१९ माघ २०२० बिक्रमी चरण सिँघ दे घर सिम्मल सकोर ज़िला गुरदास पुर
जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पंखी पंछी तड़फन तरवर, बेदीद दीद ध्यान लगाईआ। मेहरवान श्री भगवान नौजवान किरपा कर, दर ठांडे ओट तकाईआ। आवण जावण पतित पावण जन्म मरन भय भउ कट दर, दर दरवेश सीस निवाईआ। निर्धन निमाणे बेआस चरणी सीस रहे धर, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बिरहों विछोड़े विच गए सड़, अग्नी तत ना कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज, चार कुण्ट वखाईआ। जुग चौकड़ी साहिब सुल्तान तैनूं थक्के लभ्भ लभ्भ, तेरा रूप ना नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखी हद्द, ज़िमी असमाना ध्यान लगाईआ। उच्चा लम्मा वड्डा छोटा तेरा नज़र ना आया कद्द, तत रूप ना कोए वखाईआ। बिन लत्तां बाहां चारों कुण्ट रहे भज्ज, बण बण पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदाए क्यों सानूं कीता अड्ड, नाता आपणा बैठों तुड़ाईआ। चीक पुकारन कुरलावण साडे हड्ड, नाड़ी नाड़ी शोर मचाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण बण के जाईं चन्द, वेला वक्त दए सुहाईआ। सरन सरनाई तेरी जाईए लग्ग, चरण चरणोदक मिले वड्याईआ। सच ख़ुमारी दे मधु, नाम प्याला इक प्याईआ। दर्शन कर के जाईए रज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे दए वड्याईआ। चारे खाणी करे पुकार, बौहड़ी बौहड़ी रही कुरलाईआ। नूर नुराने सांझे यार, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरी ओट रखाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। काग़ज़ कलम छाही तेरे नाम दा दे दे गए अधार, धीरज लोकमात जणाईआ । इशारे दे दे गए गुरू अवतार, तेरा धुर दा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर मेला बेपरवाहीआ। चारे खाणी चारे जुग, चाकर बण के सेव कमाईआ। इक दूजे नूं सारे रहे पुछ, किस बिध मिले बेपरवाहीआ। जेरज कहे मैं दस्सां सच मुच्च, माणस देवणहार वड्याईआ। अण्डज कहे हर घट बैठा लुक, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। उत्भुज कहे आपणी धारों पए उठ, ना कोई जन्मे पिता माईआ। सेत्ज कहे लख चुरासी उहदे सुत, जननी जन इक अख्वाईआ। आदि जुगादि कदे ना बहे लुक, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे खाणी कहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। उठ वेख साडा हाल, बेदर्द दर्द हो के वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी तेरी अवल्लड़ी चाल, समझ सके कोई ना राईआ। तेरे प्रेम पिच्छे पुट्ठी लथ्थे खाल, अग्नी तत भेंट चढ़ाईआ। तेरी खातर नीहां हेठां दबाए बाल, तेरी मंज़ल मुक्क कदे ना जाईआ। तेरे पिच्छे गोबिन्द रुल
❋
❋
के लाल, सूलां सत्थर सेज हंढ्ढाईआ। उठ के वेख साडा हाल, जंगल बेले रहे कुरलाईआ। तेरे अग्गे करया सवाल, बल बावन तेरी ओट तकाईआ। त्रेते राम कर पुकार, पंचबटी तेरा ध्यान लगाईआ। द्वापर कृष्न हो ख़ुशहाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कक्खां उते सुत्ता पैर संभाल, सुख आसण इक लगाईआ। बद्धक मार तीर निशान, लेखा ल्या चाईं चाईंआ। कलयुग मूसा डिग्ग के मूँह दे भार, पर्बत चोटी माण गंवाईआ। ईसा करे इक सलाम, सजदा तेरे घर रखाईआ। मुहम्मद पढ़ के कलमा कलाम, काअबा तेरा घर वेख वखाईआ। नानक कर के तेरा ध्यान, रोड़ां सत्थर गया बणाईआ। गोबिन्द कर तैनूं प्रणाम, काही आपणे अंग लगाईआ। असीं वेख होए हैरान, पारब्रह्म जुग चौकड़ी तैनूं रहम कोए ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों सुणदे रहे पैग़ाम, कलयुग आवे शहिनशाहीआ। दो जहानां बदल देवे नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। जुग चौकड़ी तड़फदयां तरसदयां दर्शन देवे आण, दूर दुराडा फेरा पाईआ। मंज़ल मंज़ल कट पुज्जे मकाम, हक़ मुकाम इक समझाईआ। ज़ाहर ज़हूर बण अमाम, असलीअत इक्को दए समझाईआ । देवे धुर दा इक तुआम, आम ख़ास समझ सके ना राईआ। सब दी मुश्किल करे असान, महिफल आपणे नाल रखाईआ । असीं तेरी बण अवाम, नित बैठे ध्यान लगाईआ। साडा पूरन करदे काम, प्रभ पूरन बेपरवाहीआ। साडे कोल नहीं गिरी छुहारे बदाम, सोहणी वस्त भेंट ना कोए कराईआ। कक्खां विच वेखीए तेरी शान, जिस शान विच आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे इक वर, घर मिले तेरी वड्याईआ। चार खाणी विच्चों निकम्मे कक्ख, आपणा हाल सुणाईआ। पुरख अबिनाशी सानूं दस्स, क्यों बैठा मुख भवाईआ। साडी कीमत ना कोई करोड़ी लख, वणजारा नज़र कोए ना आईआ। साडे लई कुझ दस्स, एह तेरी सब वड्याईआ। सानूं दे के जा मति, धुर दी धार समझाईआ। साडी लेखे लग्गे रत, जो तेरी भेंट चढ़ाईआ। आपणे मिलण दी दे अक्ख, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। साडे अन्दर जावीं वस, बाहरों रूप ना कोए वखाईआ। असीं ख़ुशी करीए हस्स हस्स, सच्चा ढोला गाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्स, सच नूर ना होवे रुशनाईआ । जुग चौकड़ी तेरी रखदे गए आस, प्यास तेरे दरस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दे मुकाईआ। चारे खाणी विच्चों होए निकम्मे, मिले माण ना कोए वड्याईआ । पैरां हेठां लै लै सानूं जीव जंत भंने, उते चलण वाहो दाहीआ। जे कदी लोड़ पई तूं आप सेवा कीती नामे छन्ने, छप्पर छन्न छुहाईआ। सच सच्च तूं भगतां मन्ने, देवें माण वड्याईआ। हुण वेख्या दूर दुराडा चल के आएयों साडे बन्ने, बण के पांधी राहीआ। की होया जे धन्ने दे चूपे गन्ने, हुण डल्लां भोग लगाईआ। तैनूं वेखण वाले बिन तेरी किरपा अन्ने, निज नेत्र दरस कोए
❋
❋
ना पाईआ। साहिब सतिगुर जे साडी इक मन्ने, तैनूं सच सच्च दईए समझाईआ। तेरा दरस वेख सानूं अग्गे कोई ना डंने, सजा कोई रहिण ना पाईआ। श्री भगवान मेहरवान हो के कहे आओ मेरे चन्ने, चन्द चांदना नाउँ लए प्रगटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों करया खेल श्री भगवंने, भगवन आपणी कार कमाईआ। तुहाढ्ढा लेखा लावे तने, पत्त टाहणी नाल मिलाईआ। अग्गे गुरमुख रूप तुहानूं जने, जिन्हां उपर आपणा चरण आया छुहाईआ। इसे कर के आया संन्हे संने्ह, निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कक्ख कंडा कहे कुटम्ब, प्रभ दे माण वड्याईआ। जन्म लै लै गए हंभ, लेखा सके ना कोए मुकाईआ । साडे पाप रहे कम्ब, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ। तेरा कितिउँ ना मिल्या अनन्द, सुख सागर रूप ना कोए वटाईआ । चारों कुण्ट वेख्या कूड़ी क्रिया गंद, सच सुगंध रूप ना कोए जणाईआ। धन्न वड्याई तेरी जिस ग़रीबां पिच्छे कीता पन्ध, बणया पांधी राहीआ। सानूं वेख पई ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। जे आया टुट्टी जाईं गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी सच गुसाईंआ। वेख द्वापर आपणा उह रंग, जो रंग कृष्न दित्ता चढ़ाईआ। तीर निशाना मार जो बद्धक मंगी मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कवण वेला प्रभ मेरा अन्तिम लेखा मुके नसंग, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। कक्ख प्रतख हो के दस्सण, आपणा हाल सुणाईआ। तूं साहिब सब दी हारा पत्त रखण, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सब ने वेख्या उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। करे खेल पुरख समरथन, समरथ तेरी वड्याईआ। बद्धक पैज आएयों रखण, लज्जयावन्त फेरा पाईआ। धुर दा लेखा आएयों कढ्ढण, पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, सच तेरी सरनाईआ। श्री भगवान करे बख्शीश, मेहर नज़र उठाइंदा। इक तिनके पिच्छे होणी बख्शीश, जिहड़ा तिणका कृष्न आपणे मुख टिकाइंदा । बद्धक बाहों फड़ के किहा ठीक, तूं सब दा मालक नज़री आइंदा। जिस चरणां नाल लोक करदे रहे प्रीत, मैं भुल्ल बाण निशाना तीर चलाइंदा। कृष्न उस तिनके नाल इक लीक कढ्ढी ठीक, त्रिलोकी नंदन चौथा घर बणाइंदा। बधक तेरा लेखा दए लाशरीक, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दूआ सिफ़रा दूआ सिफ़रा रख उडीक, वेला वक्त जणाइंदा। द्वापर बणया जो तेरा शरीक, मासेर पुत्त अख्वाइंदा। कलयुग अन्त उह वी आए नज़दीक, माणस रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । बद्धक सुण होया निढाल, तन बल रहिण ना पाईआ। सच दस्सीं दीन दयाल, समझ सोच कोए ना आईआ। कृष्न कहे एह लीला बाल, अचरज
❋
❋
रूप जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण आए विच जहान, जोती जामा वेस वटाईआ । दोहां वेखे आण, भेव अभेद चुकाईआ। जिस तिनके नाल लाया निशान, सो तिनका बणे बेला कानां काहीआ। उस अन्दर वड़्ह के वेखे आण, बेपहचान आपणा फेरा पाईआ। दोहां इकट्ठा कर के इक मकान, मासेर लेखा दए समझाईआ। मासेर भाई बचन सिँघ लैणा जाण, जुग द्वापर याद कराईआ। कलयुग अन्तिम घेरा बणया हरि गोबिन्द सेवा करे महान, साची खेल प्रभू कराईआ। तिन्न्हां लहिणा दित्ता इक्को वार, आपणा लेखा सब दा झोली पाईआ। इसे ख़ुशी अन्दर कक्ख कंडे रोड़े पत्थर सारे ख़ुशी मनाण, जिन्हां दी वीह सौ उन्नी बिक्रमी लिख्त गया कराईआ। दाता दानी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा थाउँ थाँ सब दा रिहा चुकाईआ।
१९ माघ २०२० बिक्रमी बीबी बचनी दे घर सिम्मल सकोर ज़िला गुरदास पुर
शाह पातशाह श्री भगवान, सचखण्ड निवासी तेरी वड वड्याईआ। शब्दी सतिगुर योधा सूरबीर बलवान, बेऐब तेरा नूर ख़ुदाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल मण्डप ज़िमी असमान तेरी चतुराईआ। गुर अवतार तेरा दे संदेसा नाम, जुग चौकड़ी लोकमात समझाईआ। पीर पैगम्बर कलमा नबी रसूल पैग़ाम, हज़रत आयत शरायत इक पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद कुरान करन फ़रमाण, भेव अभेद भेव खुल्हाईआ। भगत सुहेले उच्ची कूक सुनावण बत्ती दन्द ज़बान, लख चुरासी जीव जंत जणाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सब दर वेखण मार ध्यान, सब दा रखणहारा माण बेपरवाह इक अख्वाईआ। चारे बाणी बोलणहारा धुर कलाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को गाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले वेखणहारा नौजवान, नर निरँकार वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शब्द भण्डारा खोल्हणहारा दुकान, गुरमुख झोली आप भराईआ। गुरसिख सज्जण मेले आण, जन्म कर्म दा पूरब रोग चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि नित नवित्त आपणा हुक्म वरताईआ। शाह पातशाह श्री भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ । लख चुरासी धुर दा कन्त, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण बणाई बणत, घाड़त आपणा ल्या घड़ाईआ । कर प्रकाश जीव जंत, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। बोध अगाध बण के पंडत, धुर दा शब्द नाद शनवाईआ। वेखणहार जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि करता आप कराइंदा। सचखण्ड महल अटल इक्को मल्ला, दर घर साचा सोभा पाइंदा। इक्को जोती
❋
❋
नूर बला, बाती तेल ना कोए रखाइंदा। शब्द संदेसा इक्को घल्ला, प्रीतम इक्को हुक्म मनाइंदा। पावे सार जला थला, समुंद सागर डूंग्घे गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। नित नवित्त भगत भगवान फड़ाए पल्ला, साची डोरी तन्द बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी हरि करतार, हरि करता आप कमाइंदा। वेखणहारा जुग चौकड़ी चार, जुग जुग आपणी खेल कराइंदा। देवणहारा पीर पैगम्बरां गुर अवतारां नाम अधार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सुणनहार सर्ब पुकार, लख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। भरनहारा वड भण्डार, बेनज़ीर अतोट अतुट वरताइंदा। लेखा जाणे पंज तत शरीर, त्रैगुण माया खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, हरि करता आप रचाईआ। जुग चौकड़ी देवे दान, दाता वड्डा बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, निरगुण निरवैर खेल वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ब्रह्मण्ड खण्ड सृष्ट सबाई देवे इक ज्ञान, सच संदेसा नाम सुणाईआ। लोक परलोक चौदां तबक होणा हैरान, मेरा भेव किसे ना आईआ। चौदां विद्या लेखा चुके जहान, अल्फ़ ये ना कोई समझाईआ। साचा देवे धुर निशान, निशाना आपणा नाम लगाईआ। अनपढ़यां दे दे इक ज्ञान, गुरमन्त्र दए समझाईआ। घर विच घर खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। दीपक जोत जगा महान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना दए झिराईआ । अनहद नाद शब्द धुन कान, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। बजर कपाटी तोड़े आण, दूई द्वैती पर्दा दए उठाईआ। ईड़ा पिंगला नैण शरमाण, सुखमन चले ना कोई चतुराईआ। टेडी बंक कर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौ दवारे ना कोई शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई हल्काईआ। आसा तृष्ना मेटे आण, माया ममता मोह चुकाईआ । इक्को देवे नाम निधान, धुर दा सोहला राग सुणाईआ। चरण प्रीती बख्श ज्ञान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल अगम्मा, हरि करता आप कराईआ। जुग चौकड़ी जाणे कम्मा, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। साहिब सतिगुर सूरा सरबँगा, दो जहानां वेख वखाइंदा। निर्धन हो के फिरे नंगा, तन कफ्न ना कोई हंढ्ढाइंदा। नाम वजाए धुर दा मृदंगा, खण्डा कटार ना कोई हिलाइंदा। ख़बरदार करे ब्रह्मण्डा, जेरज अंडा आप जगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखो कन्ढ्ढा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। जीव जंत साध सन्त होया रंडा, आत्म सेज हरि जू कन्त ना कोई हंढ्ढाइंदा। निरगुण जोत किसे घर ना चढ़े चन्दा, सच प्रकाश ना कोए वखाइंदा। दोए लोचण जगत होया अन्धा, तीजा नेत्र नैण ना कोई वखाइंदा। मन वासना होया गंदा, बुध बबेक ना कोई बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल सच्चा हरि, लख चुरासी वेख वखाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार लै अवतारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाण गुर अवतारां, पीर पैगम्बरां रिहा जणाईआ। दर दरवेश मंगदे रहे भिखारा, भिखक झोली इक्को नाम भराइंदा। नेत्र नैणां वेखो इक नज़ारा, बेनज़ीर रिहा दरसाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत दीप हाहाकारा, हौके विच सर्ब लोकाईआ। मंज़ल दिसे ना कोई पार किनारा, आपणा पन्ध ना कोई मुकाईआ। फिरे दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारा सांतक सति धीरज धीर ना कोई रखाईआ। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां हन्झूआं धार वहाईआ। काग़ज़ कलम करन पुकारा, छाही आपणा हाल सुणाईआ। सृष्ट सबाई गुर का शब्द ना किसे विचारा, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। घर घर अन्दर जूठ झूठ कीता पसारा, सच सुच्च ना कोई वड्याईआ। पिता पूत ना कोई प्यारा, नार कन्त ना कोई हंढ्ढाईआ। जगत जहान होया दुख्यारा, दर्दीआं दर्द ना कोई वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करे ना कोई प्यारा, इष्ट देव स्वामी निहकर्मी निहकामी करनी कार ना कोई कमाईआ। परम पुरख परमात्म सर्ब घट घट अन्तरजामी, साहिब सतिगुर नेत्र लोचण नैण इक्को अक्ख खुल्हाईआ। सच संदेसा नर नरेशा देवे धुर फुरमाणी, हुक्म हाकम इक अलाहीआ। मंज़ूर करे चारे खाणी, चारे बाणी नाल मिलाईआ। जगत सरोवर वेखे पाणी, तट तीर्थ किनारे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। वेखणहारा थाण थनंतर, दो जहानां खोज खुजाइंदा। ना कोई पढ़े गुर का मन्त्र, काया मन्दिर ना कोई सुहाइंदा। आपणी बिध ना जाणे अन्तर, भाण्डा भरम ना कोई भंनाइंदा। भेव चुके ना गगन गगनंतर, गृह मण्डल खोज ना कोई खुजाइंदा। मानस जन्म ना बणे बणतर, मन मोह ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट अन्दर फोल फुलाइंदा। घट घट वेखो कूड़ पसारा, प्रभ आपणा खेल रचाईआ। सच्चा दिसे नाम अधारा, हरिजन हरि जू लए उठाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह किवाड़ा, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। निरगुण नूर दे नज़ारा, जोती जोत कर रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर गुरूदवारा, घर घर विच दए वखाईआ। अट्ठे पहर रहे धुनकारा, साचा शब्द राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, घर मेला सहिज सुभाईआ। नज़री आए एकँकारा, इक इकल्ला सच्चा माहीआ। जिस दा सोहे सचखण्ड दवारा, दरगह साची डेरा लाईआ। जन भगतां दए सहारा, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। लेखा चुके जगत मँझधारा, शौह दरया ना कोई रुढ़्हाईआ । साची सिख्या विच संसारा, गुरमुख सज्जण नाल रलाईआ। धुर दा करे इक विहारा, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। परवरदिगार बण के सांझा यारा, सच समग्री रिहा वरताईआ। चार
❋
❋
वरन इक प्यारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। हर घट अन्दर राम पसारा, रमया राम दए समझाईआ। लेखा जाणे पुरख नारा, बुढ्ढे बाले खोज खुजाईआ । जिस दा खाणी बाणी दए इशारा, सैनत नाल समझाईआ। सो पुरख अकाल वड सिक्दारा, दो जहाना हुक्म मनाईआ। कलयुग अन्त लै अवतारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, गोबिन्द देवे माण वड्याईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा गया समझाईआ। ईसा कूक कूक पुकारा, मेरा पिता ख़ुदावंद नूर इलाहीआ। मुहम्मद कहे परवरदिगारा, अमाम अमामा फेरा पाईआ। नानक कहे अगम्म अपारा, जिस जन्मे कोई ना पिता माईआ। गोबिन्द किहा कल कल्की अवतारा, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। सृष्ट सबाई दए सहारा, चारे खाणी लए उठाईआ। धुर दा बोल शब्द जैकारा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जिस दा आदि सर्ब पसारा, सो अन्तिम वेखण आईआ। जन भगतां करे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक रखाईआ। जागदयां सुत्तयां इक्को जिहा अधारा, ओहले छुप ना मुख भवाईआ। शब्दी शब्द जोती जोत बणया रहे अखाड़ा, अट्ठे पहर दिवस रैण गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधान निरगुण सरूप शाहो भूप गुरमुख कोट काया अन्दर टिकाईआ।
१९ माघ २०२० बिक्रमी रावी विच्चों लँघण समें गड्डे उते संढिआं दे प्रथाए ज़िला गुरदास पुर
वेख राजन क्यों होया चुप्प, गुंग मुख वखाईआ। उठ माँ दे इकलोते सुत, वारी तेरी आईआ। मगध देश नहीं उलटा रुख़, समझ सोच जरा ना आईआ। ओहो बेनन्ती रिहा पुच्छ, जो चम्यारे अग्गे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। मगध देश का कहे राजा, मोहे समझ कोए ना आईआ। कल्ला बच्चा कहे मैं की दस्सां बातां, भेद अभेद ना कोई खुल्हाईआ। दोहां उजाड़ विच आई राता, संगी संग ना कोई रखाईआ। ओथे मिल्या चम्यार रविदासा, हथ्थ डोरी तन्द रखाईआ। असीं वेख के कीता हासा, ताली ख़ुशीआं नाल वजाईआ। इस दा खप्परी नाल ख़ाली कासा, वस्त हथ्थ ना कोई टिकाईआ। सानूं वेख के चम्यार किहा एह प्रभ दा तमाशा, तुहाढ्ढी मेरी ना कोई वड्याईआ। ऐस डोर नाल तुहाढ्ढे दम दीआं बन्न्हा रासा, चम्म दृष्टी दूर कराईआ। मेरा कर्म इक खासा, जो ख़ालस प्रभ ने दित्ता समझाईआ। जिन्हां दे विच ना रहिण स्वासा, पोश उहनां वाला लाह लाह आपणा पेट गुज़ारा कर कर खाईआ। बेशक तूं नज़रीं आवें राजा, तेरा दरबान इक्को जंम्यां कुल माईआ। मैं तेरा नहीं होणा मुहताजा, प्रभ देवणहार
❋
❋
मेरा इक अख्वाईआ। जिस ने सब दा साजण साजा, साची बणत बणाईआ। जुग चौकड़ी होवे राखा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ओहदे कोल की घाटा, जो बेअन्त बेपरवाहीआ। धार दिसे तुसीं ओह जादव विच आण बाटा, जन्म अजन्म रूप वटाईआ। मानस जन्म भुल्लया रघुनाथा, मोहे ग़रीब वेख हँसी रही उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे सब दा थाउँ थाईंआ। सुण के बचन लग्गी चोट, नेत्र नैण उग्घाड़या। मेरे विच केहड़ा खोट, तूं केहड़ा बचन सुणा रिहा। मैं शहिनशाह पातशाह तूं केहड़ी सोची सोच, तेरा कमला रूप मैनूं कोल ना बहा रिहा। जे कुछ मंगणा खाणा पीणा मंग ला रोजी रोज़, घर रिज़क दयां पुचाईआ। ओस वेले रविदास चुप्प होया ख़मोश, हां हूं ना कोई रखाईआ । वेखो प्रभ दा खेल लोक परलोक, की की रचन रचाईआ। मेरे अन्दर ओही जोत, जो राजे विच टिकाईआ। मैनूं ओस दी प्रीती बहुत, इस धन्न दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दिती वखाईआ। रविदास किहा सुण राजे जग, सच दयां जणाईआ। पिच्छे कई जन्म गए लँघ, अग्गे सार हथ्थ ना आईआ। कई वार घोड़यां उते कसे तंग, पाखर जीन नाल कसाईआ। कई जन्म भुक्खे रह रहि लँघाए डंग, कई जन्म सीस ताज टिकाईआ। लख चुरासी प्रभ दे खेल पखण्ड, भेखाधारी भेख वखाईआ। वसदा रहिउँ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ । मेरे साहिब दा मिल्या ना रज्ज अनन्द, चन्द रूप ना कोई वटाईआ। सीने सांत ना पई ठंड, अग्नी तत ना कोई बुझाईआ । माया ममता विच आत्म होई रंड, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। उत्तों वेख आपणी नंगी कंड, मेहरवान ना कोई सहाईआ । जिस सब नूं देणा दंड, डण्डा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सुण के बचन इकलौता बच्चा, दरवेश रिहा जणाईआ। राजन एह कोझा कमला दिसे सच्चा, जिस विच्चों सच रूप नज़री आईआ। इस दा बचन ना होवे कच्चा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साडी एह धारन नाल होवे हता, हत्या सके ना कोई मिटाईआ। मैं निउँ के वेख्या नाल अक्खां, एहदे कोल नूरो नूर नज़री आईआ। मैं रह गया हक़ा बक्का, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। जो इस ने बचन किहा यदारथ यथा, जस वेद पुराण एसे दा गुण गाईआ । तैनूं दए ख़ाली हथ्थां, बेअन्त बेपरवाहीआ। राजे किहा एह सुणन वाला कटा वच्छा, ढोरां खल्ल लुहाईआ। एहदी गुथली विच इक्को धागा अट्टा, ओह वी कच्चा रूप वटाईआ। इक आर इक रम्बी उते लग्गा हथ्था, जिस उते हथेली मार आपणा रिज़क कमाईआ। एहो जिहे रुलदे विच कक्खां, चारों कुण्ट देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। रविदास किहा राजा साबाश तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। रम्बी आर मेरी खास, जो
❋
❋
चम्मड़े गंढ्ढ वखाईआ। एहो मेरी पूंजी रास, खेसी डोरी झोले विच्चों कढ्ढ वखाईआ। मेहरवान मेरा प्रभू अबिनाश, धुर दा सच गोसाईंआ । मैं उहनूं तेरे पिच्छे एह ज़रूर देवां आख, प्रभ इस दी आसां पूर कराईआ। इक्की जन्म आ के ढोर विच मास, जगत तन हंढ्ढाईआ। मेरी आर लँघे इस दी नास, नक्क नथ्थ वखाईआ। सौण नूं लभ्भे ना कोई खाट, वस्त्र ओढण हथ्थ ना कोई फड़ाईआ। अमीर वज़ीर ना कोई राज पाट, नौकर सेव ना कोई कमाईआ। कटा वच्छा बण के हल्ल वाह सुहागे नाल लगावे फाट, भज्जे वाहो दाहीआ। जे खलोवें पिच्छों जिमींदार देण डाट, डण्डा आपणे हथ्थ उठाईआ। खाण नूं देवे ना कोई कुछ चाट, जंगल बेले फिर फिर दए दुहाईआ। नाले रोवे नाले कहें जे चुमयार मेरी पुछे वात, मेरा होए सहाईआ। मैं ओस नूं इक वार देवां आख, दोए जोड़ भुल्ल बख्शाईआ। तेरा किथे पुरख अबिनाश, जिस मैनूं सजा लगाईआ। मेरी जन्म जन्म दी मुकी वाट, लेखा लेखे लए लगाईआ। ओस वेले रविदास किहा अच्छा एह निक्की जिही बात, इक्की जन्म लँघदयां चिर ना कोई लँघाईआ। कलयुग अन्तिम मेरा आए कमलापात, बेनज़ीर सहिज सुखदाईआ। दूर दुराडा मुकावे वाट, पांधी आपणा नाउँ धराईआ। लख चुरासी विच्चों परख तेरी ज़ात, इशारे नाल उठाईआ। इकलौता बेटा कहे रविदास की ओह मैनूं मिले आप, जिस मेरे बाप नूं जन्म दित्ता दवाईआ। साडी दोहां पुछे वात, होए आप सहाईआ। रविदास किहा ओह सब दा सज्जण साक, सांझा पीर अख्वाईआ। आ के वेखे तुहाढ्ढा हालात, पूरब पर्दा दए उठाईआ। तुसां रो रो के अगलवांडी जा के देणा आख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। असीं रविदास कोलों सिक्खी जाच, श्री भगवान निमाणयां निताणयां आपणे गले लगाईआ। कर किरपा पीर तुहानूं दए निज़ात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चल के आए तुहाढ्ढे घाट, रविदास चम्यारा नाल मिलाईआ। लेखा लिख के छाही कलम दवात, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। दोहां दे सिर विच मारे इक इक साट, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। एसे जन्म विच पूरी कर जाए वाट, अग्गे जन्म ना कोए भवाईआ। आर पार हो के तुहाढ्ढी पुछे वात, हरि गोबिन्द गुर अर्जन देण गवाहीआ। भगत सुहेले जिहड़े साथ, वेख वेख सारे ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान कहे सुण रविदास, आपणा ध्यान लगाईआ। दोए इकट्ठे होए आ गए दोहां पास, विच्चों दो दो नज़री आईआ। पहलों संगत चरण धूढ़ रावी विच गई छोह, श्री भगवान दया कमाईआ। ओस धूढ़ नाल एहनां दी दुरमति मैल दिती धो, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे लेखा रहे ना को, अन्त आपणे विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिन्हां चरणां ल्या छोह, तिन्हां मिले माण वड्याईआ।
❋
❋