११ फग्गण २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल दरबार दे विच
पंच परमेश्वर जाणा मन्न, परपंच रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म भाग लग्गे तन, काया मन्दिर वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बेड़ा देवे बन्न्ह, साहिब समरथ आपणे कंध उठाईआ। लेखे लाए भगत भगवान जन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कर वसेरा धुर दी छप्परी छन्न, महल अटल दए वड्याईआ। धुर दा राग सुणाए अगम्म, शब्द अनाद सच्ची शनवाईआ। कृपानिधान हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम लेख लिखाईआ। पंचम लेख दरगाह सच्च, साहिब सज्जण समझाइंदा। तन माटी विच्चों पंज तत, ततव तत आपणा भेव खुलाइंदा। वस्त अमोलक बुध मन मति, निरवैर आपणी वंड वंडाइंदा। धीरज सन्तोख दे सति, सति सतिवादी दया कमाइंदा । धुर लेख ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ दृढ़ाइंदा। लोचण नैण खोल्हे अक्ख, आखर आपणा पर्दा लाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, सच करनी कार कमाइंदा । भगत सुहेले गाए जस, सिफ्त सालाही राग अल्हाइंदा। पंच मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा भेव चुकाइंदा। अन्तिम अन्तर हरि जी वस, वसल आपणा सच कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम इका घर वखाइंदा। पंचम घर
❋
❋
सच ज्ञान, साहिब सुल्तान दए समझाईआ। पुरख अकाल चरण ध्यान, महल अटल होए रुशनाईआ। अट्ठे पहर इक ध्यान, अन्तर आत्म परमात्म लिव लाईआ। अमृत रस पीण खाण, निझर झिरना नाम झिराईआ। गुरमुख गुर गुर कर परवान, गुरसिख वेख वखाईआ। सन्त सुहेले देवे दान, भगत भगवान अंक लगाईआ। सच संदेसा देवे आण, दो जहान वाली फेरा पाईआ। पूरब लहिणा देखे नौजवान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान हरि पंचम मीता, मेहर नज़र उठाइंदा। जुग जन्म दी जाणे रीता, कर्म कर्म दा पर्दा लाहइंदा। करे खेल इक अनडीठा, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। जन भगतां बख्श चरण प्रीता, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाइंदा । भांणा दस्से आपणा मिट्ठा, भय भउ ना कोई रखाइंदा। त्रैगुण तपे ना कोए अंगीठा, पंज तत ना कोए तपाइंदा। अमृत मेघ ठंडा सीता, रस आपणा आप झिराइंदा। करनहार पतित पुनीता, पतित पापी पार लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर पंचम खेल खलाइंदा। धुर पंच कहे होए पंज, पंचम मिली वड्याईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। लेखा चुक्कया सवेर सञ्झ, अट्ठे पहर इक्को नूर ज़हूर सोभा पाईआ। जन्म जन्म दा चुक्कया पन्ध, जुग जुग दा डेरा ढाहीआ। कूड़ी भरमां ढाई कंध, भाण्डा भरम ना कोई वखाईआ। लहिणा चुक्कया दुहागण रंड, जगत संताप ना कोई सताईआ। साडी पूरी करनी मंग, मांगत हो के सीस झुकाईआ। लेखा चुके कूड़ झूठ पाखण्ड, माया ममता मूल तजाईआ। गृह तेरे चमके चन्द, भान करे रुशनाईआ। मनसा विच इक उमंग, मानस लेखे लैणा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंच सुण साहिब फरियाद, दरगाह साची सच सुणाईआ । पूरब जन्म दी देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। वेख वखावे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी पर्दा लाहीआ। दीन दयाल ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग जो दे गए आवाज़, भविक्ख्त ढोला अवाज़ सुणाईआ। पुरख अकाल वड कृपाल खोल्हे राज़, रहमत आपणी आप कमाईआ। जन भगतां रखे लाज, वेखणहारा जगत समाज, समग्री घट घट फोल फुलाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी करे मोहताज, गुर अवतार पीर पैगम्बर भिच्छया मंगण झोली डाहीआ। सच महल्ले हक़ महिराब, महिबूब वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदाब इक्को इक समझाईआ । आदाब समझाए धुर दा अदब, अदने दए वड्याईआ। लेखा जाणा हरिजन कदम, मंज़ल मंज़ल खोज खुजाईआ। भेव चुका असंख पदम, असंख आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाण मूर्त अकाल मोहन मदन, सूत्रधारी सहिज सच सुखदाईआ।
❋
❋
जुग चौकड़ी देवे बदल, तबदीली आपणे हथ्थ रखाईआ। तख्त निवासी करे अदल, सच अदालत इक लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे गदर, गदागर वेखे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां पूरी करे सधर, सदके वारी घोली सतिगुर घोली घोल घुमाईआ । नाम प्याला प्याए मधुर, रस इक्को इक बणाईआ। ढोला सोहला राग सुणाए ग़ज़ल, तोहफा इक्को इक जणाईआ। सिर काल ना कूके अजल, अजराईल ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम रंग रंगाईआ। पंचम रंग गुरमुख चोला, काया तत दए दृढ़ाईआ। जन्म कर्म दा करे भार हौला, हौली हौली दर्द वंडाईआ। लहिणा देणा चुकाए कीता कौला, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। वेखणहार जगत कहार डोला, रविदास वचोला नज़री आईआ। पंजां मुकाए पर्दा उहला, मन्त्र आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । पंच कहिण पंचम मेला, पंच पंज सहाईआ। नज़री आए सज्जण सुहेला, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। दस्सणहारा धाम नवेला, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। वेखणहारा उच्चे टिल्ले जंगल जूह पर्बत बेला, चार कुण्ट दहि दिशा जमीन असमान फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवे वड्याई पुरख समरथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१२ फग्गण २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल दरबार विच
पंच कहिण अन्ना हू, अनाइत तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा कलमा तेरी रूह, ब्रह्म तेरा नूर रुशनाईआ। तेरा नाअरा अल्ला हू, हुक्म तेरा शहिनशाहीआ। जां तक्कां नज़री आवें हूबहू, बेनज़ीर फकीर हकीर वेस वटाईआ। नाद सुणा तूं ही तूं, राग भेव चुकाईआ। नैण वेखां निराकार जूह, जिस दी हद्द हदूद समझ कोए ना पाईआ। आफ्ताब ना कोई तलूह, कूट दिशा ना कोई वखाईआ। तेरे प्रेम दी इक रज़ूह, रुजत अवर ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। अन्ना हू कहे मेरी तोबा, सबक आपणा रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी मुक्की ना सोभा, सिफ्ती साहिब ना कोई सालाहीआ। पीर पैगम्बर फाके कटदे गए रोज़ा, तेरे रोज़े विच्चों तेरा नूर जहूर ना कोई दरसाईआ । मैं निक्का जिहा उम्मत उम्मती देंदा रिहा मोजा, मुअज़ज़ आपणा आप वखाईआ। तोफयां विच्चों बण के निक्का तोफा, तबीअत तबअ तबदील कराईआ। मेहरवान हो के करदा रिहा रोसा, गुस्सा ग़म ग़मगीन ग़मख़ार इक दृढ़ाईआ। बेज़बान बेदर बणया रिहा खमोसा, खास खशूसीअत असलीअत आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा
❋
❋
सच्चा वर, मैं निक्का जेहा बेदोषा, दोष नज़र कोई ना आईआ। अन्ना हू कहे नाअरा हक़, हकीकत दे जणाईआ। मैं वेखां खुल्ही अक्ख, गृह मन्दिर पर्दा लाहीआ। सोहणा सुहञ्जणा दिसे हट्ट, वणजारा परवरदिगार बेपरवाहीआ। मैं ओहले हो के पई हस्स, सनमुख रूप ना कोई वखाईआ। अल्ला मीआं मैनूं रहे लभ्भ, बिन मेरे चले ना कोई वड्याईआ। मैं बहि के आपणी हद्द, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। साचा ढोला गावां छन्द, ध्यावां आपणा आप माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, रहमत रहमान तेरी सरनाईआ। अन्ना हू कहे मेरे महिबूब, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। अवरा दर मेल ततव तत कलबूत, कलमा नूर जोड़ जुड़ाईआ। पीर पैगम्बरां सूफीआं दित्ता सबूत, सफा हस्ती मात मिटाईआ। मैं वसां थाँ महिफूज़, खाहमखाह हथ्थ किसे ना आईआ। जे कोई समझे मेरा अरूज़, अर्श कुर्श वेखण जाईआ। हथ्थ ना आए किसे हदूद, चारों कुण्ट नज़र दौड़ाईआ। मुर्शद मेहर मुरीदां सदा मौजूद, हुजरा घर घर दयां वखाईआ। ना तत ना कोई वजूद, वसल असल आपणा दयां कराईआ। मंजल वखा मंजले मक्सूद, मकसद पिछला हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार पर्दा इक कराईआ। अन्ना हू कहे मेरे ख़ुदा, ख़ालक ख़लक मख़लूक ख़ालस तेरे नूर ख़ुदाईआ। तूं मेरा मैं तैथों ना होवां जुदा, जुज़ वंड ना कोई वंडाईआ। रहमत अन्दर रहिबर राह दसा, मार्ग पन्ध दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अन्ना हू कहे मेरे आलमीन, नौबत इक्को नज़री आईआ। तेरा खेल यामबीन, मुहब्बत महिफल इक दरसाईआ। सूफी करके गए तलकीन, तुलबा तालब जगत पढ़ाईआ। परवरदगार बेज़बीन, अर्श कुर्श रुशनाईआ। नूर नुराना जिस दा सीन, जल्वागर ज़ाहर जहूर बेपरवाहीआ। ना नर ना मदीन, हस्ती बस्ती ना कोई वसाईआ। पैगम्बरां दिती गोई पेशीन, पोशीदा राज़ इक समझाईआ । हाज़र बेहाजर करो यकीन, आलम उल्मा इक पढ़ाईआ। नूरी इस्म शाह मुतलकीन, समस तबरेज़ इशारया नाल समझाईआ । जिस दी धार लकीर महीन, चश्मदीद ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे नूर अलाहीआ । अन्ना हू कहे मेरे साहिब सादक, सजदा सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरी थाँ महावत, साची सेव कमाईआ। पीर पैगम्बर तेरी दस्स के गए अलामत, पर्दा ओहला कुछ उठाईआ। जामन बण देवे ना कोई ज़मानत, बरीखाना ना कोई जणाईआ। ऐनलहक़ किहा तेरी महानत, अमानत तेरी झोली पाईआ। मैं किहा ख़ुदा सही सलामत, ख़ुदगर्र्ज़ी विच कदे ना आईआ। अनाइत किहा मैनूं इक्को करे ममानत, इशारे नाल समझाईआ। रूहां विच्चों रूह नबीआं विच्चों नबी पैगम्बरां विच्चों पैगम्बर इन्सानां विच्चों इन्सानीअत, असलीअत आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, नूर नुराना इक अख्वाईआ। अन्ना हू कहे तेरी याद पिछली, लेखा धुरदरगाहीआ। पर्दा लाह घुंडी खोल्ह विचली, जलवा दिसे नूर इलाहीआ। बेपरवाह तेरी चमक कोटन धार चले ना बिजली, मंज़ल आसान ना कोई रखाइंदा। सर्ब जीआं जाणे दिल दी, दलेर आपणी खेल खलाइंदा। बिन परवरदिगार मेरी तार मुरीदां नाल ना मिलदी, बिन मुर्शद तन्दी तन्द ना कोई जुड़ाइंदा । खेल दिसे ना कोई धुरदरगाह दी, धीरज धीर ना कोई वखाइंदा। अगम्मी खेल मेरे पिर दी, भेव अभेव ना कोई जणाइंदा । मेहरवान महिबूब तेरी उडीक चिर दी, चौदां सदीआं तेरा राह तकाइंदा। पढ़दी, जिथ्थे हसन हुसैन बिन हुजरे शुकर मनाइंदा। लाश धरनी उते गिरदी, शंकर कैलाश बहि के वेख वखाइंदा। अग्गे छेड़ होर छिड़दी, छेकड़ सब दी आपणे हथ्थ रखाइंदा। मैं जंगल बेले रही फिरदी, सच कहाणी ना कोए सुणाइंदा। अक्खीं वेखी जवानी मस्तानी मस्त ना कोए कराइंदा। उडीक तेरी चिर दी, हन्झू आंसू मोती रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। वेख यार आपणी करबला, करवट लै बदलाईआ। मेहरवान हो के कहि दित्ता मसीह मरहबा, मर्द मर्दान अख्वाईआ। सिफ्त सालाह जगत करतबा, करतब करतब नाल मिलाईआ। हसन हुसैन किहा उह रब्बा रबीह रबीह बिस्तर मरग इक सुहाईआ। नूरी ज़हूर हो मौजूद, मसकूक मुश्किल हल्ल कराईआ। ओस वेले अन्ना हू कहे जिस दित्ता सच सबूत, विचला भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरा नज़री आईआ। अन्ना हू कहे मैं बणया मुनसफ, मुनसफी आप कराईआ । दोहां मिल के कीती उलफत, मुहब्बत संग रलाईआ। कोटां विच्चों मैनूं थोड़यां नाल मिलण दी मिले फुरसत, मुरीदां विच्चों मुरीद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, साची सेव कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान।
१३ फग्गण २०२० बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे घर करतार पुर ज़िला जलन्धर
पुरख अकाल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। सचखण्ड निवासी साची धार चला, साची खेल वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा सलाह, जुग चौकड़ी धुर दा हुक्म सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडा, चारे खाणी चारे बाणी मेल मिलाइंदा। साहिब सुल्तान बण के शहिनशाह, भूपत भूप आपणी कार कराइंदा। पंजां देवे माण वडया, वड्याई आपणे हथ्थ वखाइंदा। भेव अभेदा आप खुल्हा, पर्दा ओहला मूल चुकाइंदा। गोबिन्द लेखा सहिज सुभा, नर निरँकारा झोली
❋
❋
पाइंदा। नानक लहिणा पूर करा, पंचम साचा संग निभाइंदा। नव नौ चार पन्ध मुका, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा । नेहकर्मी आपणा खेल करा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। सन्त सुहेले लए उठा, गुर चेले वेख वखाइंदा। जन भगतां गोदी लए टिका, मेहरवान मेहर नज़र इक तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी खेल वखाइंदा । साची करनी करने आया, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण निरगुण वेस वटाया, सरगुण सरगुण सोभा पाईआ। जोती जोत नूर रुशनाया, जलवा इक्को इक वखाईआ। दस्तगीरां दस्त फड़ाया, पीर पैगम्बरां दए वड्याईआ। बेनज़ीरा नज़र ना आया, लातस्वीर तसव्वर सके ना कोए कराईआ। शाह फकीरां वेख वखाया, दरवेश दर्दी दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी करे करतार, हरि करता खेल कराइंदा । बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, महिबूब मुहब्बत इक समझाइंदा। पंचम मेला धुर दरबार, सच दवारे सोभा पाइंदा। पूरब लेखा कर्म विचार, सच संदेसा इक सुणाइंदा। भगतन देवणहारा उधार, लहिणा पिछला मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी दया कमाइंदा। पंच कहे प्रभ मिटे मोह, मुहब्बत जगत रहिण ना पाईआ। तेरी सुणीए सच्ची सो, सोभावन्त सच्ची सरनाईआ। घर प्रकाश कर अगम्मी लो, मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। अंमिउँ रस अमृत इक्को चो, तृष्ना भुक्ख बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरा मंग मंगाईआ । पंच कहे सुण पंच मीत, पंच दए वड्याईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चुक्के रीत, रीतीवान आप चुकाईआ। लेखा जाणे मन्दिर मसीत, मट्ठ शिवदुआले खोज खुजाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ । सति पुरख दी खेल अनडीठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, हरिजन उतर कदे ना जाईआ। धर्म दुआरयों पाए भीख, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे उडीक, नेत्र नैणां ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक कूक पुकार करदे रहे चीख, नैणां नीर नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल आप समझाईआ। पंच कहिण प्रभ तेरी ओट, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा । गुर अवतार तेरी जोत, पीर पैगम्बर तेरा नूर रुशनाइंदा। दो जहानां तेरा नाम श्लोक, सोहला ढोला इक्को नज़री आइंदा। वज्जे वधाई लोक परलोक, मण्डल मण्डप डंक सुणाइंदा। तेरे मिलण दा सब नूं शौक, बिन तेरी किरपा जोड़ ना कोई जुड़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी आसा रखाइंदा। सुण पंच लै परवाना, पारब्रह्म जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख दे गए जमाना, जमानत आपणी नाल भराईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेख जाणे नौजवाना,
❋
❋
नौबत आपणा नाम वजाईआ। लख चुरासी बण के काहना, गोपी इक्को रंग वखाईआ। नाम धुन शब्द तराना, रागी राग सुणाईआ । दीआ जोती दीप महाना, डगमग करे रुशनाईआ। पंचम मेला साहिब सुल्ताना, घर पंचम सोभा पाईआ। भगत दुआर सुहाए मकाना, छप्पर छन्न वड्याईआ। चरण प्रीती देवे माणा, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, पंच पंच पंच पंच पंच दए जणाईआ।
१३ फग्गण २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर धन्नोवाली ज़िला जलन्धर
चारे जुग होए इकट्ठे, प्रभ दर बैठे सीस झुकाईआ। चार कुण्ट फिरन नट्ठे, दहि दिशा पई दुहाईआ। चार वेद हक़े बक्के, भेव किसे ना आईआ। चार वरन माया मोह रत्ते, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। चार यारी कूड़ी क्रिया हस्से, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। जीवां जंतां कलयुग पत्त कोए ना रखे, परमेश्वर संग ना कोए निभाईआ। निज नेत्र नैण सतिगुर दरस ना कोए तक्के, दोए लोचण वेखण जगत लोकाईआ। अमृत आत्म रस घर सरोवर कोई ना चक्खे, अठ सठ भज्जण वाहो दाहीआ। अनहद नाद अनादी धुन अगम्मी सट्ट कोई ना वज्जे, ढोल छैणे सर्ब खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर बैठे सीस झुकाईआ। चारे जुग रहे बोल, उच्ची उच्ची कूक सुणाईआ। सतिजुग कहे मैं होया अनभोल, अनभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। त्रेता कहे कोई ना तोलया तोल, कंडा हथ्थ ना किसे वखाईआ । द्वापर कहे वेख्या घोल, दो जहान नैण उठाईआ। कलयुग कहे चारों कुण्ट जूठ झूठ वज्जे ढोल, सच मृदंग नाम ना कोए सुणाईआ । वस्त अमोलक दिसे ना किसे कोल, खाली हट्ट जगत वणजारा नज़री आईआ। सच प्रीती पुरख अकाल कोई ना जाए मौल, आत्म परमात्म संग ना कोए रखाईआ। सृष्ट सबाई मात गर्भ भुल्लणा कौल, लिव छुटकी फेर ना कोए लगाईआ। साचा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ मुशायक काज़ी समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। चारे युग चरणी ढट्ठ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध लेखा थाउँ थाईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सृष्ट सबाई नाड़ बहत्तर उबले रत्त, सांतक सति ना कोए वरताईआ। हरि चरण प्रीती कोई ना बन्न्हे नत्त, साचा सज्जण नज़र कोए ना आईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पढ़ाईआ। किसे ना मिले मुकामे हक़, लाशरीक तेरा नूर नज़र ना आईआ। मन वासना दर दर घर घर रहे नट्ठ, बण पांधी
❋
❋
पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी ओट रखाईआ। चारे जुग रहे कुरला, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। गुर अवतार देंदे रहे सलाह, पीर पैगम्बर इशारयां नाल जणाईआ। सर्ब जीआं दा इक मलाह, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। आदि अन्त हो सहा, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा रिहा छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुटा पुत्तां माँ, पिता पूत संग ना कोए रखाईआ। हँस बुद्धि होई काँ, रसना काग वांग कुरलाईआ। हिरदे वसाए ना कोई हरि का नाँ, हरि सतिगुर दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडा तेरा नज़री आईआ। चारे जुग रहे दस्स, पूरब लेख जणाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त रैण अन्धेरी मस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरे मिलण दी कोए ना रखे आस, जगत तृष्ना मात वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। श्री भगवान सर्ब गुणवन्ता, हरि करता आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल खलंता, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण बणाए बणता, लख चुरासी घाड़न आप घड़ाईआ। कोटन कोटि विच्चों रखे गुरमुख साचे सन्ता, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। चारे जुग कहिण सच्च, कलयुग आपणा हाल सुणाईआ। नव नौ चार वेख्या नट्ठ, दहि दिशा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। साधां सन्तां खेड़ा कीता भट्ठ, बण भठयारा अग्नी डाहीआ। किसे रहिण ना दित्ता धीरज जत्त, सति सरूप ना कोए समाईआ। जोती अग्नी लाई मट्ठ, अमृत मेघ ना कोई बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे मैं छोटा पुत्त, प्रभ तेरी इक सरनाईआ। दीन दयाल आ के पुच्छ, लोकमात फेरा पाईआ। किसे घर रहिण ना दिती सुच्च, संजम चले ना कोए चतुराईआ। सुलखणी दिसे ना कोई कुक्ख, भगत जणे ना कोई माईआ। उजल किसे ना दिसे मुख, मुख कालख टिक्का लाया शाहीआ। लख चुरासी लग्गा दुःख, हउमे हंगता गढ़ बणाईआ। सच धर्म दा बूटा दित्ता पुट्ट, शोह दरया रुढ़ाईआ। तेरे नालों श्री भगवान वेख सारे गए रुस्स, गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरि जी तेरी ओट रखाईआ। श्री भगवान कहे सुण छोटे बाल, कलयुग आप जणाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी आप समझाईआ। जुग चौकड़ी मेरी अवल्लड़ी चाल भेव अभेद समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त हो कृपाल, किरपन आपणा रंग वखाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत
❋
❋
सुहेले लवां भाल, गुर चेले वेख वखाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। शब्द गुरू बण दलाल, घर घर आपणा हट्ट चलाईआ। अन्दर बाहर चला नाल, गुप्त ज़ाहर संग रखाईआ। रस अमृत इक प्याल, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दीआ दीपक जोती बाल, अज्ञान अन्धेर गुआईआ। घर विच घर वखा सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ । साची सिख्या इक सखाल, धुर दी धर्म करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कहे प्रभ तेरी ओट, साहिब तेरी वड वड्याईआ। मैं लख चुरासी भरया खोट, बण सेवक सेव कमाईआ। किसे घर प्रगट दिसे ना तेरी जोत, शब्द नाद धुन ना कोई सुणवाईआ। जीआं जंतां भुल्ली होश, मदिरा कूड़ा पान कराईआ। कवण मन्दिर कवण दुआर कवण मंज़ल बैठों आप खामोश, सुन्न समाध डेरा लाईआ। तेरे नाम दा लोकमात रहिण ना दित्ता खोज, ख़ालक ख़लक मखलूक गई भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। भगवन कहे कलयुग सोच, सो सतिगुर आप जणाईआ। प्रभ दर्शन गुरमुख विरले रहे लोच, अन्दर अन्दर ध्यान लगाईआ। सो सन्त सुहेले वेखे निर्दोष, दोषी बणा डण्ड ना कोए लगाईआ। नाम अधारी करे सन्तोश, सुख सागर सांतक सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। कलयुग कहे प्रभ तेरे केहड़े भगत, जिन्हां देवें वड्याईआ। मैं बचया रहिण ना दित्ता कोई जगत, घर घर आपणा हुक्म वरताईआ। दर दर वेखे बूँद रक्त, रग रग आपणी कार कमाईआ। सेवा विच पैण नहीं दित्ता फरक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरा नज़री आईआ। भगवन कहे कलयुग सुण, कलकाती दयां समझाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़े चुण, चरण कँवल दयां सरनाईआ। मेरे हथ्थ गुण अवगुण, पतित पापी पवित कर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। कलयुग कहे प्रभ भगत केहड़ा, सच सच दे जणाईआ। अबिनाशी करता कहे जिस गृह मन्दिर अन्दर मेरा डेरा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कलयुग कहे मैं करां झेड़ा, झगड़ा आपणा आप रखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं बन्नां बेड़ा, जिन्हां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे मैं देवां गेड़ा, उलटी लट्ठ भवाईआ। श्री भगवान कहे मैं नेड़न नेड़ा, सन्त सुहेले रिहा तराईआ। कलयुग कहे मैं तेरा छोटा पुत्त नौजवान इक बथेरा, लख चुरासी भरम भुलाईआ। दीन दयाल कहे मैं शाह सुल्तान शहिनशाह शेरा, भबक आपणा नाम लगाईआ। कलयुग कहे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ सच नबेड़ा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी
❋
❋
कार कमाईआ। कलयुग कहे प्रभ तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। दे वड्याई आपणे चरण, धूढ़ी टिक्का मस्तक इक लगाईआ। लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात नज़र ना आईआ। गुरमुख तेरे तेरे पौड़े चढ़न, दूजी मंज़ल ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, जिस विच मेला सहिज सुभाईआ। परम पुरख कहे सुल्तान, सो सतिगुर आप जणाईआ। साचे भगत मोहे परवान, अंगीकार आप लगाईआ। कृपानिधान हो के देवां दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म सच्चा गान, गीत गोबिन्द इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया झगड़े सब मिट जाण, जूठ झूठ नज़र कोए ना आईआ। जिस घर ठाकर स्वामी हरि सतिगुर मिले आण, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन चतुर सुघड़ सुजान, सोभावन्त सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुणाए कलयुग, श्री भगवान हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी औध जाए पुग, नव नौ चार डेरा ढाइंदा। आपणी धारों निरगुण उठ, सरगुण साख्यात वेख वखाइंदा। जन भगतां उपर जाए तुठ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा । अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस इक्को इक वखाइंदा । जन्म कर्म जो गए रुट्ठ, फड़ बांहों गले लगाइंदा। धुर दवारे बणा साचे सुत, जन जननी रूप वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा । हरिजन वेखे आप प्रभ, जुग चौकड़ी दया कमाईआ। गुर गुर सज्जण लभ्भ, ठगोरी रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत दुआर पार हद्द, नौ दर डेरा ढाहीआ। सच दुआरे आपे सद्द, सुनेहड़ा आप इक्को नाम सुणाईआ। बिन मक्के काअब्यो काया हुजरे कराए हज्ज, महिबूब इक्को नज़री आईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच शरअ शरीअत देवे तज, लाशरीक तौफीक इक ख़ुदाईआ। साचे मन्दिर शिवदुआले मट्ठ बहे सज, इष्ट देव स्वामी चतुर्भुज बेपरवाहीआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जन भगतां बण जाए दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ। लहिणा देणा चुका पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ । सच दुआर चरण कँवल कराए निवास, आसण सिँघासण इक दरसाईआ। कलयुग जन भगतां कदे ना आवे पास, दूर दुराडा बहि बहि आपणा सीस निवाईआ। कलयुग जीवां कूड़ी क्रिया पूंजी देवे रास, मनमुखां झोली जगत भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुखां वसे सदा साथ, सगला संग आप निभाईआ।
❋
❋