत, लहिणा देणा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। हसन कहे उठ वेख हुसैन, हुशियारी नाल जणाइंदा। उह वेखे आपणे नैण, जो नैणां रंग चढ़ाइंदा। उह पर्दा लाहे मुख ऐन, ग़ैन ग़म ना कोए वखाइंदा। अल्फ़ ये जिस दी सिफ्त कहिण, नुक्ता नून सर्ब मिटाइंदा। पीर पैगम्बर जिस दी सरन पैण, मुहम्मद झोली अग्गे डाहइंदा। मेहरवान आया मबैन, मुहब्बत इक्को इक दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणे रंग रंगाइंदा। हुसैन कहे सुण हसन, हस्ती इक्को नज़री आईआ । जिस दे चरणां गुर अवतार पीर पैगम्बर वसण, बस्ती वक्खरी जिन बणाईआ। साडी लज्जया आया रखण, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दे वड्याई देवे माण, देवणहारा दया कमाइंदा। अज्ज करबला उह होया परवान, जिस करबले विच्चों काअबा नज़र ना आइंदा। जिस काअबे विच्चों मिले निशान, सो काअबा हरि जू आपणा नाम सुहाइंदा। जिस नाम विच्चों हो प्रधान, गुर अवतार पीर पैगम्बर राग सुणाइंदा। जिस राग विच्चों निकले गान, गा गा जीव जहान शुकर मनाइंदा। जिस गान विच्चों निकले तान, तर्ज़ तलवाड़ा रूप वटाइंदा। जिस ताल विच्चों मिले जमाल, जोबन आपणा रंग वखाइंदा। जिस जोबन विच्चों मिले मेहरवान, मुहब्बत इक्को इक जणाइंदा। जिस मुहब्बत विच्चों महिबूब मिले आण, सो महिबूब सब उते दया कमाइंदा। जिस दा लेखा मजीद कुरान, मजलस बहि बहि जगत समझाइंदा। जिस दी ताईद करे इस्लाम, ताअरीफ़ कर कर सर्ब सुणाइंदा। सो अर्शीरबाद देवे पैग़ाम, दर आयां लेखा लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरी करनी करता सब दी वेख वखाइंदा। चार यार सद्दे तेरे, पिछले तरह तरह तरह समझाईआ । जिहड़े वड्डे कर के बैठे रहे जेरे, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। राह तक्कदे रहे कवण वेला प्रभ आए भगतां डेरे, डेरा आपणा आप लगाईआ। असीं वसीए ओसे वेहड़े, जिस खेड़े सोभा पाईआ। जिस
❋
❋
दे कोल गुर अवतार पीर पैगम्बर बथेरे, बहु गिणती विच गिणन कोए ना पाईआ। जिस दे गुर अवतार बणे चेरे, चेले बण बण सेव कमाईआ। चार यार जिस दे घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जुग चौकड़ी मुर्शद मुरीद चढ़दे जिस दे बेड़े, बेड़ा इक्को इक चलाईआ। हक़ो हक़ हकीकत कर नबेड़े, लेखा लेखे विच्चों चुकाईआ। गुरमुखां देवे माण वडेरे, वड्डे वड्डे कर के सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले, जन्म जन्म दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। साची करनी करे ऐन, कामलपुरुष आपणी दया कमाईआ। हसन हुसैन सद्दा आए देण, दूर दुराडे चल के पांधी राहीआ। जबराईल मेकाईल असराफ़ील इज़राईल चारे कहिण, कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। औखा होया साडा रहिण, मजलस सच ना सोभा पाईआ। यार विच जे यार ना बहिण, यारी कम्म किसे ना आईआ। साडा दे दे सब दा देण, देवणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। चारे कहिण सच ख़ुदा ख़ातरख़ाह, ख्वाहिश सब दी पूरी दे कराईआ। असीं सारे होए गुमराह, तेरे नालों बेवफ़ा, भुल्ले मार्ग पांधी राहीआ । रहमत रहीम इक कमा, ताअलीम आपणी सच पढ़ा, अज़ीम उलशान तेरी वड्याईआ। सदके वारी घोली घोल घुमा, काया चोली तत भेंट चढ़ा, दर इक्को मंग मंग मंगाईआ। तेरे हथ्थ प्रभू शफ़ा, शफ़कत कर मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च दे झोली पाईआ। चार कहिण दे दात पूरा कर मतलब, मता इक्को बणाईआ। तेरी करीए उल्फ़त, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। राग विच ना आवे ग़फ्लत, गाईए गीत इलाहीआ। उस दे नाल साडी मुहब्बत, जिस महिबूब मिल्या चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। ओस नाल मुहब्बत प्यार, महवख़ाना जो रिहा खुल्हाईआ। जिस दा प्याला पीवे हमदर्दी यार, नशा नोशी इक्को इक जणाईआ। जिस दी सुराही मारे उछाल, उबले वाहो दाहीआ। जिस दा प्याला मख़मूर होया मुसकरार, हस्से चाईं चाईंआ। जिस दी मंज़ल अग्गे ना रही दुष्वार, दुश्मन नज़र कोए ना आईआ। जिस दा पीर सांझा यार, अमाम नूर इलाहीआ। जिस दी तसबी मणका दोवें होए ख्वार, बैठे मुख भवाईआ। जिस दी अल्फ़ी तन शृंगार, दो हरफ़ी करे पढ़ाईआ। मग़रबी मशरकी मुशताक, मेहरवान महिदूद नूर ख़ुदाईआ। उस दे नाल साडा प्यार, पिछला हाल जणाईआ। बासठ दिन उस दे नाल इकरार, इकरारनामा रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला पूरा कर उधार, अग्गे सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। इकरारनामा वेख ख़फ़ीफ़, ख़ुफ़िया रहे वखाईआ। जिस दे विच उहदी ताअरीफ़, जो तेरा नाम ध्याईआ। बेशक हुण उस नूं कैहन्दे अजीत, पिछला साडा संगी रूप
❋
❋
वटाईआ। उस दा लेखा रिहा बीत, बीती कहाणी रहे जणाईआ। एह धुर दी तेरी रीत, यार यारां नाल मिलाईआ। उस नूं तेरा काअबा नज़र आई धुर दी मसीत, मसला इक्को पढ़े सच सच्च नूर ख़ुदाईआ। तूं उस दे होइउँ करीब, नाता रिस्ता जोड़ जुड़ाईआ। असीं पिछले वक्त दी सांभ के रखी रसीद, साहमणे रहे वखाईआ। ऐस साल साडी तद ख़ुशीआं नाल होवे ईद, ईदउलफ़ितर इस दे नाल मनाईआ। तूं वी कर एहनूं ताईद, अग्गे जावे चाईं चाईंआ। हसन हुसैन पहलों करन दीद, फिर मुहम्मद ख़ुशी मनाईआ। तेरे घर दी सुणाए ताअरीफ़, ढोला राग अल्हाईआ। मुकामे हक़ फिर पुज्जे ठीक, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान साचा मेला दे मिलाईआ।
१३ माघ २०२० बिक्रमी बंता सिँघ दे गृह छन्नां ज़िला गुरदास पुर
शब्द लेख शब्द भविक्ख्त, शब्द शब्द जणाईआ। शब्द लेख शब्द लिख्त, शब्द शब्द खेल वखाईआ। शब्द गुरदेव शब्द इष्ट, शब्द शब्द स्वामी दए समझाईआ। शब्द निराकार शब्द साकार सृष्ट, निरगुण शब्द शब्द सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रचना वेख वखाईआ। शब्द गुरू शब्द सिख, हरि शब्दी खेल खिलाइंदा। शब्द नाम शब्द भिख, मेहरवान झोली पाइंदा। शब्द ओझल शब्द आए दिस, शब्द अनभव कार कमाइंदा। शब्द अनरूप सदा अनडिठ, शब्द रूप भूप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी काज रचाइंदा। शब्द सेवक शब्द ठाकर, शब्द शब्दी धार वहाईआ। शब्द समुंद शब्द सागर, गहर गम्भीर शब्द अख्वाईआ। शब्द गुरू शब्द तेग़ शब्द बहादर, शब्द गोबिन्द शब्द तिक्खी धार वखाईआ। शब्द आदल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी धारा आप प्रगटाईआ। शब्द गुरू शब्द चेला, शब्द गोबिन्द धार वखाईआ। शब्द सज्जण शब्द सुहेला, शब्द साहिब सुल्तान वड्याईआ। शब्द अन्दर शब्द नवेला, शब्द शब्दी रचना वेख वखाईआ। शब्द अन्दर शब्दी खेल खेला, शब्दी शब्द दए समझाईआ। शब्द आदि जुगादि जाणे आपणा वेला, वक्त वार थित शब्द दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्दी कार कमाईआ। शब्द गुरू धर कल्गी, धरनी धरत धवल वड्याईआ। शब्द गुरू पंज तत काया चोला पहने वरदी, जुग जुग वेस लए वटाईआ । शब्द गुर गोबिन्द दर्दी, दुखियां दर्द गंवाईआ। शब्द गुर सतिगुर गुरमुखां आसा पूरन करे मर्ज़ी, मंज़ल साची दए पुचाईआ। शब्द गुरू कदे ना बणे फ़र्ज़ी, निरगुण निरवैर निरँकार
❋
❋
आपणा रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च दए जणाईआ। शब्द गुरू धनी तेग़, भथ्था तीर कमान नाम जणाईआ। शब्द जिस सद्दे रंगरेज़, शब्द ओहो बाहर कढ्ढाईआ। शब्द गोबिन्द तन माटी अन्दर दित्ता भेज, साची हाटी जगत वखाईआ। शब्द गोबिन्द जोती नूर हो के चमकया तेज, तिक्खी धार इक प्रगटाईआ। शब्द गुरमुख हरिजन गुरसिख सज्जण लए वेख, पर्दा उहला आप चुकाईआ। गुरू गुरू सतिगुरू विच नहीं कोई भेत, भेत सतिगुरू गुरू विच्चों समझाईआ। सतिगुरू गुरू दी माणे आप सेज, गुरू सेज गुरमुखां रिहा हंढ्ढाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ग़रीब निमाणयां सदा करे दरेग़, दुखियां दु:ख झोली पाईआ। जिस दा भेव ना पाया किसे वेद, चारे खाणी रही कुरलाईआ। जिस दा लेखा लभ्भे ना किसे कतेब, शास्त्र सिमरत कूक कूक सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर जन भगतां संग सदा रिहा खेड, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर करे हेत, हितकारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द गुरू गोबिन्द, रंग राता इक अख्वाइंदा। सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, शाह सुल्ताना सोभा पाइंदा। बिन रणजीत नगारे वजाए मृदंग, नाम डंका इक सुणाइंदा। अनन्द पुरी पुरी अनन्द विच्चों अग्गे लँघ, मन्दिर अन्दर सोहणा डेरा लाइंदा। धार रूप सूरा सरबँग, साहिब सुल्तान नज़री आइंदा। पूरब पूरी करे मंग, झोली अपणी आप भराइंदा। पुरख अकाल लै के संग, सोहणा जोड़ जुड़ाइंदा। धुर दा बोल अगम्मी छन्द, सोहँ राग अल्हाइंदा। बण विचोला सूरा सरबँग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। हरिजन नंगी ना होवे कंड, सिर गुरमुखां हथ्थ टिकाइंदा। इक्को गोबिन्द इक्को दाता इक्को दातार सच वस्त देवे वंड, वंडणहारा इक अख्वाइंदा। इक्को तोड़े इक्को विछोड़े इक्को जोड़ पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक हो जाइंदा। इक्को जोत इक्को नूर इक्को चन्द, इक्को धाम सुहाया पुरी अनन्द, जिस पुरी अनन्द विच्चों इक्को गोबिन्द नज़री आइंदा। साढे तिन्न हथ्थ उच्ची लम्मी ओस दी गंढ्ढ, छप्पर छन्न सोहणी भाग लगाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, घर साचा सच वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, गुरसिख गुरु गुर सतिगुर साची गोद बहाइंदा।
१३ माघ २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
तीजे दिन दा लेखा पूरा, प्रभ पूरी तरह कराइंदा। गलीआं हूंझ चिकड़ कूड़ा, कूट कुण्ट वेख वखाइंदा। मस्तक दे के आपणी धूढ़ा, धड़कन सर्ब मिटाइंदा। चाढ़्ह रंग बहु रंगी गूढ़ा, लालन लाल वेख वखाइंदा। दया कर होए मशकूरा,
❋
❋
शुकर गुज़ार आप अख्वाइंदा। चाकर ख़ाक बण मज़दूरा, सेवक सेवा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा आप जणाइंदा। पिछला लेखा दिन तीजा, तेज तप जणाईआ। जिस दवारयों कदी ना होई रीझा, सो मार्ग सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर प्रीतम भीजा, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। जन भगत बणा धुर दा जीजा, देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सदा सहाईआ। तीजा दिन दिन सी उह, जिस विच रब्बी नूर खेल खलाईआ। जिस भाग लगाया छब्बी पोह, सच दए वड्याईआ। साहिब सुल्तान ओथों आया हो, हौली हौली फेरा पाईआ। गुरमुखां दुरमति मैल देवे धो, काया माटी पोच पुचाईआ। जिस विछोड़े वैराग विच पिच्छों ल्या रो, तिस अन्त रोण रहे ना राईआ। ओन्हां दा ठाकर प्रभ आप गया हो, हरिजू आपणा संग निभाईआ । ओस दा घाटा पूरा करन ख़ातर कीता मोह, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। इक्को वार कर निमस्कार नेड़े दूर संगत सारी जाए चरण छोह, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा ढोआ दित्ता ढो, ढाह ढेरी ख़ाक ना कोए बणाईआ।
१३ माघ २०२० दीदार सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
सतिगुर सच्चा साहिब स्वामी, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादि धुर दा बानी, जुग चौकड़ी खेल रचाईआ । सचखण्ड निवासी शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। देवणहारा धुर दा दानी, वस्त अमोलक इक वरताईआ । भगत भगवान कर परवानी, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सतिगुर पूरा हरि निरँकार, वड्डा वड वड्याईआ। लेखा जाण सर्ब संसार, लख चुरासी खोज खुजाईआ । भगत वछल बण गिरधार, मेहर नज़र इक उठाईआ। सन्त सुहेले सज्जण तार, तारनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, हरि करता वड वड्याईआ । देवणहारा आदि जुगादि धुर दी धीर, सच सुच्च इक समझाईआ। जन्म कर्म दी कट भीड़, लेखा पूरब दए वखाईआ। अमृत बख्श सच्चा सीर, सति सतिवादी जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सतिगुर पूरा हरि सुल्ताना, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। देवणहारा नाम निधाना, धुर दी वस्त आप वरताइंदा। खेलणहारा दो जहानां, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। पहनणहारा अगम्मी बाणा, जोती जाता डगमगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप धराइंदा। सतिगुर पूरा वेस अवल्ला, एकँकार आप कराईआ । वसणहारा निहचल
❋
❋
धाम अटला, सच दवारे सोभा पाईआ। लेखा जाणे जलां थलां, घट घट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, इक इकल्ला आप अख्वाइंदा। कलयुग अन्त हो मेहरवान, सच मर्दानगी नाम वखाइंदा। दो जहानां बण के काहन, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। निर्धन सरधन देवे माण, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, महिमा आपणी आप समझाईआ। जुग चौकड़ी सेवा ला साध सन्त, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। शब्द ज्ञान दे बोध अगाध बण पंडत, करे इक पढ़ाईआ। लेखा जाण माड़ी मण्डप, महल अटल खोज खुजाईआ। साक सज्जण बण बंधप, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साहिब सतिगुर इक दातार, हरि जू दयावान अख्वाइंदा। आदि जुगादी जिस दा अवतार, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाइंदा। पीर पैगम्बर जिस दी धार, गुर अवतार रंग रंगाइंदा । नाम निधान जिस दा जैकार, अनबोलत साचा राग सुणाइंदा। लख चुरासी जिस दा पसार, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, सतिगुर इक्को इक अख्वाइंदा। सतिगुर इक इक इकल्ला, एकँकार वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सच महल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। पावे सार जलां थलां, डूंग्घे सागर फोल फुलाईआ। शब्दी धार जोती रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, साची गंढ्ढ नाम पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी रिहा कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता इक अख्वाइंदा। लेखा जाण धुर दी धार, धुर मस्तक वेख वखाइंदा। सन्त सुहेले ला के पार, मंज़ल पिछली पन्ध मुकाइंदा। दे दरस अगम्म अपार, जन्म तृष्ना रोग मिटाइंदा। चरण कँवल इक आधार, सच सरनाई आप समझाइंदा। प्रेम प्रीती बख्श प्यार, साची रीती मार्ग लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर पूरा पुरख अकाल, अगम्म अगम्मड़ा नज़री आईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे सोभा पाईआ। जन भगत सुहेले लए उठाल, हरि सज्जण आप जगाईआ । लेखे ला शाह कंगाल, ऊँच नीच दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। सतिगुर पूरा हरि रघुनाथ, रघुपत इक्को नज़री आइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी गाथ, खाणी बाणी सिफ्त सालाहइंदा। नित नवित्त जिस दा चले राथ, रथवाही गुर अवतार रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। सतिगुर
❋
❋
पूरा इक करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां दे दरस दीदार, दीदार दीदार विच्चों रुशनाईआ। रोशन कर उच्च मनार, बिन दीआ बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच रघुराईआ। सतिगुर सच्चा एको इक, इक इकल्ला नज़री आइंदा । जिस दा लेखा कोई ना सके लिख, लिख लेख ना कोए समझाइंदा। जगत नेत्र किसे ना आए दिस, लोचण दरस कोए ना पाइंदा। जन भगतां देवे धुर दा हिस्स, साचा हिस्सा वंड वंडाइंदा। लख चुरासी दे के पिट्ठ, मुख आपणा आप भवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करने योग, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। भगत मिलावा धुर संजोग, जुग विछड़े लए मिलाईआ। नाम निधाना रस साची चोग, मुख इक्को इक वखाईआ । धुर दा ढोला बोल श्लोक, सोहँ मन्त्र करे पढ़ाईआ। दे वडयई लोक परलोक, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सच स्वामी, अकल कलधारी आप अख्वाइंदा। गुरमुख वेखे बुध अञ्याणी, बाली बुध आप समझाइंदा। शब्द सुणा धुर दी बाणी, बाण निराला तीर लगाइंदा। अमृत बख्श ठंडा पाणी, चरणोदक इक्को मुख चवाइंदा। साचा दे पद निरबाणी, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। लेखा चुका चारे खाणी, दरगाह साची आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर खेल रचाइंदा। साहिब सतिगुर सूरबीर, बीरता आपणा नाम जणाईआ। शब्द निराला मारे तीर, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे पीड़, हउमे हंगता रोग गंवाईआ। अमृत ठांडा देवे सीर, निझर झिरना इक झिराईआ। हथ्थ फड़ अगम्मी शमशीर, पंच विकारा खण्ड खण्ड कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर सच देवे माण वड्याईआ। साहिब सतिगुर धुर दा ठाकर, हरि करता इक अख्वाइंदा। पार लँघाए कलयुग सागर, डूंग्घी भँवर ना कोए भवाइंदा। मेहरवान करीम करता कादर, कुदरत आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। सतिगुर पूरा भगत सुहेला, मिलणी जगदीश कराईआ । लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुरू दए वड्याईआ। वसणहारा धाम नवेला, स्वच्छ सरूपी वेस धराईआ। निरवैर हो के फिरे इकेला, अकल कलधारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ । साची करनी कर करता पुरख, सद देवे माण वड्याईआ। चिन्ता सोग मिटाए हरख़, ग़म रोग ना कोए सताईआ। दयाल हो के करे तरस, जम काल भय चुकाईआ। जन्म जन्म दी मेटे तड़प, सति सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण दए
❋
❋
वखाईआ। सतिगुर पूरा वखाए घर सज्जण, साजण इक्को दए जणाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, भउ भरम सब मिटाईआ। सच इश्नान करावे मजन, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर पूरा चाढ़्हे रंगत, रंग इक्को नाम रंगाईआ। किरपा करे धुर दी संगत, सगला संग रखाईआ। अंगीकार हो के अंग लाए जिउँ नानक अंगद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम निधान देवे बोध अगाधा बण के पंडत, करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर पूरा दूलो्ह दूल, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। जन भगत फुलवाड़ी वेखे फूल, पत टाहणी आप महकाईआ । सब दा लेखा जाणे मूल, पूरब फोल फुलाईआ। जो साहिब सतिगुर गए भूल, तिन्हां भुल्लयां लए मिलाईआ । जुग चौकड़ी ना बदले आप असूल, असलीअत आपणे नाल लिआईआ। धुर दा बण कन्त कन्तूल, हरिजन सच्चे लए प्रनाईआ । लहिणा वेख पिछला मूल, लेखे देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । साहिब सतिगुर धुर दा दूल्हा, नर निरँकार इक्को नज़री आईआ। नित नवित्त कदे ना भूला, भुल्लयां मार्ग दए वखाईआ । गुर चेले कराए सुल्हा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। भाग लगाए काया कुला, नगर खेड़ा इक वड्याईआ। सदा दवारा रखे खुल्हा, खिड़की बंद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । सतिगुर पूरा शब्दी धार, पुरख अकाल देवे वड्याईआ। जुग जुग करे सच प्यार, हरि सन्तां मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। गुरमुख गुरसिख कर प्यार, प्रेम प्रीती इक बंधाईआ। दिवस रैण दे दीदार, पर्दा उहला रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर पूरा करनी करदा आया, करनहार इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी बण के दाई दाया, साची सेव कमाइंदा। रूप धर के पिता माया, पूत सपूते गोद सुहाइंदा। साचा मार्ग दए वखाया, राह इक्को इक लगाइंदा। निरगुण सरगुण राह चलाया, साची खेल आप रचाइंदा। लख चुरासी विच्चों भगत तराया, तारनहारा दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम मेल मिलाया, जगत विछोड़ा दूर कराइंदा। सोहँ मन्त्र इक दृढ़ाया, नाता आपणे नाल रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा होए सहाया, सहायक आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत संग सदा समाया, विछड़ कदे ना जाइंदा।
❋
❋