२७ माघ २०२० बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
बच्चयो सदा रहे तुहाडा घेरा, घेरे अन्दर साहिब सोभा पाइंदा। दो जहानां छड्डया डेरा, डेरयां विच्चों डेरा गुरमुख नज़री आइंदा। सब दा कट्ठा बन्ने बेड़ा, जगत वहिण ना कोई रुढ़ाइंदा। अजे अग्गे लेखा बथेरा, हौली हौली वरताइंदा । पहली चेत दा आए सवेरा, सोहणा वक्त सुहाइंदा। मेहरवान करे आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाइंदा। जन्म जन्म चुका झेड़ा, झगड़ा अवर गवाइंदा। दरस दिखाए हो के नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जिस राह नूं तक्के चिट्टा घोड़ा वछेरा, आपणा नैण उठाइंदा। ओस वेले फेर सोहणा लग्गे घेरा, चारों कुण्ट गुरमुख गुरमुख गुरमुख नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। घेरे वाल्यो रहो ख़बरदार, धुर दी ख़बर सुणाईआ । पंजां अजे होर उधार, देणा बाकी नज़री आईआ। पहली चेत किरपा करे निरँकार, निरवैर होए सहाईआ। चिटे वस्त्र कर त्यार, पंजां देवे पहनाईआ। इक इक नाल रखे रुमाल, सोहणी भेंट चढ़ाईआ। पंजां बहा के खवाए इक्को थाल, ब्राह्मण कोलों अग्गे रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । वस्त्र पावे सोहणे चिट्टे रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। ओस वेले जल लै के आई माई गंग, जमना सुरस्ती नाल रलाईआ। गोदावरी आ के गावे छन्द, सोहणा राग अल्हाईआ। रविदास फेर मंगे इक मंग, पिछली याद कराईआ। ओधरो अजीत जुझार आ जाण करदे जंग, आपणा संग वखाईआ। एधरो रो पए गढ़ी चमकौर कंध, नैणां नीर वहाईआ। एह उह दिसदे पंज, जिन्हां गोबिन्द दिती वड्याईआ। अग्गे दस्सणा करना बंद, लेखा फेर देवे समझाईआ। हुण ख़ुशीआं नाल गा लओ सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान छन्द।
२८ माघ २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल विच अजीत सिँघ दे नवित्त
बीस चाली कहे साडा प्या मुल, कीमत करते अन्त चुकाईआ। साडा उधार उबलया उते चुल, अग्नी प्रेम प्यार वधाईआ। पान जल गए भुल्ल, आपण आपा छुपाईआ। घृत तुल के आपणे तोल, तुरत आपणा रूप वटाईआ। ख़ुशीआं नाल विच कड़ाही फरकण लगे मेरे बुल्ल, सोहणी अवाज़ सुणाईआ। इक दूजे नाल रहे घुल, उठ उठ बल वखाईआ। करया खेल प्रभू अनमुल्ल, मेहर नज़र उठाईआ। भाग लगा के भगवन कुल, भगतां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिती माण वड्याईआ। प्रसाद कहे मैं सतिगुर किरपा, मेहर रूप वटाईआ। मेरा रस ना जाए
❋
❋
बिरथा, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। एह लेखा पूरब देर दा, पिछला लहिणा चुकाईआ। सांभ रखी जो बणा के विरसा, धन दौलत जगत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। प्रसाद कहे प्रभ कीती किरपा, कृपानिध दया कमाईआ। जन भगतां कटणहारा बिपता, पूरब वजोग चुकाईआ। अग्गो बंधावे सच्चा निसचा, चरण प्रीत जणाईआ । दो जहानां बदलणहारा फिरका, हुक्म हाकम इक सुणाईआ। वेखो खेल साचे पिर का, परम पुरख रिहा जणाईआ। उलटा गेड़ निरगुण गिढ़दा, सरगुण धार जणाईआ। जन भगतां सब तों वक्खरा रखे हिरदा, सन्तां हिरदा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। प्रसाद कहे मेरी बणी बणत, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। गुरमुख खाए विरला सन्त, जिस मेहर नज़र उठाईआ। मेल मिलावे नर हरि कन्त, नर नरायण होए सहाईआ। उत्तम श्रेष्ट विच्चों जंत, लख चुरासी माण रखाईआ। लेखा जाणे ब्राह्मण पंडत, जजमान ठाकर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। प्रसाद कहे प्रभ भए दयाल, दिती माण वड्याईआ। गुरमुख सन्त सुहेले उपजा आपणे लाल, लालन रंग रंगाईआ। प्रेम प्रीती परोस थाल, सोहणी वंड वंडाईआ। धुर दे विछड़े मेल नाल, धुर दा संग रखाईआ। जगत अवल्लड़ी चल के चाल, जरा दए समझाईआ। भगत वछल बण कृपाल, भगवन होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। प्रसाद कहे मोहे रखा परात विच ढक, ओडण उते पाईआ। मैं अन्दर बैठा रिहा हस्स, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। प्रभ अन्दरे अन्दर मैनूं देवे रस, आपणी धार चुआईआ। मैं चरणी गया ढट्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शब्द इशारे नाल उठाईआ। उठ लवा मेरा धुर दा हथ्थ, जिस लग्गयां तेरी लागत कीमत दयां बदलाईआ। तेरा गृह तेरा मन्दिर तेरा घर गुरमुखां अन्दर वसया, तेरा बंक दए समझाईआ। उथ्थे जावीं नाल चावां नट्ठया, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रसाद कहे प्रभ कीती मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। नज़री आया नेड़न नेड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जां वेख्या शब्द सरूप धुर दा शेर, भबक आपणा नाम लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ लयांदे घेर, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। आओ वेखो प्रभ दा खेल, निरवैर निराकार निरँकार रिहा वखाईआ। सच कटार आपणा नाम विच फेर, चारों कुण्ट भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख प्रसाद, सारे ख़ुशीआं मनाईआ। प्रभ एस विच्चों जे थोड़ी थोड़ी देवे दाद, वस्त अगम्मी झोली पाईआ। असीं एथे ओथे रखीए याद, भुल्ल कदे ना जाईआ। अगम्म
❋
❋
अगम्मड़ा आवे स्वाद, रसना जिह्वा ना कोए समझाईआ । श्री भगवान वेखणहारा खेल तमाश, तरह तरह समझाईआ। जुग चौकड़ी पा के गए गोपी काहन रास, राम सीता मात हंढ्ढाईआ । रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे गए बिलास, कागज कलम शाही ढोल नाल भराईआ। लख चुरासी जीवां जंतां गए आख, धुर संदेसा इक सुणाईआ। चारों कुण्ट कैहन्दे गए असीं प्रभ दी ज़ात, चाकर सेवक रूप अख्वाईआ। नित नवित्त धुर दी रखदे गए आस, बेपरवाह परवरदगार गुसाईंआ। सब दी पूरी करे ख्वाहिश, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। परात कहे मेरा धन्न भाग, भागां भरी आपणा नाम रखाईआ। पुरख अबिनाशी रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस अन्दर हरि किरपा भरया प्रसाद, प्रसाद आपणी मेहर समझाईआ। जिस प्रसाद दा अन्दर वड़ वेख्या किसे ना राज़, पर्दा सके ना कोए रखाईआ। साध सन्त जीव जंत रसना जिह्वा इस तों लभ्भण स्वाद, मन वासना ख़ुशी मनाईआ। सति प्रसाद सतिगुर प्रसाद गुर प्रसाद किसे हथ्थ ना आवे हाथ, पृथ्मी आकाश गगन मण्डल ना कोए वरताईआ। जे वरतावे तां पुरख अबिनाश, गुर अवतारां भोरा भोरा झोली पाईआ । दूजी वार किसे फेर लभ्भे ना उह स्वाद, रस विच्चों रस ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी करदे फिरन तलाश, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। परात कहे जिस वेले मेरे अन्दर वड़या, प्रसादी आपणा रूप वटाईआ। चाउ घनेरा मैनूं इक्को चढ़या, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। तपदा तपदा मेरे विच बहि के ठरया, आपणा रूप वटाईआ। मैं हस्स के किहा क्यों मेरी छाती चढ़या, आपणा भार टिकाईआ। प्रसाद कहे मैं ना जींदा ना मरया, खौंचे मार मार मेरा अग्गा पिच्छा दित्ता हलाईआ। सच पुच्छें कड़ाही विच सड़या, अग्नी भेंट चढ़ाईआ । बल सड़ फेर तेरे घर वड़या, आपणा वेस वटाईआ। गुरमुखां आपणे हथ्थ फड़या, सच दवारे दित्ता टिकाईआ। सच पुच्छें मैं ख़ुशीआं नाल भरया, प्रभ दर्शन सच्चा पाईआ। एसे कारण वड्डा दु:ख जरया, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आप बणाईआ। परात कहे सुण मेरा बल, मैं सच दयां सुणाईआ । सड़दे बलदे नूं आपणे उते ल्या झल्ल, सी कीती जरा ना राईआ। उत्तों वेख मेरी सड़ गई खल्ल, मनसूर वेख नैण शरमाईआ । थल्लउँ अजे ना जावां हल्ल, सोहणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ । प्रसाद कहे तेरे मेरे किछ नहीं वस्स, करन करावणहार अवर अख्वाईआ। मैं तक्कां किस वेले प्रभ मेरे उते रखे हथ्थ, आपणी दया कमाईआ। मेरा प्रेम भरया स्वाद लए चक्ख, आपणे मुख लगाईआ। परात कहे मैं वेखां आपणी अक्ख, नेत्र नैण उठाईआ। घृत कहे मेरी पूरी होवे आस, तृष्ना मेट मिटाईआ।
❋
❋
जल कहे मैं धरां धरवास, अन्न कहे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। प्रसाद कहे मेरे उते प्रभ रख्या हथ्थ, हौली जेही टिकाईआ। मेरी सुत्ते दी खुल्ली अक्ख, नेत्र नैणां लई अंगड़ाईआ। जां वेख्या प्रभ निरगुण रूप ल्या तक्क, जोती जाता नज़री आईआ। मैं चरण कँवल गया ढट्ठ, सीस जगदीश झुकाईआ। नेत्र रो के किहा मैनूं दे मेरा हक़, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी कौलयां विच वड़ वड़ गया थक्क, मैनूं भोग लाउण वाला नज़र कोए ना आईआ। चोरां वांग पीड़्हिआं थल्ले छड्डया रख, ठग्गां वांग चुराईआ। पिच्छे हो के खावण झट्ट, वड्डे वड्डे बहि के थाईंआ। जे भौं ते जांवां ढट्ठ, डरदे पैरां हेठ देण दबाईआ। एसे करके मैं गोबिन्द इक वार दित्ता दस्स, सच्ची तर्हां जणाईआ। कुछ मैनूं सब ते हो गया शक़, सहिसा घर घर नज़री आईआ। कसाई कोई ना लावे मैनूं हथ्थ, खावे उह ना जिस होई तेरी जुदाईआ । मैं विकणा नहीं किसे हट्ट, कीमत कोए ना मेरी रखाईआ। इक्को आस पुरख समरथ, तेरे चरण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी इक वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुण समग्री बच्चे, सगली चिन्त मिटाईआ। तेरे रिंन ना खावे कोई भत्ते, ख़ुशीआं रंग उडाईआ। तैनूं वेख साध सन्त ना कोई नच्चे, बाट्टयां विच ना कोई छुपाईआ । ओहले हो ना मारे फक्के, मूठीआं नाल अन्दर धकाईआ। सब दे नकेल पाउँ नक्के, बन्दर कलन्दरा वांग नचाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े कढ्ढां अच्छे, जिन्हां अच्छी तर्हां समझाईआ। पहलों कट के फाँसी रस्से, जम का तरास गुआईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्से, सच करां पढ़ाईआ। फेर तेरे वल्ल तक्के, आपणा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर अकट्ठे, सभना दए दखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। प्रसाद कहे प्रभू तेरी ओट, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। तेरी किरपा इक्को बहुत, दूजी आस ना कोई रखाइंदा। तेरी वड्डी सब तों सोच, दूजा सोच समझ ना कोए रखाइंदा। बिन तेरी किरपा मेरे खादयां किसे ना आवे मौज, मुफलस शाह ना रूप वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तेरे दर मंग मंगाइंदा। श्री भगवान बख्शे टेक, सच देवां सरनाईआ । जिस वेले गुरमुख मेरी करन भेंट, तेरा सोहणा रूप बणाईआ। मेहरवान हो के अगम्मे नेत्र लवां वेख, जगत लोचण बंद कराईआ। तैनूं अग्ग कड़ाही दा लग्गया भुल्ल जाए सेक, सांतक सति सति समाईआ। सच प्रेम करे हेत, प्रीती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। प्रसाद कहे प्रभ तेरा भोग, भगवन मोहे भाईआ। धुर दा होवे सच संजोग, मिले ना कोए जुदाईआ। पूरब कटया जाए रोग, अग्गे चिन्त ना कोए रखाईआ। मैं हथ्थ नहीं आउणा रोज, बिन तेरी किरपा मेरी बणत ना कोए बणाईआ।
❋
❋
कोट जन्म दे विछड़े जो गुरमुख रहे लोच, तिन्हां देणा आप वरताईआ। बाकी वासते प्रभ हो जावे खमोश, सद्दा दे ना किसे खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद होणा सहाईआ। सुण प्रसाद मेरे लाल, बच्चू अच्छी तर्हां जणाईआ। तेरा वचोला दीन दयाल, दया रूप समाईआ। तेरे उते पर्दा पाया चिटा रुमाल, धुर दी धार वखाईआ। अन्दर रख्या तैनूं संभाल, सोहणा घर वखाईआ। सहिज सहिज आपणी उंगली लाए नाल, तेरा जोड़ जुड़ाईआ। छोटा भोरा लए उठाल, आपणे मुख लगाईआ। उह मन्दिर गुरूदवारा सच्ची धर्मसाल, जिस गृह साहिब सतिगुर पुरख अकाल प्रगट हो के तेरा रस बणाईआ । ओसे वेले प्रसाद ख़ुशी नाल मारी छाल, परात विच्चों थालीआं विच आईआ। कहे मैनूं छेती छेती भगतां दयो खवाल, मैं भगतां अन्दर रल के भगतां विच समाईआ। मेरी लेखे लग्गे घाल, पुरख अबिनाशी थांएँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुण प्रशाद प्रभ दस्से सच्च, सच सच्च रिहा जणाईआ। तेरे अन्दर मेरा रस, रसीआ हो के दित्ता भराईआ। जन भगतां हिरदे जा के वस, सोहणा धाम सुहाईआ। कूड़ अन्धेरा मेट हस्स, सच्चा चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेस अल्हाईआ। प्रसाद कहे मैं अन्दर वड़दा हां। जन भगतां जा के दस्सदा हां। सोहणा रस भरदा हां। दर दर सेवा करदा हां। पंच विकारे नाल लड़दा हां। सोहणे पौड़े चढ़दा हां। नाड़ी नाड़ी फिरदा हां। घुंमण घेरी विच घिरदा हां। फेर जन भगतां हिरदे विच खड़दा हां। जिथ्थे इक्को तेरा नाम पढ़दा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, मैं सच्ची आसा रखदा हां। सच्ची आस प्रभू मेरी एक, एकँकार तेरे अग्गे अरज़ोईआ। मेरा लिख अग्गे लेख, पिछला लेख चुकाईआ। जो तेरा करन हेत, सद तेरे विच समाईआ। मैनूं ओन्हां कोल भेज, बाकी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं माणां भगतां सेज, घर सोहणे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सुण प्रसाद, परम पुरख जणाईआ। जन भगतां दे के सच्ची दाद, तेरा संग बणाईआ। अड्डरा वक्खरा सब तों स्वाद, आपणा नाम भराईआ। दीन दयाल रच के काज, करनी रिहा कमाईआ। पूरब लेखा पूरी कर के ख्वाहिश, ख़ालस धार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल थाउँ थाईंआ। प्रसाद कहे मैं भगतां रंग रंगावांगा। अन्दर वड़ के सच समझावांगा। पौड़े चढ़ के कुण्डा लाहवांगा। दर दवारे खड़ के अलख जगावांगा। प्रतख तेरा रूप दरसावांगा । हक़ हकीकत खोल्ह अक्ख, नेत्र नैणां नैण मिलावांगा। सच प्रीती दे रस, अमृत इक चवावांगा। जो मैनूं खाए सो तेरा गाए जस, जस वेद पुराणां नालों वक्खरा, तेरा निष्अक्खरां विच दृढ़ावांगा। वेखीं मेरी भेंटा ना कराईं अग्गे पत्थरां, कीमत
❋
❋
काग़ज़ां उते ना पाईआ। मैं वी वक्खरां तूं वी वक्खरा तेरा भगत वक्खरा, वक्खरयां दी वक्खरी राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। प्रसाद सोहणे सुत, अच्छी तरह जणाईआ। अच्छा होया तूं ल्या पुछ, आपणा दु:ख सुणाईआ। हुण ना उहला ना कोई लुक, पर्दा उपर ना कोए रखाईआ। कर किरपा तैनूं आप पावां भगतां मुख, आपणी सेव कमाईआ। जिन्हां देवां सदा सुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर निगह उठाईआ। प्रभू जे भगतां मुख पावेंगा। मेरा ध्यान रखावेंगा। सोहणा संग बणावेंगा। आपणा रंग चढ़ावेंगा। अन्दर लँघ की मेरे कोल आवेंगा। सोहणी सेज पलँघ हंढ्ढावेंगा। प्रेम रस किस वेले मेरा मेरे विच्चों प्रगटावेंगा। सच दस्स आपणा दस्त मुबारक हथ्थ, किस वेले मेरे उपर टिकावेंगा। आपणे प्रेम प्यार दी खोल्ह के अक्ख, नेत्र नैण आपणी झलक वखावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावेंगा। सच करनी ज़रूर करावांगा। जो जन आए सरनी, तिन्हां तेरा रस चखावांगा। रस खा के चुक्के मरनी डरनी, लख चुरासी डेरा ढाहवांगा। सच तरावां इक्को तरनी, शौह दरिया पार वखावांगा। लहिणा चुका वरनी बरनी, ज़ात पात मेट मिटावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद तेरा संग रखावांगा। प्रसाद कहे मैं जावां मन्न, मन मनसा रहिण ना पाईआ। जिस वेले गुरमुख अन्दर वसां तन, तपदे हिरदे ठंडे दयां कराईआ। जो तेरे सच्चे जन, तिन्हां भरम भुलेखा मेट मिटाईआ। जो प्रभू सिधे तैनूं रहे मन्न, तिन्हां मिल के तेरा रूप वेखां चाईं चाईंआ। फेर मैं होवां बड़ा प्रसन्न, परसन्ता विच गुरमुख सारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। प्रभ कहे प्रसाद तेरी सच वंड, हरि करता आप कराइंदा। भगतां नाल नाता गंढ्ढ, सोहणा जोड़ जुड़ाइंदा। दोहा मेल मिला के पावे ठंड, आपणी निगह नाल तराइंदा। जे तैनूं गुरमुख खावे बत्ती दन्द, रस नाल रसना सोभा पाइंदा। सो सन्त सुहेला मेरा चन्द, नूरी जोत जगत चमकाइंदा। जन्म मरन दा तोड़ के फंध, बन्धन कूड़ सर्ब गुआइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी हो बख्शंद, रहमत आपणा नाम कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । प्रसाद कहे मेरा पूरब लेखा, रविदास रिहा चुकाईआ। श्री भगवान तूं वी रख्या चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। हुण परोहत बण किसे ना वरज्या नेंदा, घर सद्दण कोए ना जाईआ। ब्राह्मण चारे कुंट वेंहदा, नेत्र नैण उठाईआ। अबिनाशी करता दूर दुराडा सब तकेंदा, बिन अक्खां नैण उठाईआ। लहिणा देणा सब दा देंदा, देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। प्रसाद कहे प्रभ मैं तेरे नवित्त, आपणा आप भेंट
❋
❋
चढ़ाइंदा। मैनूं किसे गोचरा ना देवीं सुट्ट, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। जिन्हां चिर हाजर हो ना लावें मुख, ओन्हां चिर मैनूं प्रसाद ना कोए अख्वाइंदा। एहो मैनूं वड्डा दुःख, पंडत पांधा साधू सन्त तेरा नाम लै के मुड़के आपे बहि के खाइंदा। वड्डा कढ्ढ के बुक्क, बच्चयां लई लुकाइंदा। साहिब तेरे अग्गे काहदा लुक, पिछला हाल सुणाइंदा। वड्डी गल्ल छोटा मुख, दस्सदयां नैण शरमाइंदा। तेरे बिनां कोई नहीं रिहा पुच्छ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा जे लोकमात ठेका गया मुक्क, मेरा लेख क्यों नहीं आपणी झोली पाइंदा। बिन तेरे कितों ना मिले सच सुच्च, जूठ झूठ जगत जहान नज़री आइंदा। जन भगतां सदा पा मुख, दोए जोड़ एहो मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा।
२९ माघ २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल दरबार विच
जन भगत कहे प्रभ सच्चा, घर सच देवे वड्याईआ। हरि सन्त कहे प्रभ प्रेम रत्ता, रंग रंगीला रंग रंगाईआ। गुरमुख कहे सद खवाए अगम्मी भत्ता, राज़क रहीम वड्डी वड्याईआ। गुरसिख कहे सीत प्रसाद जिस वेले चक्खा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द जोड़ जुड़ाईआ। काया दुआर डूंग्घी भँवरी रखा, गृह मन्दिर टिकाईआ। सोहणा रस वेख्या मिट्ठा, अनरस रूप वखाईआ। अन्तर खुल्ल गई इक्को अक्खा, दोए लोचण बंद रखाईआ। आत्म परमात्म गावे जसा, सोहणा राग अल्हाईआ । मिट गई रैण अन्धेरी मस्सा, जोती चन्द नूर रुशनाईआ। ठाकर मिल्या अलख अलखा, बेअन्त बेपरवाहीआ। रोम रोम अन्दर रचा, रचना आपणी दए समझाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर कहे उठ मेरे बच्चा, मेहर नज़र उठाईआ। वेख वखाया काया माटी पंज तत भाण्डा कच्चा, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। मन मनुआ दहि दिशा चार कुण्ट उठ उठ नट्ठा, दिवस रैण भज्जा वाहो दाहीआ। अन्ध अन्धेरे सञ्झ सवेर वगा, सीतल पौण ना कोई वखाईआ। कूड़ी क्रिया तत वकारी जगत हँकारी गंदा, वासना ममता मोह जणाईआ। काया माटी पोच वस्त्र पा के चंगा, शस्त्र आपणा अंग बणाईआ। बिन साहिब सतिगुर किरपा दिसे नंगा, ओडण सीस ना कोए टिकाईआ। लेखा जाणे ना ब्रह्म ब्रह्मण्डा, भेव अभेद ना कोई खुल्हाईआ। उत्तम श्रेष्ट गुरमुख गुरसिख गुरप्रसाद बणाए चंगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। प्रसाद कहे मेरा गुरमुख संग, नित नवित्त वड्याईआ। गुरसिख कहे मेरी सतिगुर कोलों मंग, धुर किरपा झोली पाईआ। दोहा मिल के आवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मिल के ढोला गावण छन्द, शब्द नाल शनवाईआ। करे खेल सूरा
❋
❋
सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख कहे मैं सीत प्रसाद खादा, साहिब सतिगुर दित्ता वरताईआ। मैनूं नज़री आया गोबिन्द पिता पुरख अकाल दादा, दो जहानां वेख वखाईआ। उपर तक्कया शाह पातशाह शहिनशाह दिसे राजा, भूपत भूप बेपरवाहीआ। चार कुण्ट पेख्या निरगुण सरगुण करे काजा, लख चुरासी जोड़ जुड़ाईआ। भविक्ख्त वेख्या निरगुण निरवैर निराकार जोत प्रकाशा, अजूनी रहित रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। अन्दर तक्कया घर सज्जण बणे साथा, सोहणा संग निभाईआ। पर्दा चुक्कया धुर दा राग सुणाई गाथा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब देवे माण वड्याईआ । गुरमुख कहे गुर प्रसाद, हरि किरपा नज़री आईआ। बिन भगतां किसे ना आवे हाथ, लख चुरासी रही कुरलाईआ। कोटन कोटि खा खा थक्के साध, साधना सके ना कोए कराईआ। नेत्र अक्ख खोल्ह ना सके जाग, आलस निंद्रा ना दूर कराईआ । घर मन्दिर महल दीपक जोत ना जगे चराग़, हवण पौण सुगंधी सति ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म मिल के पूरी करे ना कोई ख्वाहिश, ख़ालश रूप ना कोए समाईआ। कर किरपा जिस देवे दात, प्रभ आपणी वस्त वरताईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन बणाए सज्जण साक, भगत भगवान मेल मिलाईआ। बजर कपाटी खोल्ह ताक, तर्हां तर्हां समझाईआ। सन्त सुहेला बणके पुच्छे बात, दर दरवेश अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । प्रसाद कहे प्रभ होए मेहरवान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। लोकमात ना कोई माण, नव खण्ड ना कोई चतुराईआ। मैनूं तेरी भेंट चाढ़्हन वाले बेईमान, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। ठग्ग चोर यार मेरा हिस्सा पाण, पैस्सयां टकयां नाल तैनूं रहे मनाईआ। दिने ठग्गी रात हराम, सति सन्तोख ना कोई वखाईआ। दिने कलमा रात बेईमान, शरअ शरीअत झूठा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेख दे चुकाईआ। प्रसाद कहे प्रभ मेरे ठाकर, दर तेरे अरज़ोईआ। कलयुग जीव बणे सौदागर, तेरा नाउँ हट्ट चलाईआ। निर्मल कर्म करे ना कोई उजागर, दुरमति मैल पापां भरी लोकाईआ। किसे दुआरे मिले ना मैनूं आदर, साध सन्त संग ना कोई निभाईआ। किसे गृह किसे मन्दिर किसे गुरुदुआर साहिब सतिगुर आप कदे ना होयो हाजर, भोग ला ना ख़ुशी मनाईआ। तेरे साम्हणे तेरे दुआर तेरे नाल करदे साज़श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। प्रसाद कहे मेरे सच भगवन्त, हथ्थ तेरे वड्याईआ। उठ के वेख कलयुग सन्त, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। गुरमुख गुरसिख ग़रीब निमाणे तेरी भेंट चढ़ावण सन्त, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे
❋
❋
सच दे वड्याईआ। प्रभू मेरे नाल क्यों करें धरोह, दुखी हो के हाल सुणाईआ। गोबिन्द पिच्छों मेरे नालों तोड़या मोह, ढईआ नज़र किसे ना आईआ। जूठे झूठे मेरे नाल रहे छोह, हथ्थां उगलीआं नाल हिलाईआ। नाल पोट्टयां रहे कोह, बणे जगत कसाईआ। संगत तेरी कोलों खोह, घर बच्चया रहे खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, सच तेरी शरनाईआ। प्रसाद कहे मेरे सुल्तान, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। कलयुग वेख मार ध्यान, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साध सन्त बेईमान, बेवा रूप नज़री आईआ। साबत दिसे ना किसे ईमान, सबर सबूरी ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा करन कलाम, कायनात सुणाईआ। बत्ती दन्द पढ़न नाम, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । कूड़ी क्रिया संग शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। दलासे धीरज दे दे सर्ब पर्चाण, गल विच पल्लू पाईआ । रसना बोल भोग लगवाण, भोगां वाला नज़र किसे ना आईआ। झूठी क्रिया विच आपणा झट्ट लँघाण, तेरी करे ना कोए वड्याईआ। आपणा पीण आपणा खाण, आपणा हुक्म रहे वरताईआ। साहिब तूं केहड़ा अणजाण, समझ सोच रखें ना राईआ। लख चुरासी भुल्लया तेरा ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। प्रसाद कहे तेरी मंगदे मोख, मुफ्त आपणा पेट भराईआ। पेट कारण जगावण जोत, हवन दीप रुशनाईआ। माया कारण अरदासा सोध, नेत्र मीट ध्यान लगाईआ। उच्ची बोल नाल जोश, नाअरयां नाल सुणाईआ। जिस वेले मैं तक्कां तेरे मिलण दी किसे ना आवे सोच, मिल के मेल ना ख़ुशी मनाईआ। रोज़ कहिण भगवान लगावे भोग, थाले बाटे अग्गे डाहीआ। भगवान बण आप उडावण मौज, मौजूदा आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। प्रसाद कहे प्रभ पा पर्दा, मैं अन्तर मंग मंगाईआ। चार जुग तैथों रिहा डरदा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। अग्नी उते रिहा सड़दा, कड़ाही विच तपाईआ। बिन तेरे मिलयां जीव जहान रिहा पढ़दा, गा गा रिहा समझाईआ। किसे दर ना वेख्या तेरे घर दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दर दरवेश भिखारी मैं बणया बरदा, नीवां हो के सीस झुकाईआ। करें खेल नर हरि दा, नरायण तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रसाद कहे मैं कहां हक़, हकीकत तेरे अग्गे सुणाईआ। मैं बहि बहि गया थक्क, परातां विच आसण लाईआ। कोटन कोटि साध सन्त मेरा लाहा खट्ट, आपणे घर बार बणाईआ। मैनूं वेच के कूड़े हट्ट, भेंटा आपणी झोली पाईआ। मैं औखा हो के साहिब तैनूं रिहा दस्स, कलयुग अन्तिम हाल सुणाईआ। मेरा हुण नहीं किछ वस, कुछ वस्त ना कोल टिकाईआ। मेरे ख़ाली दिसे हथ्थ, बिन हरि नामे ख़ाली होई लोकाईआ। ना प्रेम ना रस, स्वाद सच ना
❋
❋
कोए समझाईआ। तेरे नालों कीता वक्ख, वक्खरी वंड वंडाईआ। परदे नाल मैनूं ढक, बैठण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच दर, जिस गृह मिले माण वड्याईआ। प्रसाद कहे मेरा आख़री पर्चा, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। बिन भगतां मेरा किते ना बन्न्ह ख़र्चा, गठड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। मन्दिरां मस्जिदां शिवदुआलयां मट्ठां विच मेरा चर्चा, खाण पीण मज़ा उडाईआ। इस विच प्रभ मेरा होवे हर्जा, तेरा विछोड़ा दु:ख सताईआ। नेत्र रोया अन्त मरदा मरदा, दिती सच दुहाईआ। मैं मिलापी सन्तां दर दा, गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिखां लड़ फड़दा, धुर दा संग रखाईआ। जिस वेले गुरमुखां अन्दर वड़दा, प्रेम प्रीती नज़री आईआ। ओन्हां नाल मिल के तेरा नाउँ पढ़दा, सोहणी करां पढ़ाईआ। वेख गृह नरायण नर दा, नर हरि इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के चोटी जड़दा, भेव अभेद आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर मेरे हथ्थ रख महिबूब, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। महल अटल अगम्म अथाह तेरा अरूज, अर्श फर्श दोवें सीस निवाईआ। तेरा धाम सच मंज़ल मक्सूद, महिफ़ल इक्को सोभा पाईआ। परवरदगार ना कोई दूज, वाहिद नूर नूर ख़ुदाईआ। तुध बिन सच देवे ना कोए सबूत, साज़श भरी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सुण प्रसाद धुर दे रस, हरि रसीआ सच दृढ़ाइंदा । परम पुरख परमात्म सब दा देवे हक़, जुग जुग झोली आप वरताइंदा। कूड़ी क्रिया जगत खेड़ा होवे भट्ठ, कलयुग भाण्डा भरम भंनाइंदा। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठ, मस्त अलमस्त आपणी कार कमाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, मूर्त अकाल इक्को नूर दरसाइंदा । शब्द सतिगुर सब कुछ लै के आपणे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमी असमान जेरज अंड उत्भुज सेत्ज खोल्हणहारा अक्ख, आखर आपणा भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म सृष्ट सबाई दे ब्रह्म मति, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। कूड़ कूड़यारे तेरा साथ जाइण छड्ड, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा लेखे विच रखाइंदा।