२० माघ २०२० बिक्रमी लाल चन्द दे गृह गुजरात ज़िला गुरदास पुर
गुर अवतार पीर पैगम्बर जुड़दा, सचखण्ड दुआर इकट्ठ बणाईआ। रूप दिसे ना कोई मुर्दा, जोती धार नूर रुशनाईआ । सब नूं फुरना इक्को फ़ुरदा, मन्त्र इक आवाज़ अलाईआ। वेखो खेल साहिब धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। आपणी करनी करनों कदे ना मुड़दा, नित नवित्त वेस वटाईआ। भेव ना आवे एस दे ज़ोर दा, बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। लेखा जाणे ठग्ग चोर दा, भगत भगवान खोज खुजाईआ। घर सुहाए सोहणा मन्दिर देवी दुर्गा, दरगाह रूप बणाईआ। सति सतिवादी पहर शेर दा, बुरका बुक्कल सब दी रिहा खुल्हाईआ। कलयुग बेड़ा वेख रुढ़्हदा, हरिजन साचे रिहा तराईआ। करे खेल अगम्मे पिर दा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे धाम थिर दा, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। उलटा वेख गेड़ गिढ़दा, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। वेखो सति सतिवादी अखाड़ा घेरा बन्न्हया आपणे पिड़ दा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। नारद चल के आया रिड़्हदा, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। मैं तक्कदा खेल एह देर दा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। किस वेले प्रभ अमृत मेघ बरसे मेहर दा, मेहरवान दया कमाईआ। जो जन भगतां लेखा आप नबेड़दा, दूजे हथ्थ ना दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेख अखाड़ा अगम्मा लग्गा, दो जहान वज्जी वधाईआ। किन्नर यच्छप आए भज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। ताल तलवाड़ा इक्को रखा, सुर ताल समझ कोए ना पाईआ। नेत्र वेखण आपणीआं अक्खां, नैण रहे खुल्हाईआ। करे खेल पुरख समरथा, वड दाता
❋
❋
बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवत सुर आउँदे गावण गीत, वाहवा राग अल्हाईआ। चलो वेखीए अचरज रीत, जो परम पुरख चलाईआ। साची दस्से सच प्रीत, नाता इक रखाईआ । लेखा जाण हस्त कीट, ऊँच नीच दए वड्याईआ । ओढण पीतम्बर देवे इक्को सीस, सोहणा रंग रंगाईआ। दयावान कर बख्शीश, बख्शिश झोली पाईआ। लख चुरासी विच्चों कर सरजीत, जीवण जीवण दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सारे इकट्ठे हो के आए, कूक कूक सुणाईआ। साहिब सतिगुर ल्या बुलाए, आपणा हुक्म वरताईआ। धुर संदेसा इक सुणाए, शब्दी नाद वजाईआ। साचे मंगल धुर सुणाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल जणाईआ। इकट्ठे हो के सारे दस्सण, इक दूजे हाल सुणाईआ। उठो वेखो प्रभ समरथन, साहिब वड्डी वड्याईआ। जन भगतां हिरदे आया वसण, घर मन्दिर डेरा लाईआ। ताल अगम्मे आया वज्जण, धुर दा नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सुण वड्याई नारद बोले, इक्को आवाज लगाईआ। तुसीं सारे दिसो भोले, भोला भाउ रखाईआ। उठो वेखो हो के ओहले, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी गावे ढोले, साचा राग अल्हाईआ। सन्त सुहेले आप विरोले, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर आत्म निरगुण मौले, सोहणा रंग चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो कर के गए कौले, कीता इकरार तोड़ निभाईआ। करे खेल उपर धौले, धरनी धरत दए वड्याईआ। रंग वटाए साँवल सवले, सुन्दर आपणी कार कमाईआ। ताल वजाए बिन ढोलक तबले, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। किन्नर कहे मैं दस्सां सच्च, सच सच जणाईआ। अन्दरे अन्दर वेखो सारे रहे नच्च, मुख घूँगट ना कोए उठाईआ। दूर दुराड फिरन बच बच, अग्गे सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करे आप कमाईआ। गुर अवतार कहिण एह खेल अनोखा, समझ किसे ना आईआ। श्री भगवान जन भगतां नाल करे ना धोखा, धुर दी वस्त आप वरताईआ। मार्ग दस्से इक्को सौखा, साची करे पढ़ाईआ। आपणे मिलण दा दे के आप मौका, आपणे संग रखाईआ। पीर पैगम्बर कहिण हरिसंगत नाल लै के देवे होका, जंगल बेले कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्न कहे मैं ल्या जाण, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ । करे खेल मात महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी मेरे उते छाईआ। मैं देवणहारा दान, घर घर रिज़क पुचाईआ। प्रभ करे खेल महान, वक्खरा राह वखाईआ। जन भगतां इक निशान, सति सतिवादी
❋
❋
आप फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या ब्रह्म, हर घट नज़र टिकाईआ। श्री भगवान करे आपणा कर्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जिन्हां देवे आपणी सरन, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े भरम, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सो ढोला इक्को पढ़न, सोहँ सच्चा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म ख़ुशीआं करन, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सारे बिन रसना रहे सुणाईआ । निरगुण करदा फिरे सच विहारा, दो धारा चाल चलाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, सोहणी आपणी बणत बणाईआ । गोबिन्द दे इक आधारा, ब्रह्मण गौड़ा खेल वखाईआ। सच अमाम धुर दा यारा, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुणाया इक, इक्को बोल जणाईआ । जिस दा लेखा गए लिख, सो दाता बेपरवाहीआ। जन भगतां पाउँदा फिरे भिक्ख, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई आत्म जित, परमात्म ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणी धार चलाईआ। सुण के बचन ब्रह्मा सुत बोलया कुमार, आपणी धार जणाईआ। तेई अवतार करो विचार, पर्दा उहला आप उठाईआ । करे खेल की सिरजणहार, कवण करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तेई अवतार वेख होए ख़ुश, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। श्री भगवान उन्हां रिहा पुछ, जिन्हां साडे नाल प्रीत लगाईआ। अन्तिम साडा पैंडा गया मुक्क, पुरख अकाल वेख वखाईआ। दीनां दुखियां वंडे दुःख, दर्दीआं दर्द रखाईआ । भगत भगवान गोदी चुक्क, सोहणी सेज सुहाईआ। निरगुण निरवैर बदलया आपणा रुख़, चाल अवल्लड़ी इक चलाईआ। जोती धारों आपे उठ, शब्दी डंक वजाईआ। हरि भगतां रिहा पुच्छ, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुण वड्याई आया घनईआ, सच कहाणी इक जणाईआ। चलदी वेखी इस दी नईआ, नौका समुंद सागर पार कराईआ। नाल रखी अगम्मी वहीआ, रविदास चम्यारा करे लिखाईआ। नाता जोड़ भैणा भईआ, हरि संगत संग बणाईआ। कोटन बुल्ले नाल ताल वजावण करन थईआ थईआ, आपणा नाच वखाईआ। गोपीआं काहन कहिण मिल्या सईआ, साहिब बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं वेख ख़ुशी होए दुर्गा मईआ, मेहरवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। वेख खेल रमईआ दस्से, धुर दा हाल जणाईआ। आदि जुगादि साहिब जो वसे, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। भगत सुहेला ख़ुशीआं नाल हस्से, सोहणा गीत अल्हाईआ। हरिसंगत
❋
❋
संग मिल मिल भज्जे, भज्जयां पन्ध मुकाईआ। जुग जन्म दे करे इकट्ठ, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ । नेत्र वेख पत्त रखे, मेहर नज़र नैण उठाईआ। ख़ुशीआं विच कोई ना थक्के, हरख सोग ना कोए वंडाईआ। जिस वेले गुरमुख चरणां वल तक्के, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। पीर पैगम्बर भज्जे जाण नाल छड्ड मदीने मक्के, सोहणा आपणा बंस बणाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुर अवतार आए नट्ठे, सोहणा आपणा पन्ध बणाईआ। रंग मानण विच धूढ़ घट्टे, सोहणा लाल रंग वखाईआ। गीत गौण साहिब पत्त रखे, परमेश्वर दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुण वड्याई आया मूसा, सारा हाल सुणाईआ। मैं काला धोणा आपणा सूसा, हरिसंगत धूढ़ी उते पाईआ। मेरा ख़ाली चलदयां चलदयां भरया ठूठा, अतोट अतुट वरताईआ। साहिब सतिगुर इक्को तुट्ठा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जिथ्थे मरूंडा दित्ता नाल मुट्ठां, ओस धाम मिले वड्याईआ। समें अनुसार बराट ओथे लुका, आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ईसा कहे मैं वेख्या हाल, हाज़र हो के सेव कमाईआ। परवरदिगार होया दयाल, रहमत इक जणाईआ। गुरमुख वेख आपणा लाल, लालन इक्को रंग रंगाईआ। चलदयां चलदयां खेल करे कमाल, बेअन्त बेपरवाहीआ। जन भगतां करदा जाए वसाल, दे जुमाल नूर इलाहीआ। मुख पूंझदा जाए नाल रुमाल, सोहणी सेव कमाईआ। जे थक्कण लग्गण अन्दर वड़ के लए उठाल, उठो नट्ठो वाहो दाहीआ। सोहणा मौका ल्या संभाल, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। उच्चे नीवें थाँ छालां मार, हरिजन भज्जण वाहो दाहीआ। जा के वेखीए आपणा यार, विछोड़ा झल्ल सके कोई ना राईआ। लाल चन्द नहीं एह गुर का लाल, लाल गुरू रूप समाईआ। जिस सेवा कीती महान, मिली माण वड्याईआ। लालो दे पिच्छे एहदा मकान, ठठयारा रूप वटाईआ। घाड़त घड़न विच कमाल, सोहणे भाण्डे दए बणाईआ। इक कौल ते इक थाल, नानक भेंट चढ़ाईआ। लालो इस विच खाणा देणा खवाल, एहो मेरे मन भाईआ। जे मेरा साहिब होवे दयाल, तेरे नाल दए मिलाईआ। मेरा काया भाण्डा अन्दरों देवे मांज, सोहणी करे सफ़ाईआ। जन भगतां नाल बणाए सांझ, साची गंढ्ढ पवाईआ। एहो मैनूं लग्गी तांघ, जिहड़ी सके ना कोए बुझाईआ। बेशक मैं मुस्लिमीन हो के देवां बांग, निमाज़ पंज वार सुणाईआ। दीन दयाल मेरी खोल्हो जाग, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। अन्तर उपजे इक वैराग, बिरहों तीर चलाईआ। सच सरनाई जावां लाग, आपणा आप मिटाईआ । इक्को डर मैनूं शरअ वाले ना देवण दाग़, जगत दु:ख भवाईआ। ओसे वेले साहिब सतिगुर निरगुण सरूप सुणी अवाज़, शब्द संदेस अल्हाईआ। पुरख अकाल दा नहीं कोई समाज, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। जे चाहवें ते देवां राज, सीस ताज छत्र झुलाईआ। जे दरस मंगें गुरू महाराज,
❋
❋
नेत्र नैणां दयां वखाईआ। सुण अवाज़ कर पुकार, किहा मेरी रख लाज, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा कलमा तेरी निमाज़, तेरा सजदा तेरा सीस झुकाईआ। नानक किहा विच थोड़ा रह गया राज़, तैनूं सच दयां जणाईआ। जे नधड़क हो के हो जानों मुहताज, लेखा हुणे देंदा मुकाईआ। तेरे अन्तर भय दी आई आवाज़, काज़ीआं कोलों डर रखाईआ। मैं परवरदिगार अग्गे करां फ़रयाद, देवां सच सुणाईआ। तूं इस दा लेखा रखणा याद, जो गवांढी लालो नज़री आईआ। इस दा नाउँ मुमताज, वालद ख़ैर दीन अख्वाईआ। तेरे बेड़े उते चढ़े रख के तेरी ख्वाहिश, निरासा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान किहा मैं पूरी करां आस, नाल लालो एहदा संग बणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के निरगुण जोत करां प्रकाश, जोती जामा वेस वटाईआ। चल के आवां इस दे पास, बण के पांधी जगत राहीआ। लालो दा सारा लै के साथ, इकट्ठ इक्को घर कराईआ। दोहां दे मिला के हथ्थ नाल हाथ, विचोला हो के जोड़ जुड़ाईआ। आपणे वेखण दी दे के अक्ख, अन्दरों ताकी लाहीआ। जो वस्त रखी ढक्क, इक्को वार वखाईआ। हरिसंगत कहे नबेड़ा कीता हक़, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। श्री भगवान कहे जे बच्चयो गए थक्क, रातीं सुत्तयां सारयां दरस दिखाईआ । सारे टेक के कहिण मथ्थ, प्रभू तेरी धूढ़ ख़ुशीआं नाल मस्तक लाईआ। तेरे उते सब ने हथ्थ दित्ते रख, हक़ आपणा ल्या जमाईआ। अबिनाशी करता निरगुण निरवैर मेहरवान जन भगतां अन्दर आवे नझक्क, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर फेरा पाईआ। अग्गे कोई ना सके डक्क, नौ दवारे निउँ निउँ सीस निवाईआ। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सब दा लहिणा रिहा चुकाईआ। लहिणा चुकदा वेख नानक ओम ओंकार निरँकार रिहा जस गाईआ। मैं सहिज सुभाउ आया दस्स, आपणी रमज़ लगाईआ। श्री भगवान चेता ल्या रख, भुल्लया अभुल्ल ना बेपरवाहीआ। निक्का वड्डा हो के आया नट्ठ, वड्डा निक्का आपणा रूप वटाईआ। राह विच इशारयां नाल सब कुछ रिहा दस्स, तारदा जाए पांधी राहीआ। गुरमुख ख़ुशीआं नाल रहे हस्स, आपणी ख़ुशी मनाईआ । श्री भगवान कहे एह मेरा नहीं किछ वस, तुहाढ्ढा देणा झोली पाईआ। तुहाढ्ढे नाल गुरू अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे नच्च, अड्डी पब्ब दोवें रहे उठाईआ। पीर पैगम्बर नाअरे लौण हक़, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। ख़ुशीआं नाल गावण जस, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सच्चा इक्को माहीआ। जन भगत खेड़ा जाए वस, घर नौबत नाम वजाईआ। हरिजन रहिण ना देवे अड्ड, दूर दुराडे जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर लारे दे के गए छड्ड, तिन्हां दा लेखा दए मुकाईआ । सति धर्म निशाना गड्ड, दो जहानां दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। करनी
❋
❋
वेख पुरख समरथ, चार कुण्ट वज्जी वधाईआ। सारे मिल के गावण जस, सोहणा राग अल्हाईआ। वाह प्रभू बेपरवाह, तूं किन्हां दे होइउँ वस, जिन्हां नूं लोकीं कहिण शौदाईआ। श्री भगवान किहा मैं नहीं एह मेरी अक्ख, जिन्हां विच्चों मेरा नूर नज़री आईआ। एहनां पिच्छे मैं मात होया प्रतख, जोती जामा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एसे कर के अग्गे पिच्छे रहे नट्ठ, डर भय मेरा नज़री आईआ। बिन हुक्म कौण सचखण्ड दुआर आवे छड्ड, घट्टे मिटी विच भज्जे वाहो दाहीआ। बुत्त नूं वेख सारे कहिण एह जट्ट, जटा जूट धारी समझ किसे ना आईआ। गुरमुख कहिण श्री भगवान साडे वासते खोल्लया हट्ट, अनमुलड़ी दौलत रिहा वरताईआ। जो जुग जन्म पूरब कर्म प्रभ तों विछड़ मूँह दे भार गए ढट्ठ, तिन्हां रिहा उठाईआ। लेखे ला के हड्ड मास नाड़ी रत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। साची दे के इक्को मति, चारे वरन समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सब दा पूरा करे हक़, ख़ाली कोई रहिण ना पाईआ। बण रथवाही चलाए रथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा मुकाईआ। मुकदा लेखा वेख भगवन्त, दो जहान नैण उठाईआ। वेखो मिलदा सखीआं कन्त, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। रुत सुहाई इक बसन्त, पत डाली आप महकाईआ। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, सन्त सुहेले लए उठाईआ। ग़रीब निमाणयां बणा बणत, शाह सुल्तानां नालों उच्चे धाम बहाईआ। जिस घर महिमा सदा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेख वड्याई हुन्दा जस, वड्याई नैणां नीर वहाईआ। हो निमाणी चरण गई ढट्ठ, मैं कोझी कमली की सिफ्त सकां लिखाईआ। जिन्हां प्रभू तूं होइउँ वस, ओथे मेरी की चतुराईआ। मैं चुक्क ना सकां अक्ख, मेरे नेत्र नैण शरमाईआ। उह वड्डे जो तेरी चरणी गए ढट्ठ, मेरी वड्डी वड्याई कम्म किसे ना आईआ। जे वेखें ते मेरे ख़ाली हथ्थ, कोझी कमली दयां दुहाईआ। जे हरिसंगत चरणां विच लए रख, एन्हां नाल मिल के तेरा नाम ध्याईआ। इक बोलणा सिख जावां सच्च, सच विच तेरी सिफ्त नज़री आईआ। प्रेम प्रीती विच जावां फस, फस के नाता इन्हां नाल रखाईआ। जे ख़ुशीआं नाल मेरे नाल जाण हस्स, मैं उच्ची अड्डी फिरां चाईं चाईंआ। एह वस्त दे प्रभू समरथ, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। उठ वड्याई जगत वड्डी, हरि वडेरा आप समझाइंदा। माण ताण कूड़ा छड्डीं, शहिनशाह हुक्म वरताइंदा। हरिसंगत नाल उठ के भज्जीं, इक्को राह वखाइंदा। मोटर टांगा वेखीं लभ्भीं ना कोई गड्डी, भाड़े वाला टट्टू कम्म किसे ना आइंदा। सेवा करीं आपणी पैरीं हथ्थीं, सोहणी बणत बणाइंदा। वेख हरिसंगत आपणी अक्खीं, केहड़ी चाल चलाइंदा। विछोड़े विच ना तड़फण दिती मच्छी, मछली जल आपे रूप वटाइंदा। एहनां नाल
❋
❋
हिस्सा पा के रख ला पत्ती, पतिपरमेश्वर आपे दया कमाइंदा । जिन्हां दूरों चल के गुजरात वेखी सखी, सखीआं विच्चों सखी लाल नज़री आइंदा। जिस दी माँ बड़ी पक्की, धीरज धीर नाल जुड़ाइंदा। उह सब नूं गल्ल दस्से सच्ची, श्री भगवान इक्को नज़री आइंदा। हरिसंगत जिस दी बच्ची, वांग बच्चयां गोद उठाइंदा। इस दी प्रीत नहीं कच्ची, जो कच्चयां भांडयां पक्कयां विच रखाइंदा। इस दी धार बड़ी अच्छी, अच्छी तर्हां समझाइंदा। गलों लाह देवे जम दी रस्सी, राए धर्म ना लेख मंगाइंदा। एहदे कोल अगम्मी बत्ती, जो घर घर अन्दर दीवा आप जगाइंदा। मेहरवान हो के गुरमुखां अन्दर देवे धीरज जती, सति सन्तोख नाल भराइंदा। जिस दे दवारयों मंगदे गए नाम दी इक रत्ती, उह तोलयां मास्सयां नालों बेअन्त बेपरवाह आप वरताइंदा। ग़रीब निमाणयां फड़ फड़ बाहों चुक्के आपणी हथ्थीं, मिटी घट्टा झाड़ सोहणा रूप वटाइंदा। बिन करनीउँ कमाईउँ झोली पाउँदा जाए खट्टी, अतोट अतुट भण्डारा आप खुल्हाइंदा। उसे वैराग विच मैं फटी, फट्टड़ कर के पट्टी नाम उते बंधाइंदा। हरिसंगत कर के इकट्ठी, गुरमुख सोहणे नाल ल्याइंदा। जिन्हां विच बहि के मैं वी सजी, सज्जण संग रखाइंदा। बेपरवाह पर आउँदा अज्जीं पज्जीं, पर्दा ओुहला विच रखाइंदा। राह विच वेख के हस्सण ख़ज़ूरां ख़ज्जी, ख़ज्जल हुन्दा आपणा ना मुख भवाइंदा। जिस दे नाल निक्की वड्डी संगत फिरे भज्जी, भजन इक्को इक जपाइंदा। जिस दी ताली दो जहान वज्जी, नाम नग़ारा हथ्थ उठाइंदा। लख चुरासी सृष्टी जिस ने बद्धी, जीव जंत हुक्म वरताइंदा। ओस दी प्रीती ग़रीबां नाल लग्गी, निमाणयां रंग चढ़ाइंदा। मैं ख़ुशीआं नाल कहवां उह मालक जग्ग दा जग्गी, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। की हो गया जे धन्ने दी सांभ के गया ढग्गी वच्छी, रविदास कोलों ढोर ढवाइंदा। नामे छप्परी लग्गी अच्छी, इक इकल्ला सोहणी बणत बणाइंदा। दुर्गा देवी कहे मैं उन्हां नालों चंगी, हरिसंगत नाल लै के आइंदा। लालो कहे धन्न भाग मेरी गवांढीआं नाल पट्टी, गंढ्ढी, सोहणा जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अकाल कहे मैनूं संगत लग्गी चंगी, जिस दा लेखा झोली पाइंदा। लालो नाल मेरा भुझंगी, पूरब लेख झोली वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाइंदा। बणत बणाई साहिब ठाकर, दयावान दया कमाईआ । जगत दवारा पार कर के सागर, गुरमुख सज्जण लए मिलाईआ। दोहां देवे आदर, इक्को जिंही वड्याईआ। हरिसंगत नाल वड्डी बहादर, जो बैठे बल वधाईआ। एन्हां उते प्रेम प्यार दी देवे चिटी चादर, पर्दा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नर निरँकार इक रखाईआ। लालो लाल दोहां रखणा याद, श्री भगवान सच सच्च सच जणाईआ। अल्हड़ पिण्डी विछोड़े वाली रात, ख़ाक चरण धूढ़ लग्ग अज्ज ख़ुशी मनाईआ। तेई माघ फेर ओथे करना वास, जिथ्थे
❋
❋
मिले माण वड्याईआ। हरिसंगत बणाए भात, फुलका रोटी ना कोए पकाईआ। इक्को दाल नाल सोगात, श्री भगवान वंड वंडाईआ। अगली फेर दस्से बात, भेव अभेद खुल्हाईआ। चवी माघ खोल्हे जाग, नेत्र अक्ख पुटाईआ। बाबू पुर कन्त सुहाग, विछड़े लए मिलाईआ। बेड़े चाढ़्ह इक जहाज़, सोहणी धार वखाईआ। हरिसंगत कर के इक अवाज़, इक्को रूप बणाईआ। मुट्ठी मुट्ठी सब दे कोलों मंगे ख़ाज, खान पकवान इक्को दए वड्याईआ। नंगा धड़ सीस ताज, गुरू महाराज राज़ खुल्हाईआ। सारे इके वेहड़े कर इकट्ठे कहे शाबाश, हरि सतिगुर हरिसंगत विच समाईआ। उह ख़ुशीआं वाली छेवीं रात, घर दीदार दरस दिखाईआ। इक लाल चन्द पिच्छे रख्या इतना राज़, हेरा फेरी कर के आपणी खेल वखाईआ। वल छल करनों अजे ना आवे बाज, बाज़ी आपणी ना कदे उलटाईआ। जे कोई प्रभू दा समझे राज़, प्रभू कहि सीस ना कोए निवाईआ। लहिणे विच देणा दे के सिखां कोलों कदी ना अख्वाए धोखेबाज़, सानूं छड्ड के धोखा गया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा लिख्या लेख ना कदे मिटाईआ।
रु२१ माघ २०२० बिक्रमी दुर्गा देवी दे गृह गुज़रात ज़िला गुरदास पुर
अर्श नालों सोहणा फ़र्श, महिबूब रबाब वजाइंदा। मेहर नालों चंगा तरस, तरस विच आपणा दरस दिखाइंदा। दरस विच दे तड़प, बिरहों वैराग लगाइंदा। वैराग अन्दर धुर दा कटक, नाम निधान वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो रहे लटक, तिन्हां आपणी गोद बहाइंदा। धुर दा हुक्म दे के सख्त, साची कार कमाइंदा। निरवैर हो के आया परत, परम पुरख अख्वाइंदा। योद्धा बण के सूरबीर मर्द, मर्दानगी इक्को इक प्रगटाइंदा। बिन करनी क्रिया जन्म मरन दी मेटे दर्द, रोग सोग सर्ब चुकाइंदा। सेवा कर कहे एह मेरा फ़र्ज़, फ़ज़ूल वक्त ना कोए लँघाइंदा। घड़ी पल होण ना देवे कोई हर्ज, पिछला हर्जाना सब दी झोली पाइंदा। करे खेल आप असचरज, अचरज लीला आप वरताइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों वेख वेख पिछली फ़रद, हरिजन सारे पकड़ उठाइंदा। लेखा चुकाए हो नधड़क, धड़कन कूड़ी सर्ब मिटाइंदा। बेशक राह नहीं कोई सिधी सड़क, आप सिध्धा ते सिध्धा हो के आइंदा। मेल मिलाप विच रहिण ना देवे फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाइंदा। जे कोई प्रभ शब्द दा लभ्भे अरथ, अरथ अर्थात विच्चों नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। प्रेम अन्दर दस्स प्यार, प्रीती सच लगाइंदा। प्रीती अन्दर खेल न्यार, निरवैर आप कराइंदा। निरवैर अन्दर शब्दी धार, धुर दा राग अल्हाइंदा । राग अन्दर इक्को राज़, पर्दा
❋
❋
उहला आप चुकाइंदा। परदे ओहले अन्दर लुक्या साहिब मुहताज, जन भगतां आस रखाइंदा । भगतां अन्दर मारे आवाज, सोहणा गीत अल्हाइंदा। गीत अन्दर दे के दात, झोली तन भराइंदा। झोली अन्दर सच सोगात, सोहणी आप टिकाइंदा। सोहणी अन्दर रखी इक्को आख, जिस अक्ख नाल आपणा मेल मिलाइंदा। मिल्या मेल होए प्रतख, पारखू आपणा वेस वटाइंदा। दूर दुराडा पांधी नट्ठ, मांगत हो के आइंदा। हरिसंगत गुरमुख गोबिन्द धार विच्चों कर इकट्ठ, सोहणा जोड़ जुड़ाइंदा। जोड़ अन्दर आप वस, वसल इक्को इक कराइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर हस्स, हस्ती सफ़ा चुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। खेल विच नाम खलाउणा, गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ । चलदयां फिरदयां एनूं हिलाउणा, अन्दर सितार हिलाईआ। भज्जदयां नाल एहनूं भजाउणा, बिन लत्तां बाहवां नठाईआ। बहिंदयां नाल एहनूं बहाउणा, इक्को हुक्म सुणाईआ। सौंदयां वेले नाल सवाउणा, सोहणी सेज बणाईआ। एस वेले नूं सर्ब पछताउणा, किस बिध फिर के गया बेपरवाहीआ। चार जुग पिच्छों सब ने गाउणा, ऊँची कूक कूक अल्हाईआ। धन्न वडभाग जिन्हां प्रभ दर्शन पाउणा, घर मिले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमाईआ। प्रभ का खेल सहिज सुभा, सुभावक आपणी धार चलाइंदा। कोटन कोटी प्रभ दे नाम दा पुछदे फिरदे भा, हट्टो हट्ट फेरा पाईआ । जिन्हां उते किरपा करे ओन्हां दा चिकड़ गारयां विच लग्ग जाए दाअ, सोहणी बणत बणाईआ। आपणी हथ्थीं लुट्ट के नूर ख़ुदा, मुरीद कहिण मुर्शद ल्या मनाईआ। भगत कहिण एहनूं होया शुदा, जो पागल हो के साडे पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। जे इक वारी आवाज़ लईए लगा, दूर दुराडा नेड़े चल के आईआ। बण के वड्डा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। चाकर बण के सच्चा वफ़ा, वफ़ादारी तोड़ निभाईआ। रातीं सुत्यां लए जगा, बांह सरहाणे हेठ रखाईआ। फड़ के गोदी लए टिका, मस्तक उते लकीर मिटाईआ। छाती उते हथ्थ दए टिका, जन्म विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। दोहां नेत्रां दए दबा, दो जहानां पन्ध चुकाईआ। जे किरपा कर के मुख उते उंगल दए छुहा, बिन नाम जपयां लेखा दए मुकाईआ। चोरी चोरी भुल्लयां जाए समझा, आपणा हुक्म मनाईआ। पिछली कसर जाए कढ्ढा, असर आपणा नाल रखाईआ। की होया जे रविदास नूं कहि गया आपणी बणत ठीक बणा, नीती वाला ओहो सच्चा माहीआ। जिस देणी जाच सिखा, सिख्या कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहणा रंग वखाईआ। सोहणा वेखो हरि का रंग, रंग राता आप कराइंदा। सब दी पूरी करे मंग, मंगतयां विच्चों इक्को मंगता नज़री आइंदा। जिस मंगते दी ख़ाली गठड़ी दिसे गंढ्ढ, जगत वस्त विच ना कोए टिकाइंदा। जिस वेले गुरमुखां दे अन्दर देवे टंग, साढे तिन्न हथ्थ
❋
❋
अन्दर ख़ाली थाँ नज़र कोए ना आइंदा। आपणे वस्त्र भूशन लाह के होए मलंग, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। आत्म सेजा वेख पलँघ, बदो बदी उते आसण लाइंदा। जे गुरसिख अन्दरो अन्दर ग़ुसे नाल कहे मैनूं कौण करदा तंग, जो सुत्यां रात जगाइंदा। ओसे वेले हौली हौली मुट्ठी चापी कर के प्रेम प्रीती लए मंग, मैं उह जिहड़ा नज़र किसे ना आइंदा। क्यों तुहाढ्ढे घर जो खाधा रोटी दा डंग, एसे कर के सेव कमाइंदा। मेरी लग्गी तुहाढ्ढे नाल जाए लँघ, पिच्छे हो हो वेख वखाइंदा । जे कुछ सुणना चाहो सुणावां फेर वी छन्द, जिउँ जजमानां घर डूंम मंगण आइंदा। जे मंगो मिले अनन्द, रस आपणा तुहाढ्ढी झोली पाइंदा। जे वेखो ते नज़री आए गुज़री चन्द, जिस नूं पुरख अकाल सुत बणाइंदा। दयाल हो के पावे ठंड, अमृत मेघ बरसाइंदा। आओ रल मिल अगली पिछली सारे लईए गंढ्ढ, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुलाइंदा। जन भगत कहिण सद वसणा साडे संग, संग तेरा सच्चा भाइंदा। बेशक जगत विहार साडे कोल भुक्ख नंग, भुख्यां नंगयां विछोड़ा तेरा झल्लया ना जाइंदा। श्री भगवान कहे एह मेरी बख्शश विच्चों बख्शंद, रहमत विच्चों रहम वरताइंदा। लाल अमोलक रतन हीरे असमानी चन्द नालों चंगे चन्द, जिंन्हां उते अन्धेरा रंग ना कोए वखाइंदा। मिल के प्रीतम हो गए परम पुरख दा अंग, माणस जन्म भंग ना कोए कराइंदा। हरिसंगत सारी मिल के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाओ छन्द, छन्दा बंदी विच पाबंदी दो जहान मुकाइंदा।
२१ माघ २०२० बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदास पुर
धुर दा वेख अगम्मी रंग, लोक परलोक रहे जस गाईआ। गुर अवतार वजावण नाम मृदंग, पीर पैगम्बर कलमा नग़मा गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नच्चण बण मलंग, उच्च अगम्म अथाह आपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। हरि का वेख खेल अथाह, दो जहान ध्यान लगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नैण रहे उठा, पुरी लोअ अक्ख खुल्हाईआ। ज़िमी असमान राह रहे तका, समुंद सागर नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। हरि का रंग वेख अपार, सरगुण सारे रहे जस गाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, लख चुरासी रिहा समाईआ। शब्द नाद सच्ची धुनकार, गीत गीत अन्दर राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी बन्न्हे धार, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुर अवतारां कर प्यार, वस्त अमोलक इक वरताईआ । पीर पैगम्बरां दे अधार, मेहर नज़र इक टिकाईआ। किरपा कर सांझा यार, मुकामे हक़ नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार,
❋
❋
अकल कल आपणी खेल रचाईआ। धुर संदेसा दे वारो वार, नित नवित्त करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान आप दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान कर परवान, अल्फ़ ये रिहा समझाईआ। धुर दी बाणी ला के बाण, तीर निराला इक चलाईआ। सति धर्म सच निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। साचे भगतां दे ज्ञान, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। सन्तन देवे इक्को माण, आत्म परमात्म पर्दा लाहीआ। गुरमुखां बख्श इक ध्यान, चरण कँवल दए सरनाईआ। गुरसिख साचे कर प्रधान, नाम डंका हथ्थ वखाईआ। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, महिबूब आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप जणाईआ। वेख रंग हरि करतार, कुदरत कादर वेख वेख बिगसाईआ। नूर इलाही परवरदिगार, बेऐब इक ख़ुदाईआ। सच तौफ़ीक साचे दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोत उजाला नूर उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। एकँकार कर प्यार, सच प्रीती इक लगाईआ । आदि निरँजण निर्मल जोत कर उज्यार, जोती जाता करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बन्न्हे धार, दूजा संग ना कोए रखाईआ । श्री भगवान राज राजान, शहिनशाह इक्को इक आपणा नाउँ प्रगटाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी इक रखाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। थिर घर देवे माण, मेहरवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाईआ। थिर घर वेख हरि का रंग, सर्ब रहे जस गाईआ । सच सिँघासण सूरा सरबँग, शाह पातशाह इक सुहाईआ। साचा नाद वज्जे मृदंग, अनरागी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा वेख रंग निरँकार, निरगुण सरगुण दोवें ख़ुशी मनाईआ । उठो वेखो धुर दरबार, सचखण्ड वज्जी इक वधाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। ज़िमीं असमान ना कोए सहार, खाणी बाणी रूप ना कोए वटाईआ । काग़द कलम ना कोए लिखार, समुंद सागर मस रूप ना कोए वटाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। इकट्ठे कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सन्त सुहेले नाल उठाल, भगतां भेव चुकाईआ। नेत्र खोल्ह करो वसाल, ज़ाहर ज़हूर इक्को नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे इक्को रंग प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारे रंग अवल्ला, हरि करता आप प्रगटाईआ। सोहणा सुहा सच महल्ला, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फड़ा पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ । वेखणहारा जल थला,
❋
❋
डूंग्घे सागर खोज खुजाईआ। टिल्ले पर्बत पहाड़ उच्ची चोटी सिँघासण मल्ला, वण तृण आपणी कार कमाईआ । अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रला, शब्दी जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा रंग इक जणाईआ। साचा रंग पुरख अकाल, हरि करता आप जणाईआ। ठाकर स्वामी हो दयाल, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार करो ध्यान, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई सुरत सके ना कोए संभाल, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। चार जुग जो दे के आए ज्ञान, लेखा लिख के कलम छाहीआ। नाउँ रखा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान दे वड्याईआ । अञ्जील कुरान बोल ज़बान, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। जगत जहान जीव दस्स के आए ईमान, सिदक सबूरी नाल मिलाईआ। धर्म झुला के आए निशान, सोहणी वंड वंडाईआ। ज़ाहर हो के दे के आए ब्यान, शहादत इक्को नाम जणाईआ। जीव जंत आत्म परमात्म सिमरो इक भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया तुटे माण, ममता मोह रहिण ना पाईआ। घर मन्दिर वेखो आण, जिस घर ठाकर डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लओ तक्क, हरि करता आप जणाइंदा। लोकमात लख चुरासी वक्ख वक्ख, जीव जंत नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। भेव ना जाणे कोए हकीकत हक़, पर्दा मुख नक़ाब ना कोए उठाइंदा। ना कोई सहारा तीर्थ तट्ट, अठसठ बेड़ा ना पार कराइंदा। लभ्भ लभ्भ थक्के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, पुरख अकाल नज़र किसे ना आइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच रहे नट्ठ, डूंग्घी कन्दर बहि बहि आसण लाइंदा। धूढ़ी ख़ाक छार सिर रहे घत्त, अग्नी तत हड्ड जलाइंदा। वेखो किसे ना आवे ब्रह्म मत्त, विद्या ब्रह्म ना कोए पढ़ाइंदा। नानक गोबिन्द सब नूं कहि के आए पुरख समरथ, हरि करता इक्को नज़री आइंदा। जिस जन देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। कूड़ हँकारा बुरज जाए ढट्ठ, माया ममता मोह चुकाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। लेखे ला पवण स्वास, शब्द नाद धुन वजाइंदा। लहिणा मुका पृथ्मी अकाश, गृह मण्डल घर घर विच आप जणाइंदा। आत्म परमात्म वसे साथ, सगला संग निभाइंदा। आत्म सेजा सोहणी खाट, सिँघासण इक्को इक वडियाइंदा। दूई द्वैती मेट ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। जन भगतां पूरी करे ख़ाहिश, ख़ाहिश आपणी आसा नाल मिलाइंदा। दर ते कोई ना होए निरास, जो श्री भगवान इक्को ओट तकाइंदा। एथे ओथे देवे नज़ात, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक वखाइंदा। वेख रंग साहिब सुल्तान, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। तेरी वड्याई श्री भगवान, साहिब सतिगुर तोहे भाईआ। कलयुग अन्त सृष्ट सबाई भुल्ली तेरा नाउँ निधान,
❋
❋
मन वासना होई हल्काईआ। इष्ट देव सर्ब मनाण, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्का जीव जहान, जीवण जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। अन्दर वड़ के कोई ना वेखे काया साढे तिन्न हथ्थ मकान, जिस गृह वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साचा रंग पुरख समरथ, हरि करता आप जणाइंदा। चार जुग दे विछड़े वेखो अक्ख, नेत्र लोचण नैण इक खुलाइंदा। कलयुग जीव बैठे हो के वक्ख, सतिगुर संग ना कोए रखाइंदा। कूड़ी क्रिया मारी मत्त, जूठ झूठ भरम भुलाइंदा। जगत नेत्र काम वासना रहे तक्क, नाम ध्यान ना कोए लगाइंदा। मिले हकीकत घर ना कोई हक़, लाशरीक नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा तमाशा, धुर दी सार किसे ना आईआ। असीं खोल्ह के आए तेरा मात ख़ुलासा, लेखा लिख के कलम छाहीआ। पुरख अकाल सब दा पिता माता, दीनां अनाथां होए सहाईआ। आदि जुगादी धुर दा दाता, अतोट अतुट भण्डार भराईआ। जुग चौकड़ी मेटणहार अन्धेरी राता, गुर शब्दी चन्द चमकाईआ। बोध अगाध दस्स के गाथा, धुर दी करे पढ़ाईआ। एथे ओथे होए राखा, हलत पलत लए बचाईआ। चरण प्रीत बंधाए नाता, सगला संग बण जाईआ। जो गुरमुख मन्ने ओस दा आखा, श्री भगवान अग्गे पिच्छे फिरे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मिहबान बीदो सांझे यार, नूर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। कलमा नबी रसूल बोल जैकार, नाअरा तेरा नाम सुणाईआ। चौदां तबकां दे हुलार, सबक इक्को इक पढ़ाईआ। तोबा तैथों नफ़रत कर गए कोई ना आए तेरे दर दरबार, मक्का काअबा रोवे दए दुहाईआ। सच महिराबा करे ना कोए प्यार, महिबूब मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ सच वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई बेनज़ीर, तूं नज़र किसे ना आइंदा। तेरे हथ्थ सर्ब तकदीर, तदबीर तेरी समझ किसे ना पाइंदा। तूं चोटी चढ़ के वेखें आप अख़ीर, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाइंदा। तूं कटणहारा शरअ जंजीर, सच तौफ़ीक इक रखाइंदा। तेरे हुक्मे अन्दर पीर फ़कीर, कलमा कायनात जणाइंदा। अन्तिम सारे हो दिलगीर, तेरे चरण ध्यान बिन नेत्र नैण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। सब दा रंग वेख निरँजण, आदि पुरख रिहा जणाईआ। नेत्र नाम निधाना पावो अंजन, नूरी नूर नूर चमकाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जन भगतां चाढ़्हे आपणी रंगण, काया माटी सोहणी पोच पोचाईआ। मस्तक
❋
❋
टिक्का लाए इक्को चन्दन, चन्दन आपणा नाम समझाईआ। आत्म परमात्म देवे परमानंदन, निज रस इक वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत वस्त अमोलक इक्को मंगण, प्रभ मेल मिलावा होवे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाइंदा। खेले खेल जुगो जुगन्त, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। नाम निधाना मणीआ मंत, गुर गुर शब्दी धार चलाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, कातब बण के लेख लिखाइंदा। गढ़ तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। मेल मिलावा साची संगत, सति सरूपी सच सन्त उपजाइंदा। नाम ख़ुमारी चाढ़्ह रंगत, घर इक्को रंग दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोले्ह आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां दे के धुर दा जाप, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। लेख मुका तीनों ताप, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। दरस कराए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। ज़ाहर बातन करे बात, गुफ़त शुनीद आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ । साचा रंग भगतन चोला, पुरख अकाल आप रंगाईआ। सेवा करे बण के गोला, चाकर हो के फेरा पाईआ। नाउँ रखाए निरगुण मौला, घट अन्तर आपणा डेरा लाईआ। पूरा करे धुर दा कौला, कीता इकरार ना कदे भुलाईआ। भार करे धवला हौला, धरनी धरत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रंग चढ़ाईआ। जन भगतां रंग जाए चढ़, जग नेत्र नज़र ना आईआ। अबिनाशी करता अन्दर जाए वड़, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। लेखे लाए सीस धड़, पंज तत सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया उखड़े जड़्ह, सच सुच्च दए प्रगटाईआ । भेव चुका नारी नर, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। साचा सोहला इक्को पढ़, धुर दा राग अल्हाईआ। आत्म सेजा अगम्मी चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, सुरती शब्द जुड़ाईआ। वसेरा करे साचे घर, नेरन नेरा नज़री आईआ। डेरा वखाए थिर घर, जिस घर गुर शब्दी सोभा पाईआ। पुरख अकाल किरपा कर, सच दवारा दए खुल्हाईआ । जन भगत अन्दर जाए वड़, मिले सचखण्ड वड्याईआ। जोती जोत जाए रल, विच जोती जोत समाईआ। सच सिँघासण बहे मल, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत अनन्द प्रेम प्रीती चाढ़्ह रंग, दया कर सूरा सरबँग, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त कर कर हित्त, आपणे नाम रंगाईआ ।
❋
❋