१३ फग्गण २०२० बिक्रमी मस्सा सिँघ दे घर कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर
जन भगत मंगण मंग, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। कलयुग वेख कूड़ पखण्ड, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा मिले ना कोई संग, सज्जण सैण ना कोए वड्याईआ। माया ममता हउमे हंगता पाए डण्ड, जूठ झूठ दए दुहाईआ। आत्म परमात्म तेरा कोई ना गावे छन्द, साचा राग ना कोए अल्हाईआ। दूई द्वैती घर ना ढाए कंध, मन का मणका ना कोए भवाईआ । किरपा कर साहिब बख्शंद, तेरे हथ्थ प्रभ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन बैठे ध्यान लगाईआ। हरिजन मंगण धुर दी दात, दर ठांडे सीस निवाईआ। ठाकर स्वामी वेख अन्धेरी रात, कलयुग रैण अन्धेरा छाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए आख, पुरख अकाल इक्को नूर ख़ुदाईआ। काया मन्दिर सच दुआरे कोई ना खोल्हे ताक, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ । लख चुरासी जीव जंत आवण जावण कटण वाट, धुर पांधी नज़र कोए ना आईआ। साहिब सुल्तान सच स्वामी ज़ाहर बातन कर बात, गहर गम्भीर हउँ सरनाईआ। नाम अमोलक शब्द अगम्मी दे दात, वस्तू इक्को घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। भगत कहिण प्रभ ठाकर स्वामी, तुध बिन नज़र कोए आईआ। फिर फिर थक्के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के चारे बाणी, निरगुण तेरा मेल ना कोए मलाइंदा। फिर फिर थक्के अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, अमृत सरोवर घर साचा जाम ना कोए प्याइंदा । वेख वेख थक्के जगत निशानी, धर्म निशान नज़र कोए ना आइंदा। शाह पातशाह निरगुण नूर जोत नुरानी, निरवैर निराकार तेरी करनी ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, हरिजन पंचम ध्यान लगाइंदा। भगत कहे प्रभ ठाकर सति, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्को दे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या सच पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सिर ठाकर रख आपणा हथ्थ, मेहर नज़र उठाईआ। वस्त अगम्मी इक्को घत, काया चोली दे भराईआ। लहिणा चुक्के मनमति, गुरमति इक्को इक समझाईआ। आपणे मिलण दी दे अक्ख, जगत लोचण बंद कराईआ। सतिगुर स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन बैठे सीस निवाईआ । पारब्रह्म हरि सतिगुर मीत, सज्जण तेरे हथ्थ वड्याईआ। किसे हथ्थ ना आएयों मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ खोजे थाउँ थाईंआ। कवण दुआर धाम अनडिठड़े वसिउँ ठांडा सीत, सीतल धार आपणी इक प्रगटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा गा थक्के गीत, गोबिन्द मिलण कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। भगत कहे प्रभ आ जा घर, घर घर विच राह तकाइंदा। निरभउ चुका भय डर, भ्यानक तेरी झोली पाइंदा। दरस वखा अग्गे खड़, नेत्र लोचण नैण इक उठाइंदा। सच सतिवादी दे वर, वरदाता तेरी ओट तकाइंदा। आत्म परमात्म ला लड़, पल्लू तेरी गंढ्ढ बंधाइंदा। सिफ्त सालाही ढोला पढ़, सोहणा राग अल्हाइंदा। तेरा लेखा चोटी जड़्ह, मध तेरा नूर विच्चों टपकाइंदा। गुर पीर पैगम्बर गुर अवतार वेखण दर, दर दरवाज़ा इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन सच सच ध्यान लगाइंदा। भगत मंगण तेरा नाउँ, रसनां जिह्वा ना कोई वड्याईआ। मिले मेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह सहिज सुखदाईआ। निर्धन पकड़े आ के बांहो, सरधन होए सहाईआ। बण सुहेला देवे ठंडी छाउँ, मेहरवान आपणा हथ्थ रखाईआ। फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। लख चुरासी हक़ न्याउँ, हकीकत वेखे बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दूर दुराडे साहिब सुल्तान, जन भगतां तेरी ओट तकाईआ। आ के वेख साढे तिन्न हथ्थ मकान, घर घर विच डेरा लाईआ। दीआ दीपक जोती एका जगे महान, तेरा नूर होए रुशनाईआ। अमृत आत्म मिले पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख रहिण ना पाईआ। शब्द अनाद सुणा सच्ची धुन्कान, अनहद नादी राग सुणाईआ। साची सखी प्रभू मिल आ के काहन, गोपी तेरी रही कुरलाईआ। नैण खोल्ह कर ध्यान, बिन अक्खां रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। साहिब सतिगुर आ प्रभ नेड़े, हरिजन चरण कँवल ध्यान लगाईआ। तुध बिन उजड़े खाली खेड़े, मन्दिर सोभा कोई ना पाईआ। नौ दुआरे लग्गे झेड़े, पंच विकार करन लड़ाईआ। साची नईआ चढ़ाए ना कोई बेड़े, पार किनारा सके ना कोए दिखाईआ। कोटन कोटि बैठे ला के डेरे, साध सन्त कलयुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरि साहिब सच गोसाईआ। वेख गोसाईं भगत रंग, जिन तेरा ध्यान लगाईआ। खाली दिसे सेज पलँघ, सुंञी सेज ना कोई सुहाईआ। तुध बिन मिले ना कोई अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोई प्रगटाईआ। घर प्रकाश ना दिसे चन्द, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। अमृत सीर ना पावे ठंड, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। जुग जन्म दे विछड़यां कोई ना पावे गंढ्ढ, आत्म परमात्म मेल ना कोए मलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाल साचा घर, जिस घर आपणा आसण लाईआ। भगत कहे प्रभ खोल्ह पर्दा, उहला रहिण कोए ना पाईआ। तेरे बिरहों वैराग अन्दर मरदा, मुर्दा गोर नज़री आईआ। विछोड़े अन्दर रिहा सड़दा, अग्नी तत जलाईआ। बिन तेरी किरपा साची मंज़ल कोई ना चढ़दा,
❋
❋
चौथे पद हद्द नज़र किसे ना आईआ। हउँ ग़ुलाम सेवक तेरे दर दा बरदा, बंदीखाना दे तुड़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण घाड़न घड़दा, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। कर खेल नरायण नर दा, नर हरि तेरी इक चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। साहिब प्रभू खोल अक्ख, भगत जन रहे जणाईआ। घर मेल मिला पुरख समरथ, समरथ तेरी सरनाईआ। पूरब लहिणा देवे हथ्थो हथ्थ, सौदा इक्को हट्ट वकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लै रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दूर दुराडे नेड़न नेड़े घर आ के मार्ग सच दस्स, साची सिख्या इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख वखाईआ। भगत कहे प्रभ क्यों रख्या ओहला, ओहले विच तेरी ना कोए वड्याईआ। धुर सुणा सच बोला, अणबोलत राग अल्हाईआ। तेरा नाउँ पीर पैगम्बर कहिण मौला, मौलया हर घट थाईंआ। तेरा आदि जुगादी धुर दा सोहला, गुर अवतार रहे जस गाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गाया ढोला, हुजरा हक़ रहे सुणाईआ। शब्दी धार बण विचोला, गुर गुर आपणा वेस वटाईआ। कलयुग वेख चारों कुण्ट प्या रौला, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। झगड़ा वेख लोकमात, जन भगत रहे जणाईआ। पुरख अबिनाशी मार झात, झाकी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तेरी कोई ना गाए साची गाथ, हिरदे सच ना कोए वसाईआ। तेई अवतार बण ज़मात, भगत अठारां जोड़ जुड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दस्सण बातन बात, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। नानक गोबिन्द साख्यात, निरगुण सरगुण रूप दरसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दस्से हालात, तीस बतीसा ढोला गाईआ। खाणी बाणी पूरी कर आस, आसावन्त तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, बेपरवाह तेरी नज़री आए बेपरवाहीआ। भगत कहिण प्रभ उठ के वेख, आपणी लै अंगड़ाईआ। सृष्ट सबाई कूड़ा भेख, सति सरूप ना कोए समाईआ । माया ममता रहे खेड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सच संदेसा धुर दा भेज, अलख अगोचर आपणा नाम दृढ़ाईआ । जोती जलवा दे तेज, नूरो नूर रुशनाईआ। सुहञ्जणी सोभावन्त कर सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। चार युग दा पिछला वेख लेख, गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लोकमात गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणा इक वर, बण दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। भगत कहिण नाल गुस्से, श्री भगवान सच जणाईआ। तेरे नालों सारे रुस्से, बैठे मुख भवाईआ। सति धर्म पैंडे मुक्के, पांधी नज़र कोए ना आईआ। खाली दिसण पाणीउँ हुक्के, गटा नेज़ा ना कोए वड्याईआ । नबी रसूल सारे रुट्ठे, परवरदिगार ना कोए
❋
❋
सहाईआ। गुर अवतार किसे ना पुच्छे, अन्तर सार कोए ना आईआ। बेपरवाह तेरे दर सीस कोए ना झुके, सजदा हक़ ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया राह पए पुट्ठे, भरमी भरम करे लड़ाईआ । नाते तुटे मात पुत्ते, पिता पूत संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की खेल वरताईआ। पंज तत काया जुस्से अट्ठ तत्त, ब्रह्म मति नज़र कोए ना आईआ। भगत कहे भगवान दस्स सच्च, दर तेरे मंग मंगाईआ। काया माटी दे के भाण्डा कच, सोहणा पोच पुचाईआ। डूंग्घी कन्दर बैठों रच, रचना आपणी आप रचाईआ। क्यों साथों होइउं वक्ख, आपणा मुख भवाईआ। ठाकर हो के देदे हक़, हकीकत साची झोली पाईआ। चरण प्रीती जोड़ नत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच सच सरनाईआ। भगतां सुण अवाज़, कलयुग लए अंगड़ाईआ। सच दुआरे आया भाज, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। निउँ निउँ सजदा पढ़े नमाज़, सीस जगदीश झुकाईआ। साहिब मेरे इस दे विच कोई राज़, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरा बेड़ा भरया जहाज़, लख चुरासी उपर डेरा लाईआ। किसे मन्दिर अन्दर रहिण ना दित्ता कोई राग, रागण चले ना कोए चतुराईआ। भरम भुलाया जगत समाज, समाजी देवे ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरी अरज़ोई, धुरदरगाही इक जणाइंदा। तेरी लिख्त ना मेटे कोई, मिटावणहारा नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन देवे ना कोई ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा तेरे अग्गे झोली डाहइंदा । कलयुग कहे सुण भगवन्त, वेख मेरी चतुराईआ। तेरे हुक्मे अन्दर सेवा कीती बेअन्त, चाकर आपणा आप बणाईआ। नाता जुड़या रहिण ना दित्ता नार कन्त, सच सरूप सच ना कोए समाईआ। घर घर दर दर गढ़ बणाया हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन बणन ना दिती संगत, सांझा यार सच ना किसे दरसाईआ। खेल खलाया मुल्लां शेख़ पंडत सन्त, ग्रन्थी पन्थी धार जणाईआ। माया पाई बेअन्त, त्रैगुण नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, मेरा लेखा पूर कराईआ। कलयुग कहे प्रभ लेखा देणा, देवणहार इक अख्वाइंदा। सदी चौधवीं वेखां नैणां, नेत्र नैण इक उठाइंदा। मैं नाता तोड़ां भाई भैणां, सज्जण संग ना कोए रखाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी उच्चा बुरज हँकारी ढैणा, चारो कुण्ट नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, खाली झोली आपणी डाहइंदा। पुरख अबिनाशी दए दलासा, हक़ो हक़ जणाईआ। लख चुरासी तेरा साथा, सोहणा संग बणाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले बणां राखा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
❋
❋
गोदी चुक्कां बण के पिता माता, सोहणी सेव कमाईआ। चरण प्रीती जोड़ां नाता, धुर दा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म दस्सां गाथा, पूजा पाठ इक्को इक समझाईआ। आत्म सरोवर तीर्थ ताटा, घर इश्नान इक नुहाईआ। मुक्की रैण अन्धेरी राता, जोती नूर चन्द चमकाईआ। शब्द अगम्मी देवां दाता, निरअक्खर इक समझाईआ। भाग लगावां काया कासा, खाली भण्डारा इक भराईआ। जन्म जन्म दी पूरी करां आसा, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। आत्म सेजा भोग बिलासा, सोहणी रुत्त सुहाईआ। सेवा करां बण दासी दासा, घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग रिहा जणाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरी निमस्कार, जगदीश तेरी सरनाईआ । तेरा भगत सोहे तेरे दुआर, दर ठांडे डेरा लाईआ। मैं दूर दुराडा वसा बाहर, गुरमुख नेड़ कदे ना आईआ। लख चुरासी करां ख्वार, जीव जंत जगत हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, तेरी साची सेव कमाईआ। श्री भगवान कहे सुण कलयुग अन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। जन भगतां मेला जिउँ नार कन्त, हरि पुरख निरँजण जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म चाढ़्हे रंग बसन्त, इकउँकार दए वड्याईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, जोती जाता दए पढ़ाईआ। चरण कँवल लगाए अंगत, अबिनाशी करता होए सहाईआ। मेल मिलावा साची संगत, श्री भगवान भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म पारब्रह्म दरसाईआ। कलयुग कहे मेरे वखाए भाग, प्रभ सच सच दृढ़ाईआ। जन भगतां मिले कन्त सुहाग, कल सोहणी रुत्त सुहाईआ। दीपक जोत जगाए चिराग़, कमलापाती बेपरवाहीआ। अग्नी तत बुझाए आग, सांतक सति रूप समाईआ। सरगुण निंद्रा खोल्हे जाग, जागरत जीवण इक दृढ़ाईआ। घर विच घर खुल्हाए राज़, पर्दा ओहला परे हटाईआ। नाता तोड़ कूड़ समाज, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सच सुणा अगम्मी अवाज़, धुर संदेसा दए समझाईआ। बण सुहेला वसे पास, घर गुरमुख डेरा लाईआ। जन भगत कहे शाबाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। भगत कहे प्रभ मिलाए कौण, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। भगवन कहे जन भगत गूढ़ी नींदे सौण, सुख आसण सेज सुहाईआ। अबिनाशी करता निरगुण आए आप उठौण, सति सतिवादी फेरा पाईआ। महल अटल सच दुआर आए बहौण, पर्दा उहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सच्ची वड्याईआ। सच वड्याई इक दवावांगा। हरिजन साचे सच उठावांगा। भगत वछल रूप धरावांगा। अछल अछल्ल खेल खलावांगा । उजल धाम अटल वसावांगा। दीपक जोती जाए बल, तेल बाती ना कोए रखावांगा। धुर संदेसा शब्दी घल्ल, गुरमुख आपणे नाल मिलावांगा। सुक्के काष्ट लाह के फल, अमृत रस चुआवांगा। चरण
❋
❋
चरणोदक धुर दा जल, अमिउँ रस इक्को मुख चुआवांगा। जोती शब्दी धार रल, निरगुण निरवैर खेल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जन भगतां रंग रंगावांगा। जन भगत कहे तेरा रंग अवल्ला, नेत्र जगत नज़र ना आईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा उच्च महल्ला, बिन भगतां वेखण कोए ना पाईआ। जन भगत कहे तेरी डूंग्घी डल्ला, पार सके ना कोए कराईआ। श्री भगवान कहे जिस फड़ावां पल्ला, दो जहानां चरणां हेठ रखाईआ। भगत कहे तूं अछल अछल्ला, वल छलधारी आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। भगत कहे घर आ ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाईआ । कलयुग भँवरी डूंग्घा सागर, तुध बिन तरन कोए ना पाईआ। किरपा कर करते कादर, करीम रहीम तेरी सरनाईआ। निर्मल कर्म होण उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। बणीए तेरे दर सौदागर, वणज इक्को नाम वखाईआ। ग़रीब निमणयां दे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिदक सबूरी बख्श साबर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतो सद रखो याद, सो साहिब आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार सुणे फरियाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जानणहारा अन्दरे अन्दर अन्तर आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। वेखणहारा अगम्म अगम्मड़ा राज़, पर्दा उहला दए चुकाईआ। निरगुण सरगुण वसे साथ, सगला संग निभाईआ। इक्को मन्त्र इक्को पूजा पाठ, इष्टदेव स्वामी इक्को इक दरसाईआ। सो साहिब सब दी पत लए राख, परमेश्वर परमात्मा आत्मा बन्धन पाईआ । सदा सुहेला अनाथां नाथ, दीनन दीन गले लगाईआ। पत्तण बहि के वेखे घाट, माही आपणा डेरा लाईआ। जन भगतां बख्श सच प्रीती दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा चुका ज़ात पात, दीन मज़्हब डेरा ढाहीआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे सगला साथ, सांझा यार बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरिभगत सद देवे माण वड्याईआ ।