१५ फग्गण २०२० बिक्रमी बीबी चरण कौर दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर
जन भगतां दे नाम वस्त, प्रभू आपणे रंग रंगाइंदा। नाम ख़ुमारी करे मस्त, साचा रस इक जणाइंदा। लेखा चुका
❋
❋
कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे गले लगाइंदा। नाम वस्त शब्द ख़ुमारी, रंग सच्चा इक चढ़ाईआ। सच प्रीती दरस दीदारी, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूंग्घी कन्दर फोल फोलाईआ। नौ सौ चुरानवे युग पिच्छों जन भगतां आई इक्को वारी, वार थित सच समझाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर जो सति सरूप ला के गए फुलवाड़ी, सो पुरख अकाल पत डाली वेख वखाइंदा। कवण बूटा रुत्त बसन्त लए बहारी, कवण खिजां विच समाइंदा। कवण गुलशन खिली सच क्यारी, कवण गुल फुल्ल महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे वेखण आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरमुख गुर गुर लए जगाया, सन्त सुहेले लए उठाईआ। त्रैगुण माया पर्दा लाहया, सच मेला सहिज सुभाईआ। सज्जण सुहेला अक्ख खुल्हाया, नेत्र नैण करे रुशनाईआ। महल अटल इक दरसाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक जगाया, जोती नूर करे रुशनाईआ। बण के साकी जाम प्याया, सच सुराही हथ्थ उठाईआ। नाम ख़ुमारी नशा चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन कहे मेरे महिबूब, मुहब्बत तेरी नज़री आईआ। महल अटल तेरा अरूज़, अर्श कुर्श तेरी रुशनाईआ। तेरे चरण दुआरे सदा महिफूज़, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। साचा दे इक हकूक, दर तेरे मंग मंगाईआ। तेरे होईए सदा मशकूर, मुश्किल डेरा दीे ढाहीआ। नाम जणा बिनां हरूफ़, हरफ़ तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरे प्रेम अन्दर रहीए मसरूफ़, अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। मंज़ल चढ़ीए सच मक्सूद, साहिब तेरा दर्शन पाईआ। भेव खुल्ल्हा अगम्मी गूझ, गुर पर्दा दए उठाईआ। चारों कुण्ट दिसे मौजूद, हर घट बैठा नज़री आईआ। तेरे मिलण दी लग्गी भूख, भुक्ख्यां तृप्त दे कराईआ। पिछला लहिणा कर मनसूख, अगला लेखा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक लगाईआ। साहिब सतिगुर देवे दस्स, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेला भगतां वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ । हरिजन मन्नों धुर दा सच्च, सच शब्द गुरू शनवाईआ। काया माटी भांडा कच्च, पंज तत वज्जे वधाईआ। दोए जोड़ बन्दन खोल्ह हथ्थ, सरन धूढ़ चरण रमाईआ। बिन रसना जिह्वा गाओ गथ, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दे वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ देणा की, तेरे हथ्थ कुछ नहीं आइंदा। पुरख अबिनाशी कहे मेरा उत्तम जी, ब्रह्म मेरा रूप सोभा पाइंदा। गुरमुख कहे एह नहीं ठीक, तेरा भेव सच ना कोए समझाइंदा। श्री भगवान कहे उह वेला अन्त तारीख, थित वार वेख वखाइंदा। जिस वेले लेखा चुकावे लाशरीक, शरारत सब दी आप गवाइंदा। आपणे हथ्थ रख
❋
❋
तोफीक, ताबिआदार सर्ब बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। पारब्रह्म की तेरा हुक्म, हुक्मे अन्दर सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत मेरा तुख्म, तासीर आपणे नाल मिलाईआ। भगत कहे मेरा रूप सूखम, सति सति तेरी वड्याईआ। भगवान कहे मेरा गुरमुख उत्तम, श्रेष्ट इक्को नज़री आईआ। भगत कहे मैं तेरा पुत्तर, पिता पुरख अकाल मनाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं करां शुकर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख कहे मैं तेरी धारों आया उतर, घर घर विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे खेल रिहा वखाईआ। पुरख अकाल कहे जन वेख भगत, सुरत तेरी खुल्हाईआ। भगत कहे मैं छड्डया जगत, प्रभू तेरी ओट तकाईआ। दोहां सुहेला होए वक्त, घड़ी सुहञ्जणी सोभा पाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर रहे कोई ना फरक, फैसला इक्को वार समझाईआ । जुग चौकड़ी जिस दी लाउँदे गए शर्त, सो शहिनशाह वेख वखाईआ। निरगुण हो के आया परत, सरगुण देवणहार वड्याईआ । पिछली वेख लिख्त पढ़त, परदे सब दे फोल फुलाईआ। करे खेल आप नधड़क, भय भउ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख होण ना देवे हर्ज, हर्जाना पिछला पूर कराईआ।
१५ फग्गण २०२० बिक्रमी बीबी हरबंस कौर दे गृह आरीआ महल्ला लुधियाणा
जुग जुग मेला भगत भगवन्त, हरि करता आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ गढ़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा । लहिणा देणा चुका माया ममत, तृष्ना भुक्ख सर्ब गवाइंदा। काया चोली चाढ़्ह साचा रंगत, रंग अगम्मड़ा आप रंगाइंदा । गुरमुख बणा साचे सन्त, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। सुरती शब्दी मेल कराए नार कन्त, घर घर सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा । लहिणा देणा तोड़ बहिश्त जन्नत, स्वर्ग चरणां हेठ रखाइंदा। जोत मिलावा देवे अन्त, जोती जाता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, भगवन आपणा खेल वखाइंदा। भगत भगवान सदा जग मेला, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आदि जुगादि इक अकेला, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। जन भगत बणा के सज्जण सुहेला, धुर दा संगी संग निभाईआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, धुर दा लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत मिले प्रभ ठाकर स्वामी, दीन दयाल दया कमाइंदा। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट अन्तर फोल फुलाइंदा। बोध अगाध अगम्मी सुणाए बाणी, शब्द अनादी राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म
❋
❋
पीए ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराइंदा। पर्दा लाहे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए हाणीआं हाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। आत्म परमात्म करे मिलाप, घर साचे वज्जे वधाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। बिन रसना जिह्वा जपाए जाप, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। शब्द अगम्मी धुर दा पाठ, पूजा सिमरन इक रखाईआ। महल अटल कर प्रकाश, जोती नूर करे रुशनाईआ। धुन आत्मक वज्जे नाद, अनहद सेव कमाईआ। सुरत शब्द देवे दात, दाता दानी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर पुछे बात, सदा सुहेला होए सहाईआ। लेखा जाण त्रिलोकी नाथ, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जन भगतां संग पावे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। काया मन्दिर अन्दर सद वसे पास, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म दस्से इक्को ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वेख वखाईआ। भगत सुहेला साहिब ठाकर, हरि करता खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, गहर गम्भीर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेख होए दयाल, साहिब स्वामी वड वड्याईआ। हरिजन बणाए आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंज तत करे सफ़ाईआ। दीआ बाती जोती नूर इक्को बाल, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। भाग लगा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ। जिस गृह पोह ना सके काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां सहाई साहिब सुख दाता, भगवन आपणी खेल वरताइंदा। लख चुरासी विच्चों उत्तम ज़ाता, अजाति रूप ना कोए वटाइंदा। नज़री आए इक इकांता, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। बातन ज़ाहर करे बातां, गुफ्त शनीद रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसाए साचे मन्दिर, महल अटल करे रुशनाईआ। भाग लगाए काया कन्दर, डूंग्घी भँवरी फोल फुलाईआ। आपे तोड़ हँकारी जन्दर, मेहर नज़र नैण उठाईआ । मन वासना भज्जे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन देवे हरिजू जोग, जुगत आपणी इक जणाइंदा। आत्म परमात्म धुर संजोग, बण संजोगी मेल मलाइंदा। जन्म कर्म दा कटे रोग, चिन्ता रोग सर्ब चुकाइंदा। निज नेत्र देवे दरस अमोघ, दोए लोचण बंद वखाइंदा। नाम सुणाए सच श्लोक, सोहला इक्को राग अल्हाइंदा। भेव मिटाए चौदां लोक, चौदां तबक डेरा ढाइंदा। पुरख अकाल दस्से ओट, जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, हरि भगत आपणे रंग रंगाइंदा। हरि भगत रंगे रंग एक, इकउंकार वड्डी वड्याईआ। चरण कँवल बख्शे टेक, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। बुद्धी करे आप विवेक, विवेकी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दए वड्याईआ। हरि भगत कलयुग अन्त, सो साहिब सतिगुर आप बणाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दी करे नाम पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया करके खण्डत, अखण्ड रूप दरसाईआ। दर बण के मंगत, साची भिच्छया इक्को इक समझाईआ। सच दवारा हरि की संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत राह जणाईआ। जन भगतां राह दस्से अवल्ला, अवल्ल आपणा नूर दृढ़ाईआ। परवरदिगार फड़ाए पल्ला, मुरीद मुर्शद होए सहाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटला, अगम्म अथाह फेरा पाईआ। जोती शब्दी धार रल्ला, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। वेखणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। सच सिँघासण जिस ने मल्ला, सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। जन भगत दुआर फिरे हो के झल्ला, निर्धन आपणी झलक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा देवे थाउँ थाईंआ। हरिजन लेखा देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। परम पुरख प्रभ माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। अन्तर अन्तर जपाए जाप, सोहणा मन्त्र इक समझाईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैभवण धनी आपणा फेरा पाईआ । पतित पुनीत करे पाक, पवित आपणा रंग वखाईआ। निरगुण सरगुण बण बण सज्जण साक, बंधप बन्दन इक्को इक रखाईआ । घर दरवाज़ा खोल्ह ताक, पर्दा ओहला दए उठाईआ। जोती नूर कर प्रकाश, साचा चन्द इक चमकाईआ। लेखे ला पवण स्वास, पवण पवणा रंग रंगाईआ। प्रीतम हो के वसे पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत वड्याई अन्तिम कल, हरि करता आप जणाइंदा। लख चुरासी वल छल, अछल अछल्ल आपणा खेल वखाइंदा। गुरमुखां अन्दर जाए रल, रचया नज़र किसे ना आइंदा। भाग लगा काया माटी पंज तत खल्ल, दर मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे लए फड़, शब्दी डोरी तन्द बंधाइंदा। भगत भगवान आप फड़, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। निरगुण निरवैर होए अन्दर जाए वड़, सुखमण टेडी बंक पार कराईआ। साचा ढोला सुणाए पढ़, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रूप नज़री आईआ। दरस दिखाए सच दवारे खड़्ह, सति सरूपी रूप प्रगटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेला लगाए लड़, पल्लू आपणे गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, जुग जुग भगतां लए तराईआ।
❋
❋
जुग चौकड़ी भगतन रीता, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी अचरज रीता, असचरज आप समझाईआ। जिस दी सिफ्त शास्त्र वेद पुराण करे गीता, अञ्जील कुरान मसला हक़ सुणाईआ। सो साहिब पुरख अकाल पवरदिगार सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। हर घट वसया लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँच नीचां मेल मलाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस प्रगट कीता, पंज तत दिती वड्याईआ। सो साहिब सतिगुर ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग अन्त सर्ब जीआं परखे नीता, नीतीवान घर घर वेख वखाईआ। फोल फुलाए मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला मसीता, गुरदवारा पर्दा लाहीआ। गुरमुख विरला जिस हरि हिरदे वसया चीता, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। तत्तां पुरख अकाल चाढ़्हे रंग इक मजीठा, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। कूड़ी क्रिया तपे ना कोए अंगीठा, पंज तत ना कोए जलाईआ। मेहर नज़र मेहरवान करके हरि भगत करे ठंडा सीता, अमृत धार इक वहाईआ। एथे ओथे दो जहान रखे अतीता, लोक परलोक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, सच प्रीती श्री भगवान आपणे नाल रखाईआ।
१५ फग्गण २०२० बिक्रमी नछत्र सिँघ दे गृह दोराहा ज़िला लुधियाणा
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, सति सतिवादी आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सिक्दार, शहिनशाह आपणी खेल कराइंदा। इकउँकार हो त्यार, धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। आदि निरंजन नूर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाइंदा । अबिनाशी करता पावे सार, बेपरवाह भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। श्री भगवान वेखे विगसे वेखणहार, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ खोल्ह किवाड़, दर घर साचा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल न्यार, पतिपरमेश्वर आप वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर निराकार नर हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। सचखण्ड दवारे सच महल्ले, हरि साची रचन रचाईआ। दीआ दीपक जोती आपे बले, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सच संदेसे बोध अगाधी आपे घल्ले, धुर दी करे इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण, सोभावन्त सोभा पाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। निर्मल नूर जोत प्रकाशन, नूर ज़हूर इक जणाईआ। निरगुण निरगुण बणया साथन, दूजा संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। सच दवारा धुरदरगाह, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। लाशरीक इक ख़ुदा, नूरी जलवा नूर डगमगाइंदा। सति सतिवादी वेस वटा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, सच दरबार इक लगाइंदा। सच दरबारा गया लग्ग, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लए सद्द, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जीव जगत वखाई हद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। निर्भय चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लोकमात जो आए धर, धरनी धरत धवल दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। सचखण्ड दवारे बैठ निरँकार, निरगुण आपणा हुक्म मनाईआ। विष्नूं वेख कर ध्यान, नेत्र लोचण नैण इक खुल्हाईआ। ब्रह्मे हो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ । शंकर नेत्र नैण उग्घाड़, जटा जूट दए समझाईआ। भगत भगवान लए उठाल, भेव अभेद आपणा आप खुल्हाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । सचखण्ड दवारे पुरख अबिनाशा, हरि करता खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात वेखो तमाशा, कलयुग अन्तिम रिहा जणाईआ। चारो कुण्ट अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जीव जंत धुर दा भुल्लया पूजा पाठा, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म देवे किसे ना साथा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मलाईआ। साहिब सरनाई चरण कँवल जोड़े ना कोई नाता, बिधाता सीस ना कोए झुकाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता काया भरया बाटा, अमृत रस निझर झिरना घर घर ना कोए झिराईआ। नेत्र रोवे तीर्थ अठ साठा, सगला संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी भेव खुल्हाईआ। जन भगत करो विचार, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। दर दर घर घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना माया ममता करे लड़ाईआ। सतिगुर शब्द ना कोए प्यार, सुरत सुआणी साचा संग ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच घर बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारे हरि जू चढ़, गुर अवतार पीर पैगम्बरां रिहा जणाईआ। लख चुरासी वेखे खड़्ह, निरगुण सरगुण पर्दा सर्ब उठाईआ। जानणहारा चोटी जड़्ह, मध आपणी धार प्रगटाईआ। जीव जंत नौ दवारे पार करे ना कोई हद्द, घर विच घर होए ना किसे रसाईआ। गुरमति सारे गए छड्ड, मन मति फिरे जगत हल्काईआ। आत्म परमात्म होई अड्ड, धुर दा मेल ना कोए मलाईआ। धुर निशाना कोई ना देवे गड्ड, साचे तख्त सोभा कोए ना पाईआ। अनहद शब्द नाद धुन कोई ना वजावे नद, आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। पंच विकारा पर्दा कोई
❋
❋
ना देवे कज्ज, ओढण नज़र कोए ना आईआ। विष्नूं दिसे कोए ना यद, ज़ात पात करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी साचा पर्दा आप उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्के राह, हरि करता आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण बण के आए मलाह, बेड़ा लोकमात इक्को कंध उठाइंदा। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी जीवां जंतां आए सुणा, सोहला ढोला राग अल्हाइंदा। कागद कलम लिख के छाह, नाता जगत मात जुड़ाइंदा। सब दा दाता बेपरवाह, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जो वसे उच्चे टिल्ले पर्बत जल अस्गाह, डूंग्घी कन्दर समुंद सागर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दृढ़ाइंदा । सचखण्ड निवासी पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो कम्म, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। हरि का नाम कोई ना गाए दमां दम, रसना जिह्वा बंती दन्द संग ना कोए निभाईआ। माया ममता हउमे हंगता प्या जन, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। कूड़ विकारा देवे डंन, डंका नाम ना कोए सुणाईआ। दोए लोचण होए अन्न्ह, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। सच संगीत ना सरवण सुणन कन्न, दीद ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग दिशा रिहा वखाईआ। पीर पैगम्बर वेखो हालात, परवरदिगार आप जणाईआ। चौदां तबक खेल तमाश, हरि करता आप दृढ़ाईआ। लेख वेखो लिख्या कलम दवात, शाही देवे आप गवाहीआ। अल्फ़ ये अन्त ना देवे साथ, नाता लोकमात तुड़ाईआ। कलमा नबी रसूल पाक, बेपरवाह इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर खोल्हो ताक, हरि तकवा इक जणाइंदा। सदी चौधवीं साचा कलमा किसे ना साथ, कायम नज़र कोए ना आइंदा। लहिणा देणा कोई ना करे बेबाक, हिसाब किताब ना कोए चुकाइंदा। साचे हुजरे मिले ना कोए खताब, महिराब हक़ ना कोए वखाइंदा। उच्ची कूक देवे ना कोए आवाज़, बांग सदा ना कोए अल्हाइंदा । साची पढ़े ना कोई निमाज़, रोजा हक़ ना कोए वखाइंदा। दरगाह साची मिले ना कोए खिताब, खता माफ़ ना कोए कराइंदा। सजदा सीस ना झुके आदाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर लाहो पड़दा, परवरदगार आप जणाईआ। मुल्ला शेख़ मुशायक वेखो सड़दा, कूड़ी क्रिया कलयुग अग्नी लाईआ। साची दरगाह कोई ना वड़दा, दोज़ख बहिश्त दोवें रहे डराईआ। दीन दयाल करता पुरख हरि करनी आपे करदा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साचा धाम अवल्ला, वसणहारा इक अकल्ला, आलमीन रिहा समझाईआ। गुर अवतार लउँ तक्क, सो साहिब सच सच जणाईआ। सृष्ट सबाई प्या शक़, पुरख अकाल ध्यान ना कोए लगाईआ। भेख पखण्ड चारों कुण्ट
❋
❋
रिहा नट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, सर सरोवर सोभा कोए ना पाईआ। काम वासना खुल्ल्हया हट्ट, लख चुरासी जगत वणजारा नज़री आईआ। हिरदे हरि का नाम कोई ना लए रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। मिले मेल ना कमलापति, कन्त कन्तूहल घर सेज ना कोई सुहाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सब नूं भुल्ली धुर दी मति, गुरमति हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां रिहा तक्क, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी हरि निरँकार, जन भगतां आख जणाईआ। उठो वेखो मात संसार, सगल सृष्टी रिहा दृढ़ाईआ। घर घर दिसे कूड़ विभचार, नार दुहागण नज़री आईआ। हरि कन्त ना कोए प्यार, सुहञ्जणी सेज सोभा कोए ना पाईआ। मिल सखीआं कोई ना मंगलाचार, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले हाहाकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, धुरदरबारी पर्दा आप उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाह, मता इक्को वार पकाईआ । कलयुग अन्तिम भुल्ले सारे राह, साचा मार्ग सके ना कोए समझाईआ। नानक निरगुण निरँकार दस्स के आया इक्को बेपरवाह, परवरदगार सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द गुर किहा पुरख अकाल लओ मना, दूजा इष्ट दृष्ट ना कोई खुल्हाईआ। हर घट हर थाँ होए सहा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी रचन रचाईआ। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर सर्ब जीआं दा पिता माँ, पूत सपूते गोद उठाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। इक जणाए धुर दा नाँ, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। चार वरनां देवे सच पनाह, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक घर वखाईआ। निमाणयां निताणयां ग़रीबां पकड़े बांह, कोझयां कमल्यां आपणे गले लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि सतिगुर पुरख आप लए मिला, घर मिलणी जगदीश आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत प्रकाशी, नूर नुराना शाह सुल्ताना वड रहमाना रहीम रहमत आपणी आप कमाईआ।
१५ फग्गण २०२० बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह बरकत पुरा ज़िला पटियाला
सतिगुर पास ना रहे अड़क, अड़िकणा कूड़ ना कोए वखाइंदा। जुग जन्म दे जो रहे भटक, कर किरपा भटकणा सर्ब मिटाइंदा। नेत्र निज दरस रहे तड़प, तिन्हां आपणा रंग वखाइंदा। अद्धविचकार ना जाए अटक, फड़ बांहो पार कराइंदा । सच दुआर दी सिधी सड़क, शब्द इशारे नाल वखाइंदा। शहिनशाह सुल्तान परम पुरख प्रभ इक्को मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाइंदा।
❋
❋
गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां साचे सन्तां जुग जुग वंडे दर्द, दर्दी होए फेरा पाइंदा। मानस जन्म लख चुरासी विच्चों होण ना देवे हर्ज, पूरब हर्जानां झोली पाइंदा। घर मुकाम महिबूब वखाए असचरज, पर्दा उहला आप उठाइंदा। आसा तृष्ना पूरी करे गरज़, गज़ल नगमा नाम निधान इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख अन्दर अड़क ना कोए रखाइंदा। अड़क कढ्ढे प्रभ सच्चा आप, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म सति सरूप जपाया जाप, सोहँ सच वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे मिलाप, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। निज घर निज गृह घर मिले सज्जण साक, सगला संग वखाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। वस्त वकाए इक्को हाट, नाम वणजारा बेपरवाहीआ। जगत मेट अन्धेरी रात, शब्दी चन्द नूर चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरी दोहा दी इक्को गाथ, दूजी करे ना कोई पढ़ाईआ। एथे ओथे मुके वाट, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस अड़क अटक रहिण कोए ना पाईआ । अड़क निमाणी पवे रो, नेत्र नैणां मारे धाईआ। जिन्हां गुरमुखां साहिब सतिगुर निरगुण सरगुण रूप मिल्या आपे हो, पंज तत काया चोला वेखे चाईं चाईंआ। शब्द अगम्म धुरदरगाही सुणाए सो, सोहला ढोला राग अलाहीआ। हँ ब्रह्म आपे हो, घर मेला सहिज सुभाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना देवे चो, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। सतिगुर मिलयां अड़क हो जाए चूर, आपणा आप मिटाईआ। नज़री आए हाज़र हज़ूर, हिरदे अन्दर वसया बेपरवाहीआ। शब्द नाद धुन उपजाए साची तूर, अनहद रागी राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े कूड़, सच सुच्च दए समझाईआ। आसा मनसा करे पूर, तृष्ना जगत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मार्ग सिध इक्को इक रखाईआ। अड़क कहे मैं हो निमाणी, बलहीण दयां दुहाईआ। जिन्हां गुरमुखां साहिब सतिगुर देवे पद निरबाणी, निरबाण पद इक दरसाईआ। सो गुरमुख सच दुआर दी वेखण सच निशानी, सचखण्ड हरि साचा नज़री आईआ। आत्म परमात्म मिल के गाइन कहाणी, कथा वारता इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ्त सालाही जगत बाणी, खाणी चारे दए वड्याईआ।