पुस्तकालयभाग १६

१९ माघ २०२० बिक्रमी चरण सिँघ दे घर पिण्ड अनतोर ज़िला गुरदास पुर

चारे खाणी वहाए नीर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। जुग चौकड़ी कोई ना देवे धीर, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा वक्त लँघाईआ। तेरा सरगुण रूप वेखदे रहे गुरू अवतार पैगम्बर पीर, नित नवित्त फेरा पाईआ। दर्दी हो के किसे ना वंडी पीड़, बिरहों रोग ना कोई मिटाईआ। शरअ शरीअत पा ज़ंजीर, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। ज़ात पात खिच लकीर, ऊँच नीच दीन समझाईआ। सच दसे ना कोई तस्वीर, तसबी माला गल सर्ब लटकाईआ। लख चुरासी वेख लग्गी भीड़, चार कुण्ट दहि दिशा तेरा रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ होई अख़ीर, अक्खर तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। चारे खाणी नेत्र रो, कूक कूक सुणाईआ। जुग चौकड़ी हो निरमोह, क्यों बैठा मुख भवाईआ। साडे नाल करया धरोह, लोकमात सेव लगाईआ। आपे ओहले बैठों हो, घर घर विच मुख छुपाईआ । सच प्रकाश कर लो, दीआ बाती इक्को डगमगाईआ। क्यों वस्त लई खोह, ख़ाली हथ्थ रहे जणाईआ। श्री भगवान इक वार आ के छोह, अंगीकार कर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी दे माण वड्याईआ । चारे खाणी नेत्र रोवे, सांतक सति ना कोई वरताईआ। आदि अन्त मैल ना कोई धोवे, स्वच्छ सरूप ना कोई जणाईआ। सच प्रकाश ना कोई बलोवे, अन्ध अन्धेर ना कोई गंवाईआ। साची सेजा कोई ना सोवे, सुंञी पई दए दुहाईआ। तेरे जिहा कोई ना होवे, कोटन कोटि गुरू अवतार पीर पैगम्बर गए फेरीआं पाईआ। साचा देवे ना कोई ढोए, कोटन कोटि तेरे नाम वड्याईआ। साचा अमृत मुख कोई ना चोवे, नित नवित्त प्यास बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चारे खाणी रही कूक, होका इक्को इक सुणाईआ। बिरहों विछोड़े दित्ता फूक, लेखा सके ना कोई मिटाईआ। तेरे मिलण दी इक्को भूक्ख, तृष्ना रोग ना कोई वधाईआ। त्रै पंज लग्गे तेरी खोज, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश रजो तमो सतो तेरे चरण ध्यान लगाईआ। कवण वेला निरवैर हो के गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ । तेरा खेल अबिनाशी अचुत, हथ्थ तेरे वड्याईआ। क्यों खामोश बैठा चुप्प, सचखण्ड आपणा मुख छुपाईआ। धुर दी धार आपे उठ, अगम्मड़े अगम्मड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दरगाह साची तेरी ओट तकाईआ। चारे खाणी करे हाहाकार, हौका लै जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कोटन कोटि रूप वटाईआ। सेवा कर कर गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। तेरे नाम दा बोल जैकार, नाउँ

❋

❋

निरँकार इक दृढ़ाईआ। कलमा नबी रसूल बोल कलाम, कायनात करी पढ़ाईआ। दस्सदे गए वड अमाम, पतिपरमेश्वर मेरा बेपरवाहीआ । जिस दे हथ्थ सर्ब नज़ाम, दो जहानां हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे दर गुलाम, बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर मुला शेख़ मुसायक करन सलाम, सजदा इक्को इक जणाईआ। वेखणहारा शाह सुल्तान, राउ रंक खोज खुजाईआ। चारे खाणी करे ध्यान, लख चुरासी फोल फुलाईआ। चारे जुग देवे ज्ञान, चारों कुण्ट करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। चारे खाणी कहे पुरख समरथ, बेअन्त तेरी सरनाईआ। सच दवारे इक्को बोल अलख, अलख अगोचर तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा रख, तेरे भाणे सद समाईआ। सानूं दे दे पिछला हक़, हकीकत झोली पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए लँघ, नित नवित्त आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाम वजा मृदंग, लोकमात हुक्म सर्ब गए सुणाईआ। पंज तत काया चोला छड्ड तेरा दवारा गए लँघ, निरगुण निरवैर निराकार तेरा रूप समाईआ। साचा ढोला गा के छन्द, सोहला इक दृढ़ाईआ। हुक्म संदेसा दे के गए जग, लेखा लिख के कलम छाहीआ। श्री भगवान सूरा सरबग्ग, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि करे राज, सीस ताज इक टिकाईआ। सुत शब्द साजण साज, थिर घर देवे माण वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणा समाज, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया दे के दाज, पंज तत झोली आप भराईआ। अण्डज जेरज रचाए काज, उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। लख चुरासी साजण साज, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर मुहताज, साची भिख्या इक वरताईआ। आत्म परमात्म दे के दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। नाम संदेसा सुणा गाथ, साची करे पढ़ाईआ । निरगुण सरगुण चलाए गाथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। दो जहानां वेखे घाट, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। चारों कुण्ट वेखे मार झाक, नेत्र लोचण नैण इक खुल्हाईआ। धुर संदेसा दे भविक्ख्त वाक, जुग चौकड़ी दए समझाईआ। नाम ख़ज़ाना खोल्ह मात, जीवां जंतां जग्ग वरताईआ। सेवा ला दिवस रात, घड़ी पल वंड वंडाईआ। खेल खेल सुबह प्रभात, संध्या आपणा भेव चुकाईआ। लेखा जाण कायनात, कलमा नबी रसूल दृढ़ाईआ। अल्फ ये लेखा लिख के कलम दवात, इबारत पट्टी नाम पढ़ाईआ। कर खेल खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मण्डल मण्डप पाए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जुग चौकड़ी जणा के आपणी ज़ात, पर्दा उहला इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अगम्मी वर, जिस दा अन्त कोई ना राईआ। चारे खाणी करे पुकार, निउँ निउँ सरनाईआ। दर तेरे बण भिखार, बैठे अलख जगाईआ। तूं दाता सिरजणहार, सिर सिर रिजक सबाईआ। आसा

❋

❋

पूरी कर आप निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। हउँ मांगत खड़े दरबार, स्वांगी आपणा स्वांग रखाईआ। जुग चौकड़ी सारे कैहन्दे रहे बिन मानुख जन्म कोई ना उतरे पार, सच मिले ना कोई वड्याईआ। साडी बेनन्ती इक दातार, तेरे दर अरजोईआ । उत्भुज सेत्ज जेरज अंड तेरा पसार, तिनके तिनके अन्दर तेरा रूप समाईआ। सारे मंगदे तेरी सच बहार, गुलशन महके नूर ख़ुदाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असीं बणदे रहे वफादार, बण सेवक सेव कमाईआ। साची सेवा अपर अपार, जगत जहान रहे जणाईआ। जिस नामे महल दित्ता उसार, मिली माण वड्याईआ। जिस राम कृष्ना कीता प्यार, जंगल जूह सोभा पाईआ। जिस नानक निरगुण दिती धार, रोड़ां सेज बणाईआ। जिस गोबिन्द सत्थर वखाया यार, सोहणी बणत बणत बणाईआ। तेरे खेल जंगल जूह बेले पहाड़, टिल्ले पर्बत तेरा रूप नज़री आईआ। डूंग्घे सागर वेख विचार, जल थल तेरी धार समाईआ। चारे खाणी दे अधार, क्यों काणी वंड रखाईआ। सारे कहि के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे सांझा यार, जो सब दा लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, चरण कँवल तेरे सरनाईआ। चारे खाणी रही झुक, प्रभ चरण सीस निवाईआ । कलयुग औध रही मुक्क, वेला वक्त रिहा सुहाईआ। सदी चौधवीं भाग रहे निखुट, ईसा मूसा मुहम्मद दए गवाहीआ। तूं क्यों पुरख अकाल बैठा छुप, बेपरवाह आपणा मुख लुकाईआ। साडा वेख आ के दुःख, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। की होया जे मानस नहीं मनुक्ख, बरूटी झाड़ी रुक्ख तेरा नाम ध्याईआ। जे पत्थरां विच्चों पहले ग्यों तुठ, धन्ने दिती वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे दे धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। चारे खाणी झुकया सीस, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। किरपा कर जगत जगदीश, जगदीश्र तेरी इक सरनाईआ। तेरे हथ्थ वड्ड बख्शीश, रहमत तेरी नज़री आईआ। पिछली बदल आपणी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। साडी सुण पुकार चीख, नेत्र रो रो रहे जणाईआ। तेरा नाउँ लाशरीक, वाहिद इक्को नूर ख़ुदाईआ। पारब्रह्म साहिब अतीत, कूड़ा लेखा दे मुकाईआ। ठांडे घर पा भीख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। चौवां कर सच प्रीत, नाता चरण कँवल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, तुध बिन दूजा नज़र कोई ना आईआ। चारे खाणी झोली अड्ड, पल्लू गल विच पाईआ। कौल इकरार दी पूरी होई हद्द, नव नौ चार नाल बिताईआ। सच दवारे हरि जू सद्द, सद्दा नाम सुणाईआ। तेरा दर्शन करीए रज्ज, हज्ज इक्को दे वखाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए लद, सिर आपणा भार उठाईआ । बिन तेरी किरपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, ख़ाली झोली आप

❋

❋

भराईआ। चारे खाणी रखी उडीक, सदी बीसवीं ध्यान लगाईआ। तेरी साहिब आए तारीख, तरीका आपणा दे समझाईआ। नाता जोड़ सच प्रीत, प्रेम प्यार इक रखाईआ। चारे मिल के होईए अतीत, ठंड तेरा नाम वरताईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। सच फुलवाड़ी वेख बागीच, पत टहिणी मात महकाईआ। सानूं इक्को सच्ची रीझ, नित तेरा दर्शन पाईआ। कवण वेला प्रभ लँघे दहिलीज, घर सज्जण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, सच सच्च दृढ़ाईआ। चारे खाणी कहे मेरे महिबूब, हथ्थ तेरे वड्याईआ। बिन जेरज तेरा बणे ना कोई कलबूत, बंक दवारा नज़र कोई ना आईआ। बिन अण्डज तेरा देवे ना कोई सबूत, हँसा राग ना कोई अल्हाईआ । बण बण पुत्त तेरा बणाए ना कोई अरूज, पलँघ रंगीला हेठ ना कोई विछाईआ। बिन सेत्ज तेरा बणे कोई ना पूत, माता पिता नाता जगत लोकाईआ। साडा चवां दा इक्को जिहा हकूक, हक़ दे थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी देणा सच सबूत, शहादत इक्को वार भुगताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त होए मौजूद, मौजूदा हाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कर ठाकर स्वामी, तेरे चरण कँवल अरजोई। सचखण्ड निवासी अन्तरजामी, तुध बिन मिले कोई ना ढोई। पछोतावा करे चारे खाणी, साची सेज कोई ना सोई। शहादत देवे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दर तेरे आण खलोई। तेरा दिसे कोई ना सानी, असानी सानूं दे बताई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, दर घर तेरे मिले वड्याई। श्री भगवान सच समझाउँदा ए। धुर संदेसा इक अलाउँदा ए। निरगुण निरवैर निराकार वेख वखाउँदा ए। जुग चौकड़ी कर के पार, कलयुग वेला अन्त सुहाउँदा ए। चारे खाणी दे अधार, चारों कुण्ट रंग रंगाउँदा ए। जोती जामा लै अवतार, नूरो नूर डगमगाउँदा ए। शब्द तराना बोल जैकार, धुर दा राग सुणाउँदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अन्दर वड़ के पावे सार, मेहरवान नज़र कोई ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हक़ हकीकत खोज खुजाउँदा ए। हक़ हकीकत खोज खुजाउँदा ए। दो जहानां वेख वखाउँदा ए। ज़िमी असमानां फोल फुलाउँदा ए। चारों खाणी मोख दवाउँदा ए। हरख़ सोग सर्ब मिटाउँदा ए। साचा जोग इक जणाउँदा ए। धुर संजोग मेल मिलाउँदा ए। लेखा चुके चाउँदा लोक, चाउँदा विद्या डेरा ढाउँदा ए। सच सुणा के इक श्लोक, चारे खाणी विच समाउँदा ए। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गवाउँदा ए। चरण प्रीती दे के ओट, अन्तिम आपणा रंग रंगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर इक वखाउँदा ए। चारे खाणी दया कमाएगा।

❋

❋

प्रभ ठाकर वेख वखाएगा। समुंद सागर फोल फुलाएगा। टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ डेरा लाएगा। डूंग्घी कन्दर डेरा ढाएगा। शरअ शरायती वज्जा जन्दर तोड़ तुड़ाएगा। वेखणहारा मसीतां मन्दिर, शिव दवाले मट्ठ फोल फुलाएगा। लहिणा चुकाए सूर्या चन्द्र, मण्डल मण्डप सेव लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी बीसवीं आपणा रंग रंगाएगा। सदी बीसवीं दया कमाउँदा ए। पुरख अकाल खेल रचाउँदा ए। दीन दयाल वेस वटाउँदा ए। जगत अवल्लड़ी चाल, मार्ग इक रखाउँदा ए। चारे खाणी वेख के हाल, उत्भुज सेत्ज आप तराउँदा ए। चरण प्रीती रख के नाल, जंगल बेले खोज खुजाउँदा ए। लेखा चुका पत डाल, फल फुलवाड़ी आप महकाउँदा ए। जन भगतां दए वखाल, साचे सन्तां सति समझाउँदा ए। लेखा चुके शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोई वडयाउँदा ए। लख चुरासी विच्चों भाल, भगवन भेव खुलाउँदा ए। आत्म परमात्म दे के दान, दाता इक्को मेल मिलाउँदा ए। घर नज़री आए सच्चा काहन, गोपी सुरती पकड़ उठाउँदा ए। होए विछोड़ा ना धुर दे राम, सीता सवाणी नाल मिलाउँदा ए। जिहड़े बेर करे परवान, उत्भुज आपणे संग वखाउँदा ए। जिस सत्थर सुत्ता आण, सो कक्खां वाड़ भाग लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पशू पंखी पंछी सारे पार कराउँदा ए। पशू पंखी तारे ढोर, आपणी दया कमाईआ। इट्टां पत्थर जो नेत्र रो रो पावण शोर, सिर उहनां हथ्थ टिकाईआ। जो जलधारा पए रोड़, तिन्हां धीरज धीर बंधाईआ। जो डूंग्घी खड्ड डिगे घोर, तिन्हां जोत करे रुशनाईआ। सच प्रीती चरण जोड़, धरत धवल दए वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपे बौहड़, बौहड़ी बौहुड़ी करदे साचे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब देवे माण वड्याईआ। चारे खाणी देवे माण, हरि करता दया कमाइंदा। मेहरवान श्री भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। हर घट अन्दर करे पहचान, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए ब्यान, लेखा सब दा वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सतिगुर सब दा इक सुल्तान, दो जहानां वाली सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। महल अटल उच्च मिनार झुल्ले निशान, सच निशाना इक रखाइंदा। अग्गे बख्शे इक्को जिहा माण, जो चरण ध्यान प्रीत लगाइंदा। दाता दानी देवे दान, गहर गम्भीर वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज सति दवारे चारे होए परवान, चौथे जुग आपणे खाते विच रखाइंदा। जीव जंत साध सन्त लोकमात कोई समझ ना सके बाल अञ्याण, भेव अभेदा बोध अगाधा शब्द अनादा अनभव रूप ना कोए समझाइंदा। परम पुरख दीन दयाल लाशरीक सच्चा यार नूर ख़ुदा वड मेहरवान, श्री भगवान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नेहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म नाता बिधाता जोड़ जुड़ा महान, जगत विछोड़ा मेट

❋

❋

मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चारे खाणी चारे कुण्ट चार जुग चारे दिशा चौथे पद घर सद मुकाए हद्द, सब तों अलग बैठ सरबग्ग, हज्ज इक्को घर कराईआ। वेख खेल पुरख समरथ, दो जहान अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण धार खेल अकथ, निरवैर रूप वटाईआ । लेखा जाण घट घट, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुर अवतार जो मार्ग आए दस्स, पीर पैगम्बर राह जणाईआ। तिस दा लहिणा देणा देवे हथ्थ, जगत अधार ना कोई कराईआ। सुण के खेल चारे बाणी आई नस्स, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ सरनाई रही ढट्ठ, बलहीण सीस निवाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, कलयुग अन्तिम संग ना कोई रखाईआ। सृष्ट सबाई जीवां जंतां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्स दस्स गई थक्क, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बैठी रही कर के हठ, सति धर्म इक रखाईआ। मेहरवान तेरे नालों हो के वक्ख, काग़ज़ कलम छाही नाल दिती सफाईआ। जगत विरोल वेख मस, बनासत तेरी सेवा लाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गए रट, रट्टा मुके ना जगत लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खोल्हे हट्ट, अञ्जील कुरानां राह चलाईआ। सब नूं दस्सदी रही प्रभ मिलण दी इक्को अक्ख, दोए लोचण बंद कराईआ। खेल करया बणया स्वांगी बाज़ीगर नट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चे दे माण वड्याईआ। चारे बाणी आई नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल नौ खण्ड पृथ्मी ख़ाली वेहड़े, सत्त दीप ना कोए सहाईआ। नाम कलमा पए झेड़े, हक़ हकीकत ना कोई वखाईआ। शरअ शरीअत दित्ते गेड़े, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। कोई ना चढ़े तेरे बेड़े, मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधे रहे कुरलाईआ। कलयुग करे हेरे फेरे, जीवां जंतां रिहा भुलाईआ। डूंग्घे वहिण डिगे गुरु गुर चेरे, चेला गुरू नज़र कोए ना आईआ। तीर्थ तट्टां उते बैठे बथेरे, तन धूणी ख़ाक रमाईआ। जंगलां विच कोटन लाए डेरे, बण अवधूत रूप वटाईआ। साचे मन्दिर कोई ना वड़े खेड़े, गृह पर्दा ना कोई उठाईआ। अट्ठे पहर माया झेड़े, ममता मोह करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए वखाईआ। चारे बाणी आई नट्ठ, दर ठांडा नज़री आईआ। हरि सरनाई गई ढट्ठ, नेत्र नीर वहाईआ। मेरी बंद होई अक्ख, तेरा दरस ना कोई वखाईआ। कूड़ी क्रिया खेड़ा कीता भट्ठ, घर मन्दिर ना कोई सहाईआ। जोती दीप ना लट लट, नाद धुन ना कोई शनवाईआ। मेरा पुराना चीथड़ गया फट, ओढण सीस ना कोई टिकाईआ। सब दी मारी गई मत्त, बुद्धि चले ना कोई चतुराईआ। मन वासना जीव रहे नच्च, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। काया माटी वेख कच्च, अमृत जल ना कोई टिकाईआ। साहिब सुल्तान मैं ओहनां कोलों आई बच, जिहड़े कूड़े ठेकेदार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। चारे बाणी दस्से बोल, प्रभ आपणा हाल सुणाईआ। चल के आई तेरे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिहड़े कुटदे मेरे पिच्छे ढोल, ढोलक छैणे ताल खड़काईआ। तेरे नाल मारन रोल, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। साची गठड़ी कोई ना सके खोल्ह, तन अन्दर लाल अनमुलड़ा हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा नाउँ बणे ना किसे विचोल, नाता सके ना कोई जुड़ाईआ। किसे हथ्थ ना आवे पंडत रौल, पांधे समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। चारे बाणी कहे मेरे भगवान, साहिब तेरी सरनाईआ। मैं बाली बुध अंजाण, नढ्ढी रूप वटाईआ। मैं थक्की विच जहान, लोकमात मेरी दुहाईआ। मेरी करे ना कोई पहचान, साथी संग ना कोई रखाईआ। मेरे पिच्छे साधां सन्तां बणयां पीण खाण, मेरा अंग अंग रहे विकाईआ। मैं वेख होई हैरान, पुरख अकाल एह की खेल रचाईआ। तेरे नालों सारे हो गए बेईमान, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। मैं समझया मैं तेरी सपुत्री तेरा ख़ानदान, उच्चे घर दी जाईआ। शब्द पुत्त तेरा इक बलवान, शहिनशाह दो जहान अख्वाईआ। उस दे विच्चों उपजी मैं सन्तान, जिस दी अवर कोई ना पिता माईआ। तेरे हुक्मे अन्दर आई विच जहान, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करी कुड़माईआ। रसना जिह्वा बोल के गए ज़बान, बत्ती दन्द नाल सलाहीआ। लिख लिख लेखा लेख कलाम, नाम नामा रूप वटाईआ। निउँ निउँ सजदा झुक झुक करदे गए सलाम, चरण कँवल सीस टिकाईआ। मुश्किल करदे गए असान, रहिबर बण के फेरा पाईआ । दे दे गए धुर पैग़ाम, मेरी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ । चारे बाणी कहे वेख अबिनाशी अचुत, परवरदिगार मेहर नज़र उठाईआ। बिरहों वैरागण फिरां खुलड़्ही गुत्त, मैंढी सीस ना कोई गुंदाईआ। सचखण्ड निवासी क्यों बैठा चुप्प, थिर घर आपणा मुख भवाईआ। तेरा नाता तेरे नालों सब दा गया तुट, प्रीती सच ना कोई कमाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली दिसण बुत्त, काया पंज तत कूड़ी नज़री आईआ। मैं तेरा दर दुआर दुराडी आई पुच्छ, चल के वाहो दाहीआ। चरण कँवल सरनाई गई झुक, बन्दन डण्डौत इक्को रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे इक वर, हथ्थ तेरे वड्डी वड्याईआ। साहिब सतिगुर दए दिलासा, श्री भगवान आप जणाइंदा। इक्को रख धरवासा, धीरज धीर इक जणाइंदा। तेरी करां पूरी आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरा करां आखा, कीता कौल तोड़ निभाइंदा। सृष्ट सबाई सच्चा भुल्ली पूजा पाठा, अन्तर आत्म ध्यान ना कोई लगाइंदा। साध सन्त जगत प्रोसण झूठा बाटा, हक़ हकीकत विच ना कोई आइंदा। वेखणहारा पुरख समराथा, दो जहानां खोज खुजाइंदा। निरवैर हो के निराकार बणे तेरा राखा,

❋

❋

मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगतां अन्दर तेरा कर के वासा, घर सोहणा इक सुहाइंदा। चार कुण्ट वेखे खेल तमाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। चारे बाणी चढ़े चा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पतिपरमेश्वर बणे मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। साचा बेड़ा लए उठा, आपणे कंध उठाईआ। लेखा जाणे थाउँ थाँ, लोकमात वेस वटाईआ । निमाणयां निताणयां साचे चरणां देवे थाँ, महल अटल इक वखाईआ। बलिहारी बलिहारी जां, सदके घोली घोल घुंमाईआ । जिस मैनूं ल्या उपजा, घाड़त घड़त बणाईआ। ओसे पकड़ी बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। मैनूं देवे सच्चा थाँ, भूमका इक्को इक सुहाईआ। जन भगतां अन्दर दए वसा, सोहणा खेड़ा बंक वड्याईआ। जिथ्थे अट्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल मेरे साहिब दा चले नाँ, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लेखे दए चुकाईआ। श्री भगवान कर प्यार, सच सच्च जणाईआ। चार जुग दी वेख धार, पर्दा रिहा उठाईआ। सेवा करी जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। होका देंदी रही विच संसार, कूक कूक सुणाईआ। उठ जीव जाग हो ख़बरदार, सुनेहड़ा इक समझाईआ। मिले मेल परवरदिगार, जोती नूर अलाहीआ। सच स्वामी पुरख अकाल, नेहकामी रूप वटाईआ। जलवा नूर दरस करो जलाल, चरण कँवल सरनाईआ। मन्दिर अन्दर वेख सच सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मट्ठ शिवदुआला मसीत इक्को नज़री आईआ। अट्ठे पहर वज्जे ताल, हरि शब्द नाद शनवाईआ। घर अमृत भरया ताल, अठसठ खोजण कोए ना जाईआ। कूड़ी क्रिया तुटे जंजाल, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। भाग लग्गे काया माटी खाल, पंज तत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। श्री भगवन्त दस्से ठीक, एकँकार इक्को राग जणाईआ। पूरब तेरा ल्या वेख, मध पर्दा रिहा उठाईआ। अग्गे शब्द अवल्लड़ा भेख, भविक्ख्त दए जणाईआ। जन भगतां करे हेत, सिख्या सच समझाईआ। वसणा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी आत्म परमात्म रची खेड, ब्रह्म पारब्रह्म रूप वखाईआ। ओस दे नाल तैनूं दित्ता भेज, गा गा आपणा राग अल्हाईआ। दोहां मिल के मानणी इक्को सेज, जिस सेजे सुत्ता बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सांगों पांग हंढ्ढाई बाशक सेज, सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जलवा नूरी तेज, महिबूब नूर रुशनाईआ। मुरीद मुर्शद लए वेख, वक्खरी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दोशाले लए लपेट, कूड़ी हवा ना लागे राईआ। सच दोशाला गुरमुख चोली, श्री भगवान ताणा पेटा आपे पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ रख के डोली, बण कहार सेव कमाईआ। लोकमात ल्याए हौली हौली, मात गर्भ बाहर कढ्ढाईआ। आपणी धार रख विचोली, नाता

❋

❋

सोहणा जोड़ जुड़ाईआ । मन्दिर वड़ के गावे बोली, ढोला राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती तन्द मौली, सोहणा सगन वखाईआ। अनहद बणे नाल ढोली, डग्गा इक लगाईआ। वस्त दे इक अनमोली, अनडिठड़ी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवे माण वड्याईआ। सच दुशाले लपेट आप, आपणी दया कमाइंदा। परा पसन्ती तेरा जाप, जन भगतां अन्दरे अन्दर टिकाइंदा। मद्धम निकले इक अवाज़, सो रूप समझाइंदा। बैखरी कहे हँ ब्रह्म होए आप, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। दोहां मिल के बणे इक्को जाप, सोहँ रूप वखाइंदा। लेखा जाणे पुरख अकाल बाप, पूत समझ कोई ना पाइंदा। जुग चौकड़ी पिच्छों तेरा इक्को सोहणा सच्चा पाठ, पुरख अकाल आप समझाइंदा। जन भगतां जोड़ नात, घर साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, आसा मनसा मनसा आसा सब दी वेख वखाइंदा।

२० माघ २०२० बिक्रमी सड़क दे उते महात्मा नाल

सदा सदा सद गुरू महाराज दी जै, दो जहान रहे जस गाईआ। पूरा सतिगुर जन भगतां अन्दर बहे, आत्म सेजा सोभा पाईआ। नाम निधाना इक्को कहे, सच्चा राग अल्हाईआ। लहिणा देणा जुग जुग दए, देवणहार वड्डी वड्याईआ । नेत्र पेख चरणी ढह, चुक्के जगत जुदाईआ। अमृत धार निझर रहे, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। भगत भगवान सदा सदा जै, जै जै जैकार अन्तर आत्मक इक ध्यान लगाईआ। सतिगुर पारब्रह्म जै देव, अलख निरँजण वड वड्याईआ । आदि जुगादि भगत जनां दी साची सेव, धुर दी धार प्रगटाईआ। करे खेल नेहचल धाम नेहकेव, अगम्म अथाह अख्वाईआ । दाता दातार योद्धा सूरबीर वड देवी देव, देव आत्मा सर्ब समाईआ। नित नवित्त जुगां जुगन्तर देवणहारा अमृत रस सच्चा मेव, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। अन्दरों बाहरों सब नूं रिहा वेख, घर सुहञ्जणे डेरा लाईआ। पिछले जन्म दी पुछो खेड, अवधूती लेख चुकाईआ । शंकर मेला धुर दा भेत, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मिली वड्याई महीना जेठ, नावीं थित सोभा पाईआ। नानक मिल्या विच खेत, गहर गम्भीर अख्वाईआ। धूढ़ी मंगी चरणां टेक, नैण नैण बिगसाईआ। गुरूदेव दस्स आपणा भेव, भेद दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सद साची धार चलाईआ। नानक किहा अलख निरँजण एक, आदि पुरख अबिनाशी करता पुरख आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि जिस दी टेक, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। सब दे अन्दर वड़ के दस्सणहारा भेत, पंज तत काया माटी बाहरों सोहणी पोच पुचाइंदा। कलयुग अन्तिम कर

❋

❋

के हेत, निरवैर निराकार आपणा रंग रंगाइंदा। सत्त जन्म लए खेड, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। बीस बीसा माणे तेरी सेज, सोहणी रुत्त सुहाइंदा। नेत्रां तक्क लवीं वेख, निरगुण निरँकार इक्को नज़री आइंदा। चरण कँवल फेर देवे टेक, टिक्का मस्तक इक लगाइंदा। जटा जूट धार तेरा ओह भेख, भविक्ख्त आपणा भेव जणाइंदा। अग्गे आपणा करके हेत, अन्त जोती जोत जोत मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दा लहिणा सर्ब चुकाइंदा। मस्तक टिक्का वेख त्रिशूल, त्रैभवन धनी वड वड्याईआ। आदि शक्ति जिस दा मूल, चतुर्भुज जिस दा रंग वखाईआ। सर्ब स्वामी सच कन्तहूल, नर नरायण इक अख्वाईआ। पूरब जन्म ना जाए भूल, लेखा देवे थाउँ थाईंआ । अज्ज मिलण दा इक्को मूल, रातीं सुत्यां दरस दिखाईआ। हुक्म धुर फ़रमाणा माकूल, परवरदिगार देवे नूर अल्हाईआ। जुगां जुगन्तर निरगुण कदे ना बदले असूल, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सड़कां उते ना चुंगीख़ाना ना लए मसूल, बिन पैसे टक्यों धुर दा टिकट देवे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र नेत्रां नाल रखाईआ। नेत्रां नाल नेत्रां मेला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। इक्को घर वसे गुरु गुर चेला, चेला गुरू इक्को मन्दिर सोभा पाइंदा। थित वार सुहञ्जणा वेला, घड़ी पल रंग रंगाइंदा। सारयां नालों हो के वेहला, तेरा पिछला लेख चुकाइंदा। की होया जे छड्ड के आया जंगल बेला, काने काही खेल खिलाइंदा। चलदयां चलदयां कन्त सुहाग चाढ़्ह के जाए तेला, साचा सगन मुख लगाइंदा। एह धुर दा यार अलबेला, मेहरवान दया कमाइंदा। सुरती करे शब्द मेला, घर सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे लाइंदा। पूरब जन्म शंकर पुजारी, मस्तक त्रिशूल रखाईआ । ओम ओम रसन उच्चारी, अलख अलख ढोला गाईआ। नानक मेला निरगुण निरँकारी, सरगुण मिले वड्याईआ। दोहां गोष्ट होई अपारी, तीर कटाक्ष बचन चलाईआ। थोड़ा मन आया हँकारी, सिधी दए वखाईआ। नानक किहा जो मिल्या इक दातारी, सो इक्को ओट रखाईआ। शब्द सुण लथ्थी ख़ुमारी, चिन्ता इक्को इक प्रगटाईआ। दस्स किस बिध लथ्थे एह बीमारी, हउमे रोग गंवाईआ। नानक किहा मेरा साहिब सदा सदा सिरजणहारी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सति पुरख दी भगती करनी सत्त जन्म लै के बण के लोकमात नारी, नारी कन्त आत्म परमात्म संग लगाईआ। आपे वेखे आ के आपणी वारी, लभ्भण कोई किते ना जाईआ। लँघदयां लँघदयां आ गई ओह बहारी, जिहड़ी रुत्तड़ी राह तकाईआ। साहिब सुल्तान शाह सवारी, आया बेपरवाहीआ। निगह नाल निगह मिला के पिछली टुट्टी गंढ्ढी यारी, लहिणा देणा झोली पाईआ। अग्गे फेर ना होवे ख्वारी, आवण जावण मरन जन्म लख चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। चरण कँवल

❋

❋

मिले उच्च अटारी, जिथ्थे जगे जोत इक निरँकारी, दीवा बत्ती कोई नज़र ना आईआ। तारदा जाए जांदा जांदा वेखणहारा सर्ब दी वारी, वारता पिछली भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण इक उठाईआ।

२० माघ २०२० बिक्रमी बीबी प्रकाश कौर दे घर पिण्ड साहले वाल ज़िला गुरदास पुर

ब्रह्मण्ड खण्ड सारे तक्कण, ज़िमीं असमान ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक दूजे नूं दस्सण, नैण वेखया हाल सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल नस्सण, दरगह साची भज्जण वाहो दाहीआ। वेखो खेल पुरख समरथण, निरगुण निरवैर निराकार आप कराईआ। जोती नूर कर प्रकाशन, दो जहानां डगमगाईआ। भगत सुहेला बणाए साथन, सगला संग रखाईआ। निर्धन होए बणया पांधन, पांधी आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले विरले जानण, जिन्हां अन्तर आत्म प्रभ बुझाईआ। गुरमुख गुर गुर इक पहचानण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। गुरसिख ख़ुशीआं रंग मानण, काया चोली वज्जे वधाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया हड्डीआं बालण, त्रैगुण अग्नी रही तपाईआ। आपणा आप ना मूल संभालण, मन वासना रही कुरलाईआ। साहिब सुल्तान जन भगतां बणे जगत दलालण, सच दलाली इक कमाईआ। जलवा नूरी दए जलालण, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाईआ। चारों कुण्ट आया भालण, दहि दिशा वेख वखाईआ। ख़ुशीआं रंग वखाए धुर दी मालण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप सुहाईआ। साचा खेल वेख निरँकार, रवि ससि बैठे ध्यान लगाईआ। मण्डल मण्डप होए हैरान, पुरी लोअ अक्ख खुल्हाईआ। देवत सुर करन विचार, मुन जन बैठे सीस झुकाईआ। चारों कुण्ट जै जैकार, कोटन गीत रिहा गाईआ। अन्तर आत्म कर पुकार, तूही तूही राग अल्हाईआ । हँ ब्रह्म दे अधार, ओट इक्को इक तकाईआ। काया माटी चम्म रंग प्रभ चरण धूढ़ी छार, धुर दा नहावण रहे नुहाईआ । गुलशन खिले सोहणी गुलज़ार, कली कली महक महकाईआ। अमृत रस इक भण्डार, घर घर अन्दर नज़री आईआ। सन्त सुहेले रखण संभाल, गुरमुख परदयां विच छुपाईआ। जिस दी किरपा शाह होवे कंगाल, कंगाल शाह रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचन आप रचाईआ। वेख खेल पुरख अगम्म, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ । दहि दिशा कहे धन्न धन्न, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतार कहिण असीं सुणया शब्द सुहागण, धुर दा रागी राग अल्हाईआ। दयाल हो के बेड़ा रिहा बन्न्ह, मेहरवान फेरा पाईआ। भगत वछल जणे जन, होए धन्न जणेंदी माईआ।

❋

❋

कर वसेरा छप्पर छन्न, सोभावन्त रुत्त सुहाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्न, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सारे वेख होए हैरान, हरि जू की की खेल रचाइंदा । जुग चौकड़ी हो प्रधान, नित नवित्त हुक्म वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। कलयुग खेल करे महान, जोती जामा वेस वटाइंदा। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी इक अख्वाइंदा। नाम संदेसा देवे आण, सोहला सच्चा राग अल्हाइंदा। जन भगतां कर पहचान, लख चुरासी विच्चों आप उठाइंदा । निरगुण सरगुण चले नाल, सृष्ट सबाई नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। निरगुण निरवैर लै अवतार, जोती जामा वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले मेल मिलाइंदा। समुंद सागर कर के पार, भवजल डेरा लाहीआ। चरण प्रीती इक प्यार, धुर दी रीती आप समझाईआ। मन्दिर मस्जिद वसे बाहर, गुरूदवारे शिवदुआले मट्ठ सर्ब समझाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान रिहा दृढ़ाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकार, तीस बतीसा रहे सुणाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां करे प्यार, जो बैठे ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीव जंत करे ख्वार, जून अजूनी आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वड्याई लोकमात, हरि करता आप जणाइंदा । वस्त अमोलक धुर दी दात, घर घर विच आप टिकाइंदा। आत्म परमात्म दे के साथ, ब्रह्म पारब्रह्म आप मिलाइंदा। दीवा बाती जोत ललाट, नूर ज़हूर इक वखाइंदा। पर्दा खोल्ह बज़र कपाट, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, जोती नूर चन्द चमकाइंदा। अमृत बूँद दे स्वांत, जगत तृष्ना तृप्त कराइंदा। अन्दर वड़ के पुच्छे वात, दुखियां दर्द दु:ख वंडाइंदा। ज़ाहर बातन करे बात, अनभव आपणा भेव खुल्हाइंदा। लहिणा चुका के ज़ात पात, ज़ात पात ना कदे वडियाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जाए आख, सच संदेसा इक जणाइंदा। सर्ब जीआं दा पिता मात, पुरख अकाल इक अख्वाइंदा। जो कलयुग अन्तिम जन भगतां देवे साथ, धुर दा संग निभाइंदा। इक्को मन्त्र पूजा पाठ, इक्को सिमरन जोग अभ्यास इक समझाइंदा। चार बणा के सच जमाइत, धुर दी पट्टी नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरिभगत हरि रंग आप रंगाइंदा।

❋

❋

२० माघ २०२० बिक्रमी बीबी बंती दे घर पिण्ड सालोवाल ज़िला गुरदास पुर

हरिजन पूरी कराए आस, नर नरायण दया कमाइंदा। दीआ दीपक जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा । आत्म परमात्म दए साथ, काया मन्दिर पर्दा लाहइंदा। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणा रंग रंगाइंदा। बोध अगाध सुणाए गाथ, धुर दा ढोला आप जणाइंदा। लहिणा देणा पूरब मस्तक माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि लेखे लाइंदा। धुर दा लेखा पुरख समरथ, जीव जंत सर्ब जणाईआ । गुरमुख विरले देवे वथ, नाम सच वरताईआ। आपणे मिलण दी देवे अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई नालों कर के वक्ख, भगती मार्ग इक दृढ़ाईआ। सद गाउणा श्री भगवान जस, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। अन्तर आत्म जाए वस, हरि दाता बेपरवाहीआ। दरस कराए हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेल मिलाए आप, परम पुरख परखोतम दया कमाइंदा। बिन रसना जिह्वा दस्से जाप, बत्ती दन्द ना कोई हिलाइंदा। रातीं सुत्यां सब कुछ जाए आख, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। चरण प्रीती जोड़ नात, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। दरस दिखाए कमलापात, मकंद मनोहर लखमी नर हरि रूप अनूप वटाइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां दिसे सदा साथ, समरथ पुरख विछड़ कदे ना जाइंदा। गोदी चुक्के बण के माई बाप, पिता पुरख आप टिकाइंदा। हिरदे वड़ के देवे दाद, अन्दरे अन्दर वैराग उपजाइंदा । जो जन सरनाई जाए लाग, तिस राए धर्म नेड़ ना आइंदा। वेले अन्तिम पकड़ी वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम मेले पुरख अकाल कन्त सुहाग, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन करे वड वडभाग, पूरब लेखा लहिणा भाग झोली पाइंदा ।

पटवारी जी नहीं ख़ाना पटवार, जमांबंदी नज़र कोई ना आईआ। जे वेखो ते इक्को हरिदुआर, हरि हिरदे विच समाईआ। पिछले काग़ज बिन मंज़ूरीउँ देवे फाड़, फ़क रहिण इक्को वार कराईआ। अगले दफ़तर देवे चाढ़्ह, इंतकाल दी लोड़ रहे ना राईआ। ना कोई गवाह लभ्भणा पए नम्बरदार, शहादत अवर ना कोई भुगताईआ। कानूगो ना करे विचार, पड़ताल विच रोज़नामचा ना कोई बणाईआ। ना कोई चल के आवे तहसीलदार, दसख्त कर के मोहर लगाईआ। इक्को वार सारे करे बहाल, लेखा साहिब सतिगुर आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी वस्त देवे नाम संभाल, ओस दी झोली आप टिकाईआ।

❋

❋

सालोवाल तों बाहर सड़क उते

आपणा लेखा कोई ना जाणे पत्र, वरका सके ना कोई उलटाईआ। जिस ने लेखा लिख्या नाल अक्खर, सो बिन अक्खरां दए गवाहीआ। जिस दा खेल पाणी टिल्ले पर्बत पत्थर, वण तिण रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के दया कमाईआ। चक्र विच रिहा भौं, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। सुख दी नींद ना सके सौं, शांती नज़र कोए ना आईआ। हल्ल होया ना कोई गौं, आसा मनसा विच टिकाईआ। जगत वसेरा जिउँ सुंञें घर काउँ, मुख चोंच रिहा कुरलाईआ। जिन्ना चिर सतिगुर पूरा ना पकड़े बाहों, फड़ बाहों ना गले लगाईआ। ओनां चिर ना ख़तरा जाए ना भउ, भ्यानक बैठे ना मुख छुपाईआ। पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै कहु, कैहन्दयां मन वासना देवे डेरा ढाहीआ।