पुस्तकालयभाग १६

किशन सिँघ ने फेर कहिणा चौधरी तेजा सिँघ दा नाम लै अवाज़ मारी

मैं चरणां विच बैठा तूं किथों लभ्भे, कितल ध्यान लगाईआ। वेख मेरे दोवें हथ्थ बद्धे, बन्दना सीस निवाईआ। पुरख अकाल सज्जे खब्बे, फिरे चाईं चाईंआ। शब्द नगारे चारे कुण्ट वज्जे, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। देवत सुर आवण भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखो गुरमुख सोहणे सजे, साची बणत बणाईआ। गीत गाउँदे वड्डे नड्डे, सोहणा राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती लैण मज़े, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सच घड़याल कोटन वज्जे, घड़ीआं नैण शरमाईआ। गुरमुख सोहणा लाड़ा सजे, सोहणा रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हस्से, मुसकान मुसक लए मुसकराईआ। धन्न भाग प्रभ दवारे वसे, बस्ती पिछली छड्डी पराईआ। ख़ुशी रहे पहर अट्ठे, घड़ी ग़म ना कोई वखाईआ। हुक्का मिल्या नाल नेज़े गट्टे, सोहणा नज़री आईआ। तमाकू रस तली मल उंगलां नाल चट्टे, नक्क सुंघ दए समझाईआ। जिस वेले पीता गट गट गटे, नशा इक्को वार जाए आईआ। क्यों हरिसंगत विच बहिके मैं उहदे नाल कीते मते, सिधीआं गल्लां नाल समझाईआ। जे तूं ना मैनूं रखें, होर केहड़ा मेरा भाईआ। मेरे वेख चीथड़ फटे, अल्फी रो रो रही सुणाईआ। मेरे तेरे नाल कौल इकरार पक्के, हुण मैनूं नाल लै के जाईआ। जे लभ्भदे नहीं मोटर टांगे यक्के, विच कार लैणा बिठाईआ। प्रभ हस्स के किहा कार विच की बहिणा तैनूं हथ्थ उते चक्के, लै के जाए धुरदरगाहीआ। तेरा तन शरीर ना कोई थक्के, दु:ख पीड़ नाल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। वेख सच्ची सच कहना ऊँ, सच्ची सच जणाईआ। फिर कदों आवेंगा तूं, मुड़के फेरा पाईआ। मेरे नाल हस्स के कू, मैनूं तैनूं वेख वड्डी ख़ुशी आईआ। मैं उठके तुरके आया तेरी बरूं, डण्डा सुट्ट के डेरा लाईआ। ना कोई हूंगर ना कोई हूं, होका दे ना कोई सुणाईआ। तूं किडा अच्छा लग्गदां ए केडा सोहणा मूँह, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मैं हुण नहीं डिगना खाते खूह, तेरे घर डेरा लाईआ। मैं वेखणी ओह जूह, जिस विच बैठा सोभा पाईआ। अन्तर आवाज़ दिती रूह, बुत समझे ना कोई समझाईआ। मैले कुचैले कोझे कमले नाल प्रभ गया छूह, सिर गोडयां उते टिकाईआ। ओस वेले ओह रंग वखाया हूबहू, जिस दा नक़शा लोकमात सके ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणे रिहा पाईआ।

चरण फड़के मैं नहीं छड्डने, छड्डयां तुर किते ना जाईआ। आपां गल्लां करीए धाम किते अड्डरे, साडी गल्ल सुणे ना कोई लोकाईआ। ओथे चलीए वक्खरे, जिथ्थे मैं बैठा डेरा लाईआ। साहिब सतिगुर किहा तैनूं काहदे खतरे, दूर दुराडा

❋

❋

सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरे पिच्छे मुड़के आवे फेर बदले, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। हस्स के किहा बल्ले शाबा फिर आवेगा। तेरा भला हो जाए, मैनूं नाल लै जावेगा । हल्ला करे ते, मुड़ दरस दिखावेगा। नहीं ते मैं कल्ला मेरे उते तरस ना डर वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहारा साचा वर, मेहरवान हो के मेहर नज़र टिकावेगा। श्री भगवान किहा बोल, इक्को वार जणाईआ । मैं वेख आया तेरे कोल, छेती छेती पन्ध मुकाईआ। तूं रहिणा आप अडोल, चिन्ता ग़म ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच दस्स मैं प्रसादि खा लां भोरा, जिहड़ा तूं दित्ता वरताईआ। सच पुछें मैनूं तेरी इक लोड़ा, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जे मैनूं करदें वांग घोड़ा, तेरा अट्ठे पहर हल्ल चलाईआ। मेरे विच ज़ोर बथेरा, वेख मेरे वड्डे वड्डे हड्ड नज़री आईआ। मैं भज्जां वांग घोड़ा, दिवस रैण वाहो दाहीआ । मैनूं इक हुक्का लै दईं कोरा, सोहणा मेरे हथ्थ फड़ाईआ। मैं पीउँ थोड़ा थोड़ा, तेरी ख़ुशी मनाईआ। ऊँह सब अकट्ठे मेरे विच अटकौदे रोड़ा, चौधरी की रिहा सुणाईआ। एथे घर की घाटा की थोड़ा, देंदयां की घट जाईआ। नाले मारके कहे हनोरा, तेरे कोलों पींदे रहिणा चाईं चाईंआ। जे ना देवें लुटूगां नाल ज़ोरा, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं तमाकू लैणा कौड़ा, जेहड़ा सोहणा नशा चढ़ाईआ। सतिगुर किहा मैं तैनूं हुक्का दिऊँ नवां नकोरा, विच दरबार तेरे हथ्थ फड़ाईआ । जिस दी वस्त ठठयार घड़े ना भोरा, नड़ी लोहार तरखाण ना कोई बणाईआ। ओस विच्चों सूटा निकले नेत्र फोरा, फुरना पिछला बंद कराईआ। नज़री आए तोरा मोरा, तेरा इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा ओथे ला लै डेरा, जिथ्थे आपणा घर बणाईआ। तेरा घर बड़ा चंगू, मैं चंगी तर्हां वेख के आईआ। ऊँह अन्दर डाहया वडू पलंगू, सोहणा लेफ वछाईआ। मैं वी ओहो जेहा मंगू, सोहणी आवाज़ सुणाईआ। हुक्का पी के कोल खंघू, तेरे कोलों सोहणा लैणा बणाईआ। पिछली टुट्टी हल वाह के गंडू, बिन वाहिआं तों वाह के दयां वखाईआ। ओए एह कैहन्दे सी सारे दीना बंधू, मैं किहा किस तरां लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। तेरा घर दित्ता चंगा, की कुछ नज़री आईआ। औदे नूं सोहणा मिल्या मंजा, बिस्तर सेज सुहाईआ। मैं बिन कन्नां सुणया धुर दा छन्दा, धुर दा राग अल्हाईआ। मैं उठ के तक्कया चारे बन्ना, नेत्र खोल्ह वेख वखाईआ। कोई कहे आ मेरया चन्ना, बाल्यां वांग गोद बहाईआ। बांहो फड़ मेरे मुख विच दित्ता मुम्मां, अमृत सीर जाम प्याईआ। मेरा ख़ुशीआं नाल मुख चुम्मा, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। मैं किहां मैं पापी अपराधी भरया औगुणा, प्रभ मेरी की वड्याईआ । जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च रिहा समझाईआ। कोझे कमले सुण यार, तेरी यारी मोहे भाईआ । जिस वेले कैहन्दा सें उठ चलीए यार, बाहर तैनूं वट्टां बन्ने दयां वखाईआ। कल्ले हो के कर लईए गुफ्तार, हाल अहिवाल रूप वटाईआ। जां मैनूं ओथे लै चल नाल, जिथ्थे साडी गल्ल घर दा सुणन वाला कोई ना आईआ। मेरा ज़रूर मन्न के जाईं सवाल, मैं तेरे नाल जाणा चाईं चाईंआ। मैनूं इक वार दवारा उह वखाल, जिस घर विच्चों मुड़ के फेरा पाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो कृपाल, गुरमुखां आसा पूर वखाईआ ।

२४ माघ २०२० बिक्रमी तेजा सिँघ दी सिड़्ही उते अलड़पिण्डी

सिड़्ही कहे मैनूं आई याद, पोह तिन्न मिली वड्याईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों सुण फ़रयाद, पुरख अकाल दया कमाईआ । जन भगतां पिच्छे दे के दाद, सोहणी मेरी बणत बणाईआ। लोकमात रच के काज, करनी करता आप समझाईआ। तेरा पिछला बदल समाज, साची धारा इक वखाईआ। कूड़ी मेट के लोक लाज, सच संदेसा दयां सुणाईआ। तेरा बेड़ा जगत जहाज, लख चुरासी चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सिड़ी कहे मैं कीती अरदास, एक प्रभ अग्गे अरज़ोईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल पुरख अबिनाश, वेख वेख आपणा आप मिटाईआ । कोटन कोटि गुरू अवतार पीर पैगम्बर मेरी सेजा गए लेट, आसण आपणा उपर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे मोहे वड्याईआ। सिड़ी कहे मेरी मनसा पूर, आसा इक रखाईआ। पूरब जन्म बख्श कसूर, मेहर नज़र उठाईआ। मैं ढो ढो थक्की लख चुरासी पूर, भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, साची सेव कमाईआ । मेरे उते चढ़दे मूर्ख मूढ़्ह, पापी अपराधी आसण लाईआ। मैनूं कर के सारे मजबूर, मेरी सोहणी सेज हंढ्ढाईआ। पारब्रह्म मेरी अर्ज़ कर मंज़ूर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे चुकाईआ । सिड़ी कहे मैं दस्सया हाल, हकीकत सच जणाईआ। सदा सदा सद घालण रही घाल, कीती घाल लेखे कोए ना पाईआ । गोबिन्द अग्गे कीता इक सवाल, जिस वेले सूलां सेज हंढ्ढाईआ। बिरहों विछोड़ा दीन दयाल, तेरा रूप जुदाईआ। लोकमात बण दलाल, मेरे वल ध्यान लगाईआ। मैं नित नवित्त सेवा कर कर होई कंगाल, मेरी कीमत किसे ना पाईआ। शाह पातशाह राज राजान पीर फ़कीर साध सन्त मैं सारे शमशान भूमी दित्ते सवाल, मिट्टी ख़ाक हेठ दबाईआ। मेरी लेखे लाई ना किसे घाल, लहिणा सक्या ना कोए चुकाईआ। कृपानिध हो कृपाल, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। ओस

❋

❋

वेले आई इक आवाज़, शब्द नाद शनवाईआ। इस दे अन्दर डूंग्घा राज़, जिस नूं समझ सके कोए ना राईआ। कलयुग अन्त तेरी रखे लाज, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सिड़ी कहे उह वेला केहड़ा, साची रुत्तड़ी दे जणाईआ। पुरख अकाल बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। मेरा चुक्के झूठा झेड़ा, झगड़ा रहे ना राईआ। मैं वेखां उह सच्चा खेड़ा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। साचा लेखा लैणा जाण, जानणहार जणाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, निरगुण दाता वेस वटाईआ। भगत भगवन्त उठाए आण, धुर दा बाण लगाईआ। पहलों बख्शे सच्चा माण, चरण कँवल सरनाईआ। लेखा लिख के कलम निशान, काग़ज़ सोहणी वंड वंडाईआ। सोहणा सालू सोहणा सुभर तेरे उते देवे आण, हरि लालन लाल रंग रंगाईआ। पोह तिन्न वीह सौ वीह बिक्रमी तेरा लेखा कर परवान, हरि कन्त दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुण के सिड़ी चढ़या चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। पुरख अबिनाशी पकड़े बांह, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। निरगुण हो के बणे मलाह, निरवैर हो के वेख वखाईआ। सन्त सुहेले लए जगा, भगत भगवान पकड़ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी रिहा कमाईआ। साची करनी सुण के हरि, सिड़ी ख़ुशी मनाईआ। मेरा पिछला चुक्कया भय डर, भउ रूप ना कोए वखाईआ। मैं चरणीं उहदी जावां पड़, आदि जुगादि जिस साची रचन रचाईआ। इक्को नाम उहदा लवां पढ़, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। साचे भगतां संग जावां रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। पूरब जन्म दा मिले फल, फली भूत दए कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं देवे माण वड्याईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। नव नौ चार पन्ध मुकाउँदा ए। पूरब लेख वेख वखाउँदा ए। कीता कौल तोड़ निभाउँदा ए। धरत धवल धौल डेरा लाउँदा ए। जन भगतां अन्दर मौल, आपणा रंग चढ़ाउँदा ए। दूर दुराडा वसे कोल, नेरन नेरा हो के नज़री आउँदा ए। कोई भेव ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ मुसायक समझ ना कोए रखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। सिर तेरे हथ्थ टिकावांगा। लकड़ी काठ बणाई सिड़ी, तेरा माण वधावांगा। गुरमुखां संग मिल कदे ना डरीं, डर भय सर्ब चुकावांगा। ख़ुशीआं नाल आपणे उते धरीं, ओन्हां नाल निरगुण हो के वेखण आवांगा । इक्को ढोला तेरा मेरा पढ़ीं, सोहँ सच्चा राग सुणावांगा। लेखा चुकावां गोर मढ़ी, जिन्हां मस्तक टिक्का इक लगावांगा। धन्न भाग होवे सुलखणी उह घड़ी, जिस वेले गुरमुख घर आपणे लै के जावांगा।

❋

❋

प्रेम प्यार दी लग्गे झड़ी, छहबर आपणा मेघ बरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी कर वखावांगा। सिड़ी कहे प्रभू जब तेरे भगत चरण टिकाउणगे। मेरा अग्नी तत सुहाउणगे। ब्रह्म मति इक समझाउणगे। चरण कँवल नत जोड़ जुड़ाउणगे। दोवें वखा के ख़ाली हथ्थ, घरदयां कोलों पिच्छा आपणा आप छुडाउणगे। अग्गे लै के तेरे नाम दी वथ, सोहँ ढोले गाउणगे। तूं धुर दा लै के आवें रथ, देवत सुर मुन जन विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर साचा राग अलाउणगे। मैं तेरी भेंटा करां हस्स हस्स, गुरमुख तेरे ख़ुशीआं नाल तेरे घर जावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सन्त सुहेले मिल के तेरा नाम ध्यााउणगे। सुण सिड़ी बाली बच्ची, सच सच दयां दृढ़ाईआ । एसे कर के तूं सब तों अच्छी, जेहड़े प्रभ नालों विछड़े फिर उस नाल दएं मिलाईआ । एह काया माटी बबरी कच्ची, लोकमात तन माटी खेह विच रलाईआ। सच पुछें मैनूं एह तेरी धार लग्गी अच्छी, जो बैठी सेव कमाईआ। सिड़्ही कहे पारब्रह्म तूं सर्ब जीआं दा कमलापती, बेअन्त तेरी शरनाईआ। जिन्हां दर्शन पाया तेरा अक्खीं, नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। गुरमुख चुक्क के ल्यावण नाल हथ्थीं, सोहणी सेव कमाईआ। मैं वी ओन्हां नाल होवां सती, आपणा सति तेरी झोली पाईआ। एसे कारण तेरे चरणां ढट्ठी, दोए जोड़ अरदास सुणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत उडाए लोकमात ना कोए मिटी, ख़ाक धूढ़ ना कोए वखाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी जिन्हां पढ़ी पट्टी, पार किनारा इक्को नज़री आईआ। दोए जोड़ बैठी हथ्थ बद्धी, आपणा सीस निवाईआ। बेशक मैं घरों बाहरों कढ्ढी, शमशान भूमी मेरे वंडे आईआ। मैं कोझी कमली सब तों रद्दी, मैनूं देवे ना कोए माण वड्याईआ। मैं तेरे हुक्म अन्दर बद्धी, लोकमात सेव कमाईआ। मेरी बुढ्ढी होई हड्डी, दु:ख दर्द रिहा सताईआ। बीतदी जाए चौधवीं सदी, ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण उठाईआ। नानक गोबिन्द कहे उह केहड़ी घड़ी चंगी, सोहणा वक्त सुहाईआ। जिस वेले प्रभ दवारयों मिले वस्त मंगी, अनमुलड़ी वस्त झोली पाईआ। सोहणा समां जिस वेले मेरे उपर चढ़न गुरमुख भुयंगी, सच सिँघासण डेरा लाईआ। मैं लै के आवां चुक्क के कंधी, कंधा कंधे नाल मिलाईआ। बेपरवाह सदा बख्शंदी, बख्शशि रहमत दए कमाईआ। बिन बंदगीउँ ख़ाना तोड़े बंदी, बन्दना आपणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं देवे इक वर, जन भगतां संग मेरा लेखा दए मुकाईआ।

❋

❋