पुस्तकालयभाग १६

पहली फग्गण २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

प्रसाद कहे पुरख समरथ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी धुर दी वथ, वस्त अमोलक बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर करदा रिहा आस, नित नवित्त तेरा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात

❋

❋

कट के गए वाट, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। पीरन पीर सरगुण करदे गए तलाश, लोक परलोक तेरा ध्यान लगाईआ। साहिब स्वामी तेरी किसे ना लभ्भी ज़ात, जाति रूप ना कोए जणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द धुर संदेसा गा के गाथ, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे वड्याईआ। प्रसाद कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। · जुग चौकड़ी लोकमात फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा करदे गए आदर,

थोड़ा थोड़ा पर्दा पाईआ। निर्मल कर्म ना होया उजागर, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। साचा वणज ना कीता बण सौदागर, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ । प्रसाद कहे मेरे अन्तरजामी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा खेल ख़ालक ख़लक महानी, बेपरवाह बेअन्त अन्त कहिण कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी गावत गा गए सच ज्ञानी, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। रस अंमिउँ रस ठंडा पाणी, धारा तेरी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भेव दए खुल्हाईआ। साचा भेव खोल्ह निरँकार, निरगुण हथ्थ तेरे वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण के सेवादार, नित सेवा रहे कमाईआ। त्रैगुण माया खोल्ह भण्डार, पंज तत करी कुड़माईआ। घाड़त घड़ बण ठठयार, लख चुरासी रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, नाता जोड़ जुड़ाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सोभा पाईआ। मन मति बुध दए आधार, नौ दर जगत रस वखाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। साचा लेखा दस्स श्री भगवन्त, बेअन्त तेरी सरनाईआ। किस बिध बणाई मेरी बणत, कवण धारा रंग रंगाईआ। कवण लेखा जाणे साध सन्त, गुर अवतारां कवण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दे उठाईआ। साचा पर्दा देणा खोल्ह, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। दर दरवेश मंगां बोल, अलख निरँजण इक्को अलख जगाईआ। कवण कंडे तोलें तोल, तराज़ू कवण हथ्थ उठाईआ। कवण दवारा देवें खोल्ह, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कवण वस्त देवें वरोल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। शहिनशाह प्रभ ठाकर स्वामी, दर तेरे इक अरज़ोईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, देणी दर दवारे सच्ची ढोईआ। लेखा वेख्या चारे खाणी, चारे बाणी करे रुशनाईआ । अमृत भरे ठंडा पाणी, शब्द सुरत रिहा ढोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दूजा नज़र ना आवे कोई आ। प्रसाद कहे मेरी दस्स रीता, किस बिध मात बणाईआ। कवण दवारे मोहे रखीता, कवण मन्दिर सुहाईआ। कवण

❋

❋

मिले धुर दी दीक्षा, झोली कवण भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुण प्रसाद धुर दे सच्चे, हरि सच सच्च जणाईआ। किरपा करी पुरख अकाल आपणे उते शब्दी बच्चे, मेहर नज़र नैण उठाईआ। चरण प्रीती नाल रत्ते, रंग इक्को इक रंगाईआ। साहिब स्वामी सिर हथ्थ रखे, समरथ दए वड्याईआ। चरणां नाल चरण कर इकट्ठे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र कर पारब्रह्म, हरि करता आप जणाईआ। सति प्रसाद सुण ला कर कन्न, करनहार दृढ़ाईआ। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। हउमें रोग ना तृष्ना तम, माया ममता ना कोए वड्याईआ। जिस दवारे शब्द सुत बिन जननी ल्या जण, निरगुण बणया पिता माईआ। ओसे दर बेड़ा दित्ता बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा सुण लै मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। थिर घर चलाई तेरी रीत, निरगुण निरवैर कार कमाइंदा। शब्दी झोली पाया ठीक, सोहणी वस्त वरताइंदा। रस दे के अगम्मी सीत, सांतक आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, आदि पुरख आप कमाईआ। निरगुण निरवैर निराकार किरपा धार, अजूनी रहित दिती वड्याईआ। बख्शिश कर अगम्म अपार, अलख अगोचर दित्ता वरताईआ। आपणे चरणां दी लै के धूढ़ी छार, शब्दी सुत मुख लगाईआ। एह प्रसाद सदा निराहार, निराकार रिहा जणाईआ। जिस दा भेव पाए ना कोए जुग चार, चौकड़ समझ कोए ना आईआ। एसे प्रसाद विच्चों प्रगट कर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ । प्रसाद कहे मेरी निमस्कार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। दर ठांडा दित्ता दरबार, थिर घर वज्जी वधाईआ। तेरा शब्दी सुत रखे संभाल, आपणे नाल निभाईआ। जुग चौकड़ी दे अधार, लोकमात दए वरताईआ। मेरा लेखा होवे शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सुण प्रसाद बाले निक्के, श्री भगवान आप जणाइंदा। चारों कुण्ट साहिब स्वामी तेरे अन्दर दिसे, गृह मन्दिर डेरा लाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कीते तेरे हिस्से, सोहणा हिस्सा वंड वंडाइंदा। सच बंधावे धुर दे निश्चे, दूजा इष्ट ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सुण प्रसाद चढ़या चा, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। शब्दी शब्द बणे गवाह, तेरी शहादत रिहा रखाईआ। अग्गे मंगां मंग बेपरवाह, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जुग चौकड़ी सेवा लवां कमा, लोकमात वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा देवां लिखा, जिस लेखे विच्चों रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, सच सच्च दे समझाईआ। सुण लाल सोहणे सुचज्जे, साहिब देवे वड्याईआ। अन्तकाल तेरा पर्दा कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे बद्धे, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिसन्त भगत तेरी आस रखे, नेत्र नैण नैण उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, सच मिले तेरी सरनाईआ। सच सरनाई दे भगवन्त, इक्को ओट तकाईआ। कवण वेला बणे साचा कन्त, घर आपणा मेल मलाईआ। बोध अगाध बण के पंडत, निरअक्खर दए समझाईआ। सति सतिवादी देवे संगत, विद्या पारब्रह्म पढ़ाईआ। दर दरवेश बण के मंगत, इक्को अलख जगाईआ । गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म समझाईआ। लेखा जाणे पंकज, पवित तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी वड्याईआ। साहिब दस्स पुरख अकाल, दर करते मंग मंगाईआ। कवण वेले होए दयाल, दीनन आपे होए सहाईआ। जुग चौकड़ी केहड़ी चाल, कवण धार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए समझाईआ। श्री भगवान कहे सुण एक, एकँकार जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी टेक, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। बिन भगतां किसे ना देवां भेत, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। घर नामे आ के लवां वेख, धन्ने लेखा दयां चुकाईआ। रविदास चुमारे करके चेतन चेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सुण प्रसाद बात अगम्म, लिखण पढ़न विच ना आईआ। मेरे लाडले सच्चे चन्न, चमत्कार दयां चमकाईआ। भोग ला के नामे छन्न, छन्नां सोभा पाईआ। धन्ने देवां इक्को धन, आपणा आप झोली पाईआ। रविदास दवारे जावां मन्न, सोहणी बणत बणाईआ। सच संदेसा सुण लै कन्न, हरि करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुण के बचन होया चुप, प्रसाद आपणा सीस निवाईआ। श्री भगवान कवण वेले वेखां मुख, तेरा सच सरूपी दर्शन पाईआ। पुरख अकाल किहा तुठ, सच दयां दरसाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग होणा चुप, नव नव चार चौकड़ी जुग पार कराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तैनूं आपे लए पुच्छ, पर्दा उहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। प्रसाद किहा मेरी अरदास, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरे मिलण दी इक्को ख्वाहिश, दूजी ओट ना कोई तकाईआ। जुग चौकड़ी की रवाज, कवण धार बंधाईआ। साहिब समरथ मार अवाज़, इक्को वार जणाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणे समाज, सोहणी बणत बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवां साथ, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। तेरी वक्खरी मण्डल बणावां रास, सोभावन्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए वखाईआ। तेरा लेख प्रभ जणाउँदा ए। धुर दी धार

❋

❋

आप समझाउँदा ए। लोकमाती वंड वंडाउँदा ए। साचा मेला मेल मलाउँदाए। जल अमृत रूप वटाउँदा ए। घृत अगम्मी इक्को पाउँदा ए। अन्न झोली दान वखाउँदा ए। तिन्नां सच मेल मलाउँदा ए। फड़ अग्नी भेंट चढ़ाउँदा ए। धुर दा लेखा आप वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी डोर लोकमात गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हथ्थ रखाउँदा ए। पीर पैगम्बर मात आउणगे। गुर अवतार रूप वटाउणगे। मेरा धुर दा नाम जपाउणगे। सच संदेस इक सनाउणगे। कर के देही खेल खलाउणगे। बण नरेश हुक्म वरताउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी मात कमाउणगे। साची करनी मात कमावणगे। गुर अवतार पीर पैगम्बर फेरा पावणगे। धुर संदेस इक सुणावणगे। बण कातब लेख लिखावणगे। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अंक बणावणगे। अञ्जील कुराना कर परवान, मसला हक़ हक़ सुणावणगे। गुरू गुरु गुरदेव अगम्मी बाण, तीर निराला इक चलावणगे। लालच दे के जीव जहान, सोहणी रीती मात वखावणगे। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बणा मकान, सोहणा बंक वडयावणगे। अन्दर रख चार जुग दी खाणी बाणी कर प्रधान, सोहणा राह वखावणगे। माया नाल कर पकवान, पक्की तर्हां जगत समझावणगे। सब तों उत्तम एह खाण, सृष्टी इष्ट दृष्ट एहदे विच वखावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावणगे। धुर प्रसाद प्या हस्स, प्रभ अग्गे आख सुणाईआ। वेखीं प्रभ मैनूं होर किसे ना पावीं वस, वास्ता तेरे नाल रखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मैनूं लाए हथ्थ, उस हथ्थ विच्चों तेरा रस आपणे मुख लगावांगा। उह तेरे वस मैं ओन्हां वस, फिर भी वास्ता तेरे अग्गे पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवावांगा। दर तेरे सीस नवावांगा। अलख अगोचर इक्को संग निभावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दे के संग, लग्गी तोड़ निभावांगा। सृष्ट सबाई कर के नंग, चारों कुंट खेल करावांगा। फिरे दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्डी नाद वजावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर होए घमण्ड, माया ममता मोह वधावांगा। गुर मर्यादा कर के भंग, भंगढ़ा आपणा फेर वखावांगा। साध सन्त पंडत ब्रह्मण मुल्ला काज़ी मेरे उत्तों लँघावण डंग, सोहणी कूड़ी वंड वंडावांगा। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, आत्म परमात्म भरम भुलावांगा। मैनूं खा के किसे ना आवे अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द बाहर कढ्ढावांगा। मैनूं कहि के गया गुजरी चन्द, सच संदेसा इक समझावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवावांगा। दर तेरे सीस निवावांगा । दोए जोड़ वास्ता पावांगा। धुर दा साथ इक रखावांगा। पुरख अकाल ओट तकावांगा। दीन दयाल दर्शन पावांगा । तोड़ जंजाल जगत, भगत भगवान मनावांगा।

❋

❋

मन्दिर मस्जिद बेशक मेरी सारे चाढ़्हन रसद, रस्ता सब दा बंद करावांगा। बिन पूरे गुरमुख मैनूं खा के कोई ना होवे मस्त, गध्यां वांग सर्ब लिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगावांगा। दर तेरे मंग मंगौदा हां। दोए जोड़ वास्ता पाउँदा हां। अन्तर आपणी आवाज़ सुणाउँदा हां। जुग चौकड़ी वेख वखाउँदा हां। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल तोड़ निभाउँदा हां। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरूदवारे सोभा पाउँदा हां। जिन्हां चिर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रगट हो ना लावें हथ्थ, प्रसाद रूप ना मैं वखाउँदा हां। बेशक मैनूं रुमालयां हेठ देण ढक, ओपर पख्खयां चौर झुलाउँदा हां। जिन्ना चिर मिले ना पुरख समरथ, आपणी भेंट ना किसे चढ़ाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाउँदा हां। सुण प्रसाद सच्ची बात, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। तेरा लहिणा कोए ना जाणे विच परात, भेव अभेव ना कोए खुल्हाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर देवण साथ, लोकमात संग निभाईआ। साचा खेल वेखो तमाश, शब्द सुत वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख इक्को रिहा दृढ़ाईआ। जो किहा पुरख अकाल, धुर दी बात सुणाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दयानिध वड्याईआ। निरगुण चले अवल्लड़ी चाल, लिखण पढ़न विच लेख ना कोई बणाईआ । सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाल, सच प्रसाद तैनूं दए प्रगटाईआ। आ के सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तोहे देवे सच वड्याईआ। सच वड्याई आप दवावांगा। निरगुण हो के वेस वटावांगा। रविदास दवारे चल्ल के आवांगा। सच सिँघासण सोभा पावांगा। पाटा चीथड़ उपर विछावांगा। बण के मीतल, मित्र प्यार अख्वावांगा। कर के ठांडा सीतल, अमृत मेघ बरसावांगा। तूं रखीं मेरी उडीकण, मैं आपणा वेस वटावांगा। भुल्ल ना जाई तरीकण, तरीके नाल समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। की प्रभू कार कमावेंगा। जिस वेले रविदास कोल आवेंगा। कवण रूप अनूप वटावेंगा। कवण कूट सोभा पावेंगा। कवण जोत नूर चमकावेंगा। कवण शब्द चोट नगारे लावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, किस बिध आपणा मेल मिलावेंगा। रविदास चमारे जदों आवांगा। निरवैर निरँकार निराकार अख्वावांगा। जोती धार रूप प्रगटावांगा। शब्दी तूर नाद इक वजावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद आप उठावांगा । विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हावांगा। स्वच्छ सरूपी हो प्रतख, गृह मन्दिर नज़री आवांगा। लै के वस्त इक अकथ, घर साचे फेरा पावांगा। अगला मार्ग देवां दस्स, पिछला पन्ध मुकावांगा। सच प्रसाद तेरा रस, आपणे रस विच्चों प्रगटावांगा। जिस दा कोई गा ना सके जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव

❋

❋

ना किसे दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। प्रसाद कहे मोए चाउ घनेरा, प्रभ वज्जे इक वधाईआ। नाता जुड़े तेरा मेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धन्न भाग मेरा बन्ने बेड़ा, लोकमात आपणे कंध टिकाईआ। मैं वसदा वेखां सोहणा खेड़ा, जिस गृह बहि के सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी रखां जेरा, चरण कँवल ओट तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पावे फेरा, आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चे देणी वड्याईआ। सुण प्रसाद मेरे लाल, हरि लालन दए जणाईआ। सच दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, श्री भगवान सोभा पाईआ। इक्को खेल करां महान, महिमा कथ अकथ वड्याईआ। रविदास दा लै सुक्का पकवान, सच प्रसाद दयां बणाईआ। गुरमुख विरले गुरसिख खाण, हरिभगत रसना लैण लगाईआ। खादयां लेखा चुक्के दो जहान, आवण जावण रहिण ना पाईआ। सो प्रसाद मोहे परवान, जो मेरा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रसाद कहे प्रभ उह केहड़ा प्रसाद, जो जगत नाल बंधाईआ। जिहनूं खा खा कहिण जीव जंत बड़ा स्वाद, साध सन्त ख़ुशीआं रहे मन्नाईआ। रसना कहिण अज्ज वड्डे होए भाग, सोहणा पेट भराईआ। ऐहो जिहा मिले रोज़ खाज, प्रभ आसा पूर कराईआ। किस बिध चलाया ओह रवाज, जगत जीव दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ । सुण प्रसाद जगत दा जस, जगजीवण दाता आप जणाईआ। नौ दवारे नौ रस नौ खण्ड गए लग्ग, मन वासना ध्यान लगाईआ । माया ममता रसन प्यार करन हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए वखाईआ। मिट्ठा रस सृष्ट सबाई लए छक, शिकवा अन्दर ना कोए मिटाईआ। गुर प्रसाद कहि के करन आपणा हक़, हकीकत विच्चों सार किसे ना आईआ। बिन भोग लगाया विच्चों हिस्सा कढ्ढ के लैण रख, आपणी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किसे नज़र ना आवे प्रतख, ज़ाहर ज़हूर नूर ना कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दित्ता समझाईआ। प्रसाद कहे ओह वेला केहड़ा, प्रभ देवें माण वड्याईआ। लोकमात चुक्के झेड़ा, खहिड़ा दएं छुडाईआ। नज़री आवें नेड़न नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरां, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया चुके झेड़ा, झंजट रहिण कोई ना पाईआ । इक्को मन्दिर इक्को गुरुदुआर प्रभू तेरा, श्री भगवान नज़री आईआ। उस गृह लग्गे मेरा डेरा, घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच देवां समझाईआ । सुण प्रसाद कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। रविदास दवारे खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। पिछला लेखा जाणे जीव जहान, परम पुरख पर्दा लाहइंदा। वेद व्यासा दे के गया ब्यान, नारद मुन समझाइंदा। कुँवारी कन्या जंम्यां

❋

❋

बाल, पूत सपूता आप अख्वाइंदा । धुर दा बण वड्डा विद्वान, बोध अगाधा लेख जणाइंदा। मछन्दरी वेख नैण शरमाण, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। किधरों आया अगम्मी बाल, रूप अनूप कवण वखाइंदा। वेद व्यास कर प्रणाम, माता कहि के सच सुणाइंदा। सप्त ·षी होया मेहरवान, नौका नईआ सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा। वेद व्यास फड़ के लोटा, आपणा कदम उठाईआ। बणया बाल ना वड्डा ना छोटा, उच्चा लम्मा समझ किसे ना पाईआ। ढाई गज तेड़ बद्धा धोता, दुपट्टा लाल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वड्याईआ। वेद व्यास फड़ करमण्डल, डोरी हथ्थ उठाईआ। वेख ब्रह्मांड धुर दा मण्डल, आपणी ख़ुशी मनाईआ। मस्तक लगाया अगम्मी चन्दन, तिलक ललाट रुशनाईआ। मिल्या मेल अगम्मी नंदन, अनन्द विच समाईआ। कर के आपणी बंदगी बन्दन, बंदीखाना तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। वेद व्यास चलया अग्गे, आपणा कदम उठाईआ। अग्गों आए शेर बग्गे, पंज रूप वखाईआ। जन्म दे दिसण भाई सके, भईआ रूप वटाईआ। जिन्हां लग्गे मस्तक टिक्के, सोहणा रंग वखाईआ। सब तों पहला किहा निक्के, की तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ। वेद व्यास कहे मैं दस्सां एक, इक्को वार जणाईआ। पहली वार तुसां मैनूं ल्या वेख, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इधर तक्को ओह माता मेरी अचन चेत, पिता रूप ना कोए वखाईआ। जिस दे छन्नयां पेट, जन्म वाली समझ कोए ना पाईआ। आपणा आप ल्या लपेट, उठ के तुरिया पांधी राहीआ। पुरख अकाल अगम्मी खेले खेल, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, चक्र चिहन् ना कोए जणाईआ। सप्त ·षीआं कीता हेत, सच संदेसा गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शेर कहिण उह माता चंगी, जिस मिले माण वड्याईआ। साडी किस्मत तैथों मंदी, जंगल जूह बेले फेरा पाईआ। असीं वेख्या किनारे नदी, बेड़ा आपणा रही टिकाईआ। जो आर पार करके हद्दी, सोहणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। शेरां अन्दर आया ध्यान, अन्दरे अन्दर मिले वड्याईआ। किरपा करे श्री भगवान, सोहणी साडी बणत बणाईआ। एहो जिहा बाल जे साडे घर जन्मे आण, दो जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रचाईआ। वेद व्यास अन्तरगत गया बुझ, सभना सच सुणाईआ। केहड़ी करनी गए रुझ, नीती विच्चों बदलाईआ। तुसीं शेर हो के मारो भबक भुब्ब, उच्ची कूक सुणाईआ। सब तुहानूं जावण झुक, आपणा सीस निवाईआ। तुहाढ्ढी सोहणी लग्गे बग्गी मुच्छ, मुखड़े उते सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। पंजे कहिण नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी सानूं की गया हो, सोच समझ रही ना राईआ। किधर गया साडा मोह, मुहब्बत कवण रखाईआ। किस बिध नारी रूप जाईए हो, जामा आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच्च दए समझाईआ। सच संदेसा दे के एक, वेद व्यास जणाइंदा। अन्तर आत्म लओ वेख, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सर्ब स्वामी इक्को टेक, रघुनाथ इक वडियाइंदा। साहिब नाल करो हेत, मित्र प्यारा सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी बदलणहारा भेस, वेस अनेका रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाइंदा। निक्का शेर खोल्ह के अक्ख, वेद व्यास वल तकाईआ। किवें प्रगट होइउँ प्रतख, साख्यात नज़री आईआ। भेव आपणा खोल्ह दस्स, मछोदरी केहड़ी माईआ। झीवर कन्या हो के वस, मलाह बेटी जन्म दवाईआ। सप्त ·षी गए नट्ठ, आपणा पल्लू छुडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे दृढ़ाईआ। वेद व्यास कहे मैं दस्सां बात, बातन दयां जणाईआ । जिस दिती मेरी ज़ात, सो मेरा ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा साथ, सगला संग निभाईआ । लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वेख वखाईआ। दो जहानां पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह करे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । शेर कहिण पंज उठा पंजा, इक्को वार जणाईआ। वेद व्यास तूं सिरों दिसें गंजा, जटा जूट ना कोए वड्याईआ। बचन इक्को तैथों मंगा, सच सच्च दे समझाईआ। कवण वेले मिले सूरा सरबँगा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे घर इक्को वज्जे मृदंगा, ढोलक छैणा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गावे छन्दा, ढोला सिफ्त सालाहीआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो लख चुरासी नाल हंढ्ढा, ना मरे ना जाईआ। साडी ओस नाल पवे गंढ्ढा, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। वेद व्यास किहा सुणो सच पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण होए बंदा, बंदगी आपणी दए जणाईआ। दो जहानां नूरी चन्दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। ख़ुशीआं विच सति धर्म दा फड़ के खण्डा, इक्को रंग चमकाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखे गंदा, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां देवे उच्चा डण्डा, चौथे पद आपणे घर बहाईआ। दीन दयाल हो बख्शंदा, मेहर नज़र उठाईआ। अन्दर वड़ के पावे ठंडा, अग्नी तपत बुझाईआ। आसा मनसा पूरी करे मंगा, जो बैठे ध्यान लगाईआ। निक्कयां नालों कहे वड्डा, मैं इक्को वार सुणाईआ। पुरख अबिनाशी जे पहली वार देवे सद्दा, अद्धा निउँ के सीस निवाईआ। दूजा कहे मैं फड़ के पाड़ां उहदा झग्गा, चोली सोहणी ना कोए

❋

❋

वखाईआ। तीजा कहे मैं वेखां उहदयां हड्डां, तन माटी नज़री आईआ। चौथा कहे मैं चरणां विच ढट्ठां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पंजवां कहे मैं निक्का हो के उह दी सोहणी गोदी वसां, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। दर्शन करां आपणीआं अक्खां, लोचण नैणां वांग चमकाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेद व्यासा कहे सुणो शेर, शेर शेरां वांग जणाईआ। परम पुरख परमात्मा कलयुग अन्तिम आवे फेर, फेरा आपणा इक वखाईआ। जिस नूं कैहन्दे बब्बर केहर, केहरां नालों केहर हो दलेर वेस वटाईआ। लहिणा देणा दए नबेड़, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ । छोटा कहे मैं सुणी बात धुर प्रसाद, हौली हौली जणाईआ। श्री भगवान घर आउणा रविदास, चमरेटे दए वड्याईआ। ओथे कम्म कोई ख़ास, जिस दी लिख्त ना कोए लिखाईआ। उस दे कोल वस्त अगम्मी होणी साथ, सच प्रसाद आपणा लै के आईआ। ओन्हां देणी दाद, जिन्हां लेखा आपणे लेखे पाईआ। वेद व्यास किहा मार आवाज़, सुणो सच दयां सुणाईआ। पंजां पंजां देवे दात, इक दो मिले वड्याईआ। सोहणी बणा के आपणी भात, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। आत्म परमात्म दे के खाज, भरपूर दए कराईआ। मार के इक आवाज़, धुर विछड़े लए मिलाईआ। ब्राह्मण कहार दे के अवाज़, घुम्यार ख़ुशी कराईआ। डोली डण्डे रस्से देवे लाग, सोहणा मुल्ल पवाईआ। लाड़ी वेख नक्क नथ्थ सुहाग, साचा कन्त मिलाईआ । पंज शेर ओस वेले जाणा जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जन्म विच जन्म ना होवे कर्म विच कर्म ना होवे करे खेल तमाश, वड वड्डा बेपरवाहीआ । शब्दी शब्द होए मुहताज, शब्दी पूरी करे आस, ख्वाहिश शब्द विच रखाईआ। घर सद्दे दर रविदास, बण दास ख़ुशी मनाईआ। थोड़ी जेही खवावे तुहानूं भात, बिन तत्तां मुख पवाईआ। निरगुण हो के आप, निरगुण तुहाढ्ढे लेखे लाईआ। ओस वेले ख़ुशी नाल कहिणा बाप, पिता पुरख तेरी सरनाईआ। चौथा कहे मैं मन्नां इक्को साक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंजवां कहे मैं फड़ लैणां हाथ, घुट के आपणे हथ्थां विच दबाईआ। हुण नहीं छड्डणा तेरा साथ, झल्ली ना जाए जुदाईआ। श्री भगवान शब्दी धार जाए आख, सोहणा राग अल्हाईआ। वेद व्यासा वेखे मार झात, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। परम पुरख परमेश्वर किस बिध रखे याद, किताब हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुण के बचन अगम्मी धुर, धुन वज्जदी सोभा पाईआ। उधरों ब्राह्मण खोल्ह मुन, आपणे नैण उठाईआ। किस नाल कवण करे गुण, गुण नेत्र नज़र ना कोई वखाईआ। जे कोई लभ्भे मैं बणा के जजमान चोटी लवां मुन्न, ख़ाली हथ्थ फिराईआ। जो मेरे कोल

❋

❋

आ जाए भुल्ल, गृह जावे रोंदा मारदा धाहींआ। मेरा भण्डारा जावे खुल्ह, झोली भरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। ब्राह्मण वेख आत्म अन्तर, रविदास रिहा सुणाईआ। किथों लग्गी तैनूं बसन्तर, तृखा रही तपाईआ। गुरदेव स्वामी जीव मन्त्र, नमो सति वड्याईआ। जिस दा लेखा जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी रचन रचाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, पर्दा सके ना कोए लुकाईआ। खेले खेल गगन गगनंतर, दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। ब्राह्मण कहे सुण रविदास, मैं आपणी नीती दयां जणाईआ। चार कहारां कोल आया ख़ास, पल्लू सब दे ख़ाली गया कराईआ। घुम्यार कोल जेहड़ी दात, जोड़ा चुक्क के आपणी गठड़ी बंधाईआ। होर जिहड़े सज्जण साक, सारे ठग्ग के खाईआ। गंगा माता दे धरवास, तेरा कंगण लै के आईआ। जे राजा ना हुन्दा बदमाश, फिर मेरी वज्जदी रहिंदी वधाईआ। वेख मेरा खेल तमाश, मैं सब दा भला तकाईआ। डोली वाली लाड़ी दे वेख नथ्थ बलाक, मेरा मन गोते खाईआ। किस वेले मेरा पवे हाथ, ज़ोर आपणा दयां वखाईआ। एह केहड़े पंज जेहड़े ओहले करदे गल्ल बात, अक्खां विच नज़र ना आईआ। किथे बैठा पुरख अबिनाश, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। मैं उहदी रखां आस, जे कुछ मेरी झोली देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। साहिब पुच्छे रविदास की, कौण सोभा पाईआ। रविदास किहा जी, एह साहिब तेरी वड्याईआ। साहिब किहा वंडां वंड साढे तिन्न हथ्थ सीं, सब दी दात झोली पाईआ। रविदास कहे तेरी मेहर अमृत मींह, मेघ दे बरसाईआ। भगवान किहा की शेर बणे धी, वेद व्यासा झट्ट देवे गवाहीआ। साहिब प्रभू एह ठीक, पिछला लहिणा दए जणाईआ। शेर कहिण असां मंगी भीख, झोली इक्को अग्गे डाहीआ। तेरे नाल मिलण दी रखी उडीक, सच वक्त दे सुहाईआ। रविदास कहे प्रभ चरण करो प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सच सच्च दए दृढ़ाईआ। पंजे कहिण प्रभ प्रीती गई लग्ग, सरन तेरी सरनाईआ। सानूं मात जन्म दवाउणा जग, जगदीश्र तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन्म जन्म दी बुझे अग्ग, तृष्ना रोग मिटाईआ। तेरा दर्शन कर के अज्ज, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। जन्म जन्म दी पार होवे हद्द, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। साडे नाल लडौंणा लड, आपणी गोद बहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। रविदास किहा झुकाओ सीस, चरण कँवल सरनाईआ। किरपा करे मेरा जगदीश, जगदीश्र हथ्थ वड्याईआ। माण दवाए नीचां नीच, ऊँचो ऊँच रूप नज़री आईआ। जो लँघ के आया एहदी दहिलीज़, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ। श्री

❋

❋

भगवान कहे सच रविदास, पंजां दयां वड्याईआ। वेद व्यासा लेखा लिखे खास, लहिणा देणा आपणा रिहा भुगताईआ। पंजां दी इक जमात, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। निक्का शेर मार के चीक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जो किहा प्रभू सो ठीक, सच तेरी वड्याईआ। तेरे दर तों मंगां भीख, भिच्छया इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी गोद बहाईआ। पारब्रह्म कहे अबिनाश, दीन दयाल दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम रखां पास, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। देवां वड्याई धरत धवल उपर आकाश, आकाश आकाशां विच्चों आपणा नूर दरसाईआ। पूरब जन्म लहिणा देणा करां रास, मेहर नज़र उठाईआ। उधरों रविदास अर्ज़ कीती ख़ास, ख्वाहिश आपणी नाल मिलाईआ। छोटी सपुत्री आई भाज, रविदास रही जणाईआ। पिता अज मैं दर्शन कीता जिस दे सीस उते अगम्मी ताज, पंचम मुख सुहाईआ । कोटन कोटि गुरू अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव उस दे चरण करन अरदास, सजदा सीस रहे झुकाईआ। शब्द अगम्मी वड सुरीली उहदी आवाज़, तन्दी तन्द सतार किसे ना बाहर कढ्ढाईआ। मैं आख्या मैं पुछां आपणे बाप कोलों राज़, जो पानहा गंढ्ढ के आपणा यार मनाईआ। जिस दे कोल आर रम्बी सच्चा साज, कच्चे तन्द गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। रविदास कहे सुण सपुत्री, सच सच्च सच दयां दृढ़ाईआ। एह धार धुरदरगाहों उतरी, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। मेरी एसे साहिब सुहाई रुतड़ी, रुत्त आपणे नाम महकाईआ । दर आया वेख के कोढ़ी चमड़ी, मेरे पाटे चीथड़ उते डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। बच्ची कहे सुण पिता कर ध्यान, होली जेही जणाईआ। उह इक्को वार देवे इक ज्ञान, इक आपणे नाल मिलाईआ। मैं वेख्या ओथे लोड़ नहीं पढ़न दी वेद पुराण, शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान कम्म किसे ना आईआ । मुल्ला शेख़ मसायक पंडत पीर फ़कीर सर्ब सीस निवाण, उपर अक्ख ना कोए उठाईआ। तू ही तू ही राग गाण, मैं ममता डेरा ढाहीआ। मैं वेख के होई हैरान, प्रभ निक्का जिहा किड्डी वड्डी रचन रचाईआ। जग नेत्र खोल्ह के वेख्या नज़र ना आया निशान, बैठा मुख छुपाईआ। अन्दर वड़ के मैं बोल बोलयां बिनां ज़बान, इक आवाज़ सुणाईआ। कर किरपा मेरे भगवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। झट पट नूरी दीपक जोत जगी महान, इक्को वार डगमगाईआ। जां तक्कया भगत भगवान कट्ठे बहि के ख़ुशी मनाण, सेजा इक्को इक सुहाईआ। बापू तेरे सुक्के टुकड़यां दा वेख्या पकवान, दो जहान खाध्यां मुक्क कदे ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मंगदे दान, देवणहारा दाता इक्को नज़री आईआ। ओन्हां मैनूं किहा तेरे बाप दा वड्डा खानदान, शाह पातशाह शहिनशाह सारे सीस निवाईआ।

❋

❋

वड्डे वड्डे शेर जिस दवारे बैठे आण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किणका किणका खा के ओन्हां आया ज्ञान, वेद व्यासा लेखा याद कराईआ। कर बेनन्ती मंगण दान, सीस जगदीश भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ । रविदास किहा पुत्री तेरा ठीक कहिणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। सोहे नेत्र जिन्हां दर्शन कीता नैणां, अक्ख प्रतख ख़ुशी मनाईआ । सतिगुर प्यार सदा जग रहिणा, दूजा संग ना कोए निभाईआ। सच संदेस तैनूं कहिणा, कहि के दयां सुणाईआ। एन्हां संग सदा बहिणा, जिन्हां विच मेरा पतिपरमेश्वर रिहा समाईआ। अग्गे लेखा होर देणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड वंडाईआ। बच्ची कहे की प्रभ खेल, सच दे समझाईआ। किस बिध होवे अगला मेल, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। ठाकर मिले सज्जण सुहेल, सोहणा रूप वटाईआ। वसणहारा सद नवेल, घर सज्जण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वड्याईआ। रविदास कहे प्रभ साचा दया कमावेगा। निरगुण निरवैर वेस वटावेगा। लेखा पेख पूर करावेगा। ब्रह्मण गौड़ा नाम प्रगटावेगा। सम्बल डेरा इक्को लावेगा। निरगुण जोत जोत रुशनावेगा। शब्द नाद चोट सुणावेगा। बोध अगाध भेव खुल्हावेगा। साजण सच सच्च बण, साची सेव कमावेगा। प्रगट हो पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ावेगा। सन्त सुहेले लए रख, गुरमुख आपणी गोद बहावेगा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, पर्दा अगला पिछला लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। साची करनी प्रभ कमावेगा। भेव अभेदा आप खुल्हावेगा । अछल अछेदा वेस वटावेगा। अचरज खेले खेडा, समझ कोई ना पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगावेगा। साचा रंग प्रभ रंगाएगा। जन भगतां दया कमाएगा। हो प्रितपाल वेख वखाएगा। दर दवारा इक सुहाएगा। गढ़ी चमकौर डेरा लाएगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण ताण आप दृढ़ाएगा। माण ताण प्रभू दवाउणा ए। अचरज खेल खलाउणा ए। शब्द सुत इक प्रगटाउणा ए। अबिनाशी अचुत फेरा पाउणा ए। माता गुजरी गोद सुहाउणा ए। तेग बहादर माण दवाउणा ए। नूर आपणा विच टिकाउणा ए। गोबिन्द धार विच्चों गोबिन्द आप प्रगटाउणा ए। शब्द खण्डा इक चमकाउणा ए। ब्रह्मण्डां खोज खुजाउणा ए। जेरज अंडां वेख वखाउणा ए। उत्भुज सेत्ज डेरा ढाउणा ए। जल थल महीअल आप समाउणा ए। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाउणा ए। गृह मन्दिर महल अटल आप सुहाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा वेस आप धराउणा ए। सच्चा वेस आप धरावेगा। सुत दुलारा इक प्रगटावेगा। अबिनाशी अचुत खेल खलावेगा। बणा के आपणा धुर दा पुत, गोबिन्द सीस जगदीश छत्र

❋

❋

सीस झुलावेगा। सहिज सुभाउ गोदी चुक्क, अंगण इक्को इक सुहावेगा। उजल कर के मुख, मुख मुखड़े नाल वडयावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। साची करनी गढ़ी चमकौर, हरि करता कार कमाईआ। वेखणहारा करके ग़ौर, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। पंजां हथ्थ विच फड़ के डोर, नाता साचा दए जुड़ाईआ। इक इक नाल जोड़, जुझार अजीत मेल मिलाईआ। आपणा मन्त्र दस्स के फोर, फुरना अगला दए वखाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाल पतिपरमेश्वर तेरी लोड़, दूजा संग ना कोए निभाईआ। सच प्रीती सचखण्ड दवारे जोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। गृह वेखे चढ़ के धुर दे घोड़, वागां इक्को वार भवाईआ। दीनां बंधू तेरी लोड़, बन्धन मात दे तुड़ाईआ। अबिनाशी करते किहा अगला खेल होर, समझ किसे ना पाईआ। हौली हौली सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस दए तोर, बच्चयां नाल सोभा पाईआ। अन्त काल पतिपरमेश्वर निरगुण आपे जाए बौहड़, बौहड़ी सुणे मात दुहाईआ। उधर पंजां शेरां पाया शोर, रविदास दवारे रहे कुरलाईआ। चार कहार पंजवें रहे लोड़, वाजां मार मार जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सच वड्याई देवे माण, मन ममता मोह चुकाइंदा। जिस उपर किरपा करे भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म दे दान, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। सब दा लेखा देखे जहान, जागरत जोत इक जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। पंजे शेर निवावण सीस, नेत्र नैण नीर वहाईआ। किरपा कर प्रभू जगदीश, घर तेरी ओट तकाईआ। वेद व्यासा लेखा ठीक, ठीकर कूड़ा दए भंनाईआ। तेरी रखी इक उडीक, नेत्र नैण तरसाईआ । साडी कर काया ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। अमृत पीवे ला के झीक, निझर झिरना दे झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच दे वड्याईआ। रविदास कहे पंजे लावो पंजा, पंज पंजां लेख चुकाईआ। वेद व्यास वेखे सिरों गंजा, नारद इशारे नाल उठाईआ। प्रभ दा खेल लग्गे चंगा, सोहणी बणत बणाईआ। मिले जन्म मूँहो मंगां, पंज तत सोभा पाईआ। करे खेल सूरा सरबँगा, शहिनशाह दाता इक अख्वाईआ। वंडणवाला धुर दीआं वंडा, सोहणी वंड कराईआ। देवे वड्याईर् विच वरभण्डां, माणस रूप वखाईआ। गुरमुख लख चुरासी विच कदे ना होवे गंदा, गंदगी विच ना कदे समाईआ। जद आवे प्रभ दा बंदा, बंदगी विच रखाईआ। स्त्री पुरुष प्रभ नूं इक्को जेहा चंगा, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां देवे परमानंदा, निज आत्म करे रसाईआ। तिन्हां लेखा चुके हँ ब्रह्मा, ब्रह्म पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। पूरब कर्म वेख कर्मां , नेहकर्मी फोल फुलाईआ। नाता तोड़े वरनां बरनां, ज़ात पात डेरा ढाहीआ।

❋

❋

पुरख अकाल जिस जन लाए आपणे चरणां, चरणोदक मुख चुआईआ। उस खुल्हे हरनां फरनां, निज नेत्र नर हरि नज़री आईआ। भउ चुक्के मरना डरना, भ्यानक रंग ना कोए वटाईआ। साहिब सतिगुर सरना इक्को पड़ना, साची सिख्या दए समझाईआ। सच दुआरे धुर दे वड़ना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। अन्तिम जोती जोत रलना, पंज तत नाता जगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। रविदास कहे सुणो भाई शेर, प्रभ दी शरअ दयां समझाईआ। जिस उपर करे आपणी मेहर, ओस दूजी लोड़ रहे ना राईआ। सारे मिल के एनूं लवो घेर, प्रेम प्रीती घेरा पाईआ। आपणा लहिणा देणा लवो निबेड़, हक़ हकीकत आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च देवे वड्याईआ। पंजां शेरां सिख्या सबक, रवीदास दित्ता समझाईआ। निवा के सीस मारी भबक, तुध बिन भवजल पार कवण कराईआ। असीं सारे रहे तबक, भय भउ रिहा सताईआ। साडी करनी विच रहे ना फर्क, फैसला तेरे अग्गे रखाईआ । लेखा लिख बिनां हरफ़, अल्फ ये ना कोई वड्याईआ। तेरे घर इक्को जेहा माण नार मर्द, मर्द मर्दाने तेरी बेपरवाहीआ। पूरब जन्म दा साडा कर्ज़, मकरूज़ हो के देणा चुकाईआ। आपणा पूरा करनां र्फ्ज़, फैसला हक़ हक़ सुणाईआ। साहिब सुल्तान तेरे अग्गे अर्ज़, अरज़ोई इक्को वार सुणाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज रीती आपणी इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। श्री भगवान बोलया हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। पंजां देवां धुर दा हक़, सब दी झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम रखो आस, वेला वक्त सुहाईआ। माणस जन्म देवे दात, पंज तिन्न नाता जोड़ जुड़ाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, आत्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सोहणा बणावे आपणा साथ, सगला संग रखाईआ। लेखा चुका चुमार रविदास, चार कहारां जोड़ जुड़ाईआ। पंजवां मित्र रखां साथ, सोहणी बणत बणाईआ। ब्राह्मण पूजा वेखां रास, चाली चाली होए सहाईआ। पंज घुम्यारां दे के दात, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। डोले वाली लाड़ी बणा के साथ, सोहणा संग वसाईआ। डोली बहा के साचे घाट, पत्तण इक्को दयां जणाईआ। वञ्झां डंडयां मुक्के वाट, रस्सयां गंढ्ढ खुल्हाईआ। पर्दा खोल्ह देवां ताक, मुख नकाब देवां उठाईआ। कट्ठी करके इक जमात, रविदास सपुत्री सोभा पाईआ। उस दी सुण इक अवाज़, धुर दी लवां अंगड़ाईआ। सब दी पूरी करे ख्वाहिश, ख्वाहिश आपणी नाल रलाईआ। अगला चले खेल तमाश, अचरज धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। चाली चाली विच्चों कहिण चाली बीस, चारों कुण्ट सुणाईआ। वेखो लेख चुक्के बीस बीस, बीस बीसा फेरा पाईआ। जिस दा कलमा इक हदीस, हज़रत

❋

❋

करे पढ़ाईआ। जिस दा मुकामे हक़ ठीक, परवरदिगार डेरा लाईआ। जिस नूं कैहन्दे लाशरीक, शहिनशाह दाता नूर ख़ुदाईआ। जिहड़ा सचखण्ड दस्से इक प्रीत, प्रीतीवान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। बीस कहे मेरा पिछला लहिणा, परोहत पंडत रिहा चुकाईआ। हरिसंगत विच मिल्या बहिणा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। बीस लेखा अजे लैणां, सके ना कोए मुकाईआ । ब्राह्मण दब्बया कढ्ढे गहिणा, धरनी धरत धौल फोल फुलाईआ। वेला आया अन्त मीटण वाला नैणां, नाता लोकमात तुड़ाईआ । पिच्छों सब ने कहिणा, ब्राह्मण करदा रिहा चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल वखाईआ । अन्दरों रविदास रिहा तक्क, नेत्र नैण तकाईआ। वेखो सब नूं मिलदा हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। जिन्हां नूं अजे रहिंदा शक़, ओन्हां दे शक़ देवे कढ्ढाईआ। जिस वेले पंज तत काया कीती फक्क, बिस्तरे गोल देवे कराईआ। बेशक अग्गे सचखण्ड लवे रख, लोकमात करे जुदाईआ। प्रभ का खेल जगत जहान जीव ना हस्स, हस्सीआं विच मखोल ना कदे उडाईआ । जिस साहिब दे हथ्थ नथ्थ, चारों कुण्ट दए भवाईआ। फरकण ना देवे किसे अक्ख, फुरने विच मेटे सर्ब लोकाईआ। उस दा क्या कोई देवे दस्स, समझणवाला समझ ना कोए रखाईआ। कर किरपा जे मेहर करे पुरख समरथ, डुब्बदे पाथर लए तराईआ। उधरों पंजां शेरां खोल्ह अक्ख, नेत्र नैण रहे उठाईआ। प्रभ साडा लहिणा देणा दस्स, बीस बीसा नेड़े आईआ । पहला जन्म देणा हक़, हकीकत तेरे कोल सके ना कोए छुपाईआ। अजीत जुझार आवण नट्ठ, बण के पांधी राहीआ। तेरा सोहणा बणया साथ, गोबिन्द जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, साहिब तेरी सरनाईआ। रविदास कहे उह नहीं रविदास, जिहड़ा पाणा गंढ्ढ के वक्त लँघाईआ। हुण कलम दवात मेरे पास, दो जहानां लेख लिखाईआ। जेहड़ी सेवा किसे नहीं लभ्भी खास, गुर अवतार पीर पैगम्बर थोड़ा थोड़ा गए समझाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर निरगुण हो के किसे ना चलया साथ, दिवस रैण बण के पांधी राहीआ। जो आया सो उसे दा करके गया पाठ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। खाली झोली मंगदे गए दात, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे वरगा किसे दा ना बणया साक, सज्जण बण के आपणी उंगली लाईआ। एह आर पार किनारा घाट, जिस दे नाल लेख रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। रविदास कहे कूकदी शाही, शहिनशाह सेवा लाईआ। ज़बानी नहीं लिख के दयां गवाही, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दवारे चलदे चलदे तरे राही, डोली वाले कहार पंजवां यार नाल रलाईआ। ओस दर ते बेपरवाही, बेअन्त नूर ख़ुदाईआ। उह साहिब धुरदरगाही परवरदगार नूर अलाही सचखण्ड वसे साची थाई, सच सिँघासण डेरा लाईआ।

❋

❋

कलयुग अन्त आ के पकड़े बाही, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सदा सुहेला हो के देवे सिर ठंडीआं छाईं, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिन्हां मिल्या तिनका राई, ओह उच्ची कूक कूक कूक गए सुणाईआ। साडा संग करे बण के पांधी राही, रहिबर दाता आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ। रविदास कहे उह सुणो पिछले संगी, सगला संग निभाईआ। एहो दात जुग जुग जन भगतां मंगी, प्रभ देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ। नाम भण्डारयों कदी औण ना देवे तंगी, तोहफा आपणे घरों पहुंचाईआ । गुरमुख कंड होण ना देवे नंगी, पुश्त पनाह हथ्थ आपणा दए टिकाईआ। प्रभ वड्याई जिस टुट्टी गंढ्ढी, विछड़यां लए मिलाईआ। दर औण ना देवे कोई पखण्डी, भेखीआं दए दुरकाईआ। सोभावन्त गुरमुख नार सुहागण चंगी, चंगी तर्हां वड्याईआ। मनमुख कूड़ कुड़यारी फिरे दुहागण रंडी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। रविदास कहे सुण भाई मीत, सच दयां सुणाईआ। उह किसे हथ्थ नहीं आउँदा मन्दिर मसीत, शिवदुआले दोहरे मट्ठ रहे कुरलाईआ । परम पुरख दी अचरज रीत, अगम्मी धार जणाईआ। जो अन्दरों होवे उस दे नज़दीक, दूर दुराडा चल के आवे माहीआ। सच बंधाए चरण प्रीत, कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोभावन्त सोहणी बणत बणाईआ। सोहणी बणत बणाए आप, हथ्थ रखे वड्याईआ। दो जहानां माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए जाप, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। रविदास कहे प्रभ शेरां आया वक्त, धुर दा लेखा दे समझाईआ । की नाता बणया जगत, कवण पिता कवण माईआ। कवण बूँद कवण रक्त, कवण लेखा लेखे पाईआ । कवण धार कवण आए परत, कवण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ । रविदास सपुत्री कहे मैनूं आई याद, सच दयां सुणाईआ। ओन्हां अन्दरे अन्दर करी फ़रयाद, वेद व्यास भेव खुल्हाईआ । धुर दी सुण इक आवाज़, अगम्मी नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । दस्स सपुत्री की सुणया कन्न, रसना दे जणाईआ। बच्ची कहे मैं ल्या मन्न, जो धुर दा खेल वखाईआ । शेरां किहा सानूं मिले नारी तन, पंज तत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। रविदास कहे प्रभ लिखा के सच्च, सच सच्च दृढ़ाईआ। पंज तत काया माटी कच्च, गगरीआ नज़री आईआ। निरगुण अन्दर गया रच, सरगुण सोभा पाईआ। नेत्र लोचण लाए अक्ख, आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रंगाईआ। पंज शेर शब्दी धार,

❋

❋

साची मंग मंगाईआ। माणस जन्म विच संसार, सच दए समझाईआ । समझ ना पाई बण गंवार, पर्दा ना कोए उठाईआ। वीह सौ तिन्न बिक्रमी रखी याद, साल सतारां पहले दए जणाईआ । छोटी बच्ची मार अवाज़, आपणे कोल लयां बठाईआ। सिर तों फड़ के खोल्लया राज़, निक्के निक्के वाला रिहा खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। निक्का शेर निक्की बच्ची, बचपन इक वखाइंदा । पूरब जन्म दी धुर दी सच्ची, नाता आप बंधाइंदा। पहलों खेल वखाया अक्खीं, दादी पोती आप समझाइंदा। जेठ महीना फड़ के लखीं, सोहणी ठंड वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। पहले शेर दयो वधाई, वाहवा साहिब हथ्थ वड्याईआ। कन्या जसबीर प्रीतम सिँघ दी जाई, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बीबी छिन्दो सोहणा लेख लखाई, पर्दा उहला आप चुकाइंदा। आत्मा सिँघ दयो वधाई, जिस दी आत्मा परमात्मा आपणे नाल रलाइंदा। तीजा लेखा दए समझाई, तृप्त तृष्ना लोकमात गुआइंदा। शान बेटा कहि सुणाई, राम सिँघ जगत पिता अख्वाइंदा। चौथे शेर महिमा चुके, चुकावणहार दया कमाईआ। पिछले लेखे पूरब मुक्के, मुफ्त दया कमाईआ । अगले पिछले बन्धन टुट्टे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। उजल करे मात मुखे, सोहणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे अतीत, हरि करता वड वड्याईआ। काया करे ठंडी सीत, मुख अमृत धार चुआईआ। दयावान सदा जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। देवे माण मन मनजीत, पिता अर्जन सिँघ अख्वाईआ। सदा सदा प्रभ दी अचरज रीत, कोई समझ ना सके राईआ। पंजवां कहे मेरा लेख दस्स ठीक, मेहरवान मेरे गुसाईंआ। अग्गे वेला दिसे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हउं कीटां दे कीट, शाह पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच्च आपणा रंग रंगाईआ। पंजवां कहे रविदास कुछ दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। मेरी अजे ना खुल्ही अक्ख, नेत्र नैण नूर ना कोई चमकाईआ। पिछला पूरा करे हक़, प्रभ मेरा बेपरवाहीआ। जे मेरे खाली हथ्थ, आपणे कोलों देवे वरताईआ। क्यों पिच्छे रिहा छड्ड, खहिड़ा मात चुकाईआ । मेरा नेत्र रोवे अक्ख, अक्खीआं देण दुहाईआ। कवण वेले प्रभ मिले हस्स हस्स, सोहणा रूप वटाईआ। चरण कँवल जावां ढट्ठ, आपणा माण ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब देवणहार सच्ची वड्याईआ । रविदास कहे सुण मेरी रमज़, इशारे नाल जणाईआ। प्रभ दा खेल प्रभ ही जाए समझ, दूजे सार किसे ना पाईआ। जगत जहान कोई ना जाणे मर्ज़, तबीब रूप ना कोए वटाईआ। पता नहीं जुग चौकड़ी पिच्छों किथों कढ्ढे फरद, फोल वखावे थाउँ थाईंआ। हुण मन्न के मेरी अर्ज़, आरज़ू आपणी झोली पाईआ। पिछला देवे

❋

❋

कर्ज़, लहिणा मात चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, लेखा दए जणाईआ। पंचम सुण प्रभ सुणाए आप, सोहणी बणत बणाईआ। तेरा दिसे धुर दा साक, सच सच्च समझाईआ। वेद व्यास जो गया आख, आखर पूर कराईआ। रविदास चुमारा लिखे खास, गुरमुख आपणी कलम उठाईआ। सब तों वड्डा साथ, सभना नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुण के बचन जावे मन्नण, नेत्र चरणां वल लगाईआ। करे खेल श्री भगवानन, पारब्रह्म वड्याईआ। धुर संदेसा सुणाए कन्नण, अगम्मी राग अल्हाईआ। पंजवां शेर कौर चन्नण, गुरमुख नारी उरफ रविदास कहि सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। पंजां दसां मिलदा माण, ब्राह्मण वेख वेख नैण उठाईआ। प्रभ किहा जिहा जजमान, कोझयां कमल्यां रिहा तराईआ। मेरी झोली अजे ना पाया कुछ दान, खाली गुछी रिहा दखाईआ। मैनूं चंगा ना लग्गे करनां अशनान, पीण खाण ना सोभा पाईआ । किसे घर पकदा ना दिसे पकवान, खीर कड़ाह ना कोए चढ़ाईआ। पोचा चौंका कोई ना करे आण, प्रोहत जी बैठे आसण लाईआ। मैं फिर कहां मेरे वस भगवान, बिन मेरे हथ्थ किसे ना आईआ। जे चंगा खवाओ पकवान, मैं पक्की तर्हां समझाईआ । उधरों नेड़े आया रविदास, सुण के हस्सी रिहा उडाईआ। ब्राह्मण केहड़े तेरे साथ, किथे डेरा लाईआ। ब्राह्मण गई भाख, झट्ट आपणा आप बदलाईआ। एहो जही मैनूं बड़ी जाच, हेरा फेरी तेरा संग रखाईआ। जिस नूं कैहन्दे कमलापात, कँवल नैण नूर ख़ुदाईआ। उह पंजां दस्सां देवे दात, सोहणी वंड वंडाईआ। प्रगट होवे साख्यात, सोहणी तर्हां समझाईआ । पहली चेत्र रखणी याद, धुर दा हुक्म सुणाईआ। खेल करे पुरख अबिनाश, बेपरवाह धार चलाईआ। चिटे अस्व लै के राक, सोहणा आसण लाईआ। धूढ़ी मस्तक लावे ख़ाक, इक्को टिक्का नाम वखाईआ। ब्राह्मण आपणी हथ्थीं खवाए भात, सोहणा भोजन दए बणाईआ। नाले उच्ची कूक मारी आवाज़, सुण फरियाद धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। ब्राह्मण ला के कन्न ल्या सुण, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। मेरे गुण जाणे कवण, की मेरी वड्याईआ। मैं झट्ट पट सारयां लवां छाण पुण, गंढ्ढां कवण आपणे पल्ले बन्न वखाईआ। जे मौका मिले फुन, सारयां हथ्थ खाली दयां वखाईआ। उधरो रविदास कहे श्री भगवान डाहडा तेरी चोटी देवे मुंन, बोदी हिलणो दए हटाईआ। बण के जट्ट मारे घसुन, सुरती अगली पिछली दए भुलाईआ। तेरीआं रोवण अक्खीआं फरकण बुल्ह, हौके सिसकीआं नाल रलाईआ। कूड़ी क्रिया तेरी झोली विच्चों जावे डुल, बौहड़ फेर ना कोई टिकाईआ। तैनूं हरिसंगत विच आवण जावण दी देवे खुल्ह, खुल्ही तर्हां समझाईआ। परोहत दस लै के औणे फुल्ल,

❋

❋

फुल्लां विच्चों तेरे अन्दर वासनां दए रखाईआ। फेर नहां धो के लंगर विच बनाउणा चुल, सिँघ गिरधारा नाल रलाईआ। दाल वांगू पाणी अन्दर जाणा घुल, रेड़का रोड़ विच ना कोए रखाईआ। तिन प्रेम प्यार नाल गुरमुख लैण गुंन, आटा पाणी इक्को वार देण मलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ । सुण पंडत खोल्ह अक्ख, हरि आखर आप जणाइंदा। पिछला लेखा रह गया वक्ख, अग्गे आपणी धार समझाइंदा। हिरदे अन्दर हरि जी वस, हरिमन्दिर सोभा पाइंदा। नेत्र खोल्ह निज अक्ख, आखर आपणा मेल मलाइंदा। ओधरो रविदास चुमारा करे झट्ट, सोहणी सेव कमाइंदा। जिहड़ा चोला गया फट, सच सिँघासण उपर विछाइंदा। उपर बैठ पुरख समरथ, पंजां पंजां जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा देवे हथ्थो हथ्थ, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। रखणहारा धुर दी पत, पतिपरमेश्वर वेस वटाइंदा । चिट्टे वस्त्र पहनण दा सब नूं हक़, दसां इक्को रंग रंगाइंदा। अगला लेखा फेर देवे दस्स, निक्कीआं बच्चीयां होर नाल मिलाइंदा। मिलाउँदा मिलाउँदा आपणा करके झट्ट, झटका शब्दी जोत तुणका इक लगाइंदा। बजर कपाटी जाए फट, धुरदरगाही आप खुल्हाइंदा। अन्दर वड़ के पुरख समरथ, सोहणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा सब दी झोली पाइंदा।