१७ माघ २०२० बिक्रमी उजागर सिँघ दे नवित्त पिण्ड चेबे ज़िला गुरदास पुर
भिच्छया कहे मेरी पूरी मंग, पुरख अकाल अन्त कराईआ। मैं कोझी कमली चाढ़्ह रंग, सोहणी बणत बणाईआ। मेहरवान हो के दित्ता अनन्द, रस आपणे विच्चों चुआईआ। जन भगत बणाया संग, सगला साथ वखाईआ। आ के वेख्या मिल्या परमानंद, निज आत्म वज्जी वधाईआ। दो जहानां हो के सुणया छन्द, सोहँ ढोला रहे गाईआ। आदि जुगादि एह मंगी मंग, प्रभ इक्को आपणा नाम दए समझाईआ। मेरे टुक्कड़े ना करीं वंड, खण्ड खण्ड ना रूप वटाईआ। तेरी रहमत जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज तेरा नूर नज़री आईआ। दीन दयाल सहिब बख्शंद, बख्शशि तेरी वड वड्याईआ। लेखे लग्गे ब्रह्म हँ, पारब्रह्म विच समाईआ। तेरी डोरी तेरा तन्द, ताणा पेटा तूही नज़री आईआ। तेरा नाद तेरा मृदंग, ढोल नगारा तेरा रूप वखाईआ। तूंही सूरबीर सरबँग, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता इक वर, मेरी आसा पूर कराईआ। भिच्छया कहे मोहे चढ़या चा, घर वज्जी सच वधाईआ। परम पुरख प्रभ बण मलाह, मेरा बेड़ा दित्ता तराईआ। जन भगतां नाल मेरी सलाह, दूजे घर ना मंगण जाईआ। जो इक्को नाम रहे ध्या, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। खहिड़ा छुटया जल थल अस्गाह, टिल्ले पर्बत खोजण खोज ना कोई वखाईआ । मैं ओहनां पकड़ां बांह, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। सदा हरिसंगत विच रहां, रह रहि ख़ुशी मनाईआ। साचा ढोला मिल के कहां, तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेरी बणत बणाईआ। भिच्छया कहे मेरी आसा पुन्नी, मेहरवान दया कमाईआ। मेरे सिर ते ओढण सालू दित्ता साची चुन्नी, पर्दा आपणा नाम रखाईआ। मेल मिलाया गहर गम्भीर वड गुण गुणी, गुणवन्त दिती सरनाईआ। लख चुरासी विच्चों उत्तम श्रेष्ट गुरमुख गुरसिख मिले वड मुनी, मुनी मुनीशर सार कोई ना पाईआ। जिन्हां अन्दर धुन आत्मक नाद वज्जे अगम्मी धुनी, छत्ती राग वेख वेख
❋
❋
बिगसाईआ। सहिब सतिगुर प्यारे मेरी सुणी, दूर दुराडा चल के नेड़े आया मेरा माहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नैण उठाईआ । भिच्छया कहे मेरा चुक्कया लेखा, बाकी नज़र कोए ना आईआ। पिछलयां भुल्लया सारा चेता, अग्गे ख़ुशी इक्को इक वखाईआ। साध सन्त मेरा चुक्के ना कोई ठेका, बोली दे ना बोल चढ़ाईआ। मैं जन भगतां अन्दर करां वसेबा, घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती माण वड्याईआ। भिच्छया कहे मैं होई भरपूर, प्रभ पूरन दया कमाईआ । जिस भिच्छया पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, मनसा आपणी इक वखाईआ। जिस भिच्छया विच्चों किनका मिल्या इक कोहतूर, सो मूँह दे भार सुटाईआ। जिस भिच्छया पिच्छे पीर पैगम्बर होए मज़दूर, दर घर साचे सेव कमाईआ। जिस भिच्छया विच्चों साहिब सतिगुर दा चले दस्तूर, पुरख अकाल आपणा राह वखाईआ। सो भिच्छया जन भगतां भाण्डे करे भरपूर, ख़ाली नज़र कोई ना आईआ। ग़रीब निमाणे तोड़ गरूर, निवण सो अक्खर इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे निमाणी दर कीता मशकूर, मुश्किल मेरी हल्ल कराईआ। भिच्छया कहे प्रभ वड्डा ठाकर, जिस ठेकेदारी ख़त्म कराईआ । दर आई दे आदर, जन भगतां संग मिलाईआ। सिर टिका चिटी चादर, दुरमति मैल दाग़ धवाईआ। मेरी मंग मंगी गुर तेग बहादर, भेंटा आपणा आप चढ़ाईआ। मेरी मंग मंगी गोबिन्द विच सरसा सागर, सच आरजू इक सुणाईआ। मैं अंग लग्गी ओस करीम कादर, जिस हथ्थ सर्ब वड्याईआ। मेरा निर्मल कर्म कीता उजागर, लोकमात करी रुशनाईआ । जन भगतां संग कर के आदल, अदल विच मोहे दित्ता वरताईआ। मैं आपणी धार लई बदल, पहला रूप ना कोई वखाईआ । जन भगतां नाल मिल के मेरी पूरी होई मज़ल, अग्गे पन्ध नज़र कोए ना आईआ। जो साहिब महिबूब दी गावन इक्को गज़ल, वाहिद नाम ध्याईआ। मैं ओहनां आई बगल, बगलगीर हो के झट्ट लँघाईआ। पहली वार जन भगत दवारे मुख लगावां सगन, साची ख़ुशी रखाईआ। जिस नूं जगत जहान कैहन्दा पागल, मूर्ख मुग्ध शौदाईआ। सो चेबयां विच्चों सद्द के लयांदा आपणे चरण, सरन दिती वड्याईआ। निमस्कार सारे करन, उजरत लेखा दित्ता मुकाईआ। सारी संगत नाल कीता प्रण, श्री भगवान आपणी इच्छया प्रगटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसंगत सन्त सुहेले जो सोहँ ढोला पढ़न, सो सर्ब सरबत आपणे लेखे लाईआ। उजागर सिँघ चलया चन्द, मुखड़ा सोहणा नूर चमकाईआ। बख्शिश कहे मैनूं कर के गढ़वी विच बंद, घुट्ट के डोरी लए बंधाईआ। रावी कन्ढ्ढा कन्ढ्ढी गहिण विच्चों आया लँघ, चलया वाहो दाहीआ। गुर अर्जन मंगी मंग, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मेरा प्रेम प्यारा लै जा संग, जो बैठा राह तकाईआ। पुरख अकाल सोभे सेज सुहञ्जणी पलँघ,
❋
❋
घर गुरमुखां डेरा लाईआ। ओस दे अग्गे देवीं रख, अक्ख नाल समझाईआ। जे प्रभू मेरा प्रतख, तैनूं कोझे कमले दए वड्याईआ। ओह वेला याद रख, जिस वेले तत्ती लोह बैठा अग्नी डाहीआ। तूं डरदे डरदे मंगी इक मंग, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मैनूं लै चल आपणे नाल निसंग, मैथों दु:ख झल्लया ना जाईआ। कर किरपा साहिब सतिगुर शांत सरूप हथ्थ रख्या उते कंड, पंजे नाल समझाईआ। मेरा साहिब सतिगुर सदा बख्शंद, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। तेरी टुट्टी फेर मेरे नाल देवे गंढ्ढ, रावी कन्ढ्ढे जोड़ जुड़ाईआ। मैं वी ओसे कोलों रिहा मंग, जो सब दा पिता माईआ। ओसे कारण श्री भगवान गुर प्रसादि प्रसादि हरिसंगत विच दए वंड, जिस विच वंड नज़र कोए ना आईआ। भिच्छया लैण वासते कोटन कोटि खड़े्ह ब्रह्मण्ड, देवत सुर ध्यान लगाईआ। धन्न भाग जे प्रभ इक कणका दे के पावे ठंड, अग्न दो जहान ना कोए तपाईआ। साहिब श्री भगवान बख्शंद, शब्दी शब्द सब नूं दात रिहा वरताईआ। प्रेम रस मुख लगा दन्द, सारे ख़ुशीआं नाल सोहँ ढोला गाईआ। आ घुट्ट के पाईए जफ्फी, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। तेरी प्रीती लग्गी अच्छी, सोहणा रूप वटाईआ। नाता जुड़या जिउँ जल मीन मच्छी, तड़फ तड़फ ना होए कदे जुदाईआ। प्रेम धार होई कट्ठी, वंड सके ना कोई वंडाईआ। तेरी तपदी कीती ठंडी भट्ठी, अमृत मेघ बरसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साहिब सतिगुर बण के कमलापती, कमला रमला झल्ला आपणे लेखे लाईआ।
१८ माघ २०२० बिक्रमी सिम्मल सकोर नूं जांदयां रावी दे कन्ढ्ढे ज़िला गुरदास पुर
हरिगोबिन्द हरि की आसा, मनसा अनभव भेव चुकाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहार पुरख समराथा, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। आर पार बण के राखा, दो जहानां सेव कमाइंदा। पार कन्ढ्ढी अर्जन पुछे वातां, बिधाता वेख वखाइंदा। भठियाला चल के आया साथा, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। पाणी सरवर मारे ठाठां, लहर लहर विच्चों प्रगटाइंदा। सोहणा वेख पूरब घाटा, तट किनारे डेरा लाइंदा। भुल ना जाए पहली दादा, अभुल आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच किनारे सोभा पाइंदा। तट किनारा आर पार, जल धार वेख वखाईआ। हरिगोबिन्द हरि प्यार, अर्जन लेख चुकाईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, साहिब सच गुसाईंआ। तत्ती तवी दे अधार, सीतल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। हरिगोबिन्द धार हरि हरि मेला, मेल मिलाप इक जणाईआ। सोहणा सुहञ्जणा होए वेला, थित वार मिले वड्याईआ। पुरख अकाल निरगुण हो के मैनूं मिले अकेला, निरवैर
❋
❋
आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां बण सज्जण सुहेला, सच्चा संग वखाईआ। लँघ के आए टिल्ले जगत काही काना बेला, बेली आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ। साचा लेखा वीह सौ उन्नी बिक्रमी, आर कन्ढ्ढी दया कमाइंदा। धुर दी वंड फेर वंडी, अर्जन लेख वखाइंदा। दोहां लाई इक पाबंदी, श्री भगवान हुक्म आपणे सिर टिकाइंदा। हरिसंगत संग रखाए चंगी, जिन्हां चंगी तरां आपणा आप समझाइंदा। सृष्ट सबाई कर के अन्धी, कूड़ी क्रिया सर्ब रुलाइंदा। किरपा कर जलधार नैं लँघी, पार किनारा आप वखाइंदा। करे खेल साहिब बहुरंगी, अनडिठड़ा रंग चढ़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आर पार विच मँझधार दो जहान ना होवे तंगी, खादयां पींदयां लेखा पार कराइंदा। लख चुरासी विच्चों लेख चुकाए ख़ानाबंदी, बंदी छोड़ होए सहाईआ। पिता पूत खेल भुयंगी, तव प्रसादि दए वड्याईआ। सच वस्त अमोलक धन पदार्थ नाम वंडी, गुरमुखां मण्डा मण्डा रसना नाल खवाईआ। हरिगोबिन्द गुरु गुर देव अर्जन एह मंग कन्ढ्ढी दवारे मंगी, साहिब सतिगुर पूरी दए कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वेखी भूमका सोहणी चंगी, जिस उपर हरिगोबिन्द गया चरण टिकाईआ।
१८ माघ २०२० बिक्रमी बचन सिँघ दे घर पिण्ड सिंमल सकोर ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, सति सतिवादी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण राज राजान, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाइंदा। एकँकारा नौजवान, बलधारी बल प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता वेखे मार ध्यान, मेहरवान आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। श्री भगवान हुक्मरान, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। पारब्रह्म हो मेहरवान, सच प्रधानगी इक कमाइंदा। तख्त निवासी खेल महान, शाह पातशाह शहिनशाह आप अख्वाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। निरगुण धार हरि निरँकार, निरवैर वड्डी वड्याईआ। सच दवारा खोल्ह किवाड़, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ । लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। सचखण्ड दवारे श्री भगवान, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। तख्त निवासी नौ जवान, डंका आपणा नाम वजाइंदा । सच संदेसा देवे फ़रमाण, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे करे सच वखाए चरण ध्यान, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी साची कार कमाइंदा। धुर संदेसा श्री भगवन्त,
❋
❋
हरि करता आप जणाईआ। नेत्र खोल्ह भगत सन्त, पुरख अकाल रिहा दृढ़ाईआ। गुरमुख वेखो महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। गुरसिख बणदी साची बणत, पारब्रह्म होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म विश्व धार, हरि विष्नूं आप जणाइंदा। ब्रह्मा करे ख़बरदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। शंकर देवे इक हुलार, भोला नाथ सेव लगाइंदा। करोड़ तेतीसा दे अधार, सुरप्त इन्द आप जणाइंदा। लेखा जाणे गुरू अवतार, तेई अवतारां मेल मिलाइंदा। भगत अठारां कर त्यार, सोभावन्त आप सुहाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण अक्ख उग्घाड़, धुर दा कलमा राग अल्हाइंदा। नानक गोबिन्द दे अधार, सच दवारा इक वखाइंदा। चारे बाणी पावे सार, शास्त्र सिमरत फोल फुलाइंदा। पुराण अठारां कर प्यार, अट्ठ दस गीता ज्ञान जोड़ जुड़्हाइंदा। अञ्जील कुरान कर विचार, साचा मेला जगत मिलाइंदा। खाणी बाणी बोल जैकार, धुर दा राग समझाइंदा। सारे इकट्ठे होवो इक दरबार, श्री भगवान साचा घर वखाइंदा। जिस गृह उपजी साची धार, रूप रंग रेख नज़र कोई ना आइंदा। जुग चौकड़ी करदे रहे सेवा सेवादार, सेवक आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते कई वार, कोटन कोटि काल विहाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, लख चुरासी जीव जंत सेव कमाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात करदे रहे विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, हरि करता आप जणाईआ। पुरख अकाल दे वसो खेड़े, परवरदिगार इक्को नज़री आईआ । जुग चौकड़ी पिछले छड्डो झेड़े, अगला मार्ग इक समझाईआ। दीन मज़्हब लोकमात अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लाए डेरे, दर दर बैठा अलख जगाईआ। भरमे भुले गुरु गुर चेरे, चेला गुर समझ कोए ना आईआ। परम पुरख दे कोई ना वड़े वेहड़े, साचा मन्दिर ना कोई सहाईआ। सब दे काया उजड़े खेड़े, सच किवाड़ी खिड़की बज़र कपाटी ना कोए तुड़ाईआ । माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया करदे झेड़े, काम क्रोध लोभ मोह जगत हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्म इक्को इक समझाईआ। साचा हुक्म धुर संदेसा, सोहँ सो आप जणाईआ । पुरख अकाल वड नरेशा, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी धरे वेसा, गुर अवतार नाउँ प्रगटाईआ। सब दा रखे आपणे हथ्थ लेखा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा खेल खेडां, दो जहानां आपणा राह चलाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के आपणा दस्से भेता, बाहरों करे ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर मारो मात ध्यान, दो जहानां वाली आप सुणाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप शरअ होई शैतान, सच ईमान नज़र कोए ना आइंदा। आत्म
❋
❋
परमात्म करे ना कोए पहचान, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोई खुल्हाइंदा । दीन मज़्हब ना जाणे कोई इस्लाम, इस्म आज़म वेख ना कोई वखाइंदा। कलमा हक़ ना जाणे कलाम, हिरदे राम ना कोई वसाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो दे के आए पैग़ाम, धुर संदेसा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म गुरू अवतार, पीर पैगम्बर प्रभू जणाईआ। कलयुग अन्तिम करो विचार, सारे नैण उठाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, दीपक जोत ना कोई रुशनाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, दहि दिशा रही कुरलाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ साचा करे ना कोई प्यार, आत्म अन्तर हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मुल्लां शेख़ मुसायक करन ख्वार, ख़ालक ख़लक सके ना कोई मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा उत्तों सब दा गया एतबार, सच भरोसा नज़र कोए ना आईआ। दर दर घर घर नेत्र वेखो हुन्दा हराम, धीरज जगत ना कोए जणाईआ। धुर दा हुक्म भुल्ले कलाम, शब्द राग धुन ना कोई शनवाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां सर्ब वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को जग, लोकमात ध्यान लगाईआ। नव नौ चार वेखी लग्गी अग्ग, त्रैगुण माया रही तपाईआ। सृष्ट सबाई हँस होई कग, सोहँ हँसा जाप ना कोई जपाईआ। प्रभ दा दर्शन कोई ना करे उपर शाह रग, नौ दवारे भरम भुलाईआ। साचे हुजरे मिले किसे ना हज्ज, काया कअबा खोज ना कोई खुजाईआ। अठसठ तीर्थ रहे भज्ज, आत्म सरोवर नहावण कोए ना आईआ। रसना जिह्वा पी पी थक्के मदि, अमृत जाम प्याला निझर झिरना ना कोई झिराईआ। साची क्रिया जीव जंत साध सन्त सारे गए छड्ड, लिव छुटकी फिर ना कोए लगाईआ। वरनां बरनां ज़ातां पातां अन्दर वड़्ह के हो गए अड्ड, साचा संग ना कोई निभाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली हड्ड, तिन्न सौ सट्ठ नाड़ी रही कुरलाईआ। मन वासना रही नच्च, मन कामना ना कोई भवाईआ। बुद्धि बोले ना कोई सच्च, सति सतिवादी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां सर्ब वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण लोकमात, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सच वस्त ना किसे पास, गुरमुख रूप ना कोई वटाईआ। सब नूं भुल्लया लेखा लिख्या जो कलम दवात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। कूड़ी क्रिया कायनात, जूठा झूठा रंग रंगाईआ। कोई ना देवे प्याला आबेहयात, अमृत रस ना कोई चखाईआ। आत्म परमात्म बणाए ना कोई साथ, सज्जण यार जगत रहे हंढ्ढाईआ । अनहद ढोला धुर दा राग कोई ना गाए गाथ, आत्मक नाद ना कोई वजाईआ। रूह बुत्त करे ना कोई पाक, पतित पुनीत रूप ना कोई वखाईआ। चारों कुण्ट उडे ख़ाक, ख़ालस रूप ना कोई वखाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। गुर अवतार होए हैरान, धरत धवल वेख वखाईआ। सुंञा दिसे ज़िमी असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड कुरलाईआ। चारों कुण्ट कूड़ फिरे प्रधान, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। हरि का नाम मिले ना कोई निशान, साचा मन्दिर ना कोई सुहाईआ। सिदक सबूरी नज़र ना आए ईमान, धीरज धर्म ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, हरि इक्को हुक्म जणाइंदा। लोकमात वेखो प्रतख, कवण श्री भगवान आपणा मीत बणाइंदा। जो वेख्या सो देणा दस्स सच्च, श्री भगवान इक्को मंग मंगाइंदा। पुरख अकाल जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच्चा पुत्त, पूत सपूता नाउँ प्रगटाइंदा। जिस गृह मौले प्रभ दी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। चारों कुण्ट वेखो गुट्ठ, दहि दिशा आप समझाइंदा । कवण निशान्यौं रिहा उक, कवण अणयाला तीर चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाईआ। उठ के वेखो साजण सन्त, कवण बैठा ध्यान लगाईआ । कवण ढोला राग गाए मणीआ मंत, अक्खर इक्को इक राह तकाईआ। कवण नारी सेज हंढ्ढाए कन्त, सुहागण हो हो ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार ध्यान लगाउँदा ए। पीर पैगम्बर अक्ख खुलाउँदा ए। लोकमात वेख वखाउँदा ए। भेव अभेद सर्ब जणाउँदा ए। लख चुरासी लग्गी कूड़ी खेड़, ख़ालक ख़लक मिलण कोई ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, बिन तेरी किरपा तेरा संग ना कोई निभाउँदा ए। गुर अवतार सर्ब सुणाया ए। पीर पैगम्बर भेव चुकाया ए। चौदां तबक फोल फुलाया ए। चौदां लोक पर्दा लाहया ए। चौदां विद्या वेख वखाया ए। चौदस चन्न ना कोई चमकाया ए। सृष्ट सबाई नेत्र अन्ध, हरि का दरस किसे ना पाया ए। कोटन कोटि इष्ट देव तक्के तन, हथ्थ किसे ना उते टिकाया ए। धन दौलत इकट्ठा कर के जन, साध सन्त आपणा नाम वडयाया ए। कोई ना सुणे आपणा राग बिन कन्न, बिन नेत्रां तेरा दरस किसे ना पाया ए। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, आपणा दे सच्चा वर, गुर अवतारां आख सुणाया ए। पीर पैगम्बरां जणाउँदा ए। उम्मत नबी रसूलां वेख वखाउँदा ए। सच असूल ना कोई कमाउँदा ए। महिबूब नज़र किसे ना आउँदा ए। उच्च अरूज ना कोई सहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तुध बिन नज़र कोई ना आउँदा ए। गुर अवतार सच सुणाउँदा ए। पुरख अबिनाशी अग्गे सीस निवाउँदा ए। जगदीश तेरा शुकर मनाउँदा ए। जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाउँदा ए। सतिजुग
❋
❋
त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाउँदा ए। तेरा नाद धुन राग मेरा नाउँ अलाउँदा ए। तैनूं दस्स के कन्त सुहाग, सुरत सवाणी तेरे नाल मिलाउँदा ए। पीर पैगम्बर दे दे बांग, नेत्र रो रो हाल जणाउँदा ए। सब तेरे मिलण दी रख गए तांघ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जगत गवाह नाल रलाउँदा ए। मसला वेख अञ्जील कुरान, तीस बतीसा आख सुणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम सारे होए हैरान, इक्को वार बोल सुणाउँदा ए। साहिब सतिगुर होई हैरानी, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। सति धर्म ना दिसी निशानी, सच सच्च ना कोई समाईआ। शाह सुल्तान मेरे नाल करन बेईमानी, राउ रंक ना कोई वड्याईआ। भरमे भुल्ले वड विद्वानी, मेरी सार किसे ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत ज्ञानी, जागरत जोत ना कोई रुशनाईआ। अट्ठ सट्ठ विरोल के पाणी, अमृत धार ना कोए चुआईआ। तेरा अनहद नाद ना सुणी बाणी, धुन आत्मक करे ना कोई शनवाईआ । निर्मल जोत जगे ना कोई महानी, घर घर दीवे बत्ती रहे जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा भेव कोई ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो बीस बीस, हरि बीसा आप समझाइंदा। कल्गीधर इक जगदीश, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाइंदा। मकंद मनोहर लखमी नरायण ठीक, चतुर्भुज आपणा राह वखाइंदा । आदि शक्ति नूर नुराना पुरख अकाल अतीत, त्रैभवन धनी आपणा दवारा वखाइंदा। परवरदिगार बेपरवाह नूर इलाही लाशरीक, शहिनशाह इक्को इक अख्वाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेखो ठीक, पर्दा उहला सर्ब उठाइंदा। कवण करे धुर प्रीत, श्री भगवान कवण मनाइंदा। कवण जाणे साची रीत, रीतीवान कवण अख्वाइंदा। नाता जोड़ मन्दिर मसीत, काया काअबा खोज खुजाइंदा। कवण घर ठाकर सज्जण लभ्भे मीत, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। कवण आत्म परमात्म गावे गीत, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। कवण जगत वासना रिहा जीत, हार जीत प्रभ दी झोली पाइंदा। कवण पतित हो पुनीत, पाक रसूल इक मनाइंदा। कवण होए नीचो नीच, बण निमाणा ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्क के राह, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम अन्धेरा गया छा, सूरज चन्द चांदनी कम्म किसे ना आईआ। दीवा बाती घर मन्दिर सके ना कोई जगा, अन्ध अन्धेर ना कोई गंवाईआ। महल अटल उच्च मिनार सके ना कोई सुहा, इट्टां गारा रहे वड्याईआ। आत्म सेजा कोई ना सके हंढ्ढा, घर कन्त ना कोई मिलाईआ। रुत्त बसन्ती सके ना कोई वखा, पतझड़ घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, असीं सारे बणीए अन्त गवाह, शहादत सके ना कोई भुगताईआ। शहादत भुगते ना कोई मात, गुर अवतार पीर पैगम्बर मता पकाईआ। कलयुग
❋
❋
कूड़ी क्रिया दिसी जमाइत, साची पट्टी नाम ना कोई पढ़ाईआ। लेखा लिख के दे आए कलम दवात, काग़ज़ छाही धुर दी धार नाम सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरगिार सांझा यार कलयुग अन्तिम वेखे खेल आप तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। सारे ओस दी रखो आस, जो निरगुण निरवैर नज़री आईआ। हउँ सेवक सारे ओस दे दास, बालक रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी देवे साथ, सच्चा संग निभाईआ। आदि जुगादी साहिब सुल्तान पुरख समराथ, हरि दाता इक अख्वाईआ। चरण प्रीती बन्ने्ह नात, बिधाता आपणा मेल मिलाईआ। वाक भविक्ख्त आए आख, आखर धुर दा हुक्म सुणाईआ। लेखा चुके ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोई वड्याईआ। सदी चौधवीं लहिणा देणा चुक्के ख़ात, बीस बीसा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं थक्के, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ । नाते तोड़े मदीने मक्के, कबरां विच्चों अवाज़ ना कोई सुणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे छड्डे, गुरूदवारा ना कोई वखाईआ। बण के बालक प्रभू नढ्ढे, दर तेरे सीस निवाईआ। सच दवारा लँघ के पिछली पार कीती हद्दे, हदूद रहिण कोई ना पाईआ। हुक्म अन्दर तेरे बद्धे, दर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सरनी लग्गे, निउँ निउँ लागण पाईंआ। करोड़ तेतीसा जिस दे हुक्मे अन्दर फिरन भज्जे, नट्ठण वाहो दाहीआ। रवि ससि सूरज चन्न जिस हुक्म अन्दर रखे, मण्डल मण्डप नाल मिलाईआ। ज़िमी असमान जो पर्दा ढके, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सर्ब जीआं प्रभ ठाकर पत रखे, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख असीं होए हक़े बक्के, हक़ हकीकत ना कोई जणाईआ। श्री भगवान तेरे चरणां वल कोई ना तक्के, अक्खरां बैठे सीस निवाईआ। किसे कम्म ना आउँदे दिसदे तत अट्ठे, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध ना कोई चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार कहिण हथ्थ तेरे डोर, आदि जुगादि तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण सद तेरी लोड़, तुध बिन नज़र कोई ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे तूं स्वामी सदा जाईं बौहड़, मेहरवान फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ीं घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे अग्गे किसे चले ना कोई ज़ोर, ज़ाबर रूप ना कोई वखाईआ। मेरा नेत्र फुरना इक्को फोर, फुरने विच सर्ब लोकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अग्गे पिच्छे गुरू अवतार सारे दित्ते तोर, अन्तिम आपणे कोल मंगाईआ। तेरी सारे रखदे गए लोड़, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक समझाईआ। सच संदेसा देवे पुरख अगम्म, हरि करता आप जणाईआ। जा के वेखो महल मुनारे जगत चुबारे छप्पर छन्न, नव नौ चार
❋
❋
खोज खुजाईआ। त्रैगुण माया दौलत ख़ज़ाना वेखो धन, कवण गृह नज़री आईआ। बुध मति वेखो मन, प्रकृती अन्दरों नाल मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना वेखो जन, कूड़ी क्रिया कवण वड्याईआ। आत्म परमात्म चढ़या वेखो चन्न, कवण करे सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार वेखण आउँदे ने। पीर पैगम्बर पन्ध मुकाउँदे ने। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले फोल फुलाउँदे ने। तीर्थ तट किनार वेख वखाउँदे ने। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती डेरा लाउँदे ने। साध सन्त जीव जंत वेखण करन विचार, अन्दर बाहर आपणा ध्यान लगाउँदे ने। साचा करे ना कोई प्यार, प्रीतम प्रीत ना कोई विखाउँदे ने। माया कारन करन बिवहार, नारी रूप ना कोई जणाउँदे ने। चारों कुण्ट होण ख्वार, ख़ालस रूप ना कोई प्रगटाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, बिन तेरी किरपा तेरे नज़र किसे ना आउँदे ने। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। मेहरवान मेहर नज़र इक उठाउँदा ए। धुर संदेस नाल सुणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव महेष नाल मिलाउँदा ए। जा के वेखो इक्को देस, जिस घर हरिजू डेरा लाउँदा ए। निरगुण नूर जोत प्रवेश, पंज तत ना कोई रखाउँदा ए। सम्बल वटाया आपणा भेख, भेखी हो के भेख वटाउँदा ए। नज़र आए ना रूप रंग रेख, रंग राग ना कोई जणाउँदा ए। जन भगतां करे हेत, साची करनी कार कमाउँदा ए। शब्द स्नेहड़ा धुर दा भेज, भाण्डा भरम भउ भंनाउँदा ए। आत्म सुहञ्जणी माणे सेज, सच सिँघासण आसण लाउँदा ए। जोती जलवा निरगुण तेज, नूर नूर डगमगाउँदा ए। आदि जुगादि रहे हमेश, जीवण मरन ना कोई रखाउँदा ए। दाता बण के वड नरेश, शहिनशाह आपणा हुक्म चलाउँदा ए। जन भगतां देवे भेत, पर्दा ओहला आप उठाउँदा ए। निरवैर हो के करे हेत, सच प्रीती मेल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप प्रगटाउँदा ए। हरिजन प्रभू प्रगटाउँदा ए। जुग चौकड़ी वेख वखाउँदा ए। कलयुग अन्तिम मेल मिलाउँदा ए। बिन बाती तेल जोत जगाउँदा ए। बण सज्जण सुहेल संग निभाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी कीता बचन आपणा तोड़ निभाउँदा ए। बचन कीता कौल इकरार, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा जणाईआ। कलयुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण निरवैर खेल कराईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भे लाल, अनमुलड़े हीरे आपणी झोली पाईआ। बण वणजारा शब्द दलाल, सौदा हट्ट इक विकाईआ। वणज करे शाह कंगाल, लहिणा देणा दए वरताईआ। गुरमुख गुरसिख सज्जण सारे भाल, मेल मिलावे थाउँ थाईंआ। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नाता
❋
❋
तोड़ काल महाकाल, महिमा आपणी दए जणाईआ। कृपानिध दीन दयाल, समुंद सागर खोज खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेख वखाईआ। हरिजन सज्जण वेखे निराकार, निरँकार वड्डी वड्याईआ। शब्द सरूपी खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। जोत सरूपी नूर उज्यार, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे बेपरवाहीआ। हरिजन वेखे आप करतार, हरि करता दया कमाइंदा। छप्पर छन्न कर प्यार, बेड़ा बन्न्ह पार कराइंदा। दे दात धन अपार, अपरम्पर आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखण इक्को आइंदा। हरिजन वेखे हरि रघुराया, रघुपत आपणी दया कमाईआ। पांधी हो के पन्ध मुकाया, भज्जे वाहो दाहीआ। नदीआं नाले पार कराया, थल अस्गाह ना कोई अटकाईआ । रोड़े पत्थर चरण टिकाया, माटी ख़ाकी दए वड्याईआ। बिन नेत्र नैण खोल ख़ुशी मनाया, काने काही सोभा पाईआ। भगत मिल मिल ढोला गाया, तूही तूं राग अल्हाईआ। हरि गोबिन्द गुरु गुर लहिणा देणा झोली पाया, गुर अर्जन लेखा पूर कराईआ। भठियाला त्रैगुण अग्नी विच्चों बाहर कढ्ढाया, जन्म मरन रोग मिटाईआ। नेहकर्मी हरि कर्म कमाया, मेहर नज़र नैण उठाईआ। धरनी धरत धवल सुहाया, जिस उपर चरण टिकाईआ। गुरमुख सम्बल वेखण आया, गुर नेत्र चाईं चाईंआ। लख चुरासी विच्चों रखण आया, भव जल बेड़ा पार कराईआ। राए धर्म ना दए सजाया, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना लए प्रनाया, जमदूत भय ना कोई रखाईआ। चरण प्रीती नाता जोड़ जुड़ाया, ओथे एथे कोई ना सके तुड़ाईआ। सिम्मल सकोर साहिब सतिगुर फेरा पाया, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। चोर हो के चोरी रिहा कमाया, ठग्गी आपणी आपे रिहा जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सचखण्ड दवारे शोर मचाया, उच्ची कूक कूक रहे सुणाईआ। अचरज खेल प्रभ अवर का होर रचाया, भेद अभेव किसे ना आईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाया, घर वज्जे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत वड्याई देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी श्री भगवान, भगत वछल दया कमाईआ। साचा मन्दिर वेख मकान, साडे तिन्न हथ्थ अन्दर सोभा पाईआ। छप्पर छन्न होई हैरान, हरिजू की की खेल वरताईआ। मेरयां कक्खां कीता परवान, लखां ख़ाक विच रलाइंदा। अक्खां नाल दर्शन कीता आण, नेत्र लोचण नैण बिगसाईआ। सुण के इक धुर फ़रमाण, माण ताण कोई रहिण ना पाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले जो मिल के ढोला गान, दो जहान ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण कर ध्यान, नेत्र लोचण नैण सर्ब खुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेख खेल महान, सीस जगदीश सीस आप सर्ब निवाइंदा। नौ सौ चुरानवे
❋
❋
चौकड़ी जुग पिच्छों इक्को ढोला सुणया विच जहान, जिस दा भेव कोई ना आईआ। भगत भगवान दोवें मिल के गाण, नैण नज़र कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन तुरदा वेख, जंगल बेला दए दुहाईआ। साडी उडदी वेख बालू रेत, प्रभू तरस कोई ना आईआ। जुग जुग लभ्भदे रहे तेरा भेत, प्रीती सच ना कोई लगाईआ। धरत धवल दी छाती उते लेट, आपणा जीवण रहे बताईआ। की होया तूं सानूं दित्ता भेज, लोकमात रूप वटाईआ। असीं वी मंगदे उहो सेज, जो भगतां रिहा हंढ्ढाईआ। वसे तेरे सच्चे देस, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर लईए वेख, छप्पर छन्न ना कोई वड्याईआ। जिस दवारे बदले रेख, रेखा पिछली देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। काना काही वेख रोंदे पत्थर, पाहन रहे कुरलाईआ। नेत्र नीर वरोलण अथ्थर, हन्झूआं हार बणाईआ । प्रभू कर किरपा साडा लिख दे इक्को अक्खर, जिस अक्खर विच्चों तेरा रूप नज़री आईआ। तेरी चरणी डिगे ढाह के सत्थर, सत्थर यारड़े लए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ । पत्थरां वेख रोवण रोड़े, निक्के निक्के शोर मचाईआ। क्यों साहिब सानूं जल दी धारे रोड़ें, अग्गे पिच्छे धक्का लाईआ। कर किरपा जे आपणे चरण जोड़ें, नाल भगतां दएं वड्याईआ। धन्ने वांग एथे बौहड़े, ओथे तैनूं लभ्भण कोई ना जाईआ। तेरे अग्गे ना कोई ज़ोरे, नीवें हो के सीस निवाईआ। साडे वेख पिछले काग़ज़ कोरे, अगला लेखा दे मुकाईआ। तेरे उते साडी डोरे, दूजा नज़र कोई ना आईआ। समुंद सागर इक्को तूही बौहड़े, दूजा होवे ना कोई सहाईआ। तेरे मिलण दी लग्गी औड़े, नदीआं जल अस्गाह साडी तृखा ना कोई बुझाईआ। निरवैर चढ़ के आ घोड़े, कदम कदम पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। रोड़े वेख रोवे झाड़ी, टाहणी रही कुरलाईआ। मेरी किस्मत क्यों लिखी माढ़ी, विच कंडयां डेरा लाईआ। मैं सुणयां तूं भगतां नाल निभावें यारी, लग्गी प्रीती तोड़ निभाईआ। एसे कर के आई तेरे अगाड़ी, निउँ के सीस निवाईआ। ख़ुशीआं नाल फेरां बहारी, आपणी सेव कमाईआ। मैं अद्ध वाटन खड़ी कचज्जी नारी, सोभावन्त रूप ना कोए वटाईआ। मैं सुणयां तूं ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दए अधारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आवण जावण मरन जन्म दी मेरी कट बीमारी, उत्भुज देवे कूक दुहाईआ। दोए जोड़ तेरे प्रभ चरण निमस्कारी, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस लगाईआ। वेख झाड़ी कूके रेत, बौहड़ी रही सुणाईआ। मैं गुर अर्जन नाल कीता हेत, अग्नी सड़ के आपणी सेव कमाईआ। मैं ओस दे सीस ते चढ़ के माणी सेज, तन ख़ुशीआं
❋
❋
नाल हंढ्ढाईआ। नेत्र लोचण नैण वेख, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ । ओस वेले किहा मैनूं लै चल ओस देस, जिस देस वसे सच्चा माहीआ। गुर अर्जन दित्ता इक उपदेस, सच सुनेहड़ा आप सुणाईआ। जो मैनूं रिहा भेज, सो साहिब बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम खेले खेड, ख़ालक आपणा रूप वटाईआ। बण के आवे धुर दा नरेश, नेता इक्को इक नज़री आईआ। तेरा मेरा भुल्ले ना चेत, अभुल्ल आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सारा खोल्हे आ के भेत, पर्दा उहला आप दए चुकाईआ। जिस अग्नी तपाई रेत, सो भठियाला तेरे नाल मिलाईआ। जो सीने छनणी छनणी पाए सेक, तेरा सहिँसा दए गंवाईआ। तेरे चरणां हेठ सेज बणाए रेत, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। हरिसंगत सज्या लैणा वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जन भगतां दर तेरा पूरा करे लेख, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहार धुर दा वर, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। रेत बालू तपत शांत, अग्न मेघ रूप वटाईआ। पुरख अकाल देवे दात, दयावान होए सहाईआ। नाल रलाए भगत जमाइत, सगला संग वखाईआ। लेखा लिख के कलम दवात, पूरब लहिण दए चुकाईआ । सच प्रीती जोड़ नात, नाता बिधाता इक्को इक रखाईआ। जो साहिब सतिगुर गुरु गुर गुर अर्जन देव गया आख, आखर लेखा पूर कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सति सरूप जोत प्रकाश कर साख्यात, शब्द राग धुन शनवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब दा पर्दा लए ढाक, ओढण इक्को नाम रखाईआ। ना हिंदू ना मुसलमान, कलमा नाम इक वड्याईआ। ना शरअ ना कोई शैतान, ना धर्म रूप वटाईआ। दो जहानां विच्चों श्री भगवान, आपणा हुक्म वरताईआ । लहिणा देणा चुक्के सच सिदक ईमान, भरवासा इक्को इक रखाईआ। जिस वेले बेनन्ती कीती चरण कर प्रणाम, नेत्र नैण नीर वहाईआ। ओस वेले नज़री आया इक अमाम, पैगम्बर पीरां बेपरवाहीआ। सजदा सीस झुक कीता सलाम, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। कर निमस्कार मंगया दान, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मैनूं हुक्म करदा हुक्मरान, हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। अन्दरों वेख्या मैनूं नज़री आया भगवान, भगवान तेरे विच समाईआ। भगवन्त कोल ना मज़्हब ना असलाम, धर्म कर्म वरन बरन नज़र कोई ना आईआ। सतिगुर पूरे इक्को दित्ता सच्चा पैग़ाम, धुर संदेस सुणाईआ। तेरा सहाई परवरदिगार राम, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत गाउँदे कलमा कलाम, कायनात कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हिंदू मुस्लिम हिस्सा दए चुकाईआ।
❋
❋