पुस्तकालयभाग १६

१४ फग्गण २०२० बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

वेख खेल पुरख समरथ, गुर अवतार लैण अंगड़ाईआ। पीर पैगम्बर खोल्ह अक्ख, नेत्र लोचण राह तकाईआ। निरगुण धार रहे दस्स, धुर संदेस शब्द अलाईआ। सच दवारे करो इकट्ठ, दरगाह साची सोभा पाईआ। खाली वखाओ आपणे हथ्थ, दोए दोए दोए उठाईआ। जुग चौकड़ी जो मार्ग आए दस्स, लोकमात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, सच दे इक वड्याईआ। वेखो खेल पुरख अकाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। निरगुण जोत सति सरूप सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक सुहाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठ दीन दयाल, दयानिध आपणी कार कमाईआ। शब्दी सुत सच दुलारा वेखे आपणा लाल, लालण इक्को इक जगाईआ। चार युग दी दस्स घाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साचे ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सोच, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस दा खेल लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा ढोला गाउँदे रहे श्लोक, नाम निधाना मात प्रगटाईआ। तत ततव तक्कदे रहे ओट, निउँ निउँ चरण कँवल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तक्क, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। निरगुण निरवैर निराकार बैठा अलग, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ । दरगाह साची नूर प्रगट, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। परवरदिगार मुकामे हक़, लाशरीक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। पीर पैगम्बर मारन झाक, पर्दा उहला इक उठाईआ। आदि जुगादी सज्जण साक, साहिब सुल्तान इक्को नज़री आईआ। नित नवित्त लोकमात जो लेखा करे बेबाक, लहिणा देणा मूल चुकाईआ । जुग चौकड़ी जिस दे हाथ, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। कलमा कलाम जिस दी गाथ, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पीर पैगम्बर सजदा सीस, दर साचे इक कराईआ। चरण कँवल तेरे जगदीश, जगदीश्र सच सरनाईआ। परवरदिगार तेरी हदीस, हकीकत हक़ दृढ़ाईआ। गा गा थक्के तीस बतीस, लोकमात रसना जिह्वा बत्ती दन्द हल्काईआ। तेरा निशाना तेरी रहमत दस्सदे गए ठीक, ठोकर तेरा नाम लगाईआ। जगत अन्धेरा वेख तारीक, नवां चन्द सच चमकाईआ। दस्सया सदा वाहिद लाशरीक, सच तौफ़ीक इक ख़ुदाईआ । गृह गृह वसे सदा नज़दीक, सच महिराब डेरा लाईआ। काया काअबे तेरी उडीक, हुजरा इक्को इक वड्याईआ। दर दरवेश मंगदे भीख, खाली झोली इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार नेत्र खोल्ह, दो जहान ध्यान लगाईआ। पतिपरमेश्वर बैठा सदा अडोल, डुल कदे ना जाईआ। सच दुआरे तोले इक्को तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। शब्द अगम्मी इक्को बोल, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं पताल अकाश करे शनवाईआ। लख चुरासी अन्दर काया मन्दिर वजावे ढोल, सोहला इक्को राग सुणाईआ। सच दवारा जुग जुग खोल्ह, रहिबर इक्को राह वखाईआ। दे वस्त नाम अनमोल, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ बेनज़ीर, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। सच दिसे ना कोए तस्वीर, मसव्वर रंग ना कोए रंगाइंदा। चोटी जाणे ना कोई अख़ीर, आखर हद्द ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। गुर अवतार रहे आख, होका इक्को नाम जणाइंदा। परम पुरख पतिपरमेश्वर दीन दयाल साहिब समराथ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण शब्द अगम्मी देवे गाथ, धुर दा रागी राग सुणाईआ । आत्म परमात्म देवे साथ, सच्चा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाह, घर साचे मता पकाईआ। उठो वेखो बेपरवाह, पर्दा ओहला रिहा चुकाईआ। मुख नक़ाब रिहा उठा, घूँगट रहिण कोई ना पाईआ। साचा कलमा रिहा पढ़ा, महिबूब इक्को हुक्म वरताईआ । रहमत करे आप ख़ुदा, मेहर नज़र उठाईआ। निज नेत्र दर्शन लवां पा, साचा दीद करे रुशनाईआ। मुहब्बत इक्को रिहा सखा, सखावत आपणी रिहा वरताईआ। इबादत इक्को रिहा जणा, अवल्ल अलाही नूर इक्को नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे होए दोए जोड़, हरि जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पई लोड़, आसा आसा नाल वधाईआ। बिन अक्खां वेखो कर के गौर, गहर गम्भीर सोभा पाईआ। जिस मंज़ल जिस दुआरे गृह कोई ना सके बौहड़, तिस महल अटल बैठा डेरा लाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण जोत ना कोई और, अवर रूप ना कोए जणाईआ। जिस दा मन्त्र आदि जुगादि शब्दी फोर, फुरना इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार कहिण वेखो मीत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। साचे गृह बैठा अतीत, सच सिँघासण सोभा पाईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी इकउँकार इक्को जाणे गीत, नाम निरँकारा आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त जाणे साची रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ। सति सच दस्से इक प्रीत, कूड़ा राह ना कोए चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे जणा, जानणहार वड्याईआ। इक्को ढोला रहे गा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। मौला नूरी इक ख़ुदा, हज़रत वड्डा बेपरवाहीआ। पुरख अकाल शहिनशाह, राज राजान आप अख्वाईआ। पारब्रह्म बेपरवाह, बेअन्त नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। गुर अवतारां सुण सुण बात, बातन भेव जणाइंदा। उठो वेखो लोकमात मारो झात, चारों कुण्ट अन्ध अन्धेरा छाइंदा। तेई अवतार खोल्हो आख, ईसा मूसा मुहम्मद नैण उठाइंदा। नानक गोबिन्द वेखो ताक, दहि दिशा

❋

❋

भेव चुकाइंदा। लेखा लिख के आए कलम दवात, काग़ज़ शाही वंड वंडाइंदा। नेत्र रोवे जीव जंत साध सन्त, सुख आत्म नज़र किसे ना आइंदा। नार विछोड़ा होया कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाइंदा। गुर का मन्त्र ना कोई मंत, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। लख चुरासी गढ़ बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दृढ़ाइंदा। चार वरन दिसे ना कोई साची संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूदर वैश जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। धुर दा दिसे ना कोई पंडत, ब्रह्म विद्या ना कोए सिखाइंदा। दूई द्वैत कोई ना करे खण्डत, खण्डा खड़ग नाम ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दा हुक्म इक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ख्याल, हरि करता आप जणाईआ। लोकमात कलयुग अन्त अन्त अन्त सच ना कोए दलाल, साचा वणज ना कोए कराईआ। हकीकत नज़र ना आए हलाल, हक़ झोली ना कोए पाईआ। बिन हरि नामे काया माटी खाली दिसे खाल, ख़ालक ख़लक गई भुलाईआ। मुरीदां मुर्शद पुच्छे ना जां के हाल, फेरा मारे ना चाईं चाईंआ। फल दिसे ना किसे डाल, सिंमल रुक्ख नज़री आईआ। चारों कुण्ट कूके काल, दहि दिशा महाकाल दए दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ नेत्र रोवे धर्मसाल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आत्म परमात्म घालण कोई ना रिहा घाल, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। गुरमुख लभ्भे ना सच्चा लाल, गोबिन्द गोद ना कोए सुहाईआ। माया ममता कूड़ा प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। साहिब सतिगुर अन्तरजामी शब्द स्वामी किसे ना वसे नाल, घर घर विच बैठा मुख छुपाईआ। आत्म दीपक दीआ जोती देवे ना कोए बाल, अज्ञान अन्धेर ना कोए मुकाईआ। अमृत जाम सच प्याला देवे ना कोए आण, अमृत रस ना कोए चखाईआ। साचा खण्डा खड़ग तन गात्रे पाए ना कोई किरपान, रक्षया करे ना थाउँ थाईंआ। नाता तुटे ना पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। साध सन्त कूड़ी क्रिया खोल्ह के बैठे दुकान, हरि का नाम हट्ट ना कोए वकाईआ । मुल्ला शेख़ मुशायक सर्ब कुरलाण, तसबी माला तबअ सके ना कोए बदलाईआ। नूरी जलवा ना कोई जलाल, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ । महिबान बीदो हल्ल करे ना कोई सवाल, मजलस कूड़ी डेरा कोए ना ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण मात, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दहि दिशा दिसे अन्धेरी रात, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण नूरी चन्द ना कोई चमकाईआ। भगत भगवन्त दिसे ना कोई साथ, मुरीद मुर्शद जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सचे पत्तण बहे ना कोई घाट, मिले मेल ना बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म पूरी होए ना आस, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। लेखा छुट्टे ना पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध ना कोए मुकाईआ। सुरती शब्द ना

❋

❋

पाए रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। सीता राम ना वसे पास, महल अटल ना कोए वड्याईआ। निरगुण जोत ना कोए प्रकाश, नानक निरवैर दरस ना कोए कराईआ। गोबिन्द नज़र ना आए साख्यात, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ । कलयुग कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया ममता पई दात, जीव जंत झोली रहे भराईआ। नाता जुड़या कूड़े सज्जण साक, सच्चा सज्जण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार इकट्ठे होए पए हस्स, सच दुआरे ख़ुशी मनाईआ। सब कुछ पुरख अकाल तेरे वस, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म फ़रमाण मार्ग आए दस्स, लोकमात जीव जंत जणाईआ । तेरे मिलण दी जणा के आए अक्ख, निज नेत्र इक समझाईआ। तेरे प्रेम दा खोल्ह के आए हट्ट, बण वणजारे हट्ट चलाईआ। तेरे नाम दी गा के आए गाथ, सोहणा ढोला कलमा राग सुणाईआ। उच्ची कूक कहि के आए पारब्रह्म सब दा कमलापात, पतिपरमेश्वर इक्को इक अख्वाईआ। लख चुरासी देवे साथ, सगला संग निभाईआ । भरमे भुल्ले ना कोई ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। हर घट अन्दर हरि स्वामी पुछे वात, घट घट वेख वखाईआ । अगम्म अथाह बेपरवाह अलखणा अलाख, अलख निंरजण नर नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ साडे खाली हथ्थ, दर तेरे इक अरज़ोईआ। सदी बीसवीं साडी होई बस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। तेरा नाउँ नर निरँकार इक्को आए दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। कल कल्की होवे प्रगट, नेहकलंका नाउँ धराईआ। अमाम अमामा आवे नस्स, दो जहानां रंग रंगाईआ। सच जणाए इक गाथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पुछे वात, भेव अभेदा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी ओट, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। सरगुण निरगुण हो के मिले तेरी जोत, काया नाता पंज तत तुड़ाईआ। अग्गे रही ना कोई सोच, सोच समझ तेरे विच छुपाईआ। तेरा दर्शन रहे लोच, दूजी लोचा ना कोए वधाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे किले कोट, गगन मण्डल तेरी वड्याईआ। तेरा खेल चौदां लोक, तेरा हुक्म चौदां तबक मनाईआ। तेरे दर कोई ना सके पहुंच, अन्त दिसे ना कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, घर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बचन कहिण सच्चा, सच सच जणाईआ। आह वेख नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा पिछला पता, तेरे अग्गे धराईआ। अग्गे दा सानूं नहीं कुछ पता, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणया भाई सका, पूत सपूता तेरा इक अख्वाईआ। सच दुआरे खोल्ह खाता, खता सब दी दे समझाईआ। परम पुरख तूं उह आका, मालक वड्डा वड वड्याईआ। दो जहानां

❋

❋

खोल्हीं ताका, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड आपणी धार चलाईआ। चार युग तेरे नाम दा गाया साका, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रंग वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिमरन पूजा दस्सया पाठा, जोग अभ्यास जुगत जणाईआ। अमृत सरोवर खेल वखाया तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती माण वखाईआ। घर विच घर सच वखाया तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड पिण्डे इक दरसाईआ। निर्मल नूर तेरा प्रकाशा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अनहद वज्जे नाम अनादा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। शब्दी ढोल बोध अगाधा, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरा लेखा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वखावण झोली, कलयुग खाली नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी चुकी पंज तत डोली, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। हो सेवक चाकर तेरे दर दी गोली, फरमाबरदार बरख़ुरदार रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर गाई बोली, अनबोलत तेरा राग सुणाईआ। लख चुरासी फुलवाड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात मौली, मौला वेखी रुत बसन्त बहार आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, सद तेरे दर सीस झुकाईआ। गुर अवतार कहिण तेरी रज़ा, पीर पैगम्बर सजदा इक कराईआ। तेरे नाम दा कलयुग अन्त किसे ना आए मज़ा, मज़ाक रहे उडाईआ। दीन मज़्हब दीआं लँघ के हद्दा, आपणी वंड रहे वखाईआ। तेरे नाम दा देवे कोई ना सद्दा, साध सन्त मुल्ला शेख़ पंडत पांधे आपणी करन चतुराईआ। धुर दा नाद किते ना वज्जा, साचा रंग ना कोए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां पर्दा ना किसे कज्जा, कूड़ी दिसे जगत शाहीआ। मक्के काअबे कोई ना हज्जा, हक़ महिबूब ना कोए मिलाईआ। मन वासना मन्दिर शिवदुआले मट्ठ फिरे भज्जा, मन का मणका ना कोए भवाईआ। गुरदुआर गुर सति सरूप किसे ना लभ्भा, निज नेत्र लोचण निरवैर तेरा दर्शन कोए ना पाईआ। सति धर्म सच दा सब ने खहिड़ा छड्डा, भरमे भुल्ली मात लोकाईआ। प्रेम अन्दर प्रेम किसे ना बद्धा, प्रीतीवान हो के प्रीत ना कोए लगाईआ। कूड़ी रसना लैण मज़ा, आत्म रस निझर झिरना ना कोए झिराईआ। जिउँ भावे तिउँ लख चुरासी दे सज़ा, गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे देवे ना किसे गवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे ना कोई शहादत, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। जिन्हां भुल्ली तेरी इबादत, कलमा मिले ना कोए वड्याईआ। अग्गे देवे ना कोई ज़मानत, बरीख़ाना ना कोए जणाईआ। तूं साहिब सदा सलामत, सच तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सब दा लहिणा झोली पाईआ। गुर अवतार कहिण पुरख समरथ, साहिब इक अरज़ोईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ, जिउँ भावे लए चलाईआ। सृष्ट सबाई तेरे मिलण दी खोल्हे ना कोई अक्ख, दोए लोचण जगत तकाईआ ।

❋

❋

तेरे नाम दा किसे ना आवे रस, रसना कूड़ी क्रिया मध हल्काईआ। धीरज दिसे ना कोई जत, गोबिन्द सके सीस ना कोए टिकाईआ। अमृत जाम पीए ना कोई घुट्ट, साचा रस ना कोई वखाईआ। बिन सखावत खाली हथ्थ, बग़ावत पंज तत करे लड़ाईआ। नाम अमानत सब तों गई नस्स, बैठी मुख भवाईआ। नाड़ नाड़ उबले रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। नानक गोबिन्द भुल्ली गुरमति, ब्रह्म मति संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ ठाकर, वड तेरी वड्याईआ। कलयुग वेख डूंग्घा सागर, भँवर भौरी खोज खुजाईआ। तेरयां भगतां मिले कोई ना आदर, अदल करे ना कोए जगत लोकाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी साज़श, दर दर घर घर बैठी आसण लाईआ। तेरे नाम दी करे ना कोए नवाज़श, नग़मा सच ना कोए सुणाईआ। सच दुआरयों करन ममानत, रहमत रहीम ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस घर विच वसे जगत लोकाईआ। आ के वेख ग़रीब नवाज़ा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लोकमात दा खोल्ह दरवाज़ा, वाहिद आपणा भेव चुकाईआ। शाह भूप वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी जो दस्स के गए गाथा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सारे गए भुलाईआ। सतिगुर शब्द कोई ना मन्ने आखा, मनमति चले जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुण के बात, कलयुग भज्जया वाहो दाहीआ। दूर दुराडा करे अरदास, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं छोटा पुत्त तेरा उदास, बण सेवक सेव कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पाई रास, सत्त दीप कूड़ी क्रिया गोपी काहन नचाईआ। मेरा वेख खेल तमाश, सृष्ट सबाई रिहा जणाईआ। झगड़ा पाया ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। मैं वेखां खेल ख़ास, ख़ाहिश आपणी नाल मिलाईआ। मेरा मुहम्मद देवे साथ, अल्ला राणी गंढ्ढ पवाईआ। चौदां तबकां फिर के वेखी वाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। अल्फ ये सुणके आया अवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, कलयुग दर ते मंग मंगाईआ । कलयुग कहे मेरे भगवान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जिहड़ा मैनूं बख्शया दान, सो मेरा पूरा दे कराईआ। आ वेख पंज शैतान, पंजां तत्तां नाल मिलाईआ। चारे कुण्ट करां हराम, सति धर्म ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। काम क्रोध चले दुकान, कलयुग सन्तां हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरी मंग, सच सच दृढ़ाईआ। काया चोली चाड़्हया सब नूं रंग, कूड़ा उतर कदे ना जाईआ। घर घर नच्चदे वेख मलंग,

❋

❋

डौरु डंका रहे वजाईआ। किसे ना आवे परमानंद, निज़ा नंद ना कोए रसाईआ। मदिरा मास पान करन गंद, अमृत धार मुख ना कोए चुआईआ। सुरत दुहागण होई सब दी रंड, कन्त सुहागी मेल ना कोए मिलाईआ। जिध्धर वेखां नज़री आवे भेख पखण्ड, एसे अन्दर ख़ुशी मनाईआ । मैं तेरा निक्का पुत्त सोहणा चन्द, सोहणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ । दीन दयाल प्रभ वेख मेरी सेवा, कलकाती आप जणाइंदा। अमृत फल किसे ना दिसे मेवा, कूड़ा रीठा जगत बणाइंदा। संग तुड़ाया देवी देवा, देवत सुर मेल ना कोए मलाइंदा। नात तुड़ाया अलख अभेवा, अभेव अभेदा ना कोए समझाइंदा। सृष्ट सबाई गावे रसना जिह्वा, घर मेल ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। पुरख अकाल सुणाए इक, एकउँकार जणाईआ। कलयुग तेरा लेख दित्ता लिख, लिख्या लेख ना कोए मटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साहमणे रहे वेख, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। कोई ना करे साचा हेत, हितकारी रूप ना कोए वटाईआ। अन्तर अन्तर देवे ना सच्चा भेत, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। कलयुग कहे मैं वेखा एक, एकउँकार तेरी सरनाईआ। कीती इक अगम्मी खेड, दर तेरी ओट तकाईआ। लहिणा चुकाया शमस तबरेज़, मनसूर सूली उते चढ़ाईआ। अर्जन सीस पवाई तत्ती रेत, गोबिन्द बाले नीहां हेठ रखाईआ। सोहणी सुहञ्जणी बणा सेज, सच सिँघासण दित्ते सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी सोहणी सेव कमाईआ । किरपा कर अबिनाशी अचुता, शहिनशाह दर तेरे मंग मंगाइंदा। मैं सुहाई आपणी रुत्ता, रुत्त रुतड़ी वेख वखाइंदा । गोबिन्द सूला सेज मेरे विच सुत्ता, सत्थर यारड़े तेरा इक हंढ्ढाइंदा। तूं मेरे उते काहदा करे गुस्सा, तेरा हुक्म ठीक ठीक आपणे सिर रखाइंदा। पुरख अकाल कर प्यार मैनूं कहि आ मेरे लाडले पुत्ता, मैं सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। मैं तेरे दरस दा भुक्खा, दूजी ओट ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। पुरख अकाल मैं तेरा बी, चौथा जुग नाम धराईआ। रविदास चुमारे साढे तिन्न हथ्थ वंडी सीं, सोहणी बणत बणाईआ। गोबिन्द डूंग्घी रखी नीं, बाले इक्को रंग रंगाईआ। औह वेख तेरी नेत्र रोवे मुहम्मद ख़ाहिश अल्ला राणी धी, खुल्ही मींडी सीस साच ना कोए गुंदाईआ। मैनूं बरख़ुरदार कहे तूं सदा जी, दर साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, प्रभ तेरी सरन मिले सरनाईआ। पुरख अकाल प्या हस्स, धुरदरगाही सच जणाइंदा। कलयुग तेरा वेख्या रथ, चारों कुण्ट खोज खुजाइंदा। पन्ध मुकावीं नट्ठ नट्ठ, दिवस रैण पांधी नज़री आइंदा। आपणी पत्त तूं आपे लईं

❋

❋

रख, बण सेवक सेव कमाइंदा। तेरी झोली पावां तेरा हक़, हकीकत सब दे नाल मिलाइंदा। उठ वेख खोल्ह अक्ख, गोबिन्द इक्को नज़री आइंदा। जिस दी लेखे लग्गी रत्त, रत आपणे रंग रंगाइंदा। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को मत्त, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मार्ग देवें दस्स, रहिबर इक अख्वाइंदा। मुकामे हक़ सचखण्ड थिर घर दुआरे रिहा वस, सुन्न अगम्म बेपरवाह आपणा राह चलाइंदा। औह वेख विष्न ब्रह्मा शिव रोंदे नेत्र नैण अक्ख, हन्झूआं हार सर्ब बणाइंदा। करोड़ तेतीसा लथ्था सथ्थ, सीस उपर ना कोए उठाइंदा । भगत अठारां चरणी रहे ढट्ठ, दोए जोड़ सर्ब वास्ता पाइंदा। त्रैगुण माया कहे मेरा खेड़ा होया भट्ठ, पंज तत संग ना कोए निभाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहि गए बस्स, अग्गे हुक्म ना कोए वरताइंदा। सदी बीसवीं जो कुछ सो प्रभ दा होया हक़, हकूक आपणे हथ्थ रखाइंदा। गोबिन्द रहिण ना दित्ता शक़, शिकवा सर्ब मिटाइंदा। निरगुण निरवैर निरँकार पुरख हो प्रगट, जोती जामा वेस वटाइंदा। सम्बल नगरी खेल समरथ, महिमा अकथ आप दृढ़ाइंदा। शब्द अगम्म दो जहान मारे सट्ट, आलस निंद्रा सर्ब गवाइंदा। करे नबेड़ा हक़ो हक़, लाशरीक सच तौफीक वड मेहरवान महिबान आपणा हुक्म वरताइंदा। जन भगत भगवन्त लए रख, सन्त सुहेले करे वक्ख, गुरमुखां खोल्ह निज नेत्र अक्ख, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। लख चुरासी कूड़ा बुरज हँकारी जाए ढट्ठ, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। लेखा चुक्के तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणा हुक्म वरताइंदा । धुरदरगाही बेपरवाही दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं आकाश पाताल गगन गगनंतर इक्को नाम देवे दस्स, रिख मुन देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण हस्स हस्स, सोहँ हँसा आत्म परमात्म इक्को भेव खुल्हाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म इक्को मन्दिर इक्को घर गृह इक्को महल अटल जाणा वस, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर घर घर विच मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत विकार दर तों जाए नट्ठ, जिस जन आपणा राह वखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि निरगुण निरवैर निराकार अजूनी रहित अनभव प्रकाश आपणा इक रखाइंदा।

१५ फग्गण २०२० बिक्रमी मनसा सिँघ राम सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

परम पुरख प्रभ धुर दा मालक, शाह पातशाह दया कमाइंदा। आदि जुगादी ख़लक ख़ालक, निरगुण सरगुण खेल वखाइंदा। कलयुग अन्तिम बणे सालस, सच सालसी आप कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख कढ्ढे ख़ालस, ख़ालस आपणा

❋

❋

संग वखाइंदा। कूड़ी क्रिया निंद्रा मेटे आलस, दुरमति मैल धवाइंदा। सच दुआरे बहि करे अदालत, हक़ हुक्म इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे करे ना कोई सिफारिश, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करे कोए ना अलामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, हरि करता आप कराईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड डंक सुणाईआ। शब्द संदेसा सुणो कान, धुर दा रागी राग अल्हाईआ। कलयुग अन्त मिटे निशान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिजुग सति होए प्रधान, सच सुच वज्जे वधाईआ। जीव जंत साध सन्त साचा ढोला इक्को गाण, कलमा कायनात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा इक दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा श्री भगवन्त, हरि करता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी महिमा अगणत आदि अन्त भेव ना कोए वखाइंदा। हरिजन उठाए गुरमुख सन्त, सज्जण आपणे घर वसाइंदा। मानस जन्म बणाए बणत, मानुख मानव आपणे दर सुहाइंदा। गुरमुख नारी शब्द प्यारी मेल मिलावा नर हरि नरायण कन्त, आवण जावण जगत विछोड़ा निरगुण सरगुण आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी साहिब सुल्तान, करता पुरख आप कराईआ। लेख जाण ज़िमी असमान, रविदास हुक्म मनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हो प्रधान, जेरज अंड दए समझाईआ। उत्भुज सेत्ज दे ज्ञान, सच संदेसा इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, दो जहानां वेख वखाइंदा। भेव खुल्हाए गगन गगनंतर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। शब्द अनादी धुर दा मन्त्र, सति सतिवादी आप पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, लख चुरासी घट घट अन्दर वेख वखाइंदा। बोध आगाधा बण के पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तत ततव सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। खण्ड खण्ड ना कोई वंड, दूजी धार ना कोई चलाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, राजन राज बेपरवाहीआ। सति चढ़ाए सदा सच्चा चन्द, जोती नूर नूर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए छन्द, सोहणा ढोला इक्को गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंग मंग, खाली झोली रहे भराईआ। निरगुण सरगुण वसे संग, आत्म परमात्म लग्गी तोड़ निभाईआ। आवण जावण पतित पावण गिढ़ाउँदा रहे पन्ध, रहिबर आपणा नाउँ रखाईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, गुरमुख गुर गुर सज्जण लए तराईआ। लेखा जाणे जीउँ पिण्ड, पंज तत ब्रह्म मति इक समझाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई गुरमुख गुरसिख, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। नाम अनादी

❋

❋

पा भिख, भरम भुलेखा दूर कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे हित, घर सज्जण मेल मिलाइंदा। करता अबिनाशी वसे चित, चितवत ठगौरी मन ना कोई रखाइंदा। एथे ओथे बण के पित, पूत सपूते गोद बहाइंदा। दरस वखावे नित नवित्त, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। करे खेल साहिब अनडिठ, अनुभव आपणी धार वखाइंदा। लख चुरासी जित, हार सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्म वरताए इकउँकार, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। लेखा जाण जुग चौकड़ी चार, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, करोड़ तेतीसा नाल मिलाईआ। सुरप्त रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां छहबर रिहा वखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, दहि दिशा ना कोई रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साडा कोई ना करे एतबार, कलयुग जीव भरमे भुल्ले माया पर्दा ना कोए उठाईआ । जा के वेख आपणा संसार, लोकमात वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। श्री भगवान दया कमौदा ए। निरगुण निरवैर आख सुणौदा ए। लोकमात कूड़ी क्रिया चढ़या कहर, चारों कुण्ट अन्धेरा पौदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। सच संदेसा इक सुणावांगा। हो के निरवैर कार कमावांगा। गुरमुख गुरसिख सज्जण सन्त दुरमति मैल धो के, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा । लख चुरासी कोलों साची वस्त खोह के, हरि भगतां झोली आप भरावांगा। दो जहानां ज़िमी असमानां अन्दर वड़के टोह के, कुण्डा खिड़की सब दा आपे लाहवांगा। सति सतिवादी आपे हो के, होका दे के नाम दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावेगा। प्रभ आपणा वेस वटावेगा। जोती नूर डगमगावेगा। शब्द नाद तूर सुणावेगा। सर्ब कला भरपूर, समरथ आपणा हुक्म दृढ़ावेगा। कलयुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। बण के दाता योद्धा सूर, गुरमुख सूरे आप उठावेगा । जन्म जन्म दी आसा मनसा पूर, कर्म कर्म दा रोग गंवावेगा। अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर, स्वच्छ सरूपी दरस वखावेगा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, शब्द ज्ञान इक दृढ़ावेगा। जिन्हां बख्शे चरण धूढ़, मस्तक टिक्का इक्को नाम लगावेगा। चार जुग होण मशहूर, मश्वरा आपणे नाल रखावेगा। आदि जुगादी कदी ना तोड़े आपणा दस्तूर, दस्त बदस्त आपणी वस्त हथ्थ फड़ावेगा। जन भगत अरज़ोई कर मंज़ूर, मंज़ल आपणी सच चढ़ावेगा। कोट जन्म दे मुआफ कर कसूर, पतित पापी पार करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अनन्द चन्द चन्द अनन्द इक रंग रंगावेगा। अनन्द चन्द गुजरी लाल, गोबिन्द

❋

❋

वेस वटाईआ। सच दुआर सच्ची धर्मसाल, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। ना शाह ना दिसे कंगाल, अदने रूप ना कोए वखाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, नाड़ बहत्तर तलवाड़ा रिहा वजाईआ। अमृत सरोवर सुहाए ताल, साचा झिरना इक झिराईआ। सुण मुरीदां हाल, पुछणहारा थाउँ थाईंआ। नाता तोड़ काल महाकाल, चरण कँवल दए सरनाईआ। ठाकर स्वामी हो दयाल, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ । निरगुण सरगुण मन्न सवाल, सोहणा आपणा मेल मिलाईआ। वेले अन्त ना होए ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। गुरमुख सच्ची मंग मंगाउँदा ए। प्रभ दर अलख जगाउँदा ए। कवण वेला होए प्रतख, भेव अभेदा कवण सखाउँदा ए। लख चुरासी विच्चों रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। नाम अमोलक दे के वथ, सच खजीना आप भराउँदा ए। आपणे मिलण दी दे के अक्ख, आखर आपणा मेल कराउँदा ए। हकीकत जाण हक़ो हक़, दूई द्वैत डेरा ढाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लभ्भदे लभ्भदे गए थक्क, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आउँदा ए। नेत्र रोवे तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नैण शरमाउँदा ए। उच्चे टिल्ले पर्बत सत्थर बैठे घत्त, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर रंग ना कोए रंगाउँदा ए। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खाली दिसण हट्ट, सति वणजारा सौदा सच ना कोए वकाउँदा ए। चले चतुराई ना कोए मन बुध मति, सोच समझ ना कोए रखाउँदा ए। किरपा कर पुरख समरथ, हरिजन इक्को ध्यान लगाउँदा ए। तेरी मेहर किरपा नाल चरण जाए ढट्ठ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाउँदा ए। सच सरनाई जाए लग्ग, अगला लेखा तेरी झोली पाउँदा ए। दरस वखा उपर शाह रग, शहिनशाह तेरा नूर इक्को इक डगमगाउँदा ए। त्रैगुण माया अग्नी बुझे अग्ग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए सताउँदा ए। कूड़ी क्रिया जावे छड्ड, भाण्डा भरम भउ भंनाउँदा ए। तेरी आत्म परमात्म क्यों होवे तैथों अड्ड, तुध बिन विछड़े मेल ना कोए मलाउँदा ए। नौ दुआरे जगत वासना चुक्के हद्द, माया ममता तृष्ना तृखा आप भजाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, गुरमुख झोली इक वखाउँदा ए। पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। मेहर नज़र इक उठाउँदा ए। साचा फज़ल आप कमाउँदा ए। धुर दा नाम गज़ल सुणाउँदा ए। मंज़ल मंज़ल आप चढ़ाउँदा ए। हरदिल बण सेव कमाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुर आपणी धार मलाउँदा ए। गुरमुख गुर गुर, साचा मेल मिलाउँदा ए। लेखा जाणे लिख्या धुर, मस्तक रेखा पिछली मेट मटाउँदा ए। सच प्रीती जाए जुड़, जोड़ी आपणे नाल रखाउँदा ए। शब्द अगम्मी चढ़ के घुड़, चारों कुण्ट वेख वखाउँदा ए। जन भगतां प्रभ रखी लोड़, बिन भगतां प्रभू कम्म किसे ना आउँदा

❋

❋

ए। लख चुरासी कूड़ा मेटे शोर, साचा कलमा इक समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, गुरसिख गुर गुर गोद बहाउँदा ए। गुरसिख कहे प्रभ तेरी गोदी, साहिब सतिगुर मोहे भाईआ। जिथ्थे बहि के आवे धुर दी सोझी, कूड़ी सोच समझ गंवाईआ। नाम भण्डारा अमृत मिले रोज़ी, राजक रहीम दए पुचाईआ। लेखा चुके लोक परलोकी, दो जहानां डेरा ढाहीआ। शब्द सुणा सच श्लोकी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ इक्को राग अल्हाईआ। नाता तुटे जगत पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। घाटी चढ़ां दशवार औखी, दर तेरे सोभा पाईआ। जगत वासना रहे ना खोटी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। घर वेखां उपर चोटी, चोट नगारे नाम लगाईआ। जिस मन्दिर घर जगे निर्मल जोती, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। जिस गृह बहि के पुरख अकाल सोच सोची, जन भगतां दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा नाम वर, वर दाते तेरी इक सरनाईआ। गुरसिख कहे प्रभ तेरा संग, साहिब सतिगुर सच्चा नज़री आइंदा। जिस विच इक्को प्रेम अनन्द, अनन्द आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म पाए गंढ्ढ, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाइंदा। सांतक सति सरूप पाए ठंड, अग्न तत ना कोए रखाइंदा। एथे ओथे दो जहान चरण प्रीती जाए हंढ्ढ, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाइंदा। नित नवित्त भगत भगवन्त दर दरवेश मंगण मंग, मांगत गुरमुख इक अख्वाइंदा। तूं साहिब सतिगुर देवणहार सूरा सरबँग, भण्डारा अतोट अतुट वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, वस्त वास्तव आपणी इक वरताइंदा।

१५ फग्गण २०२० बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

श्री भगवान कहे मेरा धुर दा कर्म, नेहकर्मी हो के दया कमाइंदा। भगत उधारना मेरा धर्म, सच धर्मी धर्म रखाइंदा। सरन सरनाई देवां सरन, सरनगति इक समझाइंदा। भेव चुका वरन बरन, ज़ात पात डेरा ढाइंदा। गेड़ निवार मरन डरन, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। दयाल बणके तारन तरन, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख पोड़्हे साचे चढ़न, फड़ बांहों आप उठाइंदा। साचा ढोला इक्को पढ़न, जुग चौकड़ी सोहँ राग सुणाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचे वड़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरि जन जन साचे आप समझाइंदा। आदि जुगादी मेरी कार, हरि करता आप जणाइंदा। सन्त सुहेले देवां तार, भवजल पार कनारा आप वखाइंदा । जगत विछोड़ा देवां नवार, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप वखाइंदा। भगत

❋

❋

कहे प्रभ दस्स बिध, दर इक्को मंग मंगाईआ। कारज कर गुरमुख सिध, सिध साधक तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के नौ निध, सिध अठारां डेरा ढाहीआ। इक्को उपजे तेरा हित, सच प्रेम दे प्रगटाईआ। अट्ठे पहर वसें चित, नित नवित्त आपणा नाम जपाईआ। बण के धुरदरगाही पित, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। अगला लेखा दे लिख, पिछला लहिणा दे मुकाईआ। घर दर्शन देणा निज, निज गृह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लै मलाईआ। जन भगत मलाउणा मेरा खेल, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। आदि जुगादि बण के सज्जण सुहेल, घर सच्चा संग निभाइंदा। पर्दा लाह धाम नवेल, गृह मन्दिर इक वखाइंदा। कूड़ी क्रिया कटे जेल, बंदीखाना बंद नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत कहे प्रभ तूं बंदी छोड़, साडे बन्धन दे कटाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाई डोर, दूजा नज़र कोई ना आईआ। कर प्रकाश अन्ध घोर, जगत अन्धेर दे मिटाईआ। नाद सुणा सच्ची घनघोर, अनहद आपणा राग अल्हाईआ । लेख चुक्के मोर तोर, तेरा मेरा इक्को रूप समाईआ। दीन दयाल तेरी लोड़, भगत वछल तेरी सरनाईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, जिस विच तेरा नूर नज़री आईआ। श्री भगवान कहे मेरा सच्चा राह, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सदा सुहेला बण मलाह, खेवट खेट सेव कमाइंदा। धुर दी देवां सच सलाह, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सन्त सुहेले आप जगा, जागरत जोत इक जगाइंदा। परम पुरख दा सिमरो नाँ, दूजा इष्ट ना कोए रखाइंदा। दीन दयाल हो के मेहरवां, मेहर नज़र उठाइंदा। कोट जन्म दे पाप गंवा, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगत कहे प्रभ तेरी आस, इक ध्यान लगाईआ। जन्म जन्म दी मिटे प्यास, तृष्ना तृखा रहिण ना पाईआ। सदा सदा सद वसो पास, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म कारज करीं रास, मण्डल रास आप रचाईआ। सब कुछ प्रभ तेरे हाथ, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। हउँ बालक दीन अनाथां नाथ, चाकर ख़ाक रूप अख्वाईआ। सदा सदा सद मंगां तेरा साथ, सच तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दे धुर दा वर, जिस विच तेरा विचला घर नज़री आईआ।