पुस्तकालयभाग १६

२३ माघ २०२० बिक्रमी कुंदन सिँघ दे घर पिण्ड ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

सो पुरख निरंजन शाह सुल्तान, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। हरि पुरख नौ जवान, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। एकँकार सूरबीर बलवान, बलधारी आप अख्वाईआ। आदि निरंजन जोत महान नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता मेहरवान, महिबान बीदो बी खैर नूर अलाहीआ। अबिनाशी करता देवणहारा दान, दाता दानी धुरदरगाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हो प्रधान, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। इच्छया अन्दर राज राजान, हुक्म इक्को इक दरसाईआ। हुक्मे अन्दर खेल महान, आपणी इच्छा लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी हरि करतार, हरि करता आप कराइंदा। महल अटल उच्च मनार, निरगुण सोहणी बणत बणाइंदा। दीआ बाती इक्को बाल, कमलापाती आप जगाइंदा। छप्पर छन्न ना कोई दुआर, बाढी घाड़त ना कोई घड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी कार कमाइंदा। आपणी कार करे निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। सच दवारा खोल्ह किवाड़, सचखण्ड नाउँ धराईआ। वेखे विगसे वेखणहार, पर्दा आपणा आप उठाईआ। ना कोई दूजा मीत मुरार, संगी संग ना कोई रखाईआ। मात पित ना कोई उधार, बाली बाला गोद ना कोई उठाईआ। साक सज्जण ना कोई यार, मित्र प्यारा ना कोई अख्वाईआ। पीर पैगम्बर ना गुरू अवतार, शब्द नाद धुन ना कोई शनवाईआ। रवि ससि ना कोई उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोई रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोई अखाड़, सुरप्त इन्द ना वंड वंडाईआ । धरत धवल ना कोई अकाश, ज़िमी असमान ना सोभा पाईआ। आपणा खेल आप करे कर वेखे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता भेव चुकाईआ। हरि करता भेव चुकाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड दवारे सच प्रताप, वड प्रतापी आप प्रगटाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, पूत रूप ना कोई वटाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, सिमरन देवे ना कोई वड्याईआ। ना कोई पतन ना कोई घाट, तट किनारा नज़र कोई ना आईआ। ना कोई वणजारा ना कोई हाट, ना कोई वस्त रिहा विकाईआ। इक्को निर्मल जोत कर प्रकाश, सचखण्ड दवारे साचे सोभा पाईआ। आपणी इच्छया आपणी आस, आस आपणे विच्चों प्रगटाईआ। आपे देवणहारा दात, दाता दानी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव खोल्हे पुरख अबिनाश, अबिनाशी हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गहर गम्भीर सरबगुण तास, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। निरगुण निरगुण होवे दास, घर सच्चे सेव कमाईआ। आपणे अन्तर आपे वेखे मार झात, झाकी आपणी इक्को पाईआ। खोलणहारा बंद ताक, पर्दा उहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल रचाईआ। सचखण्ड दुआर सोहणा महल्ला, सो पुरख निरंजन आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरंजन इक अकेला, एकँकार डेरा लाइंदा। आदि निरंजन दीपक बला, अबिनाशी करता सोभा पाइंदा। श्री भगवान सच सिँघासण मल्ला, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कल धराइंदा। जोती नूर आपे रला, दूजा संग ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया श्री भगवन्त, हरि करता आप प्रगटाईआ। रूप रंग ना कोई रंगत, रेख भेख ना कोई जणाईआ। दर ठांडे बणके आपे मंगत, धुर दी दात आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा इक रखाईआ। सच भण्डारा हरि करता पुरख, धुरदरगाही आप वरताइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साची खेल परवरदगार, मुकामे हक़ आप रचाईआ। जलवा नूर कर उज्यार, लाशरीक सच तौफीक इक ख़ुदाईआ। महिबान बीदो सांझा यार, मुबैन इक्को धार चलाईआ । नूर अलाही दरगह साची हो त्यार, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा वेख वड्डा, सो साहिब आप बणाइंदा। जिस अन्दर वसे बुढ्ढा नढ्ढा, बुढ्ढा बाल जवान आपणे घर बंद कराइंदा। आर पार आपे जाणे हद्दा, हदूद आपणे विच रखाइंदा। आपणी धार अन्दर बद्धा, सहारा नज़र कोई ना आइंदा। अन्दर बैठ सूरा सरबग्गा, शहिनशाह आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाइंदा। सच दवारे पुरख अबिनाशन, सचखण्ड दए वड्याईआ। सोहणा बणाए इक सिँघासण, चार दीवारी नज़र किसे ना आईआ। उपर बैठ शहिनशाह शाहो शबासन, हरि करता डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल सोभा पाईआ। सच महल सोभावन्त, हरि करता आप सुहाईआ। आप बणाए आपणी बणत, आपे वेख वखाईआ। आपे दाता आपे मंगत, आपे झोली रिहा भराईआ। आपे नाता जोड़ बणाए आपणी बणत, सगला संग आप तजाईआ। आपे नार आपे कन्त, सेज सुहञ्जणी आपे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड इक्को दए वड्याईआ। सचखण्ड इक हुलारा, निरगुण निरवैर आप रखाइंदा। पुरख अकाल खेल न्यारा, अकल कलधारी वेस वटाइंदा। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सेज निरगुण रह्वे कन्त भतारा, निरगुण मेला मेल मिलाइंदा। निरगुण सुत निरगुण दुलारा, निरगुण पूत सपूत अख्वाइंदा। निरगुण गोदी करे प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे आपणा खेल रचाइंदा । सचखण्ड दवारे जनम्यां बाल, सुत शब्द नाउँ रखाईआ। जिस दा पिता पुरख अकाल, अकल कलधारी बणे माईआ। जोती जलवा दे जलाल, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। मेहरवान प्रभ हो दयाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, समझ अन्तर लगाईआ। पुरख अबिनाशी चरण ध्यान, इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। शब्द अञ्याणा निका बाला, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। तूं साहिब सतिगुर मेरा रखवाला, दूजा नज़र कोई ना आईआ। सचखण्ड वेखी तेरी सच्ची धर्मसाला, जिस गृह बैठा आसण लाईआ। मोहे दे इक टिकाणा, चरण कँवल मिले सरनाईआ। श्री भगवान हो प्रधाना, मेहर नज़र नैण उठाईआ। थिर घर बणावां तेरा इक मकाना, घर घर विच दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दए समझाईआ। सुत दुलारा शब्दी निक्का, हौली हौली आख जणाईआ। तूं पुरख अकाल मेरा पिता, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। नित नवित्त करना हिता, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरा खेल सदा अनडिठा, समझ किसे ना आईआ। सच मकान तेरे वसां, जिस घर बहि बहि सोभा पाईआ। सचखण्ड विच्चों छोटा हिस्सा, थिर घर तेरी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच्च रिहा जणाईआ। सुण शब्द सुत मेरे लाल, प्रभ लालन दया कमाइंदा। सचखण्ड अगम्मी धर्मसाल, थिर घर तेरा डेरा लाइंदा। देणा वस्त इक कमाल, अगम्म अथाह वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। शब्द कहे पुरख समरथ, तेरी ओट तकाईआ। निमस्कार दोए जोड़ हथ्थ, बिन हथ्थां सीस झुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, सद आपणा हुक्म मनाईआ। तेरे विच्चों उपज्या तेरा नूर तेरा तत्त, तेरा रंग नज़री आईआ। तेरे चरण बज्झे नत्त, दूजा सज्जण ना कोई अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जिस नाल मिले तेरी सरनाईआ। श्री भगवान आख सणाउँदा ए। आदि आपणी धार जणाउँदा ए। शब्दी सुत फड़ उठाउँदा ए। गोदी चुक्क ख़ुशी मनाउँदा ए। वस्त अमोलक तेरी झोली पाउँदा ए। साचा हुक्म इक फ़रमाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा बंस सेव कमाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा घर वडयाउँदा ए। पुरी लोअ अकाश नाल रलाउँदा ए। ज़िमी असमान धरत धवल वंड वंडाउँदा ए। पंज तत आप धराउँदा ए। त्रैगुण सोहणा खेल वखाउँदा ए। लख चुरासी रंग रंगौदा ए। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज तेरा नाम समझाउँदा ए। सच जैकारा इक्को इक, धुरदरगाही आप लगाउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोई ना आउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत माण रखाउँदा ए। सुत शब्द तैनूं वडयावांगा।

❋

❋

दो जहान तेरी रचन रचावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी खेल करावांगा। खाणी बाणी तेरी धार प्रगटावांगा। गुर अवतार तेरा बंस सुहावांगा। पीर पैगम्बर कन्त कन्तूहल इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा रूप समझावांगा। सुत शब्द चरण कँवल, सीस जगदीश निवाईआ। तूं साहिब सुल्तान अलाही नूर अवल्ल, आलमीन तेरी सरनाईआ। निरगुण सरगुण तेरा खेल उपर धवल, धरनी सोभा पाईआ। देवे माण ब्रह्मा कँवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। मेहरवान सूरा सरबँग, हरि करता सच जणाइंदा। नित नवित्त तेरा नाम वजावां मृदंग, ढोला राग सर्ब सुणाइंदा। लख चुरासी अन्दर सेज पलँघ, सोहणी बणत बणाइंदा। आत्म परमात्म दे अनन्द, रस इक्को इक वखाइंदा। जुग चौकड़ी जाइण लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा राह वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा संग, साचा जोड़ जुड़ाइंदा। कर खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड तेरा नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शब्द दुलारा झोली डाहइंदा। शब्द दुलारा डाह झोली, पुरख अगम्मड़े अग्गे सीस निवाईआ । बण ठाकर बरदा तेरी गोली, मस्कीन तेरी सरनाईआ। सच दस्स पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी इक्को बोली, जिस विच मेरा तेरा रूप नज़री आईआ। श्री भगवान इशारे नाल किहा हौली हौली, बिना अक्खरां दित्ता समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तूं कदे ना डोलीं, तेरी मेरी धार इक्को इक नज़री आईआ। सोहँ सरूप सदा मौलीं, सति सतिवादी दए समझाईआ। एसे विच्चों मेरा नूर वरोली, मेरे नूर विच्चों तेरा रूप नज़री आईआ। तेरे नाल कीता इकरार कौली, जुग चौकड़ी भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरी दुकान श्री भगवान आप खोल्ही, भण्डारा वरताउणा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सुण के सुत, थिर घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। किरपा करे अबिनाशी अचुत, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरी मौले रुत्त, श्री भगवान आप महकाइंदा। मैं दो जहान एथे ओथे रहां ख़ुश, ख़ुशीआं विच आपणा घर सुहाइंदा। श्री भगवान सचखण्ड दवारे बैठा लुक, बिन तेरे नज़र किसे ना आइंदा। अबिनाशी करते किहा शब्द मैं गोदी लवां चुक्क, तेरी सेवा इक समझाइंदा। निरगुण धारों जाणा उठ, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। जन भगतां उपर जाणा तुठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप जणाइंदा। साची सिख्या सुण के बाल नढ्ढा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ । मेरा पिता पुरख अकाल किड्डा वड्डा, जिस दी वड्डी वड्याईआ। घर आयां दर देवे सद्दा, सोहणा हुक्म मनाईआ। मैं दो जहान निरगुण सरगुण हो के फिरां भज्जां, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। आत्म

❋

❋

परमात्म शब्द नाद धुन राग अमृत रस गुरमुखां देवे मज़ा, सोहणा रस वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बद्धा, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आदि जुगादि तेरी सेवा करदा थक्क कदे ना जाईआ। साहिब सुल्तान सच महिबूब, मेहरवान दए जणाईआ। शब्द सुत तेरा ऊँच अरूज, महिफ़ल इक्को नूर ख़ुदाईआ। उठ वेख मेरा सबूत, साबत सूरत दयां वखाईआ। जिस दे अन्दर रखां महिफूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा इक्को दवारा इक्को मंज़ल इक्को मक़सूद, मक़सद सब दा हल्ल कराईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करके हउमे नेसतो नाबूद, नाम निशाना तेरा इक झुलाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दस्स श्लोक, दूई द्वैती तेरे विच कदी ना आईआ। तैनूं देवां वड्याई काया पंज तत भूत, अनभव तेरी खेल कराईआ। इक्को ताणा पेटा सूत, इक्को वस्त्र दए बणाईआ। तेरा नाम नगारा इक्को वज्जे कूक, दो जहानां करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को शब्द सुत दए वड्याईआ । सुत शब्द कहे प्रभ मेरे ठाकर, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। तूं गहर गम्भीर वड्डा सागर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ । आदि जुगादी करीम करता कादर, कुदरत तेरे विच रखाईआ। धन्न भाग मोहे देवें आदर, आदर्श आपणा इक जणाईआ । तेरी किरपा मैं बणां बहादर, सूरबीर नाउँ धराईआ। नित नवित्त तेरा नाम करां उजागर, तेरा ढोला सिफ्त सालाहीआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा सौदागर, सौदा हट्ट इक चलाईआ। माण दे के साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, घर घर विच पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणा धुर दा वर, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सदा सद सच तेरी सेव कमाईआ।

२३ माघ २०२० बिक्रमी धिरता सिँघ दे घर कलानौर ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द वड बलवान, निरवैर निराकार अख्वाइंदा। पुरख अकाल कर ध्यान, अबिनाशी करता भेव चुकाइंदा । लेखा वेख दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा दान, आदि जुगादी पड़दा लाहइंदा । गुर अवातरां पीर पैगम्बरां दस्सणहार निशान, सच निशाना इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुलाइंदा। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चोटी चढ़ बैठा अख़ीर, नज़र किसे ना आईआ। धार रखे बेनज़ीर, रूप रंग ना कोई जणाईआ। सच लभ्भे ना किसे तस्वीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द साहिब समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि

❋

❋

जुगादि महिमा अकथ, शास्त्र वेद पुराण रहे जस गाईआ। अञ्जील कुरान मसला हकीकत रहे दस्स, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ रिहा वस, परवरदगार सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द सदा दयाल, दयानिध अख्वाइंदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, सच दवारे सोभा पाइंदा। नित नवित्त खेल करे कमाल, करनी करता हथ्थ रखाइंदा। भगत सन्त सज्जण लए उठाल, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाइंदा। गुरमुख वेखे आपणे लाल, लालण आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा । सतिगुर शब्द आदि जुगादि, हरि करता आप प्रगटाइंदा। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मादि, भाण्डा भरम भउ आप भंनाइंदा। लख चुरासी घट घट अन्दर वजाए नाद, आत्मक राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी शब्द गुरदेव स्वामी, हरि आप कराईआ। घट घट बैठ अन्तरजामी, हरि जानत रूप समाईआ। जुग चौकड़ी बोल अगम्मी बाणी, धुर दी धार समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत निशानी, लोकमात दए वखाईआ। आत्म परमात्म खेल महानी, बेअन्त बेपरवाहीआ। कलयुग करां लेखा लेख जीव जहानी, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना सच रचाईआ। साची रचना वेख जग, हरि करता खेल रचाइंदा। हर घट बैठ सूरा सरबँग, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। साचे हुजरे इक्को हज्ज, मक्का काअबा इक दृढ़ाइंदा। नाद धुन अगम्मी रिहा वज्ज, तन्द सतार नज़र कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल गुरू अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर आप कराईआ। लेखा जाण पीर पैगम्बर यार, वेखणहारा नाउँ धराईआ। धुर दा कलमा दे कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। धुर संदेसा सच पैग़ाम, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा उहला दए चुकाईआ। पर्दा उहला चुकावणहारा, हरि करता भेव जणाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर लख चुरासी जीव जंत दे सहारा, साचा मार्ग जगत जणाइंदा । निरगुण सरगुण लै अवतारा, निरगुण सरगुण आपणी खेल वखाईआ। आत्म परमात्म खोल्ह किवाड़ा, थिर मन्दिर सोभा पाइंदा । कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जोती जोत डगमगाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव कोई ना पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, बण कातब ना कोई जणाइंदा। घर ठांडे बैठ सच्चे दवारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। शब्दी शब्द बणाए साचा सेवादारा, साची सेवा इक समझाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच संसारा, कोटन कोटि काल आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग आदि निरंजन, निरगुण

❋

❋

निरवैर आप रंगाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर वेख वखाईआ। आदि जुगादी धुर दा सज्जण, साहिब सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा दस्से आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जुग चौकड़ी धुर दा जाप, सच संदेसा नाम सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे गए आख, निरअक्खर अक्खर रूप वटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सच रसूल इक्को पाक, पतित रूप ना कदे वटाईआ। आत्म परमात्म बोध अगाध शब्द नाद इक्को दस्से पूजा पाठ, धुर संदेसा नाम सुणाईआ । आत्म सरोवर तट किनारा इक्को दस्से ताट, अठसठ आपणी धार जणाईआ। गुरदर मन्दिर शिवदुआले वेखणहार मट्ठ, मसीत काअबा काया अन्दर इक सुहाईआ। आत्म राम धुर दी ज़ात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हर घट रिहा समाईआ। परम पुरख पुरखोतम सर्ब जीआं दा कमलापात, लख चुरासी सेज हंढ्ढाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सुणाए गाथ, सोहला सिफ्ती राग अलाईआ। खाणी बाणी कहे पुरख अबिनाश, बेअन्त बेपरवाह इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे आप, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। सच दवारा खोल्ह के जावे हाट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। पंज तत दिसे इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखण आया, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस पार कराया, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भविक्ख्त ढोला धुर दा गाया, निज नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी ओट रखाया, दर बैठे सीस निवाईआ। परवरदिगार बेपरवाह बेनज़ीर नूर जलवा लए उपजाया, ज़ाहर ज़हूर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। साचा खेल हरि करतार, हरि करता आप जणाईआ। मंगदे गए गुरू अवतार, भिख्या सब दी झोली पाईआ। पीर पैगम्बर सजदा कर कर धूढ़ चरण लौदे रहे छार, मस्तक टिक्का इक वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त योद्धा सूरबीर लै अवतार, परवरदिगार आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखणहार, घट घट पर्दा दए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार बोल जैकारा, जै जै जैकार गए सुणाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी बाण राग अल्हाईआ। सच संदेसा एका वारा, एकँकार दित्ता सुणाईआ। कलयुग अन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण रूप लए अवतारा, जोती जामा वेस वटाईआ। शब्द रूप सिरजणहारा, सति सतिवादी नज़री आईआ। मात पित जननी जन ना कोई दुलारा, गोदी गोद ना कोई उठाईआ। करे खेल अपरम्पर अपर अपारा,

❋

❋

आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा बोले इक जैकारा, साचा राग अल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन करे प्यारा, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वसे बाहरा, सो सतिगुर शब्द आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अवल्ला लए धराईआ। शब्द गुरू सूरा सरबँग, इक अकल्ला आदि जुगादि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी सच्चे मार्ग संग, घर घर अन्दर आपणा डौरु डंक वजाइंदा। लख चुरासी विच्चों जन भगतां देवे सच अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाइंदा। सच सुनेहड़ा दे के छन्द, सोहणा राग सुणाइंदा । आत्म परमात्म परमानंद, निज आत्म रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे करतार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर पर्दा रिहा उठाईआ। लेखा भविक्ख्त जो गए उच्चार, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। लहिणा देणा हरिजन दए उतार, बाकी नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे जग, शब्द गुरू वड्डी वड्याईआ। कलयुग मेटे लग्गी अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हँस रूप बणाए कग्ग, माणक मोती चोग चुगाईआ। साचे हुजरे करे हज्ज, काया काअबा इक खुल्हाईआ। सच दुआर वजाए नद, अनहद धुन उपजाईआ। घर अमृत देवे मदि, निझर झिरना सच झिराईआ। बजर कपाटी पत्थर जावे भज्ज, पर्दा रहिण कोई ना पाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, नूरो नूर करे रुशनाईआ। साचे गृह पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं दाता एक, आदि जुगादि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी टेक, गुर अवतार ध्यान लगाइंदा। पीर पैगम्बर जिस दा भेख, चोला लोकमात हंढ्ढाइंदा। तिस दा रूप रंग ना रेख, निराकार साकार आपणी धार चलाइंदा। नित नवित्त करके हित जन भगतां दए संदेस, सोहणा ढोला राग सुणाइंदा। साहिब स्वामी लओ वेख, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुलाइंदा । सतिगुर शब्द सरबगुण भरपूर, वड्डा वड वड्याईआ। वसणहारा नेड़े दूर, हर घट रिहा समाईआ। कलयुग अन्त नाता तोड़े कूड़ो कूड़, जूठ झूठ दए मिटाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द सेव लगाईआ। शब्द सुत हो त्यार, लोकमात वेख वखाईआ। लहिणा चुक्के गुरू अवतार, पीर पैगम्बर मूल झोली पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात मिटावणहार, वरन बरन वंड ना कोई वंडाईआ। आत्म परमात्म करे उज्यार, ब्रह्म पारब्रह्म पड़दा उहला लाहीआ। एका नूर दिसे संसार, ज़हूर हर घट वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख

❋

❋

अकाल बेपरवाहीआ। दर उस करो निमस्कार, जिस दर दरवेश विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। मन्दिर वड़दा ओस मिनार, जिस दी छप्पर छन्न पुरख अकाल आप छुहाईआ । दरस करो उस दीदार, जिस दा नूर छुप कदे ना जाईआ। मंज़ल चढ़ वेखो घर बार, जिस गृह वसे धुर दा माहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे सुणो सब जग्ग, सृष्ट सबाई जणाइंदा। मेरा वासा उपर शाह रग, थल्ले नज़र किसे ना आइंदा। बिन सतिगुर पूरे किसे ना मिल्या चज्ज, फड़ राहे मार्ग ना कोई चलाइंदा। जगत दवारे सृष्ट सबाई रही भज्ज, पढ़यां सुणयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जो साहिब सरनाई गए लग्ग, चरण प्रीती तिन्हां निभाइंदा। हिरदे हरि का रूप हो के जावां वस, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। चार वरनां इक्को प्यार दस्स, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोई वंडाइंदा। दीन मज़्हब विच कदे ना जावां फस, ज़ात पात बन्धन ना कोई रखाइंदा। इक्को नाता पुरख समरथ, दरगह साची जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत साची सेवा इक लगाइंदा। शब्द गुरू गुरु गुर बोले बोल, बोल धुर दा इक सुणाईआ। सृष्ट सबाई उठ अनभोल, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। शब्द स्वामी वसे तेरे कोल, घर घर विच डेरा लाईआ। काया गठड़ी आपणी फोल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ हथ्थ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव दस्सण खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। मिले वड्याई लोकमात, गुर शब्दी दया कमाईआ। भगत सुहेले रखे साथ, सगला संग निभाईआ। सन्त सरनाई चरण कँवल गए लाग, नाता बिधाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां सच स्नेहड़ा जाए आख, धुर दी धार आप जणाईआ। गुरमुखां लख चुरासी नालों करे वक्ख, वक्खरी आपणी कार जणाईआ । मेहरवान हो के आपणे मिलण दी देवे अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया करके भट्ठ, सच सुच रूप दृढ़ाईआ । लेखा जाण पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश आपणे रंग रंगाईआ। सच जैकारा बोल अलख, अलख अगोचर आपणा नाम वड्याईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा खेल खलाईआ। कलयुग अन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे पारब्रह्म अग्गे सारे रहे दस्स, पूरब लेखा सर्ब जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सण हाल, साहिब सतिगुर अग्गे जणाईआ। कलयुग जीव होए बेहाल, धीरज धीर ना कोई धराईआ। फिरे दरोही मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले धर्मसाल, साचा रूप नज़र किसे ना आईआ। गुर का शब्द कोई ना रिहा पाल, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। फल दिसे ना किसे डाल, सिम्मल रुक्ख रहे लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख लोकमात हालत, हवाला सारे रहे

❋

❋

जणाईआ। श्री भगवान बिन तेरी अदालत, लेखा सके ना कोई चुकाईआ । दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां पाई बग़ावत, शरअ करे लड़ाईआ। साचा नाम करे ना कोई सख़ावत, मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधे कलयुग अन्त बैठे मुख भवाईआ। मन मनसा घर घर अदावत, अट्ठे पहर करे लड़ाईआ। बाहरों दिसे सर्ब सोहणी कूड़ी क्रिया बनावट, काया माटी पंज तत पोच पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण की गया हो, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई होई निरमोह, हकीकत हक़ ना कोई कमाईआ। गूढ़ी नींद गफ्लत विच गए सौ, साहिब सतिगुर चरण ध्यान ना कोई लगाईआ। माया कारण रहे रो, साध सन्त बैठे ढेरीआं ढाहीआ। घर प्रकाश करे ना कोई लोअ, दीप जोत ना कोई जगाईआ। आत्म परमात्म कोई सके ना छोह, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। मक्के मदीने आवण हो हो, होका हक़ ना कोई जणाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे रो, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साचा मिले ना किसे ढोआ ढो, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह इक्को तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे दस्स, पुरख अकाल अग्गे जणाईआ। साडा चले ना कोई वस, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर रहे वस, वास्ता तेरे नालों तुड़ाईआ। काम वासना सारे रहे नट्ठ, अट्ठे पहर मन होया हल्काईआ। वेख के आए तीर्थ तट, नारी पुरुष नंगे तारीआं रहे लाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले नाल वेखे मट्ठ, तेरे चरण कँवल सीस ना कोई निवाईआ। ज्ञानीआं ध्यानीआं अन्दर खुल्ही ना वेखी अक्ख, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर मार्ग दस्स, दस्स के आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्त निबेड़ा करे हक़, तेरे हथ्थ वड्याईआ । जा के खेल वेख बाज़ीगर नट, कलयुग स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। धीरज रिहा ना किसे सति, सन्तोख बैठा मुख छुपाईआ । नाड़ बहत्तर उबली रत्त, अग्नी तत रही जलाईआ। चौदां विद्या पढ़दयां मारी गई मत्त, चौदां लोक चौदां तबक धीरज ना कोई धराईआ। मन हँकारी चुक्की अत्त, बुद्धि चले ना कोई चतुराईआ। साचा बुरज गया ढट्ठ, कूड़ मिनार नज़री आईआ। काम वासना लेखा हट्ट, माया ममता मोह वस्त टिकाईआ। साध सन्त फड़के मणका मणका रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ । सच्चा लाहा कोई ना लए खट्ट, वणज करे कूड़ लोकाईआ। लेखे लग्गे ना किसे रत्त, हड्ड मास नाड़ी चम्म कीमत कोई ना पाईआ। परम पुरख परमात्म सर्ब जीआं दे हिरदे जा के वस, सुरत सवाणी दे जगाईआ। शब्द अगम्मी चोट ला सट्ट, नाम निधान हथ्थ उठाईआ। आपणे मिलण दी दे अक्ख, जो बैठे तैनूं भुलाईआ। सदी बीसवीं आत्म परमात्म दे मत्त, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। चौदां लोक गावण तेरा जस,

❋

❋

चौदां तबक कलमा इक्को इक सुणाईआ । दीन मज़्हब ज़ात पात तूं ही कीते वक्ख, अन्तिम आपे लए मिलाईआ। असीं वाक भविक्ख्त सृष्ट सबाई आए दस्स, कलयुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक वेस वटाईआ। शब्द गुरू आप समरथ, सच तेरी वड्याईआ। भरमे भुल्लयां पा नथ्थ, डोरी तन्द आपणा नाम जणाईआ। सृष्ट सबाई सुणा इक्को गाथ, साचा ढोला नाद जणाईआ। निरवैर हो के देवे साथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर मंग मंगाईआ। प्रगट हो के साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्को इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन अरदास, सीस चरण कँवल टिकाईआ। ठाकर स्वामी सर्ब गुणतास, अन्तरजामी तेरी सरनाईआ। तेरे विच्चों उपजी तेरी लख चुरासी जात, घट घट अन्तर तेरा नूर समाईआ। तेरा नाम तेरी गाथ, तेरा ढोला तेरा सोहला तेरा कलमा तेरा नग़मा, तेरी तारीफ़ करे लोकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुरख अकाल तेरे कोल आया मुकद्दमा, अदालत हक़ नज़री आईआ। कलयुग सानूं होया सदमा, दु:ख लग्गा डाहडा घाउ सह सके कोई ना राईआ। जीव जंत गुर अवतार पीर पैगम्बरां पिच्छे चले ना कदमां, मार्ग सारे गए भुलाईआ। भगत लभ्भे ना कोई विच्चों पदमां, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जीव जंत जहान होया पगला, होछी मति बणाईआ। कोई ना लेखा जाणे अगला, दरगाह साची मिले सजाईआ। किरपा करके सन्त सुहेले विच्चों कढ्ढ ला, जन भगतां हो सहाईआ। मनमुख जीव सारे छड्ड ला, कुम्भी नरक निवास टिकाईआ। सति धर्म निशाना गड्ड ला, धुर दी धार इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो तेरे हुक्म अन्दर दीन मज़्हब करके आए अड्डरा, अन्तिम लेखा दे चुकाईआ। साडीआं पूरीआं करदे सधरां, तेरे अग्गे अरज़ोईआ। जिन्हां नूं देवें आपणे नाम दी मदिरा, भर प्याला जाम प्याईआ। आप कटे उच्चीयां लम्मीआं मंज़लां, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरे प्रेम दी गाए गज़ला, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। चार जुग दा पिछला कढ्ढ के छजरा, जो सीमां वंड वंडाईआ। साथों चुकाया ना जावे बदला, बदली तेरे हथ्थ रखाईआ। तूं आदि जुगादी करें अदला, आदल इक्को इक अख्वाईआ। कूड़ कूड़ी क्रिया वरला बाहरों चिट्टा रह ना जाए बगला, दुरमति मैल अन्दरों दए दुहाईआ। तेरे घर इक्को जेहा शाह कंगला, ऊँच नीच नज़र कोई ना आईआ । दो जहानां तेरा लग्गा जंगला, शब्दी डोर तन्द बंधाईआ। हुण कूड़ी क्रिया जगत अखाड़ा वेख ना दंगला, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। सब दे कटदे शरअ ज़ंजीर संगला, नाम कटार तिक्खी धार चलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर तेरे इक्को मंग मंगदा, खाली झोली अग्गे डाहीआ। बिन तेरे समां सुहञ्जणा लोकमात ना जग्ग दा, सोभावन्त ना देवे कोई वड्याईआ । हुण वेला नहीं अज पज दा, वाक भविक्ख्त पूरा दए कराईआ। भगत भगवान

❋

❋

तैनूं फिरे लभ्भदा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ । हुण तेरी किरपा पैंडा मुक्के तेरी हद्द दा, तेरे मन्दिर चढ़ दरस कोए ना पाईआ। तूं कृपानिधान जुग चौकड़ी ग़रीब निमाणयां भगतां वल भज्जदा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। वेख हाल कलू कल दा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्यो पुत्तर इक दूजे नूं छलदा, मात पुत कूड़ी सेज रिहा हंढ्ढाईआ। सृष्ट सबाई दु:ख भोगे कर्मां फल दा, धर्मां विच्चों तेरा धर्म समझ किसे ना आईआ। बेशक तेरा वासा नेहचल धाम अटल दा, हर घट तेरा नूर नज़री आईआ। जुग चौकड़ी तूं वल छल करदा, अछल अछल तेरी वड्याईआ। वेख संसार कूड़ी अग्नी बलदा, तुध बिन सके ना कोई बुझाईआ। लेखा मुके जल थल दा, समुंद सागर डूंग्घे वहिण ध्यान लगाईआ। तेरा रूप शाहो भूप सूरे सरबँग दा, सच सुल्तान तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सृष्ट सबाई वेख घर, शब्द सतिगुर अन्दर वड़, महल अटल उच्च मुनारे खड़, घर खिड़की कुण्डा बंद किवाड़ी सब दी दे खुल्हाईआ। तेरी सरनाई तेरे डिगन दड़, लेखा चुके चोटी जड़, तेरा नाउँ इका जाण पढ़, तेरे प्रेम प्यार अन्दर जावण मर, मरयां विच्चों मरन जन्म विच्चों जन्म लैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा सुहञ्जणा वर, सृष्ट सबाई जीव जंत साध सन्त वरन बरन सब तेरा इष्ट इक मनाईआ।