पुस्तकालयभाग १६

१७ माघ २०२० बिक्रमी अतर सिँघ, चतुर सिँघ दे घर, पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

निरगुण रूप पुरख अकाल, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्द गुर अगम्मी लाल, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। लख चुरासी कर पहचान, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। जन भगत कर परवान, सच प्रीती इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र श्री भगवान, आदि पुरख आप कराईआ। सतिगुर मैनूं दे दे दान, धुर दी दात आप वरताईआ। भगत भगवान सच निशान, लोकमात उपजाईआ। साचे सन्तां दे ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। गुरमुख लेखा चुकाए दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। गुरसिख बख्शे चरण ध्यान, सच प्रीती इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुरमुख रखे इक्को आस, तृष्ना आपणा आप प्रगटाईआ। गुरमुख मंगे मंग ख़ास, हरि चरण मिले सरनाईआ। सन्त दोए जोड़ करे अरदास, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। भगत कहे सदा वसां पास, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरु गुर कहे मैं सदा दासी दास, सच सेवक सेव कमाईआ। पुरख अकाल कहे मैं जोत प्रकाश, नूरो नूर हर घट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सच रचना आप रचाईआ। पुरख अकाल सर्ब गुणवन्त, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शब्द गुरु गुरदेव स्वामी महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव ना आईआ। जुग चौकड़ी मेला भगत भगवन्त, विच लोकमात वड्याईआ। धन्न वड्याई साचे सन्त, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। गुरमुख मेला नार कन्त, घर सज्जण सहिज सुभाईआ । गुरमुखां ढोला गाए मंत, हरि हिरदे नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख कहे मोहे साची टेक, सीस जगदीश दए वड्याईआ। गुरसिख कहे मैं नेत्र पेख, घर सज्जण ख़ुशी मनाईआ । सन्त कहे मैं वसां ओसे देस, जिस गृह बैठे डेरा लाईआ। भगत कहे मेरा इक्को हेत, प्रेम प्रीती अन्दर समाईआ। गुरु गुर कहे मेरा सच उपदेस, सच संदेसा इक समझाईआ। पुरख अकाल कहे मैं नर नरेश, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप प्रगटाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दाता दातार, देवणहार इक अख्वाइंदा। शब्द गुरू कहे मैं वरतार, अतोट अतुट वखाइंदा। भगत कहे मैं मंगणहार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा । सन्त कहे मैं धूढ़ी मंगां छार, मस्तक टिक्का इक रमाइंदा। गुरमुख कहे मैं चरण भिखार, बलिहारी आपणा आप घोल घमाइंदा । गुरसिख कहे मोहे दे अधार, सिदक सबूरी मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। गुरसिख कहे मेरा झुके सीस, मन हँकार रहिण ना पाईआ। गुरमुख कहे मैं मिलां ठीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन सन्त कहे प्रभ वसे नज़दीक, घर घर विच डेरा लाईआ। भगत कहे नित नवित्त करे सच प्रीत, आप आपणा फेरा पाईआ। गुरु गुर गुर कहे मैं नीचों करां ऊँच, घर साचे दए वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दे भीतर वसां भीत, घर घर आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब देवे माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर बलिहार, जिस साची बणत बणाईआ। सतिगुर कहे भगत जैकार, जिस मिले माण वड्याईआ । जन भगत कहे सन्त उज्यार, जिस घर दीवा बाती इक्को नज़री आईआ। सन्त कहे गुरमुख ठांडा दरबार, अग्नी तत नज़र ना आईआ। गुरमुख कहे गुरसिख वणजार, वस्त अमोलक इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। गुरसिख कहे गुरमुख मीत, मित्र प्यारा नज़री आइंदा। गुरमुख कहे सन्त सुहेला ठांडा सीत, सति सतिवादी विच समाइंदा। सन्त कहे जन भगत अतीत, मन्दिर मसीत डेरा कोई ना लाइंदा। भगत कहे गुर शब्द अतीत, सच दवारे सोभा पाइंदा। शब्द कहे पुरख अकाल मेरा साहिब अनडीठ, जो आदि जुगादि अनडिठड़ी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाइंदा। पुरख अकाल कहे शब्द

❋

❋

गुरू एक, इक्को एक अख्वाईआ। शब्द कहे जन भगतां टेक, जुग चौकड़ी माण दवाईआ। जन भगत कहे सन्त दवारे नर हरि वेख, आसा तृष्ना तृप्त कराईआ। सन्त कहे गुरमुख अवल्लड़ा वेस, जिस दर मेहरवान आपणा खेल खिलाईआ । गुरमुख कहे गुरसिख सोहणा सुहञ्जणा देस, जिस घर नर निरँकारा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। गुरमुख कहे गुरसिख वड्याई धन्न, जो अन्तर आत्म इक लिव लाईआ। गुरमुख कहे सन्त वड्याई धन्न, जो जगत बसन्तर अग्ग बुझाईआ। सन्त कहे जन भगत वड्याई धन्न, जो आत्म परमात्म इक्को गाईआ । जन भगत कहे गुरू शब्द धन्न, जो गगन गगनंतर रिहा समाईआ। शब्द गुरू कहे श्री भगवान धन्न, जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्दी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार आप अख्वाईआ। वड्याई कहे वड्डा निरँकार, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। वड्याई कहे वड्डा शब्दी सुत दुलार, जो ब्रह्मण्ड खण्ड बैठा रचन रचाईआ। वड्याई कहे वड्डा भगत दुआर, जिस गृह पीआ प्रीतम सोभा पाईआ। वड्याई कहे वड्डा सन्त प्यार, जिस विच निरगुण धार नज़री आईआ। वड्याई कहे वड्डा गुरमुख अकबाल, जिस दी महिमा जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाईआ। वड्याई कहे वड्डा गुरसिख जिस दी लग्गी बहार, छहबर इक्को नाम नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। वड्याई कहे मैं की दस्सां वडया, होछी मति सार ना आईआ । हो निमाणी गुरमुखां दर बैठी आ, नेत्र नैण ना सकां उठाईआ। माण ताण आपणा सर्ब गंवा, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ । मैनूं सच दयो समझा, भेव अभेद खुल्हाईआ। वड्याई कर कर जग्ग कोई लभ्भया ना राह, रहिबर दरस ना कोई वखाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान मेरा गवाह, शहादत देवण थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह आपणी धार चलाईआ। वड्याई कहे मैं कहि कहि थक्की, हरि का अन्त कोई ना पाईआ। जुग चौकड़ी रही भज्जी, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। नित नवित्त बीतदी वेखी सदी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन काल गए विहााईआ। मेरी बुढड़ी होई हड्डी, तन जोबन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बे सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। वड्याई कहे मैं की कुछ गावां, कहिण विच कहि ना पाईआ। नेत्र नैणां नीर वहावां, धीरज धीर ना कोई धिराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नाउँ दा लिख लिख गए नावां, कलम छाही जोड़ जुड़ाईआ। मैं वड्डा आख आख की सुणावां, बलहीण रही कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा भेव छुपाईआ। वड्याई सुण के हाल पुकार, गुरसिख अक्ख

❋

❋

खुल्हाईआ। फड़ के बाहों दए हुलार, इशारे नाल समझाईआ। उठ सवाणी हो ख़बरदार, ग़फ्लत दे गंवाईआ। जा के वेख गुरमुख दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। सन्त सज्जण बैठे प्रेम नाल, सच प्रीती इक्को नज़री आईआ। भगत भगवान दयावान ताल, ढोला इक्को राग अल्हाईआ। गुरु गुर गुर शब्द विच दलाल, सच दलाली रिहा कमाईआ। सच सिँघासण बैठ पुरख अकाल, मेहरवान वेख वखाईआ। जगत वड्याई जा कर ज़माल, नूरी जलवा नूर रुशनाईआ। ओस दे अग्गे कर सवाल, निउँ निउँ चरण कँवल सीस झुकाईआ। मेहरवान जे तेरे उपर होए कृपाल, कृपानिध दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी लज्जया लए रखाईआ। वड्याई कहे मैं कमली कोझी, सिफ्तां विच वक्त लँघाईआ। मैनूं प्रभ मिलण दी दिती किसे ना सोझी, घर सच ना कोई जणाईआ। मेरी मुंनी गई चोटी, चोटी मीहडी सीस ना कोई गुंदाईआ। हँकार अन्दर मैं होई खोटी, आपणी समझ कोई ना आईआ। मिन्नता कर कर साधां सन्तां जीवां जंतां खवाउँदी रही रोटी, कूड़ दलालण आपणा नाल संग रलाईआ। मेरी मति होई होछी, साची सोच ना किसे समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। गुरमुख कहे उठ बलधार, सच सच्च दयां वड्याईआ। मैं चलां तेरे नाल, तेरा दु:ख वंडाईआ। जुग चौकड़ी तूं सिफ्तां कर कर गई हार, कूक कूक सर्ब सुणाईआ। चल के वेख साडा यार, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। जिस नूं आपणी सिफ्त दा नहीं उधार, वड्याई विच कदे ना आईआ। सो गुरमुखां नाल करे प्यार, प्रेम प्रीती इक बणाईआ। साचे सन्तां दए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगतां वड्याई करे आप निरँकार, जिस वड्याई दी समझ किसे ना आईआ। हरि की वड्याई अक्खरां बाहर, पत्थरां विच्चों लभ्भे ना कोई लोकाईआ। समुंद सागर उछाले ना कोई धार, टिल्ले पर्बत चोटी बैठी नज़र किसे ना आईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर ना सकण पहचान, रूप रंग ना कोई वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जिस वड्याई आपणी आपणे विच्चों कढ्ढी बाहर, बाहर कढ्ढ जन भगतां सेवा लाईआ। जगत वड्याई उस दे चरणां धूढ़ी मस्तक ला छार, चरणी सीस निवाईआ। तेरा दुखड़ा देवे निवार, दुखियां दर्द वंडाईआ। नेत्र पेख सन्त भगत गुरमुख गुरसिख जिस बिठाए आपणे सच दुआर, दर दरबारा इक्को इक सुहाईआ। सो शहिनशाह शाह पातशाह इक अकल्ला एकँकार, निरँकार नज़री आईआ। भगत सुहेला बण के ख़िदमतगार, सेवा आपणा आप लगाईआ। जगत वड्याई ना ओस दी पावे सार, ओस दी वड्याई जन भगतां दए तराईआ। गुरसिख गुरमुख हरिसन्त भगत गुरु गुर गुर सारे बैठे दर सीस झुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा सीस करे परवान, जगदीश आपणी झोली पाईआ।

❋

❋

१७ माघ २०२० बिक्रमी त्रलोक सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

गुरमुख कदम सदा निधड़क, भय भउ ना कोई रखाइंदा। अग्गे कदे ना जावे अटक, पिच्छे रुख़ ना कोई बदलाइंदा। पूरे सतिगुर दी एहो सिधी सड़क, जिस मार्ग उते गुरमुख आप चलाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पैण ना देवे फरक, मुतबरक काम आप कराइंदा। अग्गे जांदयां होण ना देवे हरज़, अन्दर वड़ के हौसला आप रखाइंदा। सतिगुर महिमा सदा सदा सद बोलो ऊँची खड़क, खण्डा खड़ग ना कोई डराइंदा। जिस कदम नूं पदमा पदमलोक रहे तरस, अरबां ख़रबां अन्त कोई ना आइंदा। जिस दा लेखा गुणां विच कोई ना कढ्ढे दे के ज़रब, हासल अंक ना कोए बणाइंदा। सो पुरख अकाल व्यापी सरब, हरि करता खेल कराइंदा। जन भगतां जुग जुग वंडे दर्द, दु:ख द्वैती झोली पाइंदा। शब्द धार तिक्खी मुखी आप प्रगटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों जो होया आप नपड़द, ओस दे उते पर्दा क्यों रखाइंदा । फल वेखो गुर अवतार पीर पैगम्बर फोल फरद, फैसला जिस दे उते सुणाइंदा। एह प्रभ दा खेल असचरज, जिस दा अन्त कोए ना पाइंदा। सृष्ट सबाई गुरमुखां सदा रही वर्ज, गुरमुख आपणा कदम ना पिच्छे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हुक्म वरताइंदा। गुरमुख कदम चले जुग चार, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, भज्जे वाहो दाहीआ। वारस बण करे विचार, घड़ी पल ध्यान लगाईआ । जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घे सागर हो हो बाहर, नेत्र नैण चार कुण्ट उठाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ वाज लए मार, दरोही कूक कूक सुणाईआ। इक्को दरस तेरा दीदार साहिब सतिगुर सच महान, कर किरपा मेहरवान हथ्थ तेरे वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। गुरसिख कदम रिहा दौड़, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। जिस नाल पहुंच ना सके कोई अस्वार घोड़, अस्व संग ना कोई रखाईआ। गुर का कदम गुरसिख तेरे संग जाए बौहड़, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। दोहां मिल के इक्को बणे पौड़, दो जहान चरणां हेठ रखाईआ। श्री भगवान वेखे कर के गौर, गहर गम्भीर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस कदम पिच्छे राजे बल मिणाए मौर, धरनी धरत धवल ना कोई वड्याईआ। एह खेल वड्डा होर, जिस दी सिफ्त ना कोई सालाहीआ। गुरसिख बुढ्ढा नढ्ढा क्यों जावे डोल, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जगत नाल सदा भगतां घोल, अखाड़ा आप लगाईआ। लख चुरासी नाल मारे रोल, भरम भुलेखा सर्ब रखाईआ। जिन्हां अन्दर वड़ के वसे कोल, सो गावण चाईं चाईंआ। जिन्हां प्रभ मिले सो उच्ची कूक डंका वजावण उते ढोल, चारों कुंट देण दुहाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जावण मौल, रुत रुतड़ी इक महकाईआ।

❋

❋

चरण प्रीती आपा वारन घोल, ममता मोह ना कोई वड्याईआ । जन भगतां जीव जंत समझ ना सके बोल, क्यों जन भगतां बोली प्रभ आप समझाईआ। सद बैठे रहिण अडोल, थिर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख कदम दए वड्याईआ। गुरमुख कदम अग्गे लए चुक्क, बल अन्तर इक धराईआ। पिछला पैंडा सारा जाए मुक, लख चुरासी गेड़ कटाईआ। मार्ग चलदा कदे ना जाए रुक, रोकण वाला नज़र कोए ना आईआ। देवत सुर मुन जन सीस निवावण झुक, सजदा इक कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होवण ख़ुश, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। गुरमुख कदम कदम भज्जा जाए चुप्प, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाईआ। गुरमुख आउँदा वेख सतिगुर पूरा अग्गों पए उठ, आवे वाहो दाहीआ । सब दे वेंहदयां गोदी लए चुक्क, शरम हया ना कोई रखाईआ। ना एह नार ना एह पुरख, जोती जाता बेपरवाहीआ। आपणा खेल करे तुरत, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। कर प्रकाश अकाल मूर्त, मूर्ती गुरमुखां करे रुशनाईआ। जिन्हां वखाए आपणी सूरत, सरगुण निरगुण शब्द नाल जुड़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़ मूढ़्हत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । आसा मनसा सब दी पूरत, पूरब इच्छया झोली पाईआ। जलवा नूर नुराना दे नूरत, निरगुण निराकार आपणा पर्दा दए उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आदि आदि मध मध पन्द्रां कत्तक सब तों उत्तम श्री भगवान तों मंगी महूरत, जिस महूरत विच प्रभ जू आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। गुरमुख कदम अग्गे उठालदा, पग आपणा आप उठाईआ। खेल वेखे पुरख अकाल दा, अकल कलधारी की की रचन रचाईआ। लहिणा जाणे दीन दयाल दा, दयावान दए वड्याईआ। पर्दा चुक्के मुरीद मुर्शद हाल दा, घर साचे सोभा पाईआ। लहिणा चुक्के काल महाकाल दा, अग्गे देवे ना कोई सजाईआ। दरवाजा खुले्ह सचखण्ड सच्ची धर्मसाल दा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। लेखा मुके शाह कंगाल दा, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुख कदम साहिब सतिगुर आपणे हथ्थां उते संभालदा, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। फड़ बाहों आपणी छाती उते बिठालदा, गलवकड़ी इक्को वार पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान दा, जन भगत कदम दए वड्याईआ। गुरमुख कदम अग्गे तुरदा, भज्जे वाहो दाहीआ। वेखो खेल साचे गुर दा, नेत्र लोचण दर्शन पाईआ । लेखा पूरा करे धुर दा, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। प्रेम प्रीती अन्दर नाता जुड़दा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। वर सोहे जेहा लोड़दा, सति सुहागी रूप समझाईआ। फड़ बाहों अग्गे अग्गे तोरदा, पिच्छे मुड़न कोई ना पाईआ। सच दवारे भेव चुक्के मोर तोर दा, निरगुण निरगुण जोती जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन कदम

❋

❋

वेख वखाईआ। गुरमुख कदम कदम जाए नट्ठ, आपणा बल धराईआ। अग्गों वेख पुरख समरथ, दूर दुराडा आवे चाईं चाईंआ। दोहां मिल के इक बणे सथ्थ, जिस सथ उते यारड़ा सत्थर गया हंढ्ढाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर इशारा देवे अक्ख, सैनत नाल समझाईआ। निरगुण रूप वेख प्रतख, सति सरूप इक्को नज़री आईआ। जो सब नालों वसे वक्ख, जन भगतां अन्दर समाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे हथ्थ, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। कदम कहे मैं अग्गे आया, पहला कदम उठाईआ । मैनूं वेख भज्जी त्रैगुण माया, पंज तत रही कुरलाईआ। चित्रगुप्त दए दुहाया, लाड़ी मौत खुल्ही गुत्त रही वखाईआ । करोड़ तेतीसा सीस निवाया, विष्न ब्रह्मा शिव जै जै कार सुणाईआ। गुर अवतार साचा ढोला गाया, पीर पैगम्बर कलमा नगमा आप सुणाईआ । शब्द स्वामी अग्गों आया, नेहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। बण दरबाण धुर दा कुण्डा लाहया, खिड़की आप खुल्हाईआ । गुरमुख कदम ओस दवारे टिकाया, जिस नूं सचखण्ड कहि के सारे रहे सुणाईआ। पतिपरमेश्वर अग्गों नज़री आया, जोती जाता नूर रुशनाईआ। कदम वेख श्री भगवान आपणा कदम फेर वखाया, कदम उत्तों चरण कँवल लए बदलाईआ। कँवल रूप आप महकाया, सुगंधी आपणा नाम भराईआ। दोहां मेला सहिज सुभाया, ढोला इक सुणाईआ। बण विचोला जोड़ जुड़ाया, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कदम कहे मेरा लेखा लग्गा, पन्ध रिहा ना राईआ। मिल्या पुरख सूरा सरबग्गा, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। जिस संवारया मेरा पिच्छा अग्गा, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। जगत जहान लँघ के हद्दां, दूर दुराडा नेड़े आईआ। दर्शन कर पुरख समरथा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर पीर पैगम्बर गुर अवतार देंदे रहे सद्दा, भविक्ख्त लिख्त नाता जोड़ कलम छाहीआ। वेख ओस दा सोहणा दरबार सजा, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। लोकमात जन भगत दवारे फिरे भज्जा, आउँदा जांदा मुख छुपाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झा, आपणा खेल वखाईआ। पन्द्रां कत्तक सब नूं लग्गा चंगा, जो जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे आस लगाईआ। इस दी कोई होर समझ ना सके वजा, वज़ाहत कर ना कोई जणाईआ। नाँ लैंदयां गुरमुख क्यों आवे लज्जा, लोक लज्जया विच दिसे ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्द्रां कत्तक दिवस कर प्रधान, जुग चौकड़ी अग्गे दित्ता दान, जिस विच बणे सर्ब विधान, राज राजान निउँ निउँ सीस निवाण, साध सन्त भगत भगवन्त ढोला गाण, गुरमुख गुरसिख उठा झुलावण निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मन्ने आण महिमा महान अग्गे हरि जू हरि हरि आप चलाईआ।

❋

❋

१७ माघ २०२० बिक्रमी सवरन दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

गुरमुख कदम मुकाए पन्ध, मंज़ल रहिण कोई ना पाईआ। धुर दा ढोला गा के छन्द, घर साचा वेख वखाईआ। आत्म परमात्म मिले अनन्द, रस इक्को इक वखाईआ। कर वसेरा सच्चे सचखण्ड, दर साचा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे आप लगाईआ। मुके पन्ध दो जहान, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। गुरमुख सूरा वड बलवान, बलधारी नज़री आईआ। नेत्र पेख श्री भगवान, निज नैण लए मिलाईआ। जगत दवारा सच मकान, श्री भगवान आप वखाईआ। जिस गृह वस के नाता मुके सर्ब जहान, साथी नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। पन्ध मुकाए गुरमुख पूरा, परम पुरख विच समाईआ। जोबन मिले जोती नूरा, नूरो नूर डगमगाईआ। जन्म जन्म दा लेखा कर के पूरा, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जीव जहान छड्ड के कूड़ा, दरगाह साची आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को दए वखाईआ। मंज़ल मुका के जाए दुआर, घर इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल एकँकार, सचखण्ड सोभा पाईआ। बिन नेत्र नैणां दरस दिखाल, बिन दीद करे रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द शब्द धुनकार, धुर दा राग आप सुणाईआ। बिन इट्टां पत्थर गारे महल अटल दए वखाल, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। बिन तेल बाती दीपक इक्को बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ । प्रेम प्रीती अन्दर गुरसिख कहे आ मेरे लाडले लाल, लालन आपणी गोद उठाईआ। नव नौ चार करदा रिहा भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान सच दवारे लवां संभाल, साची सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर इक्को हथ्थ टिकाईआ। मंज़ल मुक्की वेख्या खेड़ा, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। ओथे वसे केहड़ा केहड़ा, जो बैठा ध्यान लगाईआ। श्री भगवान कहे एथे नहीं कोई झगड़ा झेड़ा, झंझट नज़र कोई ना आईआ। जिस किहा तूं मेरा मैं तेरा, सो गुरमुख बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। इक्को रंग गुरु गुर चेरा, चेला गुरू इक्को धार समाईआ। परम पुरख दा खुल्ल्हा वेहड़ा, आर पार किनारा दस्से ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरजिन साचे रिहा वखाईआ। पन्ध मुका के गुरमुख चढ़या, घर सच्चा नज़री आईआ। पुरख अकाल बाहों फड़या, फड़ आपणा रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट वखा के दरया, दर दरवाजा इक खुल्हाईआ। जिस सिँघासण हरि जू खढ़या, सोभावन्त सोभा पाईआ। गुरमुख सरनाई साची पढ़या, ढहि ढहि सीस निवाईआ । अबिनाशी करता देवे वरया, वर दाता वड्डा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। मंज़ल मुक गई जग, जग जीवण दाते दिती मुकाईआ। सच दवारा वेख्या हज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ । परवरदिगार बैठा सज, बेनज़ीर कर रुशनाईआ। इक्को ढोला गाए सद, सच्चा राग अल्हाईआ। नूर इलाही प्रगट हो के दस्से भेव वाहिद, लाशरीक दए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों एह मौका किसे मिले साइद, शाह पातशाह कोटन कोटि जन्म रुलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल जो कीता ऐहिद, सो पूरा रिहा कराईआ। मेहरवान आपणा कदे ना भुल्ले कानून कवाइद, काइदा आपणा इक रखाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां देवे मुफ़ाइद, मुफ्त आपणी दया कमाईआ । जुग चौकड़ी जो करदा गया हदाइत, हज़रत हरिजू खेल रचाईआ। सच प्रीती कर अनाइत, बख्शिश बख्शे बेपरवाहीआ । आपणा पूरा करे फ़राइज़, फ़ारग हो के पल्लू छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। मुकया पन्ध मिल्या मुर्शद , महिबूब इक्को नज़री आईआ। करे प्यार विच्चों आपणी फुरसत, वेहला हो के होवे सहाईआ। उस दी रसना जिह्वा ज़बान क्या करे उस्तत, वड्याई विच वड्डा ना कोई समझाईआ। जिस दा भेव ना पाया किसे पुस्तक, जुग चौकड़ी लिख लिख लेख ना कोई वखाईआ। जन भगतां करे सदा उल्फ़त, मुरीदां मुर्शद दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो के मुफ़लस, घर ग़रीबां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी मंज़ल रिहा मुकाईआ। पैंडा मुक्कया पाया पारब्रह्म, ब्रह्म वज्जी इक वधाईआ। पूरन होया गुरमुख कर्म, काज करता आप रचाईआ। सहिँसा रोग चुक्कया भरम, भाण्डा भउ भंनाईआ। सच प्रीती दस्सया धर्म, पुरख अकाल इक सरनाईआ। सच्चा मालक चार वरन, शहिनशाह इक अख्वाईआ। ठंड पई दवारे धुर दे चरण, चरणोदक मिली वड्याईआ। मंज़ल मुक्की मुकया जन्म मरन, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। भगत भगवान जिस दवारे बहि के ढोला पढ़न, सोहँ सच्चा राग अल्हाईआ। ओस गृह मन्दिर सन्त सुहेले विरले चढ़न, दूजा लँघ कोई ना जाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिन्हां विछड़यां आया फड़न, रुठयां लए मनाईआ। सो ख़ुशीआं भवसागर जग तरन, शौह दरया ना कोई रुढ़्हाईआ। तूंही तूंही सारे करन, इक्को इक नाम ध्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आया वरन, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आत्म परमात्म परमात्म आत्म नार कन्त श्री भगवन्त, नाता बिधाता दिवस राता घड़ी पल आपणे नाल जुड़ाईआ।

१७ माघ २०२० बिक्रमी मुनशा सिँघ ज्ञान सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

श्री भगवान धुर दी सिख्या, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। आदि जुगादी अगम्मी भिच्छया, बेपरवाह आप वरताइंदा ।

❋

❋

पूरी कर कर सब दी इच्छया, आसा मनसा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची भिच्छया दे निरँकार, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। भिच्छया अन्दर शब्दी धार, सुत दुलारा इक प्रगटाईआ। भिच्छया अन्दर खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। भिच्छया अन्दर थिर घर दरबार, नर निरँकारा आप उपाईआ। भिच्छया अन्दर दे भण्डार, धुर दी झोली इक भराईआ। भिच्छया अन्दर विष्नूं पसार, विश्व आपणा भेव खुल्हाईआ। भिच्छया अन्दर ब्रह्म पसार, वड पसारी वेख वखाईआ। भिच्छया अन्दर शंकर धार, धूंआँधार दए वड्याईआ । भिच्छया अन्दर सुन अगम्म अखाड़, हरि करता आप लगाईआ। भिच्छया अन्दर ज़िमी असमान, धरत धवल आप रखाईआ । भिच्छया अन्दर रवि ससि उज्यार, भिच्छया अन्दर मण्डल मण्डप बणत बणाईआ। भिच्छया अन्दर निरगुण सरगुण कर पसार, हरि करता वेख वखाईआ। भिच्छया अन्दर लख चुरासी बन्न धार, त्रै पंज दए समझाईआ। भिच्छया अन्दर प्रगट कर गुरू अवतार, जुग चौकड़ी रंग वटाईआ। भिच्छया अन्दर पीर पैगम्बर दे अधार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ । भिच्छया अन्दर भगत भण्डार, हरि आपणा नाम वरताईआ। भिच्छया अन्दर सन्त दुलार, सुख सागर विच रखाईआ। भिच्छया विच गुरमुख गुर गुर मीत मुरार, अंक सुहेला नज़री आईआ। भिच्छया अन्दर गुरमुख लए उठाल, सिर आपणा हथ्थ उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भिच्छया आप वरताईआ। साची भिच्छया आपणा नाम, हरि करता आप जणाईआ। साची भिच्छया धुर दा जाम, अमृत प्याला इक वखाईआ। साची भिच्छया ब्रह्मण्ड खण्ड बणाए धाम, अस्थान भूमका आपणा भेव जणाईआ। साची भिच्छया नाउँ निरँकार प्रगटाए राम, लोकमात दए वड्याईआ । साची भिच्छया कलमा नबी रसूल दए पैग़ाम, आयत इक्को इक जणाईआ। साची भिच्छया देवणहारा सतिनाम, सति सतिवादी खेल रचाईआ। साची भिच्छया पुरख अकाल, दीन दयाल इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणी धार वखाईआ। साची भिच्छया आदि जुगादि, हरि करता आप वरताइंदा। साची भिच्छया सच ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाइंदा। साची भिच्छया शब्द नाद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। साची भिच्छया सन्त साध, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त आपणी भिच्छया इक वरताइंदा। साची भिच्छया श्री भगवान, कलयुग आपणी आप वरताईआ। लहिणा देणा जाण दो जहान, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। कोटन कोटि प्रगटाए आपणे नाम, नित नवित्त सदा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक अख्वाईआ। साची भिच्छया करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस

❋

❋

निवाईआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, नित नवित्त तेरी सेव कमाईआ। वंड वंड झोली पाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ । भिच्छया कहे मैं मंगां मंग, मांगत दर ते आईआ। जुग चौकड़ी वरतीं प्रभू स्वांग, बाज़ीगर आपणी खेल वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी सारे रखदे गए तांघ, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। भिच्छया कहे मेरी वंडां वंड, वंडणहारे तैनूं तरस क्यों ना आईआ । खेल कर विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड रचन रचाईआ। लेखा जाण जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप वरताईआ। गुर अवतारां दे अनन्द, शब्दी कलमा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, दूजी ओट रहे ना राईआ। भिच्छया कहे मैं होई भिखारन, दर दर घर घर फेरा पाईआ। तेरे नाम कोटन कोटि लै लै पुकारन, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अक्खरां नाल बणदी रही वगारन, पत्थरां वेखी भेंट चढ़ाईआ। अन्तिम आएयों पैज संवारन, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। भिच्छया कहे मेरा लेखा जाए चुक, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। वंड वंडदी मेरा हिस्सा जाए मुक, घर सच्चा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कर किरपा दे दे थोक, परचून हट्ट ना कोई चलाईआ। साहिब सतिगुर निर्मल जोत, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ । मैं सद वसी तेरे इक्को सचखण्ड सच्चे कोट, दूजा घर ना कोए बणाईआ। दीनां मज़्हबां विच झगड़ा कीता रोज़, ज़ात पात विच करी लड़ाईआ। तूं वंडां पा के बैठा रिहों ख़ामोश, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं बैठी बण दोष, निर्दोषी दोष लगाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सोचदी रही सोच, अन्तर डर डर वेख वखाईआ। कवण वेला प्रभ पूरी करे मेरी लोच, तृष्ना दु:ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। भिच्छया कहे मेरे निरँकार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। इक्को दे सच प्यार, प्रीती आपणे नाल लगाईआ। भण्डारा दे सर्ब संसार, लख चुरासी जीव तृप्त कराईआ। अग्गे होवां ना फेर ख्वार, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ फेरा पाईआ। दर वेखां तेरा इक दरबार, दरगाह साची चाईं चाईंआ। जिस गृह वसे आप निरँकार, निरगुण आपणा आसण लाईआ। तूं दाता दानी देवणहार, आदि जुगादि तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए पुकार, होका दे दे रहे जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, करे खेल अपार, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं मन्नदे गए सांझा यार, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ । मुकामे हक़ परवरदिगार, बेऐब करे रुशनाईआ। निरगुण निरवैर होए उज्यार, नेहकलंका नाउँ धराईआ।

❋

❋

वेद व्यासा कर पुकार, धुर दा लेखा गया जणाईआ। नानक गोबिन्द लेखा लिख्या अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अगम्मा आवे आपणी धार, ना कोई जन्मे पिता माईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, महल अटल कर रुशनाईआ। साची भिच्छया कहे मैनूं लै के जाए नाल, आप आपणे संग रखाईआ। सृष्ट सबाई वेख हाल, दहि दिशा खोज खुजाईआ। सदी बीसवीं हो दयाल, दयावान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ । भिच्छया कहे मेरी आसा पूरे, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग नाता तोड़े कूड़े, सच सुच्च इक वरताईआ। दर दर वज्जण अनहद तूरे, धुर दा राग सुणाईआ। प्रगट होवे हाज़र हज़ूरे, हरि हज़रत नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भिच्छया कहे मंगां भिख्या, भिखक रूप वटाईआ। पारब्रह्म ओह लेखा कढ्ढ लिख्या, जिस दा रूप नज़र कोए ना आईआ। अक्खरां विच किसे ना दिस्सया, कलम छाही ना बंद कराईआ । हथ्थां नाल ना जाए भिटया, कूड़ा रंग ना कोए चढ़ाईआ। जिस दा नूर इक्को चिटया, सति सफेदी धार वहाईआ। सच दवारे जिस नूं रख्या, सचखण्ड ल्या टिकाईआ। जिस गृह मन्दिर स्वामी आपे वसया, सच सिँघासण डेरा लाईआ। मेरा लेखा वखाल हथ्थो हथ्या, दर ठांडे मंग मंगाईआ। मैं नेत्र वेखां अक्खीआं, लोचण मेरा इक खुल्हाईआ। मैं जा के दस्सां सखीआं, जो गुरमुख रूप नज़री आईआ। मैनूं लभ्भण ना जाए कोई विच्चों हट्टीआं, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, भिच्छया हक़ ना कोई वरताईआ। मैं वस होई इक्को कमलापतीआ, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। निर्धन हो के ओस दी चरणी ढट्ठीआ, माण अभिमाण नज़र कोई ना आईआ। मेरी कीमत कोई ना पावे तोले माशे विच रतीआं, तक्कड़ कंडे ना कोई चढ़ाईआ। लेखा लेख लिखे ना उते फट्टीआं, दूजी गणत ना कोई गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, मेरा लेखा पूर कराईआ। पहला लेखा फोल भगवान, बिन अक्खां वेख वखाइंदा। भिच्छया शब्द मेला मिल्या आण, हरि करता भेव चुकाइंदा। जुग जुग जींआं विच वंडदा रिहा दान, निक्का निक्का रूप वखाइंदा । अन्तिम सारे इकट्ठे कीते आण, बचया रहिण कोई ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बैठे विच मकान, मन्दिर इक्को इक वखाइंदा। कलमा नबी रसूल मन्न के गए ईमान, हकीकत विच सीस सर्ब निवाइंदा। तेरा लेखा तेरे हथ्थ मेहरवान, अग्गे हुक्म ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल कराइंदा। भिच्छया वेख खेल लिख्या, हरि लेखक दए जणाईआ। जुग चौकड़ी दिसे मिथ्या, थिर कोई रहिण ना पाईआ। हरि का खेल सदा अनडिठया, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कलयुग वेला अन्तिम बीतया, चौकड़ी भज्जी वाहो दाहीआ। प्रभ सब दे ख़ाली कीते खीस्सया,

❋

❋

वस्त अमोलक आपणी आपे झोली पाईआ। किसे दवारयों किसे कोई ना मिले भिच्छया, भिच्छया देण वाला दाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी आप कमाईआ। भिच्छया किहा मैं करां करां अर्ज़, प्रभ सच्चे सीस निवाईआ। धन्न भाग जे पूरा करे फ़र्ज़, प्रभ वेला वक्त सुहाईआ। मेरी लेखे लौणी गरज़, तृष्ना कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल आप मनाउँदा ए। धुर भरवासा इक रखाउँदा ए। भिच्छया तेरा नेत्र नैण खुलाउँदा ए। अक्खीं वेख्या सब कुछ समझाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर, हरि सरनाई सीस निवाउँदा ए। पिछला छड्डया जगत अडम्बर, नाता मात ना कोई रखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक वडयाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाउँदा ए। सच संदेसा इक्को इक अलाउँदा ए। जुग चौकड़ी जो करया वेसा, तेरा हुक्म सीस झुकाउँदा ए। प्रभ ठाकर इक नरेशा, शहिनशाह इक्को इक मनाउँदा ए। पुरख अकाल जो तेरी भिच्छया, साडी झोली उह पाउँदा ए। मैनूं कीती भेंटा, आपणे ख़ाली हथ्थ रखाउँदा ए। गोबिन्द पुरख अकाल तेरा इक्को धुर दा बेटा, जिस दे हथ्थ सर्ब फड़ाउँदा ए। पूरब लिख्या रखे चेता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। गुर अवतारां आख सुणाउँदा ए। पीर पैगम्बरां मेट मिटाउँदा ए। चार जुग दी भिच्छया कर के इकट्ठी, इक्को घर बहाउँदा ए। धुर दी दे के साची मती, मति इक्को इक जणाउँदा ए। सच दरबार खोल्ही हट्टी, हटवाणा हरि जू हट्ट चलाउँदा ए। सृष्ट सबाई करना पक्खी, पक्ख इक्को इक वखाउँदा ए। वस्त अमोलक देवां हथ्थीं, दूजा संग ना कोई रलाउँदा ए। मातलोक जावे नट्ठी, अद्ध विचकार ना कोई अटकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाउँदा ए। पुरख अकाल आप सेवा लाउँदा ऐ। भिच्छया धुर दी आप अलाउँदा ए। लोकमात राह वखाउँदा ए। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग तेरा संग रखाउँदा ए। जा के दस्स अगम्मी बात, जो पुरख अकाल पढ़ाउँदा ए। लख चुरासी इक्को नात, दूजी वंड ना कोई वंडाउँदा ए। हर घट अन्दर प्रभ दी खाट, घर घर आपणा डेरा लाउँदा ए। दर दर अमृत देवे बूँद स्वांत, निझर झिरना रस झिराउँदा ए। मन्दिर वसे बहि इकांत, सोभावन्त सोभा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया आप समझाउँदा ए। जन भगतां उपर जाणा तुठ, हथ्थ तेरे वड्याईआ। निरवैर हो के करना रुख़, भज्जणा वाहो दाहीआ। ओहनां जा के घर घर पुच्छ, जो मेरा नाम ध्याईआ। डूंग्घी भँवरी जाणा लुक, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर सोभा पाईआ। निउँ के सजदा करना

❋

❋

झुक, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक जणाईआ। साची भिच्छया हो त्यार, त्रैगुण अतीता आप कराइंदा । तेरी वंडां वंड इक अपार, दूजा हिस्सा ना कोई रखाइंदा। लख चुरासी करना इक प्यार, चारे खाणी तेरा मेल मिलाइंदा । चारे बाणी दे अधार, चारे जुग संग वखाइंदा। चारे वरनां खोल्ह किवाड़, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा संग वखाइंदा । सृष्ट सबाई दस्स बोल इक जैकार, नाअरा हक़ हक़ सुणाइंदा। आत्म परमात्म दे अधार, तेरा मार्ग इक्को लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सेवा इक वखाइंदा। भिच्छया कहे मैं उठ के जावांगी। श्री भगवान तेरे चरणां सीस निवावांगी। लोकमात लै फ़रमाण, जीव जंत सर्ब सुणावांगी। पुरख अबिनाशी होया मेहरवान, ढोला इक्को इक गावांगी। आत्म परमात्म देवे माण, ब्रह्म पारब्रह्म अलावांगी। जीव जंत सुणो करो ध्यान, होके दे दे आख सुणावांगी। इक्को भिच्छया दिती सृष्ट सबाई धुर दा दान, वस्त अमोलक इक वखावांगी। रल मिल सारे गाओ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं बण विचोलण सचखण्ड दुआर मिलावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे सहारे सेव कमावांगी। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सिर आपणा हथ्थ रखाउँदा ए। धुर संदेसा इक सुणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाउँदा ए। सारे रल मिल करन अदेस, सीस इक्को दर वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक सुणाउँदा ए। साची सिख्या इक समझाउँदा ए। पुरख अबिनाशी खेल रचाउँदा ए। धुर दी भिच्छया इक्को वार वरताउँदा ए। ना कोई मेटे हरि दा लिख्या, लेखा इक्को इक जणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया आप वरताउँदा ए। साची भिच्छया सोहँ सो, सर्ब कला समरथ स्वामी आप वरताईआ। लख चुरासी नालों कर निरमोह, मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। आत्म परमात्म जाए छोह, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। घर प्रकाश करे लो, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। बीज अगम्मी देवे बो, पत डाली आप महकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया आपे झोली पाईआ। आपणी भिच्छया दे भगवान, जन भगतां दए वड्याईआ। छब्बी पोह मेट निशान, निशाना गुरमुख लए रखाईआ। आपा कर के बलीदान, बल भगतां रिहा प्रगटाईआ । दाता बण श्री भगवान, दयावान दया रूप वखाईआ। भिच्छया अन्दर भिख्या दान, भिख्या विच्चों भिच्छया आप हो जाईआ । जिस दी करे ना कोई पहचान, रूप रंग ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां भिच्छया पा झोली, तन माटी ख़ाक रंगाईआ। तन रंगीला सोहणी डोली, हरि ठाकर बणत बणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रुत्त बसन्ती साची मौली, पत टहिणी

❋

❋

फुल मुसकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिख्या पा के दस्सी बोली, सोहँ नाम जणाईआ। सो कहे मेरी भिख्या अटल, आदि जुगादि ना कोई मिटाइंदा। हँ कहे मेरा वध्या बल, बलधारी दया कमाइंदा। दोहां मसला होया हल्ल, आत्म परमात्म इक्को घर नज़री आइंदा । जुग चौकड़ी पिच्छों पुरख अकाल दित्ता फल, अमृत रस झोली पाइंदा। साहिब सतिगुर पुरख स्वामी भिच्छया जाए बलि बलि, बलिहारी घर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ख़ाली भण्डारे देवे भर, भरपूर आपणी मेहर नज़र कराइंदा।