१६ माघ २०२० बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे घर पिण्ड नौशैहरा ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, योद्धा सूरबीर नाउँ प्रगटाईआ । एकँकारा खेल करे महान, महिमा अकथ ना कोए सुणाईआ। आदि निरँजण जोती नूर चमके महान, दूजा नूर ना कोई वखाईआ। अबिनाशी करता वड मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान देवे दान, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। पारब्रह्म हो प्रधान, सच संदेसा हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड दवारे सुहाए मकान, छप्पर छन्न ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी कार कमाईआ। आदि पुरख सचखण्ड निवासी, बेअन्त बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर जोत प्रकाशी, अनभव आपणी खेल रचाईआ। सच दवारे पावे रासी, मण्डल आपणे दए वड्याईआ। निरगुण निराकार बण के साथी, सच्चा संग निभाईआ। नाउँ रख पुरख समराथी, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। परवरदिगार बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक सोभा पाईआ। तौफ़ीक ख़ुदाए इक जैकार, नाअरा हक़ हक़ सुणाईआ। खेले खेल वड महान, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। प्रगट हो वड महिबान, बीदो आपणी धार चलाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कर के आदि, शब्दी धार सुत प्रगटाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव दे के दाद, साचा मार्ग इक समझाइंदा। बोध अगाध वजा के नाद, शब्द राग धुन उपजाइंदा। निरगुण निरवैर बणा के सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। सच दवारे खोल्ह के ताक, पर्दा उहला आप उठाइंदा। सच संदेसा आपे आख, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा । साची करनी हरि करतार, करता पुरख आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर के आप ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ । साची सेवा अगम्म अपार, अलख अगोचर इक लगाईआ। त्रैगुण माया वस्त भण्डार, रजो तमो सतो आप वरताईआ। पंज तत कर उज्यार, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश बणत बणाईआ। मण्डल मण्डप महल अटल उसार, लोआं पुरीआं आपणा रंग वखाईआ। रवि ससि कर उज्यार, सूरज चन्न दए रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। पुरख समरथ निराकार, निरँकार इक अख्वाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रगट, धुर दा हुक्म इक सुणाइंदा। सच दुआरा खोल्ह हट्ट, त्रै पंज वस्त आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण खेल अलख, अलख अगोचर आप कराइंदा। लख चुरासी चलाउणा रथ, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश मंगण दान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं साहिब सुल्तान वड हुक्मरान, हउ बालक रूप वटाईआ। लख चुरासी दे दान, झोली इक्को वार भराईआ। चारे खाणी कर परवान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। चारे बाणी दे ज्ञान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। चारे जुग विच जहान, जुग चौकड़ी रंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान हो ठाकर स्वामी, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। आदि पुरख अपरम्पर सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, अणजाणत आपणा राग अल्हाइंदा। शब्द अगम्म बोध अगाध निरबाण पद सुणाए बाणी, अक्खर वक्खर आपणी धार प्रगटाइंदा। दो जहान अकथ कहाणी, ब्रह्मण्ड खण्ड राग अल्हाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाणी, सच संदेसा इक सुणाइंदा। शब्द गुरू गुरु गुर शब्द सर्ब जीआं प्राणी, आत्म परमात्म भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह पारब्रह्म ब्रह्म, लख चुरासी दए समझाईआ। नेहकर्मी जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड जगत झोली पाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल वरन बरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। सृष्ट सबाई बेपरवाही सब नूं दस्से धुर दी सरन, पुरख
❋
❋
अकाल इक्को नज़री आइंदा। जिस दवारे लेखा चुक्के मरन डरन, जन्म कर्म कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भरम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आदि आदि सुणाईआ। आदि पुरख सुणाया सच संदेसा, लख चुरासी जीव जंत पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा करे हमेशा, बण सेवक सेव कमाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान जुग चौकड़ी नर नरेशा, शाह पातशाह इक नज़री आईआ। नित नवित्त रहे हमेशा, ना मरे ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात घल्ले दे संदेसा, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेले खेडा, ख़ालक ख़लक रूप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, आदि आदि आपणा राह चलाईआ। आदि पुरख दस्से राह, रहिबर इक्को इक अख्वाइंदा। दो जहानां बण मलाह, निरगुण सरगुण बेड़ा आप तराइंदा। शब्द सरूपी सच सलाह, सिख्या इक्को इक समझाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता जुड़ा, दर साचा इक सुहाइंदा। सच सेज सुहञ्जणी सोभा पा, आत्म अन्तर डेरा लाइंदा। नाद धुन मृदंग इक वजा, अनहद रागी नाद सुणाइंदा। अमृत जाम मधु प्याला इक प्या, निझर झिरना रस झिराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या धुर दा गीत, सो पुरख निरँजण आपणा आप जणाईआ। सदा सदा सद रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। हर घट वसे ऊँच नीच, राउ रंक सोभा पाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, शाह सुल्ताना पर्दा उहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। पुरख अकाल बेपरवाह, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार सेवा ला, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। शब्दी ढोला धुर दा गा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान करे पढ़ाईआ। अञ्जील कुराना मसला हक़ सुणा, तीस बतीस देवणहार वड्याईआ। खाणी बाणी रंग रंगा, धुर दा पाणी अमृत जाम प्याईआ। शब्द हाणी सतिगुर सच्चा इक समझा, भरम भुलेखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणी खेल वखाईआ। साची खेल करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी धुर दा मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाइंदा। आत्म परमात्म नाता जोड़ नाल कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, जीव जंत आप पढ़ाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा । मेल मिलावा साचे सन्त, भगत भगवान वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाइंदा। साची सिख्या भगत भगवान, जुग चौकड़ी आप जणाईआ। चार वरन एह ज्ञान, धुर दी करे सति पढ़ाईआ । बरन अठारां इक्को दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश
❋
❋
इक मकान, काया मन्दिर दए वखाईआ । हर घट अन्दर वसे श्री भगवान, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म जिस ने दित्ता दान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बूझ बुझाईआ। जन भगत बुझाए साची टेक, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। काया बुद्धि कर बबेक, धुर दी धार समझाईआ। सच प्रीती धुर दी टेक, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण जुग जुग धारे भेख, वेस अवल्लड़ा आप कराईआ। जन भगतां करे हेत, मित्र प्यारा फेरा पाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, निज नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगत उठाए आप प्रभ, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए झब्ब, पर्दा उहला आप चुकाइंदा। नौ दवारे पार हद्द, दसवें आपणा रंग रंगाइंदा। शब्द अगम्म वजाए नद, अनहद रागी राग सुणाइंदा। बिन मक्के काअब्यो कराए हज्ज, काया हुजरा इक सुहाइंदा। जोत दीपक जगे लट लट, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल पुरख समरथ, घर घर अन्दर वेख वखाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साचे रंग रंगाइंदा । जन भगतां मित्र होए प्रभ ठाकर, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। भेत खुल्हाए काया गागर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ । लेखा जाणे संसार सागर, पर्दा उहला आप चुकाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। जन भगतां माण देवे प्रभ मात, धरत धवल मिले वड्याईआ। जुग चौकड़ी पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण प्रीती बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा देणा चुके कूड़े सज्जण साक, जूठा झूठा संग तुड़ाईआ। बंद किवाड़ी खोल्हे ताक, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जन भगतां खोले्ह हरन फरन, निज नेत्र दया कमाइंदा। लेखा चुके वरन बरन, ज़ात पात ना कोए वडियाइंदा। किरपा करे करनी करन, हरि करता खेल वखाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान इक्को ढोला पढ़न, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। नित नवित्त निरगुण सरगुण दर्शन करन, दीद ईद चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेखे वेखणहारा, जीव जंत नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यारा, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। भगतां अन्दर भगती भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताइंदा। इष्ट दृष्ट दए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा मूल चुकाइंदा। साचा लहिणा चुक्के जगत, श्री भगवान दए वड्याईआ। सो सन्त सुहेला सच्चा भगत, जिस मिले बेपरवाहीआ ।
❋
❋
लेखे लग्गे बूँद रक्त, पंज तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को अक्खर रिहा पढ़ाईआ। जन भगत पढ़ना इक्को अक्खर, सो सतिगर आप पढ़ाईआ। जिस दा लेखा सब तों वक्खर, लिख सके ना कलम छाहीआ। जिस नूं उकरे ना कोई पत्थर, घाड़त घड़त ना कोए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को बूझ बुझाईआ। जन भगत पढ़न अक्खर, निराकार नज़र कोए ना आईआ। जिस विच्चों नज़री आए गिरधार गिर, मुकन्द मनोहर बेपरवाहीआ। जिस दी धार आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जाए फिर, गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे इक पढ़ाईआ। जन भगत पढ़न अक्खर इकउँकार, अकल कल धारी आप जणाईआ। जिस विच सर्ब पसार, पसर पसारी दए वखाईआ। जिस दा लेखा कोई ना सके विचार, सोच समझ ना कोए जणाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावार, बेअन्त बेपरवाहीआ। सो साहिब सतिगुर भगतां देवे धुर दी दात, अमोलक इक्को वार झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द दए चमकाईआ। चरण प्रीती बन्न्ह के नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। प्रभ मिल के जन भगत गौण धुर दी गाथ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। भगत कहे मेरा भगवन्त, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। भगवान कहे मेरा सच्चा सन्त, जो मेरी महिमा रिहा गाईआ। भगत कहे प्रभ मेरा कन्त, जिस सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। भगवान कहे मेरी महिमा अगणत, समझ सके ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग भगतां दए वड्याईआ। भगत कहे मैं सेवक तेरा, प्रभू तेरा नाम ध्याईआ । भगवान कहे तूं मेरा चेरा, बिन चेले गुरू मिले ना किसे वड्याईआ। भगत कहे प्रभ ठाकर तूं मेरा, बद्धा बेड़ा नईआ आपणे नाम चढ़ाईआ। भगवान कहे मेरा भगतां अन्दर डेरा, बिन भगतां घर नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवान दोवें इक दूजे दा झल ना सकण विछोड़ा, विछड़ जाए सर्ब लोकाईआ। नाता जुड़या गुरुदुआरा, मोह मुहब्बत इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैज रखाईआ। भगत कहे मेरा भगवान उच्चा, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत सुचा, जो लख चुरासी विच्चों मेरा नाम ध्यााइंदा। भगत कहे मोहे भगवान ओटा, सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। भगवान कहे मैं भगतां जोगा, बिन भगतां मेरी कीमत कोए ना पाइंदा। भगत कहे मेरा भगवान मोहे शब्दी लाए चोटां, तन नगारा रबाब वजाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत सन्त दुलारा छोटा, जो मेरी गोद सुहाइंदा । दोहां मिल के प्रकाश होवे इक्को निर्मल जोता, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि भगत आप वडियाइंदा। जन भगत कहे मेरा सच श्लोक, सोहँ ढोला प्रभ जणाईआ। भगवान कहे मेरा भगत उत्तम उत्तम विच्चों चौदां लोक, चौदां तबक नैण शरमाईआ। भगत कहे मेरा भगवान मैनूं देवे सोच, मेरी बुद्धि कम्म किसे ना आईआ। भगवान कहे मेरा भगत चौदां विद्या समझे फोक, बिन हरि नामे प्रेम ना किसे लगाईआ । भगत कहे भगवान मेरा काया बंक सुहाया कोट, साढे तिन्न हथ्थ दिती माण वड्याईआ। भगवान कहे बिन भगतां मेरी किसे घर ना जगे जोत, दीपक नज़र कोए ना आईआ। दोवें मिल के प्रेम प्रीती अन्दर होवण ख़ामोश, ऊँची कूक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां आसा मनसा पूरी करे लोच, लोचा पूर आप अख्वाइंदा।
१६ माघ २०२० बिक्रमी
बल कहे मेरे भगवान, अछल अछल्ल तेरी वड्याईआ। बलख दवारयों एस भूमका पहुँचया आण, घड़ी पल साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ । इकावन राजदूत कर परवान, सच्चा रंग रंगाईआ। छप्पर छन्न ना कोई मकान, जगत सराए ना कोए वड्याईआ। धरनी किहा दानी मोहे दे दान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरा मेला संग श्री भगवान, रहमत सर्ब कमाईआ। बल किहा मैं वेख्या मार ध्यान, प्रभ चरण कँवल चित लाईआ। जिस दित्ता मोहे ज्ञान, आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। बल दोए जोड़ कर अरदास, हरि ठाकर स्वामी सच जणाइंदा। मेहरवान पुरख अबिनाश, तेरी ओट तकाइंदा। निरवैर पुरख दे साथ, साचा संग निभाइंदा । वेख धरनी धरत की कुछ रही आख, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। एहदी पूरी कर आस, आसावंद तूही इक्को नज़री आइंदा । श्री भगवान कहे शाबाश, शहिनशाह सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। तूं अन्तर वेख मार झात, झाकी धुर दी आप जणाइंदा। जिन्ना चिर एह बल धरती तेरे पास, मैं दान देण कुछ ना आईआ। एसे कारण करूँ खेल तमाश, अछल अछल्ल रूप वटाईआ । तेरे कोलों पहलों धरनी मंगां ख़ाक, ढईआ आपणी झोली पाइंदा। फिर अगली दस्सां बात, सच सुनेहड़ा इक दृढ़ाइंदा। तेरा बणावां साथ, सगला संग निभाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलावां राथ, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। तेरा नूर कर प्रगट, लोकमात जोत जगाइंदा। चरण कँवल जोड़ नात, नाता बिधाता खेल वखाइंदा। किरपा कर सचखण्ड करा निवास, सच दवारा इक वखाइंदा। पिछली फेर कराए याद, याददासत आप रखाइंदा। तेरा कोई नज़र ना आवे राज पाट, हिस्सा
❋
❋
वंड ना कोए वंडाइंदा। उस वेले चरण कँवल लग्ग आखीं कमलापात, पारब्रह्म तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। बल हो बलहीण, प्रभ चरण सीस निवाईआ। तेरा खेल साहिब प्रबीन, हउँ समझ सका ना राईआ। मैं ठाकर तेरे अधीन, निउँ निउँ लागां पाईआ। दर दरवेश बणां मस्कीन, ख़ाक तेरी झोली रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरी आसा धरनी नाल मिलाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दीन दयाल दया कमाइंदा। प्रभ दा खेल खेल महान, अन्त कोई ना पाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। लख चुरासी विच्चों तैनूं देवे दान, आत्म परमात्म पर्दा लाहइंदा। तेरा नाउँ रख सिँघ गुरदयाल, ताल आपणा नाउँ वजाइंदा। पंज तत काया चोली तेरी संभाल, धुर ख़ज़ाने आप टिकाइंदा। फेर पुच्छे दस्स मेरे लाल, लेखा बाकी कवण चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। बल कहे मेरे स्वामी, साहिब तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। बोध अगाध तेरी कहाणी, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। सच दस्स आपणी इक निशानी, जिस दर तेरा नूर नज़री आईआ। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सच दए वड्याईआ। सुण बल वड बलकार, वलीआ छलीआ आप जणाइंदा । जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्त सुहाइंदा। कल कल्की लै अवतार, लोकमात वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी निरगुण धार, निरवैर पुरख आप चलाइंदा। तेरा लेखे ला पंज तत अकार, धरनी धरत धवल आपणी झोली पाइंदा। ढाई मुट्ठी तेरी राख़ रख संभाल, आपणी गोदी आप टिकाइंदा। फिर साहिब हो प्रधान, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। पहलों दे के भगतां दान, फिर आपणा पन्ध मुकाइंदा। एस भूमका उस धरती नविरती करे आण, प्रकृती बंध ना कोए वखाइंदा। फिरदी फिरदी करे निहाल, दु:ख दर्द आप वंडाइंदा। तिन्न जुग रखणा ध्यान, शब्द इशारे नाल समझाइंदा । सदी बीसवीं देवां दान, बीस बीसा नाउँ रखाइंदा। वक्त वेला सुहेला पहुँचया आण, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाइंदा। जिस वेले धरनी वेख्या आउँदा श्री भगवान, बल राजे इशारे नाल समझाइंदा। दोए जोड़ नैण तक्कण आण, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। पुरख अकाल मेरा वक्त पहुँचया आण, दर तेरे मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र कर करतार, करनी शब्दी झोली पाईआ। तेरा पिछला दयां अधार, लहिणा अग्गे इक वखाईआ। नाल बल राजा सरदार, गुरदयाल बैठा सीस निवाईआ। धरनी वेख होई ख़ुशहाल, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। प्रभ मिल्या हो प्रितपाल, प्रितपालक
❋
❋
वड वड्याईआ। उठ उठ निउँ निउँ हस्स हस्स दस्से आपणा हाल, पिछली कहाणी सर्ब सुणाईआ। मैं राह तक्कदी रही जुग चार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल मेरे नाल कर इकरार, क्यों बैठा रिहा मुख भवाईआ। हौकयां विच वेखदी रही संसार, रोंदयां रोंदयां आपणा आप मिटाईआ। आसा पूरी होई अज्ज मेरे दातार, दयावान दया कमाईआ। मैं किस बिध होवां शुकर गुज़ार, की कुछ तेरी भेंट चढ़ाईआ। बल कहे नींवी हो के चरणां उते कर निमस्कार, एहो वस्त प्रभ तों सच्ची भाईआ। जिस नाल तेरा होवे उधार, तेरी मिटी ख़ाक लेखे पाईआ। अभुल भुल्ल ना गया निरँकार, वेला वक्त वेख आया सहिज सुभाईआ। संगी साथी पिछले लयांदे नाल, जो बल सतिजुग संग आपणा बल वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दे सिर ते दे कर प्यार, थाउँ थाईं लए बिठाल, एथे ओथे करे प्रितपाल, राखा इक्को नज़री आईआ।
१६ माघ २०२० बिक्रमी हरदीप सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर
प्यार नहीं एह सतिगुर फ़र्ज़, मेहरवान पूर कराइंदा। आपणी प्रभ पूरी करे गरज़, गुरमुख साचे सच वडियाइंदा । नाम निधान धुर दा राग दे तर्ज़, साचा सोहला इक समझाइंदा। अन्तर अन्तर नित नवित्त सुण के अर्ज़, आरज़ू सब दी पूर कराइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के मर्ज़, पट्टी इक्को नाम बंधाइंदा। दर्दी हो के वड्डे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाइंदा। सेवक बण के योद्धा मर्द, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक वखाइंदा। प्यार नहीं एह प्रभ दा खेल, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख मेल, आप आपणा रंग रंगाईआ। वसणहारा धाम नवेल, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाईआ। कर प्रकाश बिन बाती तेल, जोती नूर करे रुशनाईआ। दो जहानां बण के सज्जण सहेल, गुरमुख साचे संग निभाईआ। आवण जावण लख चुरासी कट के जेल, साचे मन्दिर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। प्यार नहीं एह प्रभ दा रंग, रंग रता आप रंगाईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, सूरबीर खेल वखाइंदा। लख चुरासी कोलों रिहा मंग, घर घर अन्दर झोली डाहइंदा। बिन गुरसिखां कोई ना दिसे संग, साचा संग ना कोई निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। प्यार नहीं एह सतिगुर धार, हरि करता बणत बणाईआ। बिन भगतां मैनूं करे कोई ना याद, हरि का नाम ना कोई ध्याईआ। लख चुरासी काया खेड़ा दिसे बरबाद, साचा गुल ना कोई महकाईआ।
❋
❋
गुरमुख हरिजन हरिभगत गुरसिख कर आबाद, प्रभ वेखे थाउँ थाईंआ। सच प्रीती अन्दर देवे दाद, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। आत्म परमात्म रच के काज, घर ख़ुशी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। प्यार नहीं एह प्रभ दा वेस, नर नरायण आप कराईआ। बिन भगतां लोकमात सोहे ना देश, जगत वज्जे ना कोई वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सन्त सुहेले पहलों भेज, पिच्छों वेखे थाउँ थाईंआ। उहनां अन्दर वड़ के माणे आपणी सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जीव जंत कोई ना सके वेख, जगत नेत्र ना कोई वड्याईआ। सच प्रीती अन्दर अन्दर वड़ के दस्से भेत, धुर दी कार सच कमाईआ। नरायण सिँघ नर नेत्र पेख, हरि दीदयां दए वखाईआ। जिन्हां लाए दीन दयाल मेख, अग्गे सके ना कोई उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। प्यार नहीं एह अमरापद, दरगाह साची सच जणाइंदा । जगत दवारा लँघ के हद्द, गुरमुख गुर गुर आप उठाइंदा। सच उपजा आपणी यद, विश्व आपणी धार समझाइंदा। अन्तिम राग सुणा नद, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। अमृत आत्म जाम प्या के मधु, सच ख़ुमारी इक चढ़ाइंदा। जोत नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। सच सिँघासण शाहो शाबाश, शहिनशाह इक्को इक वखाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर हो के दास, घर ठाकर सेव कमाइंदा। पूरब जन्म दी पूरी कर के आस, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाइंदा। मित्र हो के वसे पास, कन्त हो के अंग लगाइंदा। दाता हो के देवे दात, दानी हो के आप वरताइंदा। गहर गम्भीर हो के खोल्हे ख़ात, अतोट अतुट आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक दृढ़ाइंदा। प्यार नहीं एह प्रभ दी साखी, साख्यात रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां रह गई बाकी, तिन्हां लहिणा झोली पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तिन्हां बणे साथी, जिन्हां हरि जू दए वड्याईआ। लेखा चुक्के तीर्थ ताटी, सरोवर नहावण कोई ना जाईआ । घर परमेश्वर मिले कमलापाती, कँवल नैण वड्डी वड्याईआ। नेत्र खोल्ह झरोखे खोल्ह खेल वखाए बंद ताकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। प्यार नहीं एह प्रभ दी सेवा, जुग चौकड़ी सदा कमाईआ । निरवैर पुरख वड देवी देवा, देवत सुर हुक्म मनाईआ। आदि जुगादी अलख अभेवा, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। हरिजन देवे धुर दा मेवा, अमृत रस इक वखाईआ। मस्तक लाए आपणा थेवा, जोत ललाट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। सेवा नहीं एह प्रभ दी करनी, करता पुरख आप कराइंदा । लेखा देवे उहनां जो सीस निवावण चरणी, धूढ़ी टिक्का इक लगाइंदा। लहिणा चुकाए वरनी बरनी, ज़ात पात मेट मिटाइंदा । लहिणा मुके लख चुरासी फिरनी, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीती अन्दर प्रेम कमाइंदा। प्यार नहीं प्रभ दी दात, अणमंगी झोली पाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, गुरमुख सज्जण लए प्रगटाईआ । प्रभ नूं कोई लभ्भ ना सके कर के पूजा पाठ, गुरदर मन्दिर मस्जिद देण दुहाईआ। नेत्र नीर विरोले तीर्थ ताट, घाट किनारे रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे रहे वाच, गीता ज्ञान जगत सुणाईआ। अञ्जील कुरान धुर दा कलमा रहे आख, कायनात जगत समझाईआ। साची पढ़े ना कोई आयत, पर्दा सके ना कोई चुकाईआ। साहिब सतिगुर श्री भगवान, अबिनाशी करता जुग जुग देंदा रिहा हदाइत, हुक्म सादर इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए लगाईआ। प्यार नहीं एह खेल महिबूब, मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। महल अटल वेख अरूज, घर घर विच दए सुहाईआ। जन भगतां देवे आपणा आप सबूत, विचोला नज़र कोए ना आईआ । लेखा जाण पंज तत कलबूत, काया काअबा खोज खुजाईआ। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा पर्दा लाहीआ। नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। प्यार कहे मैं की जाणा, प्रभ दा भेव कोई ना पाईआ। बाली बुध मैं अञ्याणा, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पैगम्बरां कोलों सुणदा रिहा गाणा, सच प्रेम अन्दर जो गाईआ। नित नवित्त मन्नदा रिहा भाणा, सिर सजदा सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम वेख्या खेल महाना, वेख वेख बिगसाईआ। प्रगट हो विष्नूं भगवाना, जन भगतां दए वड्याईआ। नाम बन्न्ह के धुर दा गाना, घर साचे सगन मनाईआ। शस्त्र दे तीर निशाना, चिला भथ्था इक वखाईआ । बोल बोल अनबोलत आप ज़बाना, ढोला इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। प्यार कहे मैं छोटा निक्का, अक्ल नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दा खेल वेख अनडिठा, घर मेरे वज्जी वधाईआ । जुग चौकड़ी जिस आपणा काग़ज़ रख्या चिट्टा, अक्खर वक्खर जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं पुरख अकाल मन्नदे गए पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सो निरगुण निरवैर हो के जन भगतां फिरे पिच्छा, पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। आपणी पूरी करनी ख़ातर इछा, हरिजन साचे लए जगाईआ। बिन कीमतों करता ओहनां हट्ट विका, जिन्हां प्रीती इक समझाईआ। नाम अनमुल्ला दित्ता मिट्ठा, रस फिके जगत विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा रिहा वखाईआ। प्यार कहे मैं की जाणा, मैनूं सच कोए ना आईआ। कलयुग अन्त करे खेल की भगवाना, भगवन आपणी धार चलाईआ। धुर संदेसा लै के आया गाणा, सोहँ ढोला इक समझाईआ। जिस अन्तर आत्म परमात्म मेल मिलाणा, मिलनी जगदीश कराईआ। तिस प्यार दा रूप ना
❋
❋
किसे पछाणा, रेख रंग ना कोई वखाईआ। सो प्यार जुग जुग जन भगतां देवे दानां, दयावान आप वरताईआ। जिस प्रेम प्रीत प्यार अन्दर खेल खेले गोपी काहना, शब्दी मधुर धुन राग सुणाईआ। जिस प्रेम प्यार अन्दर वेख वखाए सीता रामा, हनवन्त दयावन्त दए वड्याईआ। जिस प्यार अन्दर जुग जुग निरगुण सरगुण पहरे बाणा, रूप अनूप मात वखाईआ। जिस प्यार अन्दर शब्द अनादी गाए गाना, धुर दा राग सुणाईआ। जिस प्यार अन्दर साचे भगत करे परवाना, फड़ बाहों गले लगाईआ। ओस प्यार पिच्छे सेवा करे वाली दो जहानां, हरिजन साचे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक दुआर रखाईआ। सच प्यार करो भगवन्त, हरि करता आप जणाइंदा। सच प्यार करो गुरमंत, जो सतिगुर नाम समझाइंदा । सच प्यार करो घर आपणे कन्त, जो आत्म सच्चा सोभा पाइंदा। सच प्यार करो सतिवन्त, प्रभ अगणत लेखा लेख ना कोई लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्यार विच्चों प्यार दिसाइंदा। सतिगुर प्यार गुरमुख प्रेम, प्रीती इक्को इक जणाईआ। गुरमुखां पिच्छे जिस खेल खेलया कुण्ट हेम, टिल्ले पर्बत डेरा लाईआ। सिखां पिच्छे जिस पुरख अकाल कोल चुक्कया नेम, सुगंध इक्को वार खाईआ। गुरमुखां पिच्छे जिस लहिणा लैण देणा देण, लहिणा आपणी झोली पाईआ। गुरसिखां पिच्छे जो धुर दी बाणी आवे कहिण, कहि कहि मात सुणाईआ। गुरमुखां पिच्छे जो मेटणहारा अन्धेरी रैण, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। गुरमुखां पिच्छे जो दर दर घर घर बणे साक सैण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक लगाईआ। प्रेम कहे मेरा प्यार, बिन परमेश्वर नज़र किसे ना आईआ । जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाइंदा। मेरा प्रेम कर कर गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। प्यार कहे मैं आदि जुगादि जुग जुग सोचां, सोच समझ किसे ना आईआ। पुरख परमेश्वर इक्को दरस लोचां, मेरी लोचा पूरी दए कराईआ। मैं उच्ची कूक सुणावां होका, दो जहानां दयां सुणाईआ। फेरां दरोही चौदां लोकां, चौदां तबकां हाल जणाईआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त प्रभ नाल काहदा रोसा, जो रुस्सयां लए मनाईआ। प्यार करन दा इक्को मौका, श्री भगवान निरगुण रूप वटाईआ। जन भगतां नाल कदे ना करे धोखा, धूआं धुखदी वेखे सर्ब लोकाईआ। जिस दी सिफ्त करन अञ्जील कुरान पंडत पांधे पढ़ पढ़ पोथा, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। ओस दा प्यार सब नालों सौखा, करता कीमत ना कोई लगाईआ । चरण प्रीती इक्को देवे धुर दी ओटा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ओसे वेले खरा करे खोटा, मेहर नज़र जिस उठाईआ। लेखा पिछला चुके जो गनका पढ़ाउँदा रिहा तोता, तरह तरह
❋
❋
समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्द इशारे नाल लेख चुकाए लोक परलोका, दो जहान पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार आप कमाईआ । सच प्यार प्रभू कमाउँदा ए। भगत भगवान वेख वखाउँदा ए। निगहबान नैण उठाउँदा ए। कर ध्यान पर्दा लहुंदा ए। हो मेहरवान तरस कमाउँदा ए। कर परवान चरण लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां प्रेम वधाउँदा ए। नित उहनां दे ढोले गाउँदा ए। सतिजुग साचा लेख बणाउँदा ए। कूड़ी क्रिया भेख मिटाउँदा ए। साचा मन्दिर देस सुहाउँदा ए। मन्न कलन्दर बन्न्ह वखाउँदा ए। अन्दरे अन्दर दया कमाउँदा ए। साची वस्त आप वरताउँदा ए। दस्त बदस्त आप फड़ाउँदा ए। हस्त कीट रंग चढ़ाउँदा ए। ऊँच नीच जोत जगाउँदा ए। राउ रंक भेव खलाउँदा ए। दुआर बंक इक वडयाउँदा ए। घर सुहञ्जणे सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां प्यारा अख्वाउँदा ए। जन भगत प्यारा रखदा ए। उस दे अन्दर वड़ के वसदा ए। आपणा भेव अगम्मा दसदा ए। ख़ुशीआं नाल गीत गा गा हस्सदा ए। दो जहानां पत्त रखदा ए। दे माण करे लख लख दा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अन्दर नच्चदा ए। प्रेम अन्दर करे प्यार, मुहब्बत सच सच्च कमाईआ। निरगुण हो करे गुफ़तार, बातन ज़ाहर दए वड्याईआ। गुफ्त शनीद खेल न्यार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। मुरीद मुर्शद दे अधार, मेहर नज़र इक उठाईआ। कर मुहब्बत परवरदिगार, महवख़ाना इक दरसाईआ। जाम प्याला कर त्यार, सच मतिवाला दए प्याईआ। हउँ ख़ुशहाला दए दीदार, मस्ती प्रेम प्यार चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम अन्दर प्रेमका रूप वटाईआ। प्रेम अन्दर प्रभ बैठा नारी, नर नरायण वेस वटाईआ। आदि जुगादि बण के रही कुँवारी, सच कन्त ना कोई बणाईआ। जुग चौकड़ी वेंहदी रही वारो वारी, सच दवारे ध्यान लगाईआ। तक्कदी रही बण वड संसारी, लख चुरासी वेख वखाईआ। शब्द संदेसे अन्दर कर कर खेल न्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए छुपाईआ। प्रेमिका बण के प्रेमी रही खोज, दो जहानां वेख वखाईआ। नित उठ वेखे रोज़, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। कवण रंग रत्ता मेरी खोज, मुहब्बत मेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खलाईआ। प्रेमन तक्कदी रही जुग चार, जोत अकालण ध्यान लगाईआ। खेल वेखदी रही गुर अवतार, पीर पैगम्बर नाच नचाईआ। सृष्ट सबाई शास्त्र सिमरत वेद पुराण करदी रही अधार, अञ्जील कुराना गंढ्ढ पवाईआ। कलयुग अन्त वेख्या नैण खोल्ह किवाड़, दो जहानां झाकी पाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरले जो प्रभ दी करन भाल, बिरहों विछोड़ा तीर लगाईआ। कोटन कोटां
❋
❋
विच्चों जन भगत रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कवण वेला प्रभ दए दीदार, दर्शन आपणा आप कराईआ। ओहनां पिच्छे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर लै अवतार, लोकमात फेरा पाईआ। दर दर घर घर करदा फिरे प्यार, हरि बैठा आपणा रूप वटाईआ। मिल मिल सखीआं मंगलाचार, ख़ुशीआं गीत सुहागी गाईआ। सच प्रेम लभ्भे ना किसे दुकान, जगत हट्ट ना कोई विकाईआ। सतिगुर प्रेम गुरमुख महान, हरि जू खोज भगवन्त वेख वखाईआ। नींवीं अक्ख करे पड़ताल, प्रतख दिसे दीन दयाल, वथ देवे सच सच्ची धर्मसाल, प्यार रख होए कृपाल, ठाकर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम अन्दर बण अञान, गुरमुख वड्डे सुघड़ सुचज्जे आपणे नाल रलाईआ। प्यार कहे गुरमुख दु:ख क्यों, की मिले वड्याईआ। भगवान कहे ओह प्रभ दी चरणी जाए निउँ, माण ताण ना कोई रखाईआ । एसे कारण दोहां दर लग्गे निहों, नाता सके ना कोई तुड़ाईआ। मिल प्रीतम प्रेम अमृत बरसे मेहों, मेघला आपणी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, प्रेम अन्दर रख प्यार, प्यार अन्दर आपणा आप छुपाईआ।