पुस्तकालयभाग १६

२३ माघ २०२० बिक्रमी सरदारा सिँघ दे घर कला नौर शहर ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द पूरी मंग, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों अन्त कराइंदा। साहिब सतिगुर दे अनन्द, सच समग्री झोली पाइंदा। धुर संदेसा सूरा सरबँग, नर निरँकारा आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी जो वंडी वंड, दीन मज़्हब आप समझाइंदा । कलयुग अन्तिम वेख सब दी नंगी कंड, सिर हथ्थ ना कोई रखाइंदा। कूड़ी क्रिया पावण डण्ड, सच धर्म ना कोई जणाइंदा । मन वासना कीती खण्ड खण्ड, बुद्धी मेल ना कोई मिलाइंदा। आत्म सब दी होई रंड, कन्त सुहागी संग ना कोई रखाइंदा । घर प्रकाश ना चढ़या चन्द, तन अन्धेर ना कोई मिटाइंदा। काया चोली ना सके रंग, दुरमति मैल ना कोई धवाइंदा । आत्म परमात्म ढोला गाए कोई ना छन्द, सहिँसा रोग ना कोई चुकाइंदा। आसा तृष्ना माया ममता कूड़ी क्रिया खावण गंद, अमृत रस जाम ना कोई प्याइंदा। फिरी दुहाई विच वरभण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल कलयुग धार, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। नेत्र रोवे खाणी चार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। चारे बाणी धाहां रही मार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा हाल सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर

❋

❋

नाता तोड़ गए संसार, साचा संग नज़र कोई ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन हाहाकार, अञ्जील कुरान होका दे दे रहे सुणाईआ। चारों कुण्ट दिसे धूंआँधार, साचा नूर ना कोई रुशनाईआ। पुरख अकाल अबिनाशी घट घट वासी नज़र ना आए निरगुण यार, सरगुण सज्जण सच ना कोई मिलाईआ। सच संदेसा देवे कोई ना आण, मन्दिर अन्दर काया राग ना कोए अल्हाईआ। धुर दा लेखा सके ना कोई विचार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी सुत रिहा वखाईआ। कलयुग वेख जगत अन्धेरा, जागरत जोत ना कोए रुशनाइंदा। किसे ना सुझे सञ्झ सवेरा, निर्मल नूर ना कोई चमकाइंदा। साध सन्त बन्ने कोई ना बेड़ा, शौह दरया पार ना कोई कराइंदा। लख चुरासी जीव जंत जुड़या दस्से केहड़ा, गृह मन्दिर अन्दर सोभा सच ना कोई पाइंदा। पुरख अकाल किसे नज़र ना आए नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध ना कोई मुकाइंदा। पंज विकारा घर घर छिड़या झेड़ा, झगड़ा अग्गे हो ना कोई मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए बथेरा, कागज़ कलम शाही रो रो सर्ब सुणाइंदा । कोई ना कहे प्रभू मैं तेरा, जगत नाता सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप जणाइंदा। शब्द सुत उठ वेख कर ध्यान, कर किरपा रिहा जणाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ला सर्ब ज्ञान, गुर का शब्द खोज कोए ना पाईआ। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नहावण नहान, सच सरोवर तारी कोए ना लाईआ। रसना जिह्वा बणया पीण खाण, अमृत रस निझर झिरना ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत रीती रिहा वखाईआ। शब्द गुर वेख जगत रीती, रीतीवान दया कमाइंदा। खाली दिसे मन्दिर मसीती, शिवदुआला मट्ठ सोभा कोए ना पाइंदा। गुरुदुआर मिले ना पवण ठांडी सीती, अग्नी तत ना कोई बुझाइंदा। एका रूप नज़र ना आए हस्त कीटी, ऊँच नीच झगड़ा सर्ब जणाइंदा। सारे गाउँदे पढ़दे कहाणी पिछली बीती, अगला राह घर दा भेव ना कोई सुणाइंदा। सिमरत वेद पुराण कहिण पतित पनीती, पतित पावन बेपरवाह इक्को इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी जिस दी निक्की जही बगीची, गुर अवतार पीर पैगम्बर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम भेव चुकाइंदा। शब्द गुर वेखे नैण, नेत्र अक्ख नज़र ना आईआ। अल्फ़ ये की कुछ कहिण, कवण मिले जगत वड्याईआ। पीर पैगम्बर की कुछ आए देण, वस्त अमोलक की वरताईआ। गुर अवतार किस मन्दिर आए रहिण, कवण दवारा सोभा पाईआ। शास्त्र सिमरत किस दवारे ठांडे हो के बहिण, सांतक सति रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, दर दरवाज़ा

❋

❋

इक खुल्हाईआ। कलयुग खुल्ल्हया वेख दरवाज़ा, धुरदरगाही भेव चुकाइंदा। भूपत भूप राजन राजा, शहिनशाह हुक्म सुणाइंदा। अस्व घोड़ा धुर दा ताजा, शाहसवारा वेस वटाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस ने साजन साजा, घाड़त घड़ रूप वटाइंदा। दो जहानां फिरे भाजा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी रचनहारा काजा, लख चुरासी बन्धन पाइंदा। शब्द अगम्मी मारे वाजा, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां होवे दासी दासा, बण सेवक सेव आप कमाइंदा। अन्तिम वेखे खेल तमाशा, निरवैर निरगुण निराकार जोत रुशनाइंदा । जोत सरूपी जोत प्रकाशा, शब्दी डंक वजाइंदा। गुरमुखां करे पूरी आसा, कलयुग कूड़ी क्रिया दूर कराइंदा। लख चुरासी करे बंद खुलासा, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। नाम जपाए स्वास स्वासा, पवण पवणां विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप बदलाइंदा। साची धार करे बदली, बदला दो जहान चुकाईआ। पुरख अकाल इक्को अदली, सच अदालत नाम इक लगाईआ। गुरमुख पुचाए आपणी मज़ली, पन्ध दूर दुराडा दए चुकाईआ। फ़ज़ल करे वड दाता फ़ज़ली, मेहरवान रहमत इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सदा वड्याईआ। कलयुग वेख अन्त अनोखा, पुरख अकाल दया कमाईआ। सृष्ट सबाई करदी वेखी धोखा, साचा सज्जण रूप ना कोई वखाईआ। जन भगतां किरपा करके दस्से मार्ग सौखा, धुर संदेसा राग सुणाईआ । लख चुरासी मानस जन्म विच्चों इक्को मौका, पुरख अकाल झोली पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ भगत सुहाए जगत सुहाए कोठा, घर विच घर डेरा लाईआ। कर प्रकाश निरगुण जोता, दीपक दीआ इक टिकाईआ। राग नाद गाए बिन ताल तलवाड़ श्लोका, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। जिन्हां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिल्या तिन्हां लोड़ रहे ना पढ़ना पोथा, काग़ज़ वेख ना ख़ुशी मनाईआ। प्रभ दर्शन दा रखण शौंका, नेत्र नैण नैण उठाईआ। बिहबल हो के उच्ची कूक सुणावण होका, सृष्ट सबाई देण समझाईआ। आओ वेखो प्रभ दी नौका, नईआ नाम रिहा चलाईआ। गुरमुख विरला ओथे पहुंचा, जिस देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी जीव जहान बिन हरि नामे खाली गयां औंता, पई कूड़ी जगत दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, जन साचे लए जगाईआ। कलयुग अन्तिम खोल्हे जाग, जन भगतां बूझ बुझाइंदा। अन्तर आत्म दे वैराग, धुर दी धार वखाइंदा। सच सुणाए शब्द नाद, तन नगारे चोट लगाइंदा। भेव चुकाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कल प्रगटाइंदा। लेखा जाणे काया माटी चाम, ततव तत खोज खुजाइंदा। वाहिद लाशरीक इक्को गाॅड, परम पुरख अख्वाइंदा । जन भगतां करे धुर दा लाड, सूफी गोदी आप बहाइंदा। एथे ओथे रखे लाज, दो जहानां सोभा पाइंदा। अन्दर वड़

❋

❋

के काया पौड़े चढ़ के शब्द अग्गे खोल्हे राज़, राज़क रहीम दया कमाइंदा । लेखा चुक्के वुज़ू सजदा निमाज़, नवाज़िश आपणी इक कराइंदा। जन भगतां बण मुहताज, मुहब्बत आपणे नाल बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे अक्ख खुल्हाइंदा। हरिजन खोल्ह आपणी अक्ख, बिन अक्खरां अक्खर दए जणाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, पारखू आपणा पड़दा लाहीआ। हिरदे अन्दर अन्तिम वस, परमात्म हो सहाईआ । तीर निराला मारे कस, तिक्खी मुखी धार बणाईआ। गढ़ हँकारी बुरज जाए ढट्ठ, माया ममता डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया होवे भट्ठ, लम्बू जोती इक्को लाईआ। अन्तर आत्म देवे रस, रस रसीआ बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्तर आपे हस्स, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोई ना आईआ। भगत भगवान मेला इक इकट्ठ, घर साचे वज्जे वधाईआ। सोहँ रूप इक दूजे दा गावन जस, द्वैती रूप ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पत लए रख, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्त भगत भगवन्त, भावी भय भउ सर्ब चुकाईआ। नाम जणा मणीआ मंत, मन वासना डेरा ढाहीआ। चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, काया दए वड्याईआ । बोध अगाध बणके पंडत, साची विद्या दए समझाईआ। लेख चुका जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। मानस जन्म बणा बणत, साचा घाड़त लए घड़ाईआ। कर मिलावा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। गुरमुख मेल साचे सन्त, जन भगतां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द गुरदेव अलख अभेव अन्तर आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म नेहकर्म आपणी करनी करता दए समझाईआ।

२३ माघ २०२० बिक्रमी बीबी जीतो दे घर राम पुरा ज़िला गुरदासपुर

भगत गृह सदा अटल, आदि जुगादि सोभा पाइंदा। दो जहानां उपर महल्ल, श्री भगवान आप सुहाइंदा। निर्मल दीपक रिहा बल, जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जन भगतां वेख वखाइंदा । जगत मुनारा सब ते उच्चा, ऊँचो ऊँच दए वड्याईआ। जिस अन्दर गुरमुख गुरसिख सोहणा सुता, निज नेत्र ध्यान लगाईआ । गृह मन्दिर अन्दर इक्को नाम भुजा, कूड़ी क्रिया नेड़ ना आईआ। पुरख अबिनाशी सद भगतां उपर तुट्ठा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त होए सहाईआ। भगत दवारा सोहणा रंग, हरि घाड़त आप घड़ाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, हरि सोहणी बणत बणाइंदा। अनहद शब्द नाद धुन मृदंग,

❋

❋

धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। सच सरोवर धारा गंग, निझर झिरना इक झिराइंदा। कूड़ी क्रिया ढाह कंध, सच महिराब इक सुहाइंदा। सच गृह बहि के परम पुरख परमात्म माणे अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। भगत दुआर कुल्ली कक्ख, प्रभ वेख ख़ुशी मनाईआ। निरगुण रूप कर प्रतख, साख्यात दरस वखाईआ । लख चुरासी विच्चों करके वक्ख, सोहणी आपणी बणत बणाईआ। धुर दा मार्ग देवे दस्स, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। नाम वणजारा खोल्ह हट्ट, साची वस्त इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जन भगतां ख़ुशी वखाईआ। भगत दवारा सोहणा मन्दिर, नूरी जोत नूर रुशनाईआ। भाग लगाए साचे अन्दर, घर प्रीतम नज़री आईआ । होया प्रकाश डूंग्घी कन्दर, चारों कुण्ट ख़ुशी वखाईआ। मन वासना दहि दिशा नट्ठे बन्दर, भज्जे वाहो दाहीआ। बजर कपाटी खुल्हे जिन्दर, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। शरअ शरायती रहे ना कोई संगल, आसा तृष्ना बन्दन कोई ना पाईआ। अट्ठे पहर गीत गोबिन्द मंगल, इक्को राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ । भगत दवारा नीकन नीका, निवण-सु-अक्खर इक समझाइंदा। जिस दा रस उत्तम मीठा, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आइंदा । लख चुरासी साध सन्त जीव जंत कौड़ा रीठा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब कुरलाइंदा। साहिब सतिगुर किसे ना मिल्या मीता, घर सज्जण दरस ना कोई पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल वखाइंदा। जन भगत गृह वेखण दरवाज़ा, दीन दयाल दया कमाईआ। आदि जुगादि ग़रीब निवाजा, निर्धन सरधन रिहा तराईआ । शहिनशाह शाहो वड राजन राजा, नीकन नीका आपणा फेरा पाईआ। गुरमुखां देवे नाम निधान धुर दी दाता, अनमुलड़ी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वड्याई लोकमात, हरि करता आप रखाइंदा। सच प्रीती देवे नात, चरण कँवल चित लाइंदा। आत्म परमात्म धुर दी गाथ, साचा ढोला आप सुणाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, जोती नूर चन्द चमकाइंदा। लहिणा मुक्के ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदाउ। सर्ब जीआं घट वसे साथ, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसे घर अथाह, सो सतिगुर आप वसाईआ। हरिमन्दिर सुहञ्जणा दए सुहा, अगम्मी जड़त जुड़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दस्स के गए राह, भगत कूक कूक सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं कैहन्दे गए नूरी ख़ुदा, जलवा ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। नाम मन्त्र जिस दा गए जपा, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। सो साहिब श्री भगवान जन भगतां सिध्धा मिले आ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। निरगुण

❋

❋

निरवैर हो बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। पार कराए जल थल अस्गाह, डूंग्घी भँवरी ना कोई भवाईआ। साचा मन्दिर दए वखा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन मन्दिर सदा अनमुल्ला, दो जहान कीमत कोई ना पाइंदा। जुग चौकड़ी सदा खुल्हा, अन्दर बंद ना कोई वखाइंदा। अबिनाशी करता नर नरायण दर दरवेश आवे भुल्ला, रूप अनूप वटाइंदा। भाग लगाए गुरमुख कुल्ला, जिस कुल्ली अन्दर हरिजन सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र करे भगवान, भगतन देवणहार वड्याईआ । बिन अक्खरां दे ज्ञान, शब्दी धार इक समझाईआ। आत्म परमात्म मिले आण, लख चुरासी झेड़ा दए चुकाईआ। मन्दिर सुहाए सच मकान, छप्पर छन्न सोभा पाईआ। चार दीवारा करे परवान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। तारन को प्रभ एक स्वामी, हरि करता करतार अख्वाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दी खाणी बाणी, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। अठसठ तीर्थ सर सरोवर जिस दा ठंडा पाणी, सो अमृत इक मेघ बरसाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी चारे खाणी, उत्भुज सेत्ज अण्डज जेरज राह चलाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां देवे इक्को पद निरबाणी, निरबाण पद आप समझाईआ। लख चुरासी जीव रसना जिह्वा पढ़ सरवन सुणन कहाणी, नेत्र नैण दरस कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए ओह घर, जिस घर जन्म मरन दा चुक्के डर, राए धर्म ना लए फड़, लाड़ी मौत करे ना अन्त कुड़माईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा शब्दी तूरा जोती नूरा, निरगुण निरगुण निराकार निरँकार सुरती शब्दी जोड़ कर, अन्तिम लै के जाए आपणे घर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ।

२३ माघ २०२० बिक्रमी तेजा सिँघ शरीर छडौण दे समें लिख्त पिण्ड अलड़भिंडी

दूर वसदा आया नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। कट्ठे होए साचे वेहड़े, पूरब जोड़ जुड़ाईआ। ठठयार मारके आया फेरे, भज्जा वाहो दाहीआ। पिछला लेखा रिहा नबेड़े, हरि करता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। वेख ठठयार तेरा पिछला कुक्कड़, जिस दी करे सच वड्याईआ। जिहड़ा फड़या लालो फुफ्फड़, आपणी गोद उठाईआ। बणाउणा चाहुंदे नानक टुक्कर, भोजन रूप वटाईआ। रो पुकार उस मंगया उतर,

❋

❋

किस बिध मेरी भेंट चढ़ाईआ। मैं बे ज़बान ना जावां मुकर, पल्लू सकां ना कोई छुडाईआ। धन भाग मैं करां शुकर, जे मौत तों पहलां मैनूं नानक दर्शन दित्ता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल जणाईआ । कुकड़ कहे मेरा कुरलाउणा, साहिब सतिगुर भाइंदा। उस दे बिना ना किसे बचाउणा, बेड़ा पार ना कोई लँघाइंदा। मैं इक्को वार मंग मंगाउणा, साची आस रखाइंदा। जे लालो सतिगुर नानक प्रसाद छकाउणा, मेरा पर्चा कोई नहीं पाइंदा। एसे खातर सी मैं दर्शन पाउणा, सो दर्शन पा ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल तेरे हथ्थ वखाइंदा। नानक अन्तर मार ध्यान, बण अगम्मा वेख वखाईआ। वेखो किडा एहनूं ज्ञान, अन्दरे अन्दर रिहा ध्याईआ । मेरी सार ना पावे कोई इनशान, बिन लालो समझ किसे ना आईआ। बेशक एह लक्कड़हारा तरखाण, तेसा कुहाढ़ा आपणे अंग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर दृष्टी नानक एक इक्को दृढ़ाईआ। अन्तिम दृष्टी नानक पा के, शब्दी धार जणाइंदा। वेख मुरगे ध्यान लगा के, मेहरवान मुरदे फेर जवाइंदा। तेरा लेखा लग्गे आ के, तेरी फरियाद आपणी झोली पाइंदा। नाता लालो नाल जाए बणा के, सोहणा बंस सुहाइंदा। अग्गों कुकड़ किहा जिस मैनूं पालया प्रीती ला के, सो ठठयारा इस दे पिच्छे डेरा लाइंदा। जिस कौली थाल लयांदा घड़ा के, सोहणी बणत बणाइंदा । मैं इक सवाल मंगां झोली डाह के। कलगे वाले आपणी कल्गी तेरे चरण निवा के, साडा संग ना जाई छुडा के, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची बणत आप बणा के। नानक किहा कर प्यार, तेरी बांग मोहे भाईआ। तेरी अवाज़ विच इक राज़, जिहड़ी समझ सके कोई ना राईआ। उस दी सारे करन तलाश, खोजे जगत लोकाईआ। उस दा खेल तमाश, समझ किसे ना आईआ। साचे बच्चे तैनूं दए शाबाश, जिहड़ा आपणा संग रिहा निभाईआ। तेरी पूरी करां आस, वेला वक्त इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सुण के कुकड़ प्या हस्स, आपणी चुंज हिलाईआ। अगला मार्ग मैनूं दस्स, सब कुछ दे समझाईआ। नानक किहा मेरे पुरख अकाल दे सब कुछ वस्स, मैं उसे दी सेव कमाईआ। तुहाढ्ढा बणे सोहणा साथ, साचा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सुण सतिगुर मेहरवान गोसाईं तेरा लेखा लेख धुर, तेरे हथ्थ वड वड्याईआ। कौण वेला जाए बौहड़, आपणा दरस दिखाईआ। नानक किहा पुरख अकाल तुहाढ्ढी रखे लोड़, मैं ओसे दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला वक्त दए सुहाईआ। सुण के कुकड़ होया चुप, चुप चुपीता ध्यान लगाईआ। मैं की दस्सां गुंग मुख, शब्दी राग धुन ना

❋

❋

कोई उपजाईआ । जे कोई मैनूं लवे पुछ, मैं सकां की समझाईआ। लालो दिसे मनुख, पंज तत चोला रिहा हंढ्ढाईआ। मैनूं एह वड्डा दुःख, मानस देही मोहे हथ्थ ना आईआ। नानक किहा हुण पड़दा नहीं लुक, तैनूं सच दयां समझाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को प्यो दे घर जम्मो पुत, नाता जुड़े भाई भाईआ। लालो प्रभू उजल करे मुख, देवे माण वड्याईआ। लालो सब दीआं सुखणा लए सुख, आपणी झोली डाहीआ। श्री भगवान लए पुछ, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। तुहाढ्ढे प्रेम खातर सच्ची राख सच दवारे रखे कुछ, आपणे दर टिकाईआ। वक्त वेले सिर चोरी चोरी ल्याए चुक, समझ किसे ना आईआ। ना कोई धड़ी सेर ना लाए मुठ, चुटकी चरणा हेठ दबाईआ। आ के फेर होवे ख़ुश, सारा हाल दए समझाईआ। तैनूं अन्दर वड़के देवे चुक, इसारे नाल समझाईआ। तूं फेर मुखों बोल के कहिणा मुख, मैं तेरी ओट तकाईआ। मैनूं आपणी गोदी चुक, जिस गोदी विच देवें माण वड्याईआ। मैं घरदयां कोलों जाणा रुठ, सद तेरे चरणा विच समाईआ। श्री भगवान किहा मैं करां सब कुछ, हौली हौली बणत बणाईआ। जो तुहाढ्ढे संगी गुजरात बैठे लुक, ओहनां फड़के पिच्छों नाल लै के आईआ । जिवें मरन तों पहलों नानक दा वेख्या मुख, ओसे तर्हां पुरख अकाल तेरे मरन तों पहला तेरा मुख वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ। की तूं मेरा मुख वेखेंगा। संगी साथी सारे भेजेंगा । कोल मेरे आ के खड़ेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मैनूं आपणी गोद लपेटेंगा। हां, मैं दया कमवांगा। जरूर तैनूं संग रखवांगा। जंगल बेला काना काही वेख दूर, दुराडा पन्ध मुकवांगा । प्रेम प्रीती अन्दर हो मजबूर, विच गुजरात फेरा पावांगा। ओथे जा के फेर दस्सां ज़रूर, विछड़े मेल मिलवांगा। हाज़र हो के हरि हज़ूर, सोहणी बणत बणावांगा। पिछले करके माफ कसूर, सिर आपणा हथ्थ टिकवांगा। जिहड़ी ख़ाक लयांदी धूढ़, तेरे मस्तक टिक्का लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमावांगा । साची करनी करे करतार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लहिणा देणा रिहा उतार, कर्ज़ा मकरूज़ ना कोई रखाईआ। वेखे विगसे पावे सार, देवणहार सच्ची वड्याईआ। बहिश्त जंनत दोहां तों करके बाहर, चरण कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा तेरी मंग, साहिब सतिगुर आप जणाइंदा। जिस वेले बग़ल विच होइउँ तंग, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। मेरे भज्जदे दिसण अंग, दु:ख दर्द ना कोई वंडाइंदा। मैनूं भुक्ख सताए मैं पावां डण्ड, हाल बेहाल कूक जणाइंदा। ओस वेले लालो लंगर विच्चों पक्के चोलां दी मुट्ठी मेरी आई वंड, मेरे अग्गे फुफड़ चोगा पाइंदा। उस नूं खा के मैनूं आया इक

❋

❋

अनन्द, जिस दा स्वाद लोकमात ना कोई समझाइंदा। मैं ख़ुशीआं विच गाया छन्द, सतिगुर तेरे बिना आसा मनसा पूर ना कोई कराइंदा। चौल खांदा खांदा मैं थोड़ा अग्गे गया लँघ, ओथे लालो कड़छा लै के भज्जा जाइंदा। दाणा दाल दाल दाणा कड़छी नाल विच्चों बाहर डिगया किसे ढंग, मैं वेख ख़ुशी मनाइंदा। मैं झट्ट पट उहनूं खा के ल्या खंघ, तू ही तूं राग अल्हाइंदा। साहिब सतिगुर होवे बख्शंद, भुख्यां भुक्ख गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। चावल दाल अन्दर वड़, मैनूं रही हिलाईआ। मूर्ख ओस दा नाम पढ़, जिस तेरी बणत बणाईआ। मैं एह सुण के गया डर, कौण विच्चों रिहा समझाईआ। झट्ट पट मेरी संघी लई फड़, हौली जही हिलाईआ। नानक सतिगुर प्यार कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा यार, एहो नाम अल्हाईआ। मैं सुण के चरण कीती निमस्कार, मस्तक धूढ़ी टिक्का खाक रमाईआ। मैं पापी गुनाहगार, लालो भण्डारे दी सार कोई ना पाईआ। जे दूजी वार मिले विच संसार, फिर ख़ुशीआं नाल मंगाईआ। नानक किहा हुण एह नहीं होणा विहार, प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। दूजी वार आवें विच संसार, मानस रूप वटाईआ। तेरा लेखा देवे निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। तेरे पिच्छे हरिसंगत दयां खवाल, रिध्धा पक्का आपणे लेखे पाईआ। जे कोई पुच्छे प्रभू एह की हाल, पहलों देवे ना किसे समझाईआ। लालो नूं कहे तुसीं बचन मन्नो ख़ुशीआं नाल, ओथे आ के सब कुछ दए बताईआ। तुहाढ्ढे कोलों कुछ नहीं छुपाउणा, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। पिछला सज्जण साक सर्ब इकट्ठा कराउणा, वेखो लाल चन्द होरी बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सुण के बात बोले चौल, चावल रहे सुणाईआ। की प्रभ सानूं माण देवें उपर धौल, धरनी सोभा पाईआ। नानक किहा प्रभ मेरे दा कोल, इकरार आपणे नाल रखाईआ। मिणती करे ना किसे नाल कौल, अगणत आपणी धार चलाईआ। हरिसंगत तोले इस दा तोल, कीमत करता दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों परम पुरख ने जन भगतां नूं वन्डया वड्डा बोहल, जो एथे ओथे मुक्क कदे ना जाईआ। जिस नूं कैहन्दे मूर्ख अनभोल, वेखो उहनूं मिले वड्याईआ। वेखो उस ने किहा मैं वसणा तेरे कोल, एथे रहिणा चंगा ना लग्गे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दाल कहे मेरी कौण सुणे दिल दी, दिलबर नज़र कोई ना आइंदा। मैं तत्ते पाणी विच हिलदी, मैनूं चक्खण कोई ना पाइंदा। मेरी छिल मैनूं छिलदी, अन्तर मेरा मेरे विच कुरलाइंदा। एह साहिब मेरे दिल दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ । दाल दाणा आया नानक हेठ दन्द, कोड़कू रूप वटाईआ। उन फड़ के उंगली वेख्या नाल अनन्द, नेत्र दृष्टी

❋

❋

पाईआ । जे तूं कच्चा हुन्दा अन्दर जादों लँघ, विश्टा रूप समाईआ। ओसे वेले दाणे मंगी मंग, अग्गे झोली डाहीआ। तूं दातार सद बख्शंद, बख्शणहार अख्वाईआ। मेरे साथीआं दी मेरे नाल गंड, जो आपणा आप अग्नी भेंट गए चढ़ाईआ। नानक किहा तुहाढ्ढी आ के जणावे वंड, सच सच्च दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। सब दा लहिणा चुकाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण रूप आए जहान, जोती जामा वेस वटाइंदा। लहिणा देणा जाणे लालो तरखाण, जिस दे घर दी आपणी बणत बणाइंदा। सूरबीर दा इक्की पकवान, साची इक्की आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे लाइंदा। तेरा लेखा लेखे जाए लग्ग, देवे माण वड्याईआ। बेशक तूं सड़ें अग्नी अग्ग, उबलदी देग डेरा लाईआ। तैनूं खा पी सारे रज्ज, तेरा शुकर ना कोई मन्नाईआ। जे वधें कूड़े किरकट देण सुट्ट, तेरी कीमत कोई ना पाईआ। इक दाणा नानक विकया हट्ट, जिस दा लेखा दए बणाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्त हो प्रगट, वेख वखाए शहिनशाहीआ। चौलां नाल मैनूं रख, सोहणी बणत बणाईआ। शब्दी रूप बणे भात, लेखा लेख दए वड्याईआ। हरिसंगत देवे बांट, ख़ुशीआं नाल खवाईआ। जिन्हां उंगला नाल तैनूं ल्या चाट, सो उंगलां प्रभ चरण छूह छूह ख़ुशी मन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। चावल दाल कहे संगत पकवान, मिले माण वड्याईआ। जिस वेले सानूं खाण, खा खा ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। उधर कुकड़ तजे प्राण, उधर शुकर करे ख़ुदाईआ। उधर आ जाए श्री भगवान, लेखा लेखे विच रखाईआ। सारा कुटम्ब कट्ठा करे आण, इक्को अगम्मी रीत चलाईआ। वेखो कैहन्दा लहिणा इस लालो तरखाण, जो बंस सरबंस पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । माण वड्याई लेखा पत्र, सब कुछ आप वखाइंदा। बीज बीज्या पूरब वत्तर, पत डाहली फुल महकाइंदा। धुर संजोगी बणा के पुत्तर, सच्चा संग निभाइंदा। जो इधर उधर गए निखड़, तिन्हां फड़के जोड़ जुड़ाइंदा। अज्ज सारे अकट्ठे हो के उहनूं आए मिलण, जो पिछले जन्म ध्यान लगाइंदा। बेशक तेजा सिँघ बणया रिहा ढिलड़, आपणी समझ ना कोई रखाइंदा। कूड़ी क्रिया फस्सया रिहा जिलन, चिकड़ गारा धो साफ ना कोई कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाइंदा। करनी करन करे कारण, करते हथ्थ वड्याईआ। लोकां कहिणा घर गुरू आया मारन, मारन पिच्छे मुड़के फेरा पाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आया पैज संवारन, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्तर आत्म सुण पुकारन, जो रो रो दिती सुणाईआ। तेरे दर रहिवां बण गंवारन, आपणी रखां ना माण वड्याईआ। तकड़ा हो के जावां

❋

❋

हल वाहवन, सोहणी सेव कमाईआ। हुक्का डाहवां तेरे साम्हण, नड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्दरों अन्दर तेरा विछोड़ा लग्गा दु:ख सतावण, सुत्ती कला जगाईआ। अन्त फड़या तेरा दामन, पल्लू गंढ्ढ वखाईआ। धुर दा बण के जा जामन, ज़ामनी इक निभाईआ । तेरा नाउँ पतित पावन, पापियां लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। सतिगुर हो दयाल, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। तूं तकड़ा हो सुरत संभाल, मैं मुड़ के लैवण आईआ। तेरे नाल करां इकरार, पूरा कोल निभाईआ। पहलो जेठूवाल देणा वखाल, भगत दवारा सोभा पाईआ। फिर हरिसंगत बाहर दयां बिठाल, इशारे नाल समझाईआ। किशन सिँघ बणा दलाल, इक आवाज़ सुणाईआ। तेजा सिँघ आ वेख दस्स आपणा हाल, अहिवाल दे जणाईआ। श्री भगवान किरपा कर मार ध्यान, नेत्र नैण मिलाईआ। नाता तुट गया काल महाकाल, खहिड़ा छुट्टा जगत लोकाईआ। निक्की बच्ची चरणी किहा बापू मेरे बापू नूं लै जा नाल, सर्दल विच खलो के नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ख़ुशीआं नाल सिर दे के प्यार, हस्स के किहा तेरी आसा पूर कराईआ। एसे कारण गुजरात विच्चों साथी लयांदे भाल, पिछले लए उठाईआ। कोई विछड़या रहे ना सज्जण यार, सारे वेखीं चाईं चाईंआ। जिस दा पिछला लहिणा रिहा उतार, देवणहार गोसाईंआ। जन्म मरन तों करके बाहर, आपणे घर वसाईआ। एस प्रभू दा की कोई देवे उधार, भेंटा की चढ़ाईआ । जिहड़ा चोलां दे इक दाणे पिच्छे परिवार देवे तार, धुर दी धार दए समझाईआ। जिथ्थे वेखण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। करे ख़ुशीआं नाल विहार, ग़मी नेड़ कोई ना आईआ। पहली वार बचन दित्ता रात सवां तेरे नाल, क्यों सारे उस तों बैठे मन विच शरमाईआ। एह गंदा ए कमला ए बुरयार, समझ ना कोई वड्याईआ। साहिब सतिगुर सदा ओहनां नाल करे प्यार, जिन्हां जगत नेत्र वेखण ना पाईआ। फड़ के चिकड़ गारे भरयां नाल गोदी लए उठाल, विश्टा वेख मुख ना कदे भवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत वछल दयाल, भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा देवे चाईं चाईंआ। कुक्कड़ फुफ्फड़ बचन सुण के, हासी संगत उडाईआ। धुर दरबारों जो आया मुड़ के, वस्त अमोलक ख़ाक नाल लिआईआ। पिछला लेखा नाल आया तुर के, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर आपणी नज़र उठाईआ। मेहर अन्दर करे बख्शीश, रहमत आप कराइंदा। साहिब सतिगुर हरि जगदीश, जगदीश्र धार चलाइंदा । लेखे लग्गा धड़ सीस, पंज तत आपणी झोली पाइंदा। करनहारा नीचों ऊँच, निमाणयां निताणयां आपणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी दस्से निरँकार,

❋

❋

धुर दा बचन जणाईआ। चवी माघ घर घर लंगर होवे त्यार, गुरमुखां वंड वंड के दए छकाईआ। पिछला चेता करो याद, जो ख़ुशीआं नाल समझाईआ। प्रभ दा बचन वड्डा डूंग्घां राज़, जिस दा अन्त किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल ठीक ठीक रिहा वरताईआ। चवी माघ ना मनाउणा सोग, चिन्ता ग़मी ना कोई रखाईआ। घर घर पकवान पक्के गुरमुख चुगण चोग, पुरख अकाल दर दर भोग लगाईआ। एह वेला फिर नहीं आउणा रोज़, जुग चौकड़ी बैठे ध्यान लगाईआ। मुरदयां पिच्छों किसे ना वखौणी खोज, मौजूदा हो के दया कमाईआ। जे कोई समझ विच ल्याए सोच, सोच समझ सके कोई ना राईआ। जिस खेल नूं विष्न ब्रह्मा शिव रहे लोच, बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। घर घर पक्के गुरू का लंगर, सतिगुर दए वड्याईआ। बिधी नाल भण्डारे भरे अन्दर, अतोट अतुट रखाईआ। दूर करे भुक्ख नंगत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इस विच्चों रस आवे परमानंदन, परम पुरख होवे सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सोहणी बणत रिहा बणाईआ। सोहणी बणत चावल दाल, हरि जू वंड वंडाईआ। खा खा वेखण शाह कंगाल, ख़ुशीआं रंग वखाईआ । जिन्हां विच्चों भेंटा होया प्रभ नूं थाल, जिस विच दो जहानां नालों वड्डी वस्तू नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा फोले प्रभ वेखे एह किथों आंदे भाल, किस बिध पकवान ल्या बणाईआ। जां गौर नाल तक्क के वेख्या नज़री आया गुरमुखां प्यार, जिस दी बहार नज़र किसे ना आईआ। दाणा दाणा करे पुकार, किरपा कर सिरजणहार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। धन्न भाग सानूं विछड़यां नूं इकट्ठे करके हरिसंगत दित्ता खवाल, साडा लहिणा मूल चुकाईआ। साडे पिच्छे ग़रीब निमाणा कोझा कमला गुरमुख गुरसिख फड़ बांहों आपणी गोदी ल्या सवाल, सोया फिर ना कोए जगाईआ । बेशक उहदे निके निके बाल, उहनां आपणी छाती लाईआ। पुत्रां दी पुत्रां वाग करे संभाल, धीआं नूं मापा हो के नज़री आईआ। नारी दे सिर ते दए प्यार, सच सपुत्री लए बणाईआ। एह सब कुछ लालो दे अख्त्यार, जो हुक्म नाल रिहा मनाईआ। उधरों आया चन्द लाल, नाल लै के आपणी माईआ। आपणे भाई नूं पहले दयां वखाल, हरि जू सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। श्री भगवान किहा वेखो जो मेरी सेवा लाई मैं करां ज़रूर कमाल, अभुल हो के भुल्ल कदे ना जाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह सच्ची धर्मसाल, गुरमुख लै के जावां चाईं चाईंआ। एहनां अक्खां नाल करावां वसाल, नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। इक्को हुक्का सच्चे नाम दा दयां प्याल, जिस दा गट्टां नेजा आपणे हथ्थ टिकाईआ। पाणी मुक्के ना विच्चों अग्नी कोला सके ना कोई बुझाईआ। विच रोड़ा रखां संभाल, ईंदन रूप नज़री आईआ। जिस वेले सूटा खिच्चे मेरा लाल, नाम ख़ुमारी

❋

❋

दयां चढ़ाईआ । एहो मंग मंगी मैं पीवां तेरे विच दरबार, सत्त अट्ठ नौ माघ ख़ुशीआं ध्यान लगाईआ। पन्द्रां माघ फिर कराए याद, जिस वेले मस्तक उते उंगली गया लाईआ। तेरी ज़रूर सुणे फरयाद, नाल लै के जावे सच्चा माहीआ । तेरा हुक्का तैनूं देवे दाद, तेरे हथ्थ देवे फड़ाईआ। उह संगत सारी नूं कहे मार अवाज़, मैं इस दे कोलों मंग मंगाईआ । इक्को एह मेरे नाल करदा लाड, तुसीं क्यों मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । चावल दाल करन सलाह, अकट्ठे हो के मता पकाईआ। की कीता बेपरवाह, आपणी कार कमाईआ। रिंन पक्का संगत खवा, साडा निशान मिटाईआ। साडा दिसे ना कोई गवाह, जिहड़ा सुहादत दए गवाहीआ। अबिनाशी करता इक दाणा सिर विच ल्या लुका, लुकाउँदा नज़र ना आईआ। हरिसंगत साम्हणे आपणे मुख विच लए पा, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ । रविदास चुमारा कलम शाही सही देवे पा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रभ दा वही ख़ाता ना सके कोई लुका, अग्नी भेंट ना कोई चढ़ाईआ। जो प्रभ चरण होया फिदा, तिस फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। चावल दाल तुहानूं होवण ना देवां जुदा, सदा संगत संग रखाईआ। बेशक आपणा खेल ना पहलो देवे समझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत आप बणाईआ। वेख बणत आ गई ख़ाक, कहि कहि रही सुणाईआ। पुरख अकाल तूं बड़ा चलाक, की तेरी वड्याईआ । भगत दवारे दस्स रख्या ढाक, मनजीता दए गवाहीआ। जगदीशा सच सुणाए बात, कहाणी रिहा बणाईआ। उह वेख ढाई मुट्ठी राख, गुरदयाल वंड वंडाईआ। तैनूं किथों आई जाच, लुक्क के खेल खिलाईआ। वेंहदे रहे खोल्ह के ताक, नज़र नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ मेटे साडी वाट, अगला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। सुण खाक मेरी बच्ची, बच्चयां वांग समझाईआ। वेखीं कलयुग अन्त ना होवीं कच्ची, कच्चा रूप वटाईआ । तैनूं पहलों करके तत्ती, फिर भण्डारा दित्ता कराईआ। तूं वेख्या आपणी अक्खीं, बाले नीहां हेठ दबाईआ। उते रखी इट्ट पक्की, वेख बिशन सिँघ जिस ठोक लगाईआ। पुरख अकाल फिर ना चक्की, उत्तों पैरां नाल दबाईआ। एह भगती बणनी हट्टी, सोहणा हट्ट खुल्हाईआ। एथे मिली धुर दी खट्टी, हरि करता झोली पाईआ। जिस नाम दी लभ्भदे गए इक रती, सो खुल्हे गफ्फे दए वरताईआ। चल के आवे सर्ब पती, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जन भगतां लज पति जिस रखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। राख कहे मेरा तुटा माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। झुलदा वेख्या सच निशान, जिथ्थे मेरी भट्ठी दिती तपाईआ। ढोले गीत उहदे सारे गाण, सतरंग निशान झुलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सोहे मकान, सोहणी बणत बणाईआ।

❋

❋

छोटा नढ्ढा बच्चा दे के गया ज्ञान, सत्त महीने तिन्न दिन मैं लोकमात सेव कमाईआ। गुरमुखो गुरसिखो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्त होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ख़ाक कहे प्रभ करके फुरती, आपणा खेल वखाईआ। इक्को वार भरके चुटकी, चरणां हेठ दबाईआ। मैं बथेरी नच्ची टप्पी भुड़की, मेरी चली ना कोई चतुराईआ। क्यों इस विच खेल कोई धुर दी, धुर दी धार समाईआ। मैं समझया मैं सड़ के हो गई मुरदी, मुरदयां विच डेरा लाईआ। अबिनाशी करते किहा नहीं तेरी जन भगतां नाल मिलावां सुरती, बिन सुरतीउँ सुरत लगाईआ। मैं घर घर देवां गुड़ती, तेरी धूल मस्तक टिक्के दयां छुहाईआ। ख़ाक कहे प्रभ करके फुरती, आपणा खेल वखाईआ। मैं गुरमुखां घर गई कदे ना मुड़दी, जे जावां गुरमुख आपणे नाल लै के तेरा दर्शन पाईआ। एह खेल तेरी धुर दी, आपे बणत बणाईआ। एह वड्याई नहीं किसे देवत सुर दी, गुर अवतार पीर पैगम्बर भार ना कोई उठाईआ। एसे करके मैं तेरे चरणां नाल जुड़दी, घुट्ट घुट्ट के सीने नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सुण खाक तैनूं देवां खिलत, सोहणी पोशाक बणाईआ। वेखीं मेरे भगतां नाल करी ना इलत, छेड़खानी कदे मोहे ना भाईआ। तेरी ख्वारी होवे ज़िलत, लज पति ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च समझाईआ। ख़ाक कहे मैं होई ख़ाक, ख़ाक तेरे रूप समाईआ। तेरे दर तों सिक्खी जाए जाच, सिख्या तेरा नाम पढ़ाईआ। जन भगतां नाल रखां नात, नाता इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । देवे वड्याई प्रभ जू मीता, मित्र प्यारा आख सुणाईआ। सतिजुग बन्ना तेरी रीता, सुहञ्जणी वंड वंडाईआ। तेरा फोले ना कोई अंगीठा, तेरा पर्दा ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। प्रभू सच तूं देवे माण, मेहरवान अख्वाइंदा। मैं सब दा लैंदी बलीदान, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। मेरा वासा विच शमशान, शमशान भूमी कहि के सब मेरा नाम प्रगटाइंदा। मेरी जे कोई हालत वेखे आण, नेत्र अक्ख भेव चुकाइंदा। बौहड़ी मैं होई हैरान, मेरा संग ना कोई निभाइंदा। मेरी ख़ाक सर्ब उडान, छेड़नी नाल छेड़ छेड़ मेरा छेकड़ अन्त हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा एका वर, दर सच्चा तेरा भाइंदा। उठ ख़ाक प्रभ दए दिलासा, जगत माण वड्याईआ। चरण कँवल सच भरवासा, धीरज धीर वखाईआ । जन भगत बणावण तेरा साथा, सतिजुग वंड वंडाईआ। तूं एहनां मन्नणा आखा, नीवें हो के सेव कमाईआ। दो जहानां विच्चों पुरख अबिनाशा, साचा जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रखे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

❋

❋