१५ माघ २०२० बिक्रमी आसा सिँघ बलाका सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख निरँजण कहे मेरा साचा पुत्त, शब्दी नूर इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे मेरी धारों पए उठ, ना
❋
❋
कोई जन्मे पिता माईआ। एकँकार कहे ना कोई काया ना कोई बुत्त, पंज तत ना कोई रखाईआ। आदि निरँजण कहे सुहाए रुत्त, जोती जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता कहे ना दाढ़ी ना मुच्छ, सीस लए ना कोई मुंडाईआ। श्री भगवान कहे ना बोले ना होवे चुप्प, सुन्न समाध ना कोए लगाईआ। पारब्रह्म कहे आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाणे सब कुछ, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। शब्द कहे मैं धुर दा लाल, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। महल अटल उच्च जिस दी धर्मसाल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। दीपक जोती जगे बेमिसाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच सिँघासण बहे श्री भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल वखाईआ। श्री भगवान कहे मेरे शब्दी राजा, पूत सपूते दए वड्याईआ। खोल्हणहारा सच दरवाजा, थिर घर देवे माण वड्याईआ। सति सतिवादी मारे अवाजां, आपणा नाद सुणाईआ । गृह मन्दिर बहि के रचे काजा, सच करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द कहे मेरा बाप एक, सो पुरख निरँजण नज़री आईआ। जिस ने दिती धुर दी टेक, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। जिस दा नज़र ना आए कोई लेख, सिफ्ती सिफ्त ना कोई सालाहीआ। सति सरूप कीता विवेक, दर एका रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। सो पुरख निरँजण कहे मेरा सुत अपारा, अपरम्पर खेल कराईआ। थिर घर वसे धाम न्यारा, सचखण्ड अन्दर डेरा लाईआ। हुक्मी हुक्म बण वणजारा, धुर दी साची सेव कमाईआ। घड़न भंनणहार बण ठठयारा, साची घाड़त लए घड़ाईआ। निरगुण विच्चों निरगुण कर विचारा, सरगुण आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कराईआ । सुत कहे मेरा पिता अगम्म, जिस हथ्थ मेरी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन ना कोई रखाईआ। ना पवण स्वासी लए दम, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। ना माटी ना कोई चम्म, दृष्ट इष्ट ना कोई वखाईआ। आदि जुगादि बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्नणहार इक हो जाईआ। करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरवैर हो के करे कम्म, हरि करनी करता कार कमाईआ। दयाल हो के गया मन्न, कृपाल देवे वड्याईआ। वस्त अमोलक दे के धन, मेरी झोली दिती भराईआ। मैं सदके जावां बल, बलधारी आपणा आप घोल घुंमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे मेरा सेवादार, शब्दी सुत इक वड्याईआ । जिस दा घर भरया भण्डार, दिती वड वड्याईआ। सच संदेसा दे एका वार, एकँकार रिहा जणाईआ। साची घाड़त कर त्यार, बेपरवाह दए समझाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुत शब्द कहे मेरे महिबूब, सीस जगदीश इक झुकाईआ। तेरा हुजरा वेख अरूज, महिफल तेरी नज़री आईआ। नित नवित्त सदा मौजूद, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर मशरूफ, घड़ी पल वंड ना कोई वंडाईआ। मैनूं आपणा दे हकूक, हक़ तेरी झोली पाईआ। रहमत कर दे तौफ़ीक, सच नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान हो सहाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। मेहर नज़र इक उठाउँदा ए। शब्दी सुत आप समझाउँदा ए। थिर घर तेरा दवारा इक वडयाउँदा ए। नर निरँकारा ख़ुशी वखाउँदा ए। सच वरतारा आप वरताउँदा ए। बण वरतारा दर्द वंडाउँदा ए। दे सहारा हुक्म सुणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा अखाड़ा, धुर दा अगम्मी नाच नचाउँदा ए। त्रैगुण माया कर प्यारा, सच तेरी वंड वंडाउँदा ए। लख चुरासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा भेव आप जणाउँदा ए। शब्द सुत कहे मेरे गोपाल, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। ठाकर हो के होइउँ दयाल, आपणी दिती माण वड्याईआ। तेरी वस्त रखां संभाल, आपणे सच ख़ज़ाने पाईआ। सेवा करां इक महान, बण सेवक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। सुत शब्द मेरे दुलारे, श्री भगवान आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे पनिहारे, धुर दा हुक्म आप समझाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत तेरे अंग प्यारे, अंगीकार आप रखाइंदा। ज़िमी असमान गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे महल उसारे, चार दुआर ना कोए सुहाइंदा। रवि ससि चमकन तारे, जोती नूर डगमगाइंदा। करे खेल अगम्म अपारे, अलख अगोचर धार वखाइंदा। धुर दी वस्त दे वरतारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सुत कहे मेरे पिता परमात्म, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। चरण प्रीती जोड़ना नातम, इक्को नाता देणा वखाईआ। तेरे खेल दा जाणा महातम, महिमा अकथ दे दृढ़ाईआ। तेरा खेल वेखां बातन, ज़ाहर ज़हूर तेरी सरनाईआ। तूं बणया सच्चा साथण, सगला संग निभाईआ। हउँ सेवक दासी दासन, बालक इक्को रूप वटाईआ। फिरां विच पृथ्मी अकाशन, गगन मण्डल फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण रचावां रासन, गोपी काहन नाच नचाईआ। नाद सुणावां पूजा पाठण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। धुर दा लेख आप जणाउँदा ए। शब्दी सुत वंड वंडाउँदा ए। विष्नूं तेरा रंग विखाउँदा ए। सच भण्डार झोली पाउँदा ए। ब्रह्मा पारब्रह्म ब्रह्म प्रगटाउँदा ए। शंकर हथ्थ त्रिशूल रखाउँदा ए। त्रैगुण माया पंज तत जोड़ जुड़ाउँदा ए। लख चुरासी घाड़न घड़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाउँदा ए। चारों
❋
❋
कुण्ट वेख नर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खेल खलाउँदा ए। धुर दा नाम निधान अगम्मा पढ़, साचा ढोला राग अलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाउँदा ए। प्रभ सिर मेरे हथ्थ टिकावेगा। मेहर नज़र उठावेगा। मार्ग आपणा सच दिसावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावेगा। लख चुरासी खेल खलावेगा। जुग चौकड़ी राह पावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नेहकर्मी कर्म कमावेगा। निरगुण सरगुण आपणी धारों उठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, चरण कँवल प्रीती तोड़ निभावेगा। श्री भगवान सच सुणाउँदा ए। आदि पुरख आप अपणाउँदा ए। मध तेरी घाल रखाउँदा ए। अवल्लड़ी चाल आप चलाउँदा ए। जुग चौकड़ी खेल करे कमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाउँदा ए। साचा राह तेरा चलावांगा। निरगुण निरवैर सेव कमावांगा। हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक उठावांगा। निरगुण सरगुण दे के दान, पंज तत चोला आप हंढ्ढावांगा। तेरा रूप जगत निशान, गुर अवतार नाउँ रखावांगा। धुर दा बोल इक जैकार, सृष्ट सबाई राग अलावांगा। कलम शाही बण लिखार, कातब हो के कलम चलावांगा । धुर संदेसा दे के वारो वार, लख चुरासी जीव जंत उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी प्रभ की कमावेगा। सच मेरी सेवा लावेगा। जुग चौकड़ी हुक्म सुणावेगा। लख चुरासी वेख वखावेगा । मण्डल रास सोभा पावेगा। पृथ्मी आकाश काज करावेगा। बण के धुर दा साथी, सगला संग निभावेगा। मैं मन्नां तेरी आखी, तूं रहमत इक कमावेगा। मंज़ल वेख दो जहानां घाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सद तेरा दर्शन पावांगा। श्री भगवान सच जणाउँदा ए। शब्द सुत तेरी सेवा इक लगाउँदा ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग, तेरी झोली पाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी धार पए उठ, नूर नुराना नूर चमकाउँदा ए। लोकमात सुहाए रुत्त, रुत रुतड़ी नाल महकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाउँदा ए। सुत शब्द कहे मैं साची सेव कमावांगा। निरगुण सरगुण रूप वटावांगा। अवतार तेई तेज चमकावांगा। भगत अठारां सेज हंढ्ढावांगा। ईसा मूसा जलवा नूर दरसावांगा। मुहम्मद ज़ाहर ज़हूर नज़री आवांगा। नानक निरगुण चन्द चम्मकावांगा। गोबिन्द आपणे अंग लगावांगा। बण सूरा सरबँग, दहि दिशा वेख वखावांगा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धारों लँघ, नित नवित्त पन्ध मुकावांगा। अन्तिम मंगां इक्को मंग, तेरे चरण ध्यान लगावांगा । साहिब स्वामी वसणा संग, दूजा संग ना कोई जणावांगा। निरवैर देणा अनन्द, अनन्द इक्को झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, दर
❋
❋
तेरे अलख जगावांगा। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। पुरख अकाल आख सुणाउँदा ए। दीन दयाल भेव खलाउँदा ए। शब्द सुत तोहे वडयाउँदा ए। अबिनाशी अचुत संग वखाउँदा ए। उजल कर के तेरा मुख, लख चुरासी गीत राग अलाउँदा ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरे खेल वेखे चुप्प, आपणा हुक्म ना कोई वरताउँदा ए। सद वस अन्धेरे घुप्प, तेरा नूरी जोत रुशनाउँदा ए। कलयुग अन्तिम निरवैर निराकार निरँकार अछल अछल्ल जाए उठ, सोच समझ ना कोए रखाउँदा ए। धुर दा स्वामी जाए तुठ, मेहर नज़र इक टिकाउँदा ए। मेल मिला के साचे सुत, शब्दी तेरा घर वसाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। सुत शब्द कहे प्रभ कलयुग अन्त दया कमावेगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान विच समावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी डंक वजावेगा। दीन मज़्हब झुला निशान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हुक्म वरतावेगा। ज़ात पात कर प्रधान, ऊँच नीच वंड वंडावेगा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल नाल ज़बान, शरअ शरीअत खेल खिलावेगा। सिदक सबूरी दस्स ईमान, धर्म धर्मातम आप लगावेगा। अठसठ तीर्थ खोल्ह दुकान, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती फेरा पावेगा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हो प्रधान, गुरूदवारे गुर गुर डंक वजावेगा। चारे कुण्ट खेल महान, चारे जुग रंग रंगावेगा। अन्तिम बण आप बलवान, लोकमात फेरी पावेगा । लै के धुर दा सच निशान, दो जहान आप झुलावेगा। जिस दे अग्गे सीस सर्ब निवान, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख ना कोई उठावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर प्रणाम, सजदा सब नूं इक करावेगा। दो जहानां बण के हुक्मरान, सच फ़रमाणा इक प्रगटावेगा। लेखा पिछला चुक्के सर्ब जहान, जीवण जुगत इक दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करनी खेल साचे हरि, धुर दी कार कमावेगा। सुत शब्द जिस वेले खेल रचावांगा। अबिनाशी अचुत हो के वेस वटावांगा। सचखण्ड दवारयों उठ, लोकमात वेख वखावांगा। उजल कर के तेरा मुख, सीस छत्र इक झुलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद तेरा संग रखावांगा। प्रभ मेरा संग निभाएगा। निरवैर हो के अंग लगाएगा। दो जहान मृदंग वजाएगा। ज़िमी असमान लँघ वेख वखाएगा। चौदां लोक चौदां तबक दे कर कंड, सनमुख मेरे इक्को नज़री आएगा। चौदां विद्या कर के भंग, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाएगा। जोत अगम्मी चाढ़्ह के चन्द, सूरज चन्द दोवें शरमावेगा। बण के आप सूरा सरबँग, सर्ब कल आपणा खेल वखावेगा। सच सज्जण माणे अनन्द, पुरी अनन्द सोभा पावेगा। लेखे ला के मेरी मंग, सहिँसा पिछला रोग चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, कवण वेला वक्त सुहावेगा। कलयुग
❋
❋
अन्तिम निरगुण हो के आवांगा। जोती जामा वेस वटावांगा । निहकलंक नाउँ रखावांगा। मात पिता ना कोई बणावांगा। वड्डा निक्का वेस वटावांगा। नेत्र नैण किसे ना दिसा, रूप रंग ना कोई वखावांगा। जुग चौकड़ी जो सांभ रख्या हिस्सा, अन्तिम आपणे नाल लै के आवांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दा गाया किस्सा, सो आ के तेरी किस्मत आप बदलावांगा। पुरख अकाल कदी ना देवे पिच्छा, करवट लै सनमुख नज़री आवांगा। लख चुरासी विच्चों तेरे सज्जणां करां रिच्छा, जन भगती रूप वटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठावांगा। की साहिब सतिगुर परम पुरख जद आओगे। लेखा लेख वेख धुर, धुर दी कार कमाओगे। शब्द अनाद मेरी सुर, ताल अनादी की जणाओगे। जुग चौकड़ी जिहड़ी रह गई थुड़, किस बिध हरि जू पूर कराओगे। मैं सच प्रीती जावां जुड़, जोड़ी आपणे नाल रखाओगे। मेरी लग्गी निभे तोड़, अद्धविचकार ना फेर तुड़ाओगे। मैनूं सदा तेरी लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, मेरी आसा पूर वखाओगे। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। निरगुण निरवैर आख सुणाउँदा ए। शब्दी सुत तेरी आसा पूर कराउँदा ए। भरवासा इक्को इक रखाउँदा ए। पृथ्मी अकाशा खोज खुजाउँदा ए। पवण स्वासा लेखे पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार हो के आउँदा ए। निराकार हो के आवांगा। साकार वेख वखावांगा। दातार नाम धरावांगा। सच प्यार इक कमावांगा। भगत भगवान पन्ध मुकावांगा। आत्म दे के ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या इक पढ़ावांगा। धर्म झुला के सच निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग रंगावांगा। ऊँचां नीचां राउ रंकां दे के माण, सिर सब दे हथ्थ टिकावांगा। कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ इक्को इक वडयावांगा। सृष्ट सबाई इक ईमान, धर्म इक्को इक दृढ़ावांगा। लख चुरासी सीस इक झुकान, पुरख अकाल इक्को नज़री आवांगा। तेरा रख के धुर दा माण, सीस ताज तेरे टिकावांगा। मेरी करे ना कोई पहचान, तेरा रूप इक दरसावांगा। शब्दी सुत कहे तूं साहिब मेरा मेहरवान, मैं तेरे चरण ध्यान लगावांगा। अबिनाशी करता कहे तुध बिन मेरा चले ना कोई काम, सच तेरा माण वधावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखावांगा। शब्द सुत ख़ुशी मनाउँदा ए। श्री भगवान आख सुणाउँदा ए। तुध बिन नज़र कोई ना आउँदा ए। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउँदा ए। सच दवारा इक सुहाउँदा ऐ। जिस गृह दुआर गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाउँदा ऐ। सद भरे रहिण भण्डार, नाम निधान अतोट अतुट वरताउँदा ए। मैं वेख्या धुर दा काहन, अबिनाशी करता इक सोभा पाउँदा ए। कोटन कोटि गोपीआं करन प्रणाम, गोपी रूप गुर अवतार पीर पैगम्बर भगती धार इक वखाउँदा ए। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, बेनज़ीर नर
❋
❋
नरायण हो के आउँदा ए। गुरमुख साचे कर पहचान, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाउँदा ए। भगतां दे के धुर फ़रमाण, धुर दी धार रमज़ लगाउँदा ए। काया बंक खोल्ह दुकान, सौदा एका नाम जणौदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाउँदा ए। शब्द सुत कहे मेरे पुरख अकाल, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। श्री भगवान कहे मेरे लाल, तुध बिन मेरी ना कोई चतुराईआ। दोहां मिल के खेल बणे जहान, लख चुरासी रचन रचाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा झुल्ले इक निशान, निशाना धुर दा नज़री आईआ। तेरी भिच्छया आत्म दान, परमात्म सच सच्च वरताईआ। तेरी सिख्या होवे प्रधान, साचा ढोला राग अल्हाईआ। दोहां मिल के बणे विधान, साची बणत आप बणाईआ। पिता पूत दोवें मिल के वसण इक मकान, घर घर विच डेरा लाईआ। अबिनाशी करता कहे सुण सुत निधान, वेख मेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मिल्या आण, विछोड़ा दित्ता चुकाईआ। सुत दुलारा कर प्रणाम, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। प्रभू तेरा वेख निशान, मोहे वज्जी इक वधाईआ। श्री भगवान कहे मेरा नाम, नाउँ निरँकारा आख सुणाईआ। शब्द कहे एह तेरा निशान, निशाना भगत नज़री आईआ। भगत कहे मेरा भगवान, मेरे अन्दर डेरा लाईआ। भगवान कहे शब्द धुन्कान, घट घट राग सुणाईआ। राग कहे मैं बाल निधान, समझ कोए ना आईआ। शाह पातशाह पुरख अकाल कहे मैं धुर दा हुक्मरान, जो आपणा हुक्म बण के हाकम हक़ हक़ हक़ पूर कराईआ।
१५ माघ २०२० बिक्रमी हज़ारा सिँघ प्यारा सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर
शब्द सुत तेरा सच्चा नाता, नर हरि नरायण आप बंधाइंदा। जन भगत बणा धुर दा साथा, सगला जोड़ जुड़ाइंदा । नाम जपया अगम्मा जापा, साची सिख्या इक समझाइंदा। सरोवर वखा इक्को ताटा, तीर्थ इक्को इक वडियाइंदा। निरगुण सरगुण खेल खेल तमाशा, हरि करता कार कमाइंदा। तेरी पूरी करे आत्म आसा, तृष्ना पिछली वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी जो देंदा रिहा भरवासा, धीरज सति सति रखाइंदा। सेवा करदा रिहा बण बण राखा, दो जहानां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सुत कहे प्रभू बलवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ । मैं सुण तेरा फ़रमाण, घर घर ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां वेखां आण, तेरा इक्को नैण खुल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों पहचान, आप आपणे नाल मिलाईआ। दे के तेरा धुर दा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सुण सुत सच नगीने, नग़मा आपणा नाम जणाईआ। तेरा लेखा चुक्के मक्के मदीने, हुजरा जगत ना कोई वड्याईआ। लहिणा मुक्के मुहम्मदी दीने, ईस-
❋
❋
उल-सलाम, ना कोई जणाईआ। वस्त अमोलक आपणी छीने, धुर दा हुक्म इक फ़रमाईआ। पाणी खण्डे ना किसे पीणे, अमृत धार ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दए समझाईआ। शब्दी सुत कहे निरँकार, सब तेरी वड वड्याईआ। अन्त पंज तत तेरी धार, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। मैं बण के सेवादार, चाकर रूप वटाईआ। सृष्ट सबाई कर के ख़बरदार, तेरा राह जणाईआ। चारे खाणी दे हुलार, चारे बाणी राग अल्हाईआ । चारों कुण्ट दस्स प्यार, मुहब्बत इक्को इक समझाईआ। सोहबत देवे साचा यार, हरि दातार नूर अलाहीआ। रहमत करे अपर अपार, रहमान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । शब्द कहे सुण मेरे बाप, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरा दस्सदा रिहा जाप, सिफ्ती ढोला राग अलाईआ । आप बैठा रिहा बण के पाक, पतित सके ना कोई कराईआ। नव नौ चार खोल्ह के ताक, भेव अभेद इक दरसाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बर अन्दर वड़ दस्सदा रिहा भविक्ख्त वाक, बोध अगाध जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा अन्दर दित्ता आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख समरथ, बेपरवाह फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी जिस दे हथ्थ, लख चुरासी खेल रचाईआ। सब दी झोली पाए हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। कूड़ी क्रिया देवे मथ्थ, माया ममता मोह मिटाईआ। इक्को प्रगटावे धुर दा सच्च, सच नाम रूप समझाईआ। भाग लगावे काया कच्च, काची माटी सोभा पाईआ। अमृत देवे आपणा रस, रस रसीआ इक अख्वाईआ। दो जहानां मार्ग दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। पर्दा लाह तत अट्ठ, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले कर प्रगट, भगत भगवान लए उपजाईआ । सच दवारा खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को नाम वरताईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्न चमकाईआ। जिस नूं ईसा मूसा कहि के गया बाप, सो बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस नूं नानक गोबिन्द पुरख अकाल गए आख, सो आखर आपणी कार कमाईआ। सुत दुलारा कहे प्रभ दर्शन देवे साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। सनमुख हो के करे बात, जन भगतां ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सुत शब्द तेरी सेवा परवान, जुग चौकड़ी मात कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर सवाधान, पुरी लोअ रिहा हिलाईआ। गुर अवतारां दे दे दान, पीर पैगम्बरां झोली आप भराईआ। रसना जिह्वा बोल ज़बान, बत्ती दन्द जगत सलाहीआ। कलमा नबी रसूल कलाम, कायनात इक जणाईआ। लेखा जाण ज़िमी असमान, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। शब्द संदेसा धुर फ़रमाण, रागां नादां विच अल्हाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर परवान, कातब हो के लेख लिखाईआ । वेद पुराणा खेल महान, शास्त्र सिमरत जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द दए वड्याईआ। शब्द कहे मैं तेरे जोगा, सद तेरी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा रिहा होका, चारों कुण्ट अवाज़ सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी लिखदा गया पोथा, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ लभ्भ जन भगतां मार्ग दस्सदा गया सौखा, धुर दा लेखा इक जणाईआ। मानस जन्म प्रभ मिलण दा सच्चा मौका, मुकम्मल धुर दा हाल सुणाईआ। किसे नाल ना कीता धोखा, धुर दी करी जगत पढ़ाईआ। इक्को पुरख अकाल तेरी दस्स के गया ओटा, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। सच प्रकाश कर के नूरी जोता, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जे लभ्भो ते सब तों छोटा, वेखो नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ । पुरख अकाल कहे मेरे सुत दुलारे, तोहे देवां इक वड्याईआ। तेरे नाम वजन सच नगारे, नाद धुन रहे जस गाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे सहारे, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक कूक सर्ब पुकारे, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। करे खेल प्रभ न्यारे, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत शब्द कहे सब तेरी कार, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं चौकड़ी जुग सेवादार, सेवक आपणा रूप वटाईआ। कलयुग अन्त इक्को मंगां मंग अपार, दोए जोड़ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी झोली दे भराईआ। सुत कहे मैं मंगां मंग निक्की, वड्डी आस ना कोई रखाईआ । गोबिन्द शब्दी धार बणा के गया सिक्खी, सिक्खी सिख्या समझ सकी ना राईआ। जिस दी धार धुर तों तिक्खी, खण्डे खड़ग सार किसे ना पाईआ। जणा रूप इक्को इकी, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। मेरे कोल पिछली चिट्ठी, धुर दा लेखा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। चिट्ठी कहे वेख लिख्त, शब्द सुत प्रभ साचे रिहा जणाईआ। जिस दे उते वाक भविक्ख्त, जिस दा भेव किसे ना आईआ। किसे हथ्थ ना आए जीव सृष्ट, लख चुरासी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा वेख वखाईआ। श्री भगवान चिट्ठी खोल्ह, बिन अक्खरां पढ़ सुणाईआ। इस दे उते गोबिन्द बोल, बिन रसना जिह्वा गाईआ। मंगे मंग इक अनमोल, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। सदा वसणा गुरमुखां कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। मेरे नाल ना मारीं रोल, रौला करें जगत लोकाईआ । दे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। मेरा तेरे नाल कौल, कीता इकरार भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे चुकाईआ। श्री भगवान पढ़दा पाती, पत्रका आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस ने सुनेहड़ा
❋
❋
दित्ता माछूवाड़े अन्धेरी राती, इक अकल्ला राग सुणाईआ। साहिब मेरा कमलापाती, बेपरवाह नज़री आईआ। उठ वेख मार झाती, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जे कोई पिच्छे रह गई बाकी, मैनूं सच दे समझाईआ। मैं छड्ड के अस्व राकी, शस्त्र वस्त्र तन लुहाईआ। सूलां सत्थर सेज इक पहचानी, सिँघासण आसण रूप वटाईआ। मंज़ल वेख तेरी घाटी, घाटा तेरे कोलों पूर कराईआ। श्री भगवान निरगुण वेख कहे शाबाशी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गोबिन्द तेरा बणया ना कोई जमाइती, पट्टी नज़र किसे ना आईआ। तूं मन्नी मेरी आखी, आखर आपणे रंग रंगाईआ। श्री भगवान बणे सच्चा साकी, सच प्याला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । शब्द कहे मैं सुत दुलारा, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। मेरा रूप तेरा अधारा, उदर इक्को डेरा लाईआ। महल अटल ना कोई मुनारा, छप्पर छन्न ना कोई जणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारा, चार दवारी बंद ना कोई कराईआ। निरगुण रूप निरवैर तेरी धारा, निरँकार तेरे विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्यारा, सच प्रीती इक लगाईआ । तूं मैनूं दित्ता सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरे नाम सच भण्डारा, लोकमात वरताईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख गुरसिख आप उठाला, फड़ बाहों गले लगाईआ। साचा मन्त्र इक सिखाला, धुर दी कीती इक पढ़ाईआ। अन्तर आत्म परमात्म पा माला, मन का मणका आप भवाईआ। परम पुरख साहिब सतिगुर दीन दयाला, जुग चौकड़ी होए सहाईआ । गुरमुखो गुरसिखो मैनूं तुहाढ्ढा भेज्या रखवाला, राखी करां हर घट थाईंआ। सब दा मालक इक्को पुरख अकाला, अकल कलधारी हरि अख्वाईआ। जिस दी सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धुर दरबारे डेरा लाईआ। मुकामे हक़ हो उजाला, नूरो नूर करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरे दर अलख स्वामी, अगोचर तेरी इक सरनाईआ। निरवैर पुरख सदा नेहकामी, नेहकर्मी कर्म कमाईआ। बोध अगाध अन्तरजामी, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। शब्दी राग तेरी धुर दी बाणी, सच संदेसा आप सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गा गा गए कहाणी, कहावत वेखे जगत लोकाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी मिले ना सच निशानी, दर सोभा कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम मैनूं वेख होई हैरानी, प्रभ की की खेल दरसाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हुंदयां अन्दर सब दे भरी बेईमानी, मंद वासना नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया जगत शैतानी, शरअ छुरी करद उठाईआ। मुश्किल किसे हल्ल ना होवे आसानी, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। दुनियां वेख तेरी फानी, तेरे अग्गे इक्को अर्ज़ सुणाईआ। कर किरपा आप मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। एहनां बख्श आलमे जावदानी, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे
❋
❋
माण वड्याईआ। शब्द सुत कहे प्रभ ठाकर तुठ, दीन दयाल दया कमाईआ। सन्त सुहेले वेख आपणे सुत, जो बैठे ध्यान लगाईआ। बिन तेरी प्रीती कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां आ के पुछ, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। शब्द सुत तेरी सुणी पुकार, हरि करता आप जणाईआ। मैं हो के आया त्यार, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। लख चुरासी वेख जगत संसार, जीव जंत फोल फुलाईआ। जगत जन्म दा वेख प्यार, हरिजन साचे रिहा उठाईआ । दर दर घर घर झाती रिहा मार, दिवस रैण वेख वखाईआ। जिन्हां तेरे नाल प्यार, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। स्वच्छ सरूप दे दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। चरण कँवल आप बहाल, लेखा पिछला पूर कराईआ। जिस दा दे ना सके कोई अहिवाल, हालत सके ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे लाल लए उठाईआ। शब्द सुत कहे प्रभ लाल ओह चंगे, चंगी तरां जणाईआ। चरण प्रीती जो तेरी रंगे, रंग इक्को इक वखाईआ । जगत जहान दिसण भुक्खे नंगे, दौलत तेरा नाम ख़ज़ाना घर बैठे अतुट टिकाईआ। उत्तम श्रेष्ट सब तों बंदे, बंदगी विच जणाईआ। नेरन नेरे सीस चरणां उते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणा सब दा वेख वखाईआ। सुत शब्द मैं वेखे लाल, हरिजन हरि हरि नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जो घालण आए घाल, तिन्हां कीती घाल लेखे लाईआ। तेरा पूरा होए सवाल, साहिब सतिगुर पूर कराईआ। आपणी गोदी लए उठाल, जन भगत रूप वटाईआ। फल लगावे आपणे डाल, पत डाली मात महकाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा पूर कराईआ। शब्द सुत कहे प्रभ मेरा उजल मुख, तेरे नाल मिली वड्याईआ। भगत भगवान गोदी चुक, घर ख़ुशीआं राग वखाईआ। पिता दी गोदी बहे पुत, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। तूं उहनां कोलों पुच्छ, जो तेरे दर ते सीस निवाईआ। नीवां हो के वेख झुक, सचखण्ड निवासी दूर दुराडे नेड़े आईआ। मैं लख चुरासी विच्चों भगत लभ्भे इक्को मुठ, जो तेरी झोली पाईआ। लख चुरासी गई औंत, जगत निशान ना कोई रखाईआ। मैं तेरे तेरी झोली दित्ते सौंप, आपणे ख़ाली हथ्थ रखाईआ। एहो प्रभ मेरी साची पहुंच, तेरे तेरे नाल मिलाईआ। श्री भगवान कहे सुत शब्द तेरी सेवा बहुत, साहिब सतिगुर भाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी सारे करदे रहे खोज, सो ख़ालक मिल्या बेपरवाहीआ। भगत भगवान दोवें रल के मानण मौज, मुफ़लस रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा देवे थाउँ थाईंआ। सुत कहे मोहे चढ़या चाअ, चाउ घनेरा नज़री आईआ। भगत भगवान मिले आ, आह
❋
❋
भर ना कोए सुणाईआ। बण विचोला प्रभू मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जुग चौकड़ी जो मैं देंदा रिहा सलाह, श्री भगवान मिल्या इक रघुराईआ। सो कलयुग अन्तिम प्रभ पूरी आसा कीती आ, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। सन्त सुहेले इकट्ठे कीते धुर दे थाँ, चरण कँवल दिती सरनाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, ऊँचां नीचां लए उठाईआ। सच दृढ़ा के एका नाँ, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। एथे ओथे बण के पिता माँ, साची गोदी रिहा सुहाईआ। मेहरवान हो के देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोई तपाईआ। भगत भगवान मिल के इक दूजे नूं करन हां, वायदा सच सच्च पकाईआ। विछोड़ा होवे ना दो जहां नाता छुट्टे ना बेपरवाहीआ। चल के वसीए ओस गराँ, जिस घर दी बणत ना कोई बणाईआ। श्री भगवान होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सेज सुहञ्जणी उते ल्या बहा, पलँघ रंगीला बिन पावा चूल नज़री आईआ। सच दवारे देवे माण, श्री भगवान दया कमाईआ । जिस वेले सचखण्ड दवारे झुलदा वेखीए धुर निशान, जिस उपर लेखा लिख्या सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जै कार अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, किरपा करे आप आण, बेपहचान आपणा रूप वटाईआ।