२४ माघ २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अलड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
गुरसिख परवाना सतिगुर शमा, जोत अग्न रूप वखाईआ। जगत प्रेम छड्ड के तमा, तन मन आपणा भेंट कराईआ । हरख़ सोग मिटा के ग़मा, चिन्ता चिखा दूर कराईआ। आपणा नांवां लवा के नवां, सोहणी बणत बणाईआ। जन भगतां विच रल के बहिवां, गृह सच मिले वड्याईआ। सच स्नेहड़ा जा के कहवां, पिछला हाल सुणाईआ। मैनूं कोई ना कहे नथावां, साची सरन मिली सरनाईआ। सोहणा ढोला गावां, शाह पातशाह नाम ध्याईआ। सेज सुहञ्जणी बहि के रावां, रंग रत्तड़ा मिल्या माहीआ। जिस अग्गों फड़ीआं बावां, भुजां नाल उठाईआ। मैं प्या ना औझड़ राहवां, चुरासी गेड़ ना कोए जणाईआ। मेरीआं कोई ना मारे धाहां, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। मेरे वरगे पुत विरलीआं जम्मण मांवां, जिन्हां प्रभू दए वड्याईआ। मैं सच सरोवर बहि के नहावां, तारी इक तालाब लगाईआ। जिस दे पिच्छे साहिब सतिगुर फिर के आया पार दरयावां, सज्जण विछड़े नाल रलाईआ। उहदे गीत सदा नित गावां, सोहणा राग अल्हाईआ। हँसां विच मिल्या छड्ड के कावां, दरगाह मिली माण वड्याईआ। सोहणा पलँघ इक डाहवां, बाढी सोहणी बणत बणाईआ। प्रेम वछाउणा इक वछावां, सूसी सति सरूप जणाईआ। ख़ुशी नाल सवां दे सरहाणे बांहवां, दु:ख दर्द रिहा ना राईआ। मैं छड्ड के आया पिछलयां गरावां, अग्गे मन्दिर रिहा सुहाईआ। मैं भज्जा फिर नाल चावां, चाउ घनेरा इक दरसाईआ । पुरख अकाल इक वडयावां, वाह वा वड्डी तेरी वड्याईआ। झोली अड्ड के इक्को मंग मंगावां, दोए जोड़ सीस निवाईआ । मैं तेरे कोल हो के बहिवां सावां, सनमुख नज़री आईआ। सच दस्स मैं हुक्का किथे डाहवां, किस थान दयां रखाईआ। धूआं छिक हवा विच उडावां, पिच्छों वेखां ध्यान लगाईआ। श्री भगवान किहा मैं तैनूं समझावां, इशारे नाल जणाईआ। हुक्का तैनूं फड़ावां, जिस दी सोहणी बणत बणाईआ। पहलों वेख आपणे भरावां, जेहड़े तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। उठ वेख प्रभ दा हुक्का, हकीकत विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा पाणी कदे ना मुका, अग्नी बुझ ना रूप वटाईआ। जिस दा सूटा सदा सुक्का, सोहणा रूप वखाईआ। कदी कदी पुरख अकाल कहे आ मेरया पुत्ता, तेरा नशा तैनूं दयां पिलाईआ। जे तूं मेरे पिच्छे घर दयां नाल रुट्ठा, रुस के मुख भवाईआ। औह वेख निक्की जिही गुठा, सोहणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वेख के गुठ चढ़ी लाली, लाल लालन वेख वखाईआ। प्रभ ठाकर एह किथों भाली, सोहणी बणत बणाईआ। जिध्धर वेखां अगम्म जगे दीवाली, जोती दीप नूर रुशनाईआ। मैं छड्ड के आया पिच्छे घटा काली, एथे बिन सूरज चन्नों चन्द चांदनी
❋
❋
रिहा चमकाईआ। मैं कैहन्दा सां तेरा बणां हाली, सोहणा जोतरा लाईआ। श्री भगवान किहा उठ वेख मेरी पंजाली, जिस पंजाली विच पंजां देवे वड्याईआ। सोहणी करां सदा किरसाणी, किरत कार इक कमाईआ। बीज बीजां चार खाणी, चार जुग फल फुल फुलवाड़ महकाईआ। अमृत सिंच देवां ठंडा पाणी, सोहणा हलट गिढ़ाईआ। गुरमुख हल वाहवे जहान बण के हाणी, साची कार कमाईआ। मैं भत्ता लै के जावां बण सवाणी, सिर आपणे भार उठाईआ । मैनूं वेख ख़ुशीआं नाल गाए धुर दी बाणी, निराला राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। उठ हालीआ ला जोतरा, प्रभ सोहणा वत्तर रिहा बणाईआ। भाग लगा के तेरे पिच्छे तेरे घर देवे पोतरा, घाटा पूर कराईआ। तूं सोहणा लग्गा छोकरा, बांका नज़री आईआ। इका वेरां मार के दस्स होकरा, हू हू कर सुणाईआ। मैं तेरा लेखा देवां कढ्ढ के रोकड़ा, वही खाता फोल फुलाईआ। तेरा लहिणा मुक्के चोदां सौ इक्कोतरा, चोदां तबकां पार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेख मैं सोहणा हल्ल वाहना आं। नाले तेरा गाण गाना आं। सूटा खिच के ख़ुशी मनाना आं। सारयां नूं आख सुणाना आं। तुहानूं जे चंगा नहीं लग्गदा, मेरा मालक विष्नूं भगवाना आं। जेहड़ा रातीं सुत्तयां मेरे कोल भज्जदा, कर गल्लां दिल बहिलाना आं । जे लभ्भां फेर नहीं लभ्भदा, चारों कुण्ट वेख वखाना आं। जे सवां नेड़े नेड़े हो के भज्जदा, सोहणा दर्शन पाना आं। मैंनूं यकीन आ एह मेरा संग नहीं छड्डदा, मैं एसे दा अख्वाना आं। एहदे हुंदयां कौण मैनूं हुक्के तों डक्कदा, मैं मंगी मंग एह देवणहार देवे दाना आं। वेखो मेरे कन्नी हस्सदा, सब तों चंगा नज़री आना आं। जिस वेले मेरे सिर उते हथ्थ रखदा, मेरा दु:ख दलिद्दर घट जाना आं। मैं अग्गे नालों चंगा लग्गदा, मेरे अन्दर मिल्या मेरा सुल्ताना आं। मैं हुण ओथे जा के वसदा, जिथ्थे सच्चा मेरा निशाना आं। एह इक गल्ल मैं एसे कल्ले नूं दस्सदा, जो कमल्यां रमलयां गले लगाना आं । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब दयाल होए मेहरवाना आं। हल वाह जोतरा लाया, आपणी सेव कमाईआ। परैण नाल जुत्ती रिहा खड़काया, विच्चों मिटी बाहर कढ्ढाईआ। सिर उते साफ़ा ठीक कराया, विंगे टेडे पेच लगाईआ। · इक
गल्ल तैनूं दस्सा चंगू, मैं हल वाहुन्दे गल कमीज़ कदे ना पाईआ। एह मंग तैथों मंगूं, दोए जोड़ अर्ज़ सुणाईआ। मैं सुणया तूं वड्डा दयालू दीना बंधू, बंदश दएं कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। ला जोतरा आया वेहड़े, आपणी ख़ुशी जणाइंदा। अग्गे हाली हो गए बथेरे, मेरे वरगा नज़र कोए ना आइंदा। मैं वेख पैली वौहण गिझा घेरे, घेरे हिस्सा वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस वेले लावां उलटे फेरे, उच्चा नीवां थाँ इक्को जिहा
❋
❋
कराइंदा। हुण आया तेरे डेरे, की तैनूं चंगा भाइंदा। अग्गे वेख के हो नेड़े, निगह निगह नाल मिलाइंदा। मेरे वरगे तैनूं किथों लभ्भणे चेरे, जो ख़ुशीआं नाल तेरे घर हल वाहवण आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मैं सुणया तेरे सिर उते ताज, कल्गी नाल सुहाईआ। तैनूं सारे कहिण गुरू महाराज, चरणां सीस निवाईआ। मैं कहां एह ग़रीब निवाज़, मुफ़लसां गोद बहाईआ। नथाव्याँ मारे आवाज़, आपणे घर बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। प्रभ तैनूं कहिण गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर अख्वाईआ। सारे समझण सागर सिन्धा, बेअन्त धार वहाईआ। सिफ्तां कर कर आखण चंगा, रसना जिह्वा सर्ब वड्याईआ। मैं तद आखूं जे मेरे वांग नंगा कर के रखें पिण्डा, सिर आपणे ताज टिकाईआ। मैं ओस वेले फड़ के आउँ डण्डा, आपणे हथ्थ उठाईआ। वेख वीहवें साल वाल्या गभरूआ कदी मैं वी हुन्दा सां मुंडा, जोबन रंग वखाईआ। मैं खंघूर के बहिंदा सां उपर मुढ्ढां, टेडी धार रखाईआ। ऊँह ऐंवें जांदयां नूं मारदा सां ठुडा, धक्कयां नाल हिलाईआ। बुढ्ढे बुढ्ढे कहिण एह चौधरी बड़ा गुंडा, धक्का करे वाहो दाहीआ । ओस वेले मैं इक वेरां किहा जे मैं गोबिन्द नाल हुन्दा, सब दे सिर कचरयां वांग भंनाईआ। वांग शेर मार के वड्डी सारी चुंगा, किले कोट पार कराईआ। मैनूं ख़ुशी नाल थापी देंदा, प्रेम नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। जे गलों रात नूं लाहवें झग्गा, चंगी तरह जणाईआ। मैं फेर आखूं मेरे आखे लग्गा, मेरा संग निभाईआ। मैनूं वेख के आउ मज़ा, वड्डी ख़ुशी रखाईआ। नाले पुच्छूं किसे गुरमुख नाल ना करीं दग़ा, धोखेबाज़ ना रूप वटाईआ। मैं केहड़ा सी तेरी चरणी लग्गा, किस बिध मैनूं ल्या तराईआ। मैं ते उत्तों उत्तों लाउँदा सां अज पजा, जगत बोल सुणाईआ। मैनूं चेता आया जिस वेले तेरे कोल बैठा मंजा, तूं हौली जिही मेरी छाती उते उंगली लाईआ। मैनूं ऐं लग्गा, जिवें मेरा दु:ख रिहा गंवाईआ। मैं किसे नूं ना दस्सां, अन्दरे अन्दर ख़ुशी मनाईआ। ताहीं कैहन्दा सां फेर लैण आवेंगा अच्छा, मैं त्यार हो के तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नंगा पिण्डा लवीं कढ्ढ, वस्त्र तन ना कोए रखाईआ। मैं वेखूं तेरे हड्ड, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । एह धड़ मैं पिच्छे आया छड्ड, तेरी भेंट चढ़ाईआ। एस नालों कर के मैनूं अड्ड, वखरे घर बहाईआ। मैं इक्को वार लोकमात हरिसंगत विच तेरे रूप दा दर्शन कर के रज्ज, मुड़ के फेर मात ना आईआ। चुप्प कर के सचखण्ड दवारे जावां सज, सोहणी सेज विछाईआ। पुत्रां नालों हो के अलग, तेरा हल चलाईआ। पिच्छे रह गया तेरा जग्ग, उह वी तेरी झोली पाईआ। तेरे बच्चे तू ही पत लैणी रख, सौपणा तैनूं दित्ते कराईआ। आ वेख मैं सब तों हो के वक्ख,
❋
❋
वक्खरा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। तेरी आसा पूरी ज़रूर करावांगा । हो के हाज़र हज़ूर, आपणा खेल वखावांगा। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दर दरवाज़ा इक सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमावांगा। सच दस्स नंगा पिण्डा, किथे वखावेंगा। तत्ता ठंडा रंग ना कोए जणावेंगा। बण सूरा सरबँगा, साची सेव कमावेंगा। मैं मंगां एहो मंगा, मेरी आसा पूर वखावेंगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की मेरे उते तरस कमावेंगा। हां, ज़रूर तरस कमावांगा। पिछला लेख समझावांगा। धुर दा भेत खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सोहणी बणत बणावांगा। पिछली खेल दस्से सईया, भेव अभेद खुल्हाईआ। करे खेल वड्ड रमईया, रहमत आप कमाईआ। जिस वेले कुकड़ तेरा सौदा कर के ठठयार नूं साई दा फड़ाया रुपय्या, सो साई देण वाला सिँघ दीदार नज़री आईआ। पिछला खाता फोल के वहीआ, सब कुछ रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। तेरे वचोले घर जावांगा। सौदा होण दा लेखा मुकावांगा। ओसे दे कोलों सौदा लै के तेरे रिधे पक्के विच पावांगा। एहो प्रभ दे भेव गुझे, हरिसंगत सर्ब समझावांगा। जन भगतां लेखे कदे ना मुक्के, सद आपणा संग रखावांगा। दयाल हो के सतिगुर तुठे, दीनन गले लगावांगा। मेहरवान हो के गोदी चुक्के, आपणी गोद सुहावांगा। नंगे पिण्डे बहि के ओथे बुक्के, सोहणी खेल वखावांगा। जे कोई मूर्ख अग्गे हो के पुच्छे ओनूं दस्से, मैं एन्हां दी सेव कमावांगा। ख़ुशीआं नाल प्रभू हस्से, हस्ती आपणी विच रलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। सच दस्स साई देण वाला कौण, किस बिध बणत बणाईआ। सौदा मुकौण वाला कौण, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। कीमत पौण वाला कौण, बाकी कवण हिसाब रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च सच दे समझाईआ। साई देण वाला मुस्लिम साईं, मोटे मणकयां माला पाईआ। सहिज सुभाओ ओथे गया आई, आपणा फेरा पाईआ। पुरख अकाल बणत बणाई, नानक निरगुण धार चलाईआ। बण वचोला उस किहा भाई, सौदा लओ मुकाईआ। इस ने भेंट चढ़ना चंगी थाईं, ज़ब्हा करे ना कोए कसाईआ। क्यों लालो रोटी नानक बणाई, ख़ुशीआं नाल खवाईआ। अल्ला मीआं इस दा ज़ामन होए सहाई, लेखा लेखे पाईआ। ओस वेले कुकड़ अन्दरों किहा वाह मेरे भाई, मेरे नाल मर्ज़ी लई रलाईआ। तेरी मेरी ना होवे जुदाई, अल्ला मीआं आपे मेल मिलाईआ। उस दे लहिणे पिच्छे सारी खेल वखाई, आपणा भेव चुकाईआ। तेरी रात तेरे हिस्से रखाई, आपणा हिस्सा ना कोए वंडाईआ। अज्ज दोहां दा लहिणा देवे चुकाई, देणा झोली पाईआ। नंगे
❋
❋
पिण्डे बहि के दए वधाई, वाह वा ख़ुशी मनाईआ। वीह माघ एसे कारण पहलों लिख्त कराई, गुजरात दित्ता समझाईआ । लाल चन्द आउणा चाईं चाईं, पिछला मेला रिहा मिलाईआ। करया खेल बेपरवाही, बेपरवाह बेअन्त आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा पिछला दान, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
२४ माघ २०२० बिक्रमी दीदार सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
तारा सिँघ दे कपड़े उतरवा के लिख्त कराई
पंडत परोहत मंग दान, देवणहारा जजमान नज़री आईआ। सदा सदा सद करदा रहे पुन्न महान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। भुख्यां नंगयां पर्दा कज्जे आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोझयां कमल्यां दे ज्ञान, करे सच पढ़ाईआ। भुले भटके वेख बाल अञ्याण, सुरती शब्द जगाईआ। कूड़ कुड़यारा छुडाए पीण खाण, अमृत रस मुख चुआईआ। तीर निराला मारे बाण, अणयाला हथ्थ उठाईआ। लेखा वेख लालो तरखाण, तरह तरह समझाईआ। नानक पिच्छों दवारा मंगया आण, आपणी अलख जगाईआ। मैं साईं दा सज्जण मुसलमान, अरबी बात सुणाईआ। मैं खाणा इक पकवान, सच्ची आस तकाईआ। अग्गों बोल किहा तरखाण, सुण मेरे सच्चे भाईआ। औह वेख साईं बैठा विच मैदान, सोहणी सफ़ा विछाईआ। तूं वी मिल उस दे नाल, दोहां खाणा दयां वरताईआ। पहलों इक मसला दस्सो मजीद कुरान, पैग़ाम धुरदरगाहीआ। सच महिबूब किथे मिले आण, कवण महिराब सुहाईआ। ओस वेले किहा मैं मंगता मंगण वाला दरबान, दरवेश रूप वटाईआ। नंगा पिण्डा तन काया माटी वखाए खाल, हड्डी चमड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जे दयाल होइआं धुर दे लाल, लाल दुशाला मेरे उपर पाईआ। कुकड़ ओसे वेले दिती बांग, उच्ची कूक सुणाईआ। पहलों मेरी पत्त लैणी राख, सिर मेरे ओढण इक टिकाईआ। नानक किहा लालो एन्हां दोहां दे दे दात, ढाई गज़ दुपट्टा हथ्थ फड़ाईआ। ओस वेले किहा वाह जजमान, नंगा हो के भज्जा वाहो दाहीआ। लालो किहा दस्स अहिवाल, कवण दवारे डेरा बैठा जमाईआ। नानक किहा छड्ड एह बाल अञ्याण, समझ कोए ना राईआ। एहदा लेखा अग्गे रखावां तेरे नाल, साचा मेल मिलाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, पुरख अकाल होए सहाईआ। कुकड़ उते पा के लाल दुशाल, पहलों एहदा लेखा देणा मुकाईआ। फेर ढाई गज़ एहदे लई करना त्यार, सोहणी बणत बणाईआ। अग्गों साईं उठ कीती पुकार, रहमत कर गोसाईंआ। एह मेरा मुस्लिम भाई यार, सच्चा
❋
❋
मेली नज़री आईआ। अग्गों मिल्या इक जवाब, धुर दी धार समझाईआ। कलयुग अन्तिम दोहां पूरा करे ख्वाब, सुफने रैण विहाईआ। एह मांगत तूं भिखक दोहां देवे दात, झोली सच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे नंगे धड़, आया घर साईं चल, सच सिँघासण बैठा मल्ल, अछल छल आपणा खेल समझाईआ।
ढाई गज़ दुपट्टा दस्से सच्च, सर्ब रिहा समझाईआ। पहलों प्रभ ने बद्धा लक्क, आपणे अंग लगाईआ। फेर बदन ल्या ढक, ओढण रूप वटाईआ। मैनूं दे वड्याई पंज हथ्थ, लम्मा दित्ता वधाईआ। साढे सत्तां फ़ुट्टां अन्दर रख, सोहणी ख़ुशी जणाईआ। नाएं सिफ़रे कर इकट्ठ, नब्बे इंचां वंड वंडाईआ। कर खेल पुरख समरथ, मेरी सोहणी सेव लगाईआ । पड़दे अन्दर ढक, आपणे घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ । ढाई गज़ कहे मैं पिच्छे रिहा डरदा, भय विच समाईआ। कलयुग अन्तिम खेल वेख नर हरि दा, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। जो मेरे प्रेम प्यार पिच्छे तन उत्तों लाहवें पड़दा, धुर दी दया कमाईआ। बण दरवेश साडा बरदा, आपणा फेरा पाईआ । हौली हौली खेल करदा, करनी नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । ढाई गज़ दुपट्टा कहे बोल, धुर दा राग सुणाईआ। पुरख अबिनाशी गंढ्ढ मेरी दिती खोल्ह, आपणा हथ्थ लगाईआ। मैं वेखां डावां डोल, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। हुण वसां कीहदे कोल, सज्जण कवण बणाईआ। भेव ना आवे उपर धौल, धरनी राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दुपट्टे किहा मेरा ठाकर मेहरवान, मेरे उपर दया कमाईआ। आपणे दर कर परवान, फेर भगतां भेंट चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी लेखा चुक्के आण, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । दुपट्टा कहे मैं रंग रंगीला, लालन रूप वटाईआ। आदि जुगादी छैल छबीला, सोहणा रूप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी इकट्ठा करां कबीला, जन भगतां वेख वखाईआ। बिन पुरख अकाल मेरा बणे ना कोए वसीला, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। दरगाह दिसे ना कोए वकीला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए वखाईआ। दुपट्टा कहे मैं करदा रिहा फ़रयाद, हौली हौली आवाज़ लगाईआ। कवण वेले रखे लाज, मेहरवान दया कमाईआ। सच कहे पुरख अबिनाश, इक्को वार दित्ता समझाईआ। तेरा कम्म सच्चा ख़ास, सोहणी सेवा लाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी आस, सो
❋
❋
पूरी दए कराईआ। जन भगतां तेरा साथ, सगला संग निभाईआ। दया करे पुरख समराथ, मेहरवान सहाईआ । कलयुग अन्त तैनूं रख के भगतां उते लाश, लच्छम देवे माण गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी वंड वंडाईआ। दुपट्टा कहे मैं रखी उडीक, नेत्र ध्यान लगाईआ। कवण वेला आए तारीख़, प्रभ तरीका दए समझाईआ । मेरी भगतां नाल लग्गे प्रीत, धुर दा जोड़ बणाईआ। मैं रल के गावां गीत, सोहँ ढोला चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी बणत दए बणाईआ। बणत बणावणहारा, हरि सच्चा इक अख्वाइंदा। आदि जुगादी गुर अवतारा, नर नरायण वेस वटाइंदा। लेखा जाण धुर दरबारा, लोकमात खोज खुजाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकारा, सच्चा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। दुपट्टा कहे मैं दित्ता साथ, धुर दा संग रखाईआ। जन भगतां नाल सड़ के होया ख़ाक, आपणा आप मिटाईआ, किरपा करी पुरख अबिनाश, अबिनाशी साची धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। मिले वड्याई लालो घर, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। मेरा चुक्कया पिछला डर, अग्गे ख़ुशी इक्को नज़री आईआ। जन भगतां पल्लू ल्या फड़, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। छाती उते बैठा चढ़, आपणा ज़ोर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी करता कार कमाईआ। दुपट्टा कहे मैं वसया नाल, साचा संग रखाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख भाल, नाता जोड़ जुड़ाईआ। उह वेख प्रभ दे लाल, मैं आपणा लाल रंग नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों प्रभ ने बदली चाल, निराली चाल आप रखाईआ। जन भगतां पुच्छे हाल, दर दर घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दुपट्टा कहे मैं ढाई गज़, हरि मिणती नाम कराईआ, जन भगतां उते रिहा सज, सोहणी मिली वड्याई, अग्गे पिच्छे पड़दा कज्ज, आपणी सेव कमाईआ। सिड़्ही उते नाल सज, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती इक वड्याईआ। सच वड्याई दस्से निरँकार, हरि सच्चा सच जणाइंदा। सतिजुग साची चले धार, सति पुरख निरँजण आप समझाइंदा। जन भगतां दिसे इक निशान, निशाना इक्को इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। दुपट्टा कहे मैं गया सड़, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। अगला पिछला चुक्कया डर, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं दूर नेड़े वेख्या खड़, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। भगत भगवान ढोला रहे पढ़, सोहँ राग अलाईआ। मैं अग्गे हो के वेख्या दर, दर दरवाज़े अन्दर ध्यान लगाईआ। ओथे वसे नरायण नर, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। दीपक जोत रिहा बल, नूरो नूर रुशनाईआ।
❋
❋
सोहणा सुचज्जा दिसे महल्ल, अटल मनार वड्याईआ। ताब बेआब ना सक्या झल्ल, प्रभ झलक इक वखाईआ । मेरा थर थर अन्दर गया हल्ल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मेरा साह ना पवे खल, हौके दे दे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत कहे ओ दुपट्टे यार, उठ वेख ध्यान लगाईआ । आ वखावां तैनूं घर बार, जिस गृह बहि के ख़ुशी मनाईआ। तेरे वरगे कोटन कोटि लाल रंग रहे नखार, आपणा जोबन रूप वखाईआ। वेख एन्हां नाल करे ना प्रभू प्यार, अक्ख नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ। तेरे उते हो दयाल, साडे नाल तेरा संग निभाईआ। दुपट्टा कहे एह वड्याई पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भगत कहे असीं एसे दे लाल, जो लाल रंग तेरा नाल मिलाईआ। दुपट्टा कहे मैं एसे दी करदा रिहा भाल, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जन भगत कहे एह खेल करे कमाल, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। दुपट्टा कहे मैं लालो बणाया दलाल, वचोला विचे विच इक रखाईआ। जिस दा प्रभू कदी ना मोड़े सवाल, नांह कर ना कदे सुणाईआ। ओन मैनूं सिख्या दिती सिखाल, पट्टी सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। मैं पट्टी पढ़ी लालो धार, सोहणी बणत नज़री आईआ। ओस किहा प्रभ नाल कर प्यार, प्रेम प्रीती इक लगाईआ। फिर कोई कम्म नहीं दुष्वार, औखी घाटी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। दुपट्टा कहे मैं सेवा करी, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ । पिछला वेखो वेला वक्त घड़ी, घरीं गया समझाईआ। लाल ओढण गोबिन्द शब्दी रूप मंगया चमकौर गढ़ी, इक ध्यान लगाईआ। मेरे बच्चयां दी किसे नज़र ना आवे मढ़ी, बालण हड्डीआं ना कोए बणाईआ। दस्सी गल्ल धुर दी खरी, ख़ालश रिहा जणाईआ। जिन्हां दा राखा आप हरी, हरि दवारे सोभा पाईआ । उह बन्न्हे आपणी लड़ी, तन्द तन्द नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । गोबिन्द किहा सोहणा रंग लाल, जो धरती ख़ून नाल रही चमकाईआ। सोहणा लग्गे जमाल, नूरी जोत रुशनाईआ। दो नीहां हेठां आए बाल, उते रुमाल ना कोए टिकाईआ। दो घालण आपणी घाल, भेंटा तलवार कराईआ। एन्हां उते उह देवां लाल रुमाल, जिस रुमाल नाल जुझार अजीत मुख पूंझ आपणी जेब टिकाईआ। ओस वेले अजीत सिँघ किहा नाल प्यार, साहिब सतिगुर दे समझाईआ। एह की कीती कार, साडे नाल प्यार वधाईआ। गोबिन्द किहा नहीं एह लेखा दस्सूं जुझार, फड़ बांहों आप उठाईआ। तेरे पिच्छे कर त्यार, दोहां मेल मिलाईआ। अगला सच सच्च विहार, बिवहारी रूप वटाईआ । एह बच्चू बच्चयो बचया इक रुमाल, जो पुरी अनन्द विच्चों आपणे नाल लै के आईआ। बाकी सब कुछ सरसे सुट्टया धन माल, ख़ाली
❋
❋
हथ्थ वखाईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल होवे दयाल, मेरा संग निभाईआ। ओस वेले मैं होवां कृपाल, गुरमुखां नाल रलाईआ। ढाई सौ साल पिच्छों वध के वध के वध के ढाई गज़ लम्बा हो जाए जाल, आपणा रूप वखाईआ । ओस वेले फेर तुहाढ्ढे नाल रलावां आपणे लाल, बच्चे बच्चयां नाल मिलाईआ। जा के पुछां मुरीदां हाल, मुर्शद रूप वटाईआ । जन्म कर्म दा जंजाल, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। साची दात रखां संभाल, आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। अजीत किहा सुण मेरे सतिगुर, प्यार साडे नाल रखाईआ। किन्ने सिख तेरे वेंहदयां वेंहदयां गए तुर, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। गोबिन्द किहा बच्चयो वेख्यो तुसीं ना आयो मुड़, हथ्थ सिर सिर हथ्थ उते टिकाईआ। मैनूं बच्चयां दी नहीं थुड़, कोटन पुत्तर लवां प्रगटाईआ। तुसां जाणा चढ़ के घोड़, आपणी वाग भवाईआ। तुहाढ्ढी पुरख अकाल हथ्थ डोर, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जुझार किहा पिता जी एह रुमाल जेहड़ा तेरे कोल, एह मैनूं दे जिस वेले आवे पसीना आपणा मुख साफ़ कराईआ। गोबिन्द किहा एह वस्त अनमोल, इकलोते हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। एह मैं रखणा कोल, ढय्या आपणे विच छुपाईआ। प्रगट हो के इस नूं लवां कोल, लम्बा कर वखाईआ। पुरख अकाल जिस वेले आवे उपर धौल, उस दे कमर दयां बंधाईआ। उह आपणी हथ्थीं गंढ्ढ लवे खोल्ह, मेरे उते टिकाईआ । मैं अग्गों कहवां बोल, मैं तेरी अमानत तेरी भेंट चढ़ाईआ। समरथ पुरख कहे अडोल, वाह वा गोबिन्द तेरी वड वड्याईआ । मैं भगतां नाल बड़ा करां चोल्ह, सोहणा प्रेम वखाईआ। प्रीती अन्दर आपणा आप घोली घोल, पंज तत काया भेंट चढ़ाईआ । फेर तेरे विच वसया अडोल, सहिजे सहिजे कदम टिकाईआ। बण वणजारा हट्ट दित्ता खोल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे एस रुमाल दा मुल, दो जहान सके ना कोए चुकाईआ। इस ने वड्याई देणी भगतां कुल्ल, गुरमुखां करे रुशनाईआ। इस दे उते हरिसंगत बरखणे फुल्ल, सोहणी छहबर लाईआ। इस विच गुरमुख दे हस्सणे बुल्ह, जिन्हां नाल तेरा मेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रुमाल कहे मेरा बणे रुमाला, रावी कन्ढ्ढे मिले वड्याईआ। गुर अर्जन लिख के गया कमाला, सोहणा लेख समझाईआ। नहावण लग्गयां ढाई गज़ मंगया इक दुशाला, ओढण उपर टिकाईआ। कर ध्यान श्री भगवाना, इक आवाज़ लगाईआ। तेरा खेल दो जहानां, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा ओढण आपणे लेखे लाईआ। पुरख अकाल किहा गज़ ढाई, लाल रंग नज़री आईआ। अर्जन नाल होई कुड़माई, सोहणी बणत बणाईआ। पुरख अकाल दए वधाई, दर ठांडे मंग मंगाईआ। इस दा लेखा दए चुकाई, कलयुग आवे बेपरवाहीआ।
❋
❋
जन भगतां उते दए टिकाई, सोहणी सेव कमाईआ। जो जोतों विछड़े अन्त जोती लए मिलाई, गुर अर्जन तेरी धार नाल रखाईआ। पहलों रावी कन्ढ्ढे तैनूं लए मंगाई, नाल भठियाला जोड़ जुड़ाईआ। फेर हरि गोबिन्द आसा पूर कराई, आर पार हरिसंगत डेरा लाईआ। फेर चल के आए वाहो दाही, नानक विछड़े लए मिलाईआ। फिर वी चले आपणी रज़ाईं, राज़ आपणे विच छुपाईआ। जो पिछले साल लेखा दस्स के गया माही, मेहरवान दए वड्याईआ। सो पूरब पूरा रिहा कराई, परम पुरख भेव चुकाईआ। ढाई गज़ दए दुहाई, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ओ रुमाल वाले पकड़ी बाहीं, गढ़ी चमकौर याद कराईआ। सिर दे के ठंडी छाईं, सोहणी रुत्त सुहाईआ। गुरमुख सेज उते मैनूं दित्ता विछाई, हरिसंगत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। रुमाल कहे जिस उपर आए लाल पड़दा, गोबिन्द पालकी दए बणाईआ। बेशक जीवां दिसे तन माटी ख़ाक सड़दा, गुरमुख घर साचे जावे चाईं चाईंआ। महल अटल मनारे वड़दा, सोहणा बंक सुहाईआ। वेखे खेल पिर हरि दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। लाल रंग कहे मैं मंगी मंग इक, इक अग्गे कर अरज़ोईआ । गोबिन्द लेखा दे लिख, लिख्या ना कोए मिटाईआ। जेहड़ा तेरा सच्चा सुचा पूरा होवे गुरसिख, उस उते मैनूं पाईआ। मैं उत्तों वेखां उहदा मुख, आपणा ध्यान लगाईआ। जिस वेले गुरसिख काहनी लैण चुक्क, मैं ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। उठ भरावा तेरा पैंडा पिछला गया मुक्क, अग्गे चल्लीए चाईं चाईंआ। औह वेख जिस नूं कैहन्दे गुजरी सुत, शब्दी धार समाईआ । जिस दे अन्दरों पुरख अकाल पए उठ, आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां रिहा पुच्छ, हौली हौली कोल बहाईआ। दस्सो तुहानूं कोई है दुःख, दुखियां दर्द वंडाईआ। एन्हां पिच्छे वार सब कुछ, आपा भेंट चढ़ाईआ। एसे कर के बदलया रुख़, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। मेरा दाणा पाणी गया मुक, गुरसिखो तुहाढ्ढे भण्डारे मिले वड्याईआ। घर घर पकदे रहिण रोट, लालो वांग सारे दए तराईआ। किसे विच रहिण ना देवे खोट, खोट्टयां खरे बणाईआ। वंड पाए ना कोई वरन गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। वड्डा छोटा ना कोई सोच, नीच ऊँच ना कोए वखाईआ। हर घट रख के आपणी जोत, जोती जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। रुमाल कहे मैं गया वध, वाधा गुरमुखां घर नज़री आईआ। जिन्हां पुरख अकाल ल्या सद्द, गोबिन्द ओट तकाईआ। मैं वी ओन्हां नाल आया भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं सेवा करां पड़दा देवां कज्ज, अंग लाग ख़ुशी मनाईआ। हुण मेरा नहीं वस, प्रभ धुर फ़रमाण दित्ता समझाईआ। तेरा भगतां नाल साथ, अगला राह वखाईआ। नंगा धड़ंगा चंगा लग्गे पुरख अबिनाश, क्यों एह भुक्ख्यां नंगयां रिहा सताईआ।
❋
❋
जे एनूं दु:ख लगे ख़ास, फिर आपे दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। लाल दुपट्टा कहे भगतो तक्को नाल अक्ख, मैं सब नूं दयां समझाईआ। तुहाढ्ढे नालों कर के वक्ख, तुहाढ्ढा भाई दरगाह दित्ता बहाईआ। प्रभ ने दित्ता पिछला हक़, वस्त आप वरताईआ। उह बैठा ओथे डट, आपणा आसण लाईआ। नाले कहे मैं वड्डा जट्ट, ज़ोर बल वधाईआ। मैं वेख्या पुरख समरथ, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। मैं बोल के किहा हस्स, इक आवाज़ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। दुपट्टा कहे मेरी सेवा अपार, साहिब सतिगुर आप लगाईआ। जिस दे उते मैनूं गुरमुख देण डाल, सोहणी वंड वंडाईआ। मैं ज़रूर सच दवारे लै के जावां नाल, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। क्यों गोबिन्द ख़ाली हथ्थ ना रखे बिन कदे रुमाल, रुमाल नाल गुरमुखां मुख साफ़ कराईआ। उह ना जाणे शाह कंगाल, वड्डे छोटे ना कोए वड्याईआ । मैं हौली हौली उहदी गोदी देणे सवाल, लै के जावां चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख कहे बेशक दुपट्टे मैनूं लै के आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं वेंहदा सां जदों लालो भेंट चढ़ाया, मग्घर महीना याद कराईआ। ओस वेले मेरे अन्दर फुरना फुरया एह की स्वांग रचाया, समझ कोए ना आईआ। मैनूं किसे हौली जिही आख सुणाया, एह तेरे लई बणत बणाईआ। पहलों तैनूं एहदे नाल रलाया, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ । क्यों पुरख अबिनाशी फेरा पाया, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। मैं किहा नंगा बैठा जट्ट नज़री आया, जट्टां वरगा मेरा भाईआ। असां पुराणा कपड़ा तन हंढ्ढाया, एह ज़ेवर ज़री सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुरसिख कहे तेरी वेखी कार, करते वड वड्याईआ। दर आ तेरे दरबार, वज्जी इक वधाईआ । मैं तेरे नाल कीता इकरार, इक्को बचन सुणाईआ। मैनूं नंगा पिण्डा दे वखाल, मेरे वरगा हो के नज़री आईआ। फेर मन्नां तूं कंगालां विच कंगाल, शहिनशाहां विच्चों शहिनशाह नज़री आईआ। नाले वेखां तेरा रुमाल, जिस नाल बच्चयां मुख साफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। तूं वेखीं लाह के कुड़ता, वांग ग़रीबां ठंड तैनूं सताईआ। तूं पाले नाल होवें मुर्दा, तैनूं समझ जावे आईआ। फेर तूं वी कहें मैनूं ढेला दे गुड़ दा, खा के ख़ुशी मनाईआ। मैं वी वेखां फिरदा तुरदा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जे मंगें गुड़ दा ढेला, मैं बैठां मुख भवाईआ। जे बांह फड़ के पुच्छें मैं कहां अज्जे नहीं वेहला, मेरी चिलम सूत ना आईआ। जे खहिड़े पएं ते आखां साडे अन्दरों जा के लै ला, जिन्हां मर्ज़ी खाणा खाईआ। मैं कोई नहीं लैणा पैसा धेला, मुफ्त रिहा वंडाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ । वेख मेरा कुड़ता लथ्था, तन चीर नज़र कोए ना आईआ। आपणी तक्क सच्ची अक्खा, अक्ख नैण खुल्हाईआ। भाग लग्गा कुल्ली कक्खां, तेरे वचोले देवां वड्याईआ। मरदे मरदे मरदे नूं एनूं रखां, लेखा आपणे नाल जुड़ाईआ। साईं गल्ल साची दस्सां, साहिब हो समझाईआ। मंगण वाला नाल फटा, तीर निशाना लाईआ। जिस दे सिर उते ओदों चप्पा चप्पा पटयां वरगीआं जटां, मुस्लिम रूप वटाईआ। डूमां घर जामा दस्सां, आवे वाहो दाहीआ। जजमानां कोलों जा के मंगां, खाणा पीणा देण खवाईआ। ओन्हां घरों मिले चंगा, क्यों, नानक बैठा आईआ। हथ्थ विच फड़ के लम्मां डण्डा, औदा जांदा कूकर रिहा हटाईआ। ओन्हां कूकरां अग्गों ओहनूं मिल्या संढा, जेहड़ा खौरू रिहा वखाईआ। जिस वेले डूम चुक्कया डण्डा, उह अग्गों होर नेड़े आईआ। मरासी वड़ गया थल्ले मंजा, जिस उते नानक आसण लाईआ। किहा, मैं अपराधी गंदा, सार कोए ना पाईआ। नानक किहा तूं किसे वेले चन्द चमकें तारा चन्दा, तेरी तार करतार नाल मिलाईआ। फेर सुण के साईं किहा मैं वी ओसे दा बंदा, बंदगी विच ध्यान लगाईआ। नानक किहा आओ दोहां दीआं पावां गंढ्ढां, मेरा पुरख अकाल लए खुल्हाईआ। जिस वेले तुहाढ्ढीआं नंगीआं होवण लग्गण कंडां, ओस वेले इक वार तुहाढ्ढे उते पड़दा पाईआ। चरण प्रीती दे के ठंडा, सोहणी रुत्त सुहाईआ। इस तों होर सतिगुर केहड़ा लभ्भणा चंगा, जो जुग जन्म विछड़े रिहा मिलाईआ। उधरों लालो वंडदा आया वंडा, आपणे हथ्थ पकवान उठाईआ। लओ डूमो बन्न्ह लओ आपणीआं गंढ्ढां, घर लै के जाओ चाईं चाईंआ । एथे कोई ना रहे भुक्खा नंगा, भुख्यां भुक्ख मिटाईआ। ओस वेले डूम दे सिर चों निक्का जिहा डिगा कंघा, जिस दे नाल पट्टे वाह साफ़ कराईआ। लालो किहा एह वी होया चंगा, आपणे सिर दी मैल गया धवाईआ। क्यों, सतिगुर नानक चरण रखे उपर मंजा, मंजे हेठां एहदा सिर नज़री आईआ। एह पार हो जाए बिन बंदगीउँ बंदा, प्रभ बदला दए चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। वेखो लेखा सर्ब परिवार, हरि करता आप बणाईआ। जुग जन्म दे विछड़े यार, कट्ठे रिहा कराईआ। लहिणा देणा दे उधार, कर्ज़ा रिहा मुकाईआ। साची सिख्या सर्ब सिखाल, इक्को करे पढ़ाईआ। मन्नो पुरख पुरख अकाल, दीन दयाल अख्वाईआ। जिस दे गोबिन्द वसे नाल, साचा संग निभाईआ। जन भगतां लए उठाल, आपणी उंगली लाईआ। उते दे के लाल रुमाल, सोहणा दुशाला दए सुहाईआ। सचखण्ड बहाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ । गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत इक्को जेहे होए शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को माण दवाईआ। वढ्ढयां छोटयाँ ग़रीबां अमीरां सांझा लंगर दित्ता खवाल, घर घर ख़ुशी मनाईआ। एहो जिहा फेर नहीं आउणा स्वाद, कोटन कोटि जन्म भरमे जगत
❋
❋
लोकाईआ। सतिगुर मिले ना कदे दयाल, दयालता अनमुल्ली ना कदे वरताईआ। गुरमुख लभ्भ के आपणे लाल, कक्खां कुल्ली सोभा पाईआ। जे तेरां माघ घर छड्ड के ना जांदा दीदार, दीदार दा लेखा लोकमात रहिण ना पाईआ। सारे कहिण पिच्छे माता होई बीमार, उस नूं वेखण जाईआ। नहीं, भगतां दा प्यार, गुरमुखां रिहा बचाईआ । कर के उलटी कार, आपणा वक्त लँघाईआ। दु:ख आपणी झोली डार, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। एहो खेल सच्चे करतार, मेहरवान होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुरमुख सिँघ नाल लै के गया नट्ठ, भज्जया वाहो दाहीआ। जे गुरमुख एथे रहिंदा फिर वी वड्डी लग्गणी सी सट्ट, दु:ख नालों दु:ख दित्ता वंडाईआ। एहो खेल कर के झट्ट पट्ट, हेरा फेरी विच रखाईआ। बहाने नाल गुरमुख रख, निशाने नाल तराईआ। हुण ब्रह्मण मले हथ्थ, मेरा वेला आईआ। नाले रोवे नाले पए हस्स, हस्सदयां विच्चों रोण नज़री आईआ। मंगदयां मंगदयां कदी ते पावे वथ, मेहरवान मेरा गोसाईंआ। लालो तेरे पिच्छे सारे लए रख, रक्षया कर के थाईं थाईंआ। हरिसंगत दूजी वार करा इकट्ठ, दूजा जन्म जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख समरथ, साची कार कमाईआ। आपणे कर के ख़ाली हथ्थ, नंगा हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेख्यां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।