१५ फग्गण २०२० बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल
पारब्रह्म तेरा वेख्या जग्ग, जन भगत रहे सुणाईआ। नव नौ चार लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए वरसाईआ। कूड़ी
❋
❋
क्रिया सृष्टी रही भज्ज, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा दरस मिले ना किसे उपर शाह रग, शाह पातशाह नज़र किसे ना आईआ। सूफी करे कोई ना हज्ज, हकीकत हक़ ना कोए वड्याईआ। सन्त खोल्हे कोई ना अक्ख, लोचण नैण ना कोए जणाईआ। दहि दिशा खेड़ा दिसे भट्ठ, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। फिरी दरोही अठसठ, मक्का काअबा रिहा कुरलाईआ। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, साचा नद ना कोए शनवाईआ। मिले मेल ना सूरे सरबग्ग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, मिले तेरी सरन सरनाईआ। भगत कहिण प्रभ वेख्या लोकमात, तेरे हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। साची दिसे ना कोई जमात, वरन बरन करे लड़ाईआ। मन्त्र जाणे ना कोई पाठ, पूजा करे सर्ब लोकाईआ। मण्डल वेखी ना पैंदी रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। तेरे भगत होए उदास, बिन तेरे रहे कुरलाईआ। कर किरपा पूरी कर आस, कूड़ी तृष्ना दे मिटाईआ। पवणां विच्चों पवण स्वास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अगम्मी वर, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दर तेरे कूक, चार कुण्ट जणाईआ। केहड़ी नींदे सुत्ता घूक, निरगुण निरवैर लै अंगड़ाईआ। नेत्र वेख चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। घर घर अन्दर दिसे झूठ, कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। जीव जंत बणे कपूत, सच सपूत नज़र कोए ना आईआ। भाग लग्गे ना पंज तत काया भूत, भेव भविक्ख्त ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करके गए कूच, कूचा गली खाली नज़री आईआ। जन भगत कहिण प्रभ नेत्र खोल्ह, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। साची वस्त ना किसे कोल, चौदां लोक खाली देण दुहाईआ। चौदां तबक वज्जया ढोल, पीर पैगम्बर हाहाकार रहे सुणाईआ। सति सरूपी पूरा कर आपणा कौल, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत धौल, धवला हौला भार ना कोए कराईआ । तेरा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, ग्रन्थी पन्थी मुल्लां शेख़ मुशायक समझ कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया पंज तत प्या घोल, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता करे लड़ाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले ठग्गां चोरां लए फोल, दिवस रैण वेख वखाईआ। तेरे गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले होए अनभोल, बिन तेरी किरपा सुरत ना कोए खुल्हाईआ । परम पुरख परमात्म आत्म वस कोल, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सदा अडोल, अडुल तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ ठाकर स्वामी, सच तेरी ओट तकाईआ। घट घट वेखीं अन्तरयामी, भेव अभेदा नैण खुल्हाईआ। इक्को सुणीए तेरी बोध अगाध अगम्मी बाणी, दूजा राग नाद ना कोए वड्याईआ। निर्मल नूरी जोत दरस तेरा महानी, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ ।
❋
❋
लेखा चुक्के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाता दे तुड़ाईआ। अमृत आत्म सच सरोवर ठंडा रहे पाणी, अंमिउँ रस इक्को बूँद चुआईआ। शब्द मिलावा सुरती हाणी, घर साचा जोड़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा घर, जिस गृह बहि के ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, की तेरी वड्याईआ। कलयुग वेख जगत रुत्त, तेरे भगतां मूल ना भाईआ। बेपरवाह क्यों बैठों लुक, आपणा मुख छुपाईआ। निरगुण निरगुण धारों उठ, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तेरे दवारे मिले सच सुच, तेरा रूप नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझया कमल्यां आ के पुच्छ, बेनज़ीर आपणा पन्ध मुकाईआ। असीं दरस करीए नेत्र नैण झुक, चरण कँवल सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे मुकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ उठ जाग, सचखण्ड निवासी आपणी लै अंगड़ाईआ। बिरहों विछोड़ा लग्गा इक विराग, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ा लग्गे समाज, सच समग्री हथ्थ किसे ना आईआ। आत्म परमात्म किसे ना रचया काज, लख चुरासी घर घर करे कुड़माईआ। तेरा नाम दौलत कोई ना देवे दाज, वस्त अमोलक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। शब्द अगम्म धुन अनाद आत्म बोध कोई ना लावे आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब हिलाईआ । बिन तेरी किरपा कोई ना करे विस्माद, बिस्मिल रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग भरया जहाज, डूंग्घा सागर पार ना कोए कराईआ। जन भगत तेरा मुहताज, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहे प्रभ मैं ग़रीब, मेरे विच ना कोए वड्याईआ। बाला नढ्ढा तेरा अज़ीज़, बाली बुध रखाईआ। बोलण दी दस्सी ना किसे तमीज़, तबअ देवे ना कोए बदलाईआ। इक्को तेरे मिलण दी रीझ, दूजी आस ना कोए तकाईआ। ठाकर स्वामी मंगां भीख, भिखक भिच्छया झोली दे भराईआ। दूर दुराडे नज़र आ नज़दीक, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। तेरा पन्ध मार्ग रहिबर राह तेरा बारीक, रस्ता समझ किसे ना आईआ। सचखण्ड निवासी मुकामे हक़ वसें ठीक, लाशरीक आपणा नाउँ रखाईआ। परवरदिगारा तेरी तौफ़ीक, तुआरफ करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरिजन तेरा ध्यान लगाईआ। भगत कहे प्रभ मेरे ठाकर, सच सच दयां दृढ़ाईआ। उठ वेख आपणा कलयुग सागर, भँवरी इक्को नज़री आईआ। साचा वणज करे ना कोए सौदागर, कूड़ा हट्ट जगत लोकाईआ। भाग लग्गे ना काया गागर, गहर गम्भीर नज़र कोए ना उठाईआ । तुध बिन देवे कोई ना आदर, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत, धुर दा लेख जणाईआ। सच वड्याई देवां जगत, जागरत जोत इक रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ
❋
❋
के फकत, फिकरा आपणा नाम सुणाईआ। लेखे ला बूँद रक्त, रत्ती रत आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म देवां शक्ति, शकसीअत इक्को इक समझाईआ। सो वेला सुहञ्जणा आए वक्त, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। लेखा चुक्के चिन्ता सोग हरख़, ग़मी ग़म ना कोए वखाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले करे परख, नाम घसवटी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां देवे प्रभू दिलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर निरगुण वासा, सरगुण सोभा पाईआ। दीआ दीपक निरगुण जोत करे प्रकाशा, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। अमृत आत्म भर प्याए कासा, साचा जाम इक रखाईआ। जन्म जन्म दा कटे फाँसा, कर्म कर्म दा रोग गुआईआ। लेखा जाणे पवण स्वासा, पवण पवणां वेख वखाईआ। डेरा ढाए पृथ्मी अकाशा, मण्डल मण्डप चरणां हेठ रखाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरा करे घाटा, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत हरि भगवन बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। जन्म कर्म दा होया सच्चा, नेहकर्मी वेख वखाईआ। काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन रूप आप वटाईआ। लूं लूं अन्दर निरगुण रचा, साढे तिन्न करोड़ दए वड्याईआ। प्रेम प्रीती अन्दर कहे गुरमुख अच्छा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। जन भगत तेरा धुर दा नाता, हरि सतिगुर आप बंधाईआ। निरवैर निराकार निरगुण देवे साथा, सगला संग निभाईआ। गृह मन्दिर घर स्वामी करे हासा, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही आपणी मंज़ल आए नाठा, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी राता, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ। दो जहानां बणके पिता माता, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। नाम भण्डारा दे के दाता, दातार वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगवान कहे जन भगत सुत, सुत दुलारा इक अख्वाईआ। दो जहान सुहाए रुत्त, बसन्त बहार नैण शरमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सो रहे पुच्छ, सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण झुक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत रखो सदा याद, हरि करतार आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों सुणी फरियाद, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, बिन नेत्र अक्खां वेखे चाईं चाईंआ। अन्दर वड़ के खोल्हे राज़, गृह मन्दिर भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। जन भगत अग्गों सुणाउँदा ए। उच्ची कूक कूक अलाउँदा ए। पिछला दु:ख आप ए। सुख तेरी झोली पाउँदा ए। किस दवारे बैठा लुक, प्रभ नज़र मूल ना आउँदा ए। साडे
❋
❋
कोल नहीं किछ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा इक रखाउँदा ए। श्री भगवान आख सुणाया ए। धुर दा बोल इक जणाया ए। अडोल अडुल वेस वटाया ए। हरिजन वसे सदा कोल, घर मन्दिर सोभा पाया ए। शब्द अगम्मी कंडे तोल, तराज़ू इक्को हथ्थ उठाया ए। सच भण्डारा दए अनमोल, अनमुलड़ी दात वरताया ए। हिरदे अन्तर आत्म जाए मौल, मौला आपणा रंग रंगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत आप वडयाया ए। जन भगत कहे मैं मूल ना मन्नां, मनसा तेरे नाल मिलाईआ। जिन्ना चिर ना आवें भंनां, घर मैंडे फेरा पाईआ। की साडे नालों चंगा जट धन्ना, जिस गृह आपणी ख़ुशी मनाईआ। नामे छुहाई छप्पर छन्ना, मेहर नज़र टिकाईआ। रविदास चुमारे मेल मिलाया बण के अन्ना, नेत्र नैण · वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी तेरीआं सुणदे रहे गल्लां, वल छलधारी बेपरवाहीआ। मुरीद
मुर्शद सुणाउँदे रहे अल्ला, अलाही नूर धुरदरगाहीआ। गुर अवतार फड़ाउँदे रहे पल्ला, पल्लू तेरी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन दे सहिज सुखदाईआ। भगत कहे प्रभ मैं होया हैरान, की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहों शैतान, शरअ मज़्हब करे लड़ाईआ । चारों कुण्ट कर वैरान, जुग चौकड़ी खेह उडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाल निधान, धुर दा हुक्म आप जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान लेखा लिख के अञ्जील कुरान, तरैत शरायत इक दृढ़ाईआ। खाणी बाणी बोध अगाध दे मेहरवान, परवाना आपणा नाम हथ्थ फड़ाईआ। संग रला गोपी काहन, मण्डल मण्डप रास रचाईआ। माण दे सीता राम, सखीआं मंगल इक सुणाईआ। आप सचखण्ड दवारे करदा रिहों आराम, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। नानक निरगुण मन्त्र सतिनाम, सति सतिवादी इक समझाईआ। गोबिन्द अमृत प्या जाम, रस इक्को इक वखाईआ। फतहि डंका विच जहान, वाह वाह गुरू करी शनवाईआ। आपणा दस्सया ना किसे निशान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि सारे गए सुणाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। आ के वेख आपणा जहान, जहालत घर घर नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया झूठ तुफान, तोहफा कलयुग रिहा वरताईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना किसे ज्ञान, आत्म परमात्म पर्दा कोए ना लाहीआ। सति धर्म दा दिसे ना कोए विधान, राउ रंक राज राजान बैठे ढेरीआं ढाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी धीआं भैणां तकाण, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना किसे शरमाईआ । अट्ठ सट्ठ तीर्थ कूड़ी क्रिया खुल्ही दुकान, नारी पुरुष नर नरायण सार किसे ना आईआ। साध सन्त बेईमान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कर किरपा श्री भगवान, इक्को तेरी ओट तकाईआ। पढ़ पढ़ थक्का जीव जहान, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। फिर फिर थक्के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बियाबान, समुंद सागर
❋
❋
डूंग्घी कन्दर फोल फुलाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर तेरा मिल्या ना किसे निशान, सच दवारा वेखण कोई ना पाईआ। सिदक सबूरी सति सन्तोख ना रिहा ईमान, हठ तप ना कोई वड्याईआ। उठ वेख शास्त्र सिमरत चारे वेद सर्ब कुरलाण, चारे युग नाल रलाईआ। हाहाकार करे अञ्जील कुरान, अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारे खाणी करे ना कोए परवान, चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला ना कोई सुणाईआ। कलयुग बुद्धी होई निधान, मन मनुआ भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जन भगत देण दुहाईआ। जन भगत दुहाई देवण तेरे दर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, बेपरवाह फेरा पाईआ। चारों कुण्ट आवे डर, चौथे पद ना कोई समाईआ। कूड़ी क्रिया कोट गढ़, काया कंचन रूप ना कोए वटाईआ। सृष्ट सबाई रही सड़, त्रैगुण अग्नी तत तपाईआ। गुरमुख गुरसिख तेरा भाणा रहे जर, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। ना जिउदे ना गए मर, इक्को तेरी आस तकाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान घर स्वामी आ के वड़, गृह मन्दिर कुंडा लाहीआ। हौली हौली सच दवारे चढ़, घर घर विच सोभा पाईआ। आपणा मन्त्र अन्तर आ के पढ़, साचा ढोला दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखा इक्को घर, जिस घर तेरा नूर नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी जन भगतां तेरी उडीक, ध्यान इक्को इक लगाईआ। मेहर नज़र कर लाशरीक, शरकत पिछली दे गुआईआ। तेरे विच इक तौफीक, तारीफ़ तेरी वड्डी वड वड्याईआ। चरण कँवल दे प्रीत, प्रीतीवान परम पुरख तेरी सरनाईआ। साचा ढोला सुणा अगम्मी गीत, धुर दा राग इक शनवाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। घर नज़री आए मक्का काअबा मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ इक्को इक जणाईआ। आदि अन्त दी तेरी रीत, जुगा जुगन्त वेख वखाईआ। तेरा लेखा बीस बीस, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। तेरा कलमा इक हदीस, हज़रत तेरी पढ़ाईआ। तेरा अंक सच इकीस, दूआ एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगत वेख मुर्शद मुरीद, मदद तेरी इक तकाईआ। साचा जलवा दे नूरी दीद, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे के गए रसीद, उम्मत उम्मती आप समझाईआ। सदी चौधवीं वक्त करीब, परवरदिगार वेस वटाईआ। दो जहानां बण तबीब, लख चुरासी वेख वखाईआ। करे खेल इक अजीब, नूर नुराना वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। मुरीद मुर्शद आ के तक्क, ताकतवर तेरी सरनाईआ। कर नवेड़ा हक़ो हक़, हकीकत तेरे विच नज़री आईआ। लेखा चुक्के तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध डेरा ढाहीआ। सच्चा मार्ग इक दस्स, चार वरन इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
धर्म जैकारा बोल अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। श्री भगवान प्या हस्स, जन भगतां आख जणाईआ । आदि जुगादि मेरे वस, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग दस्स, इकावन बावन बन्धन इक पवाईआ। शब्द सरूपी खेल समरथ, पिता पूत दए वड्याईआ। अन्तिम सब दे खाली कर के हथ्थ, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। जन भगतां दे अगम्मी वथ, वसल आपणा इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जन भगत मारो ताली, हरि करता ख़ुशी वखाइंदा। पुरख अबिनाशी करे दलाली, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। जलवा नूर जोत जलाली, ज़ाहर ज़हूर पर्दा लाहइंदा। जगत वेख हक़ हलाली, चारो कुण्ट खोज खुजाइंदा। हर घट हो के धुर दा माली, गुरमुख साचे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वड वडियाइंदा। जन भगतो गावो गीत, सद ढोला इक जणाईआ। आदि जुगादी जिस दी रीत, सो रीतीवान फेरा पाईआ। इक्को दस्से चरण प्रीत, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। सच दवारा मन्दिर मसीत, सचखण्ड निवासी इक वखाईआ। जिस घर वसे ऊँच नीच, राउ रंक मिले वड्याईआ। सो साहिब भिच्छया पाए भीख, धुर दी वस्त आप वरताईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे गए उडीक, तारीफ़ अक्खरां नाल लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। हरिजन गाओ गहर गम्भीर, गुणवन्ता आप जणाईआ। नज़री आए वड पीरन पीर, दस्तगीर इक अख्वाईआ। शरअ कट जगत ज़ंजीर, तकदीर दए बदलाईआ। आपणे हथ्थ रख नाम शमशीर, दोहरी धार रिहा चमकाईआ। लेखा जाण शाह हकीर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं लभ्भदे पीर फ़कीर, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे दए वड्याईआ । हरिजन वेखो हरि का रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ । जन भगतां आपणी सेज पलँघ, सोहणी सच हंढ्ढाईआ। उपर बैठ सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणा आसण लाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाईआ। निज देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विचो प्रगटाईआ । सुरती शब्द मिल के गाए छन्द, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। जन्म जन्म दा मुकावे पन्ध, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। कलयुग अग्नी पावे ठंड, अमृत मेघ बूँद बरसाईआ। दूई द्वैती मेटे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। गुरमुख गुर गुर चाढ़्हे चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप वरताईआ। सदा सुहेला निभाए धुर दा संग, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। देवे वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड पार कराईआ। अन्तिम लै के जाए विच सचखण्ड, सच दवारे आप टिकाईआ। परम पुरख दा परमानंद, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जुग जन्म दे विछड़यां टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी मेहर नज़र
❋
❋
इक उठाईआ। पूरी करे आसा मनसा मंग, मांगत भिच्छया इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लए लगाईआ। जन भगत कहे प्रभ की देवेंगा दात, दर तेरे अलख जगाईआ। सच मेटेंगा अन्धेरी रात, कलयुग कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। चार वरन बणाएंगा इक जमात, दीन मज़्हब ज़ात पात डेरा ढाहीआ। निरगुण हो के सरगुण देवें आपणा साथ, सगला संग रखाईआ। सच दस्स कवण मन्त्र दस्सें पाठ, पूजा इक्को इक समझाईआ। श्री भगवान कहे शाबाश, जन भगत तेरी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जपाया जाप, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। जिस जपयां जन्म जन्म दा रहे कोई ना पाप, पतित पापी पुनीत रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दवारे सारे रहे आख, वाह वाह शहिनशाह शाह पातशाह तेरी सच सरनाईआ। जन भगत उतारे आपणे घाट, पत्तण बहि के सच्चे माहीआ। कलयुग अन्तर आत्म मार आवाज़, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। कोटां विच्चों विरले दस्से राज़, आपणा भेव खुल्हाईआ। तिन्हां भुल्ल जाए पूजा पाठ पढ़नी नमाज़, सजदा सीस जगदीश इक कराईआ। मक्का काअबा छड्ड के हाजी हाज, हुजरा तेरा वेख वखाईआ। जिस घर मन्दिर महल अटल महिबूब मुहब्बत करे साच, सच साचा मेल मिलाईआ। सो साहिब बण ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। भगत कहे प्रभ वेला केहड़ा, सच सच दे दृढ़ाईआ। जिस वेले मेटें झूठा झेड़ा, कलयुग झगड़ा रहिण ना पाईआ। उजड़यां वसावें फेर खेड़ा, रुत्त बसन्ती गुलशन विच गुल आप महकाईआ। डुब्बदा तारें फड़ के बेड़ा, भार आपणे कंध उठाईआ। बेपरवाह नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग देंदा रिहों करके वड्डा जेरा, बेतरस तैनूं तरस कोए ना आईआ। लख चुरासी फेरदा रिहा गेड़ा, गेड़ा गेड़े नाल भवाईआ । मेहरवान श्री भगवान हुण कर आपणी मेहरा, मेहरवान क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरयां भगतां तेरे चरण लाया डेरा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कहे मैं खुल्ल्हा करां वेहड़ा, दो जहान इक घर वखाईआ। सचखण्ड जन भगत कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बहुतयां विच्चों गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच्चा सच बथेरा, जिस दा मार्ग वेखे जगत लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी शब्दी शेरा, पंज तत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां बिन भगती पार कराईआ। भगत कहे की भगती लोड़, लोहड़ा भगती कम्म किसे ना आईआ। जिस जन आपणे चरण कँवल लए जोड़, दरगाह साची मिले माण वड्याईआ। तुध बिन दस्स केहड़ा होर, जिस दी मंगीए जा शरनाईआ। तेरा मन्त्र आदि जुगादि फुरना फोर, कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। तेरा प्रकाश अन्ध घोर, साचा नूर तेरी
❋
❋
रुशनाईआ। प्रभू सद तैनूं भगतां लोड़, जन भगतां तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ। जन भगतो मैं सेवक इक, पुरख अकाल दए जणाईआ। नित नवित्त तुहाढ्ढा लेखा देवां लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। लख चुरासी दे के पिठ, जुग चौकड़ी करवट ना कदे बदलाईआ। सन्त सुहेले रखां साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त अन्दर वड़ के दस्सया भेत, बाहरों करी ना कोई पढ़ाईआ । एहो प्रभू दी अचरज खेड, जेहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। जगत नेत्र सारे रहे वेख, बिन सतिगुर नेत्र सार कोए ना पाईआ। जन भगतो लोकमात प्रभ पहलों भेज, फेर आपणे नाल मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर चढ़ के माणे सोहणी सेज, छैल छबीला बेपरवाहीआ। उठो वेखो नेत्र लोचण नैण लओ पेख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर नुराना निरगुण इक्को नज़री आईआ। हरिजन करे साचा हेत, हितकारी आपणा मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां कर आपणी भेंट, भेंटा गुरमुख लए चढ़ाईआ।
१६ फग्गण २०२० बिक्रमी जस्सा सिँघ दे गृह पहेवा
नहर कालोनी ज़िला करनाल
जुग चौकड़ी खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण देवे दान, गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव चुकाइंदा । जन भगतां उपर हो मेहरवान, नेत्र लोचण अक्ख इक खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म दे के दान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा । लख चुरासी देवे इक ज्ञान, शब्द अनादी बोध अगाध समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल निरँकार, हरि करता आप कराईआ। सचखण्ड निवासी बैठ सच्चे दरबार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म इक वरतार, दो जहानां वाली आप जणाईआ। शब्द दुलारा कर सिक्दार, ब्रह्मण्ड खण्ड गगन गगनंतर वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, प्रेम प्रीती इक दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। घाड़त घड़ अगम्म अपार, चारे खाणी सोभा पाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, शब्द अनादी राग सुणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह धुर दरबार, अनभव आपणा राह जणाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, पीर पैगम्बर मुरीद मुर्शद पर्दा आप उठाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा देवे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ । नव नौ चार जाणे कार, दहि दिशा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची
❋
❋
करनी श्री भगवान, जुग चौकड़ी आप कराइंदा। देवणहारा धुर दा दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। नित नवित्त हो प्रधान, निरगुण सरगुण खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा । साचा हुक्म हरि जगदीश, जग जीवण दाता आप वरताईआ। जुग चौकड़ी नाम हदीस, कलमा हक़ हक़ समझाईआ। लख चुरासी पीसण पीस, घट घट वेखे थाउँ थाईंआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्से सच्ची रीत, साची सिख्या इक समझाईआ। खेलां खेल मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर रंग वखाईआ। लेखा जाण ऊँच नीच, राउ रंक देवणहार वड्याईआ। सब तों उत्तम दस्से पारब्रह्म पतिपरमेश्वर चरण प्रीत, परवरदिगार सच्ची सरनाईआ। जिस घर लेखा चुक्के हस्त कीट, निर्धन सरधन इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सति सतिवादी पारब्रह्म, परम पुरख इक अख्वाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाइंदा। जुग चौकड़ी जाणे कम्म, नेहकर्मी कर्म कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बेड़ा बन्न्ह, धुर फुरमाना हुक्म सुणाइंदा । एका राग नाद सुणाए बिन कन्न, धुन अनादी नाद वजाइंदा। निर्मल जोत प्रकाश करे धुर दा चन्न, सूरज चन्न नैण शरमाइंदा । लेखा जाण काया पंज तत तन, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल करे निरँकार, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, चारे वेद संग निभाईआ। चारे वरन कर प्यार, चारे खाणी खोज खुजाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणी धार जणाईआ। चारों कुण्ट हो उज्यार, चार यारी जोड़ जुड़ाईआ। चौथे पद सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। गुरमुख हरिजन भगत सुहेले सद्दे कर प्यार, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, कातब करे ना कोए लिखाईआ। जगत मजलस ना कोए गुफ्तार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। मन मति बुध ना पावे सार, जीव जंत चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कर कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ला के सेवादार, साची सेवा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता बेपरवाहीआ। हरि करता आदि जुगादी बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा दो जहान चलाइंदा। शब्द अगम्मी दे सलाह, सति सतिवादी आप पढ़ाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुल्हा, पड़दा उहला आप उठाइंदा। जोती जलवा नूर कर रुशना, हक़ हकीकत लाशरीक आप जणाइंदा। दरगाह साची सोभा पा, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। नौबत नाम इक वजा, कलमा नबी रसूल सुणाइंदा। महिबूब खेल करे इक ख़ुदा, वाहिद आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड निवासी निरगुण जोत कर रुशना, महल अटल सोभा पाइंदा।
❋
❋
दीवा बाती कमलापाती इक जगा, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। जेरज अंड रचन रचा, उत्भुज सेत्ज आपणा रंग वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच संदेसा इक सुणा, लोकमात मात वडियाइंदा। तेई अवतारां बन्धन पा, भगत अठारां रंग वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण खुल्हा, कलमा कायनात दृढ़ाइंदा। नानक निरगुण गोबिन्द जोती जोत जगा, जोती जाता डगमगाइंदा। धुर संदेसा इक सुणा, साहिब सुल्तान आपणा राह वखाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग कलकाती जाए आ, सृष्ट सबाई अन्धेरा छाइंदा। सति धर्म ना दीसे नाँ, सच सुच्च ना कोए वडियाइंदा। जन भगतां मिले ना कोई थाँ, थान थनंतर सोभा कोए ना पाइंदा। प्यार रहे ना पुत्तर माँ, पिता पूत ना गोद सुहाइंदा। हँस बुद्धी होए काँ, कलयुग जीव काग वांग कुरलाइंदा। पारब्रह्म तेरा नाउँ सारे जाण भुल्ला, हरि मन्दिर अन्दर बहि के दरस कोए ना पाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाह, अठसठ माण ना कोए रखाइंदा। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट चढ़े चा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर नज़री आइंदा। साचा इष्ट देव स्वामी कोई ना सके मना, बंसुरी घनईया शाम नाम नाद ना कोए सुणाइंदा। सीता सुरती राम सके ना कोए प्रना, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाइंदा। निरगुण मेला सके ना कोए मिला, गुर चेला रूप ना कोए वटाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर धीआं भैणां रहे तका, कूड़ी क्रिया तन दूर ना कोए कराइंदा। मन वासना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी वेख जग, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई लग्गी अग्ग, त्रै पंज करे लड़ाईआ। वरन बरन रहे भज्ज, ज़ात पात नाल मिलाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भुल्ली ब्रह्म मति, विद्या ब्रह्म ना कोए पढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म चरण कँवल ना कोए नत, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाईआ। प्रभ मिलण दी किसे ना खुल्हे अक्ख, निज नेत्र करे ना कोए रुशनाईआ। काम वासना जगत जवानी रही नट्ठ, जोबन सच ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा जगत लोकाईआ। वेख लोकाई लोकमात, जन भगत रहे कुरलाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, बेअन्त तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द घर घर पढ़दे तेरा पाठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जीवां जंतां करदे घात, सच सुच्च ना कोए समाईआ। ज्ञानी ध्यानी रहे आख, उच्ची कूक कूक समझाईआ। पंडत पांधे करन बात, जगत विद्या करे लड़ाईआ। मुल्लां शेख़ दस्सण कायनात, कलमा हक़ रसूल समझाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता सारे होए मुहताज, मुहब्बत तेरे नाल ना कोए रखाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज,
❋
❋
मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख कूड़ा रंग, हरिजन कूकण देण दुहाईआ। श्री भगवान तेरा देवे ना कोई संग, नाता जुड़या कूड़ लोकाईआ। घर आत्म परमात्म वज्जे ना कोए मृदंग, सृष्ट सबाई कूड़े ताल रही वजाईआ। भेव चुक्के ना ब्रह्म हँ, सो सच ना कोए सुहाईआ। नेहकर्मी तेरा करे ना कोई कर्म, कर्म कांड फसी सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी आवे जावे मरे पए जम्म, जम्मण मरन गेड़ ना कोए कटाईआ। साचा बेड़ा कोई ना देवे बन्न्ह, गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्त साचा संग ना कोए रखाईआ। लग्गी अग्ग पंज तत तन, ततव तत रिहा जलाईआ। दोए नेत्र होए अन्न्ह, साहिब सतिगुर तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, सच दवारे तेरी ओट तकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कल वेख अन्धेरा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गा डेरा, सफ़ा सके ना कोए उठाईआ। माया ममता पाया घेरा, साध सन्त बचया नज़र कोए ना आईआ। हउमें हंगता दित्ता गेड़ा, लख चुरासी रही भवाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर उजड़या खेड़ा, बंद किवाड़ी कुण्डा कोए ना लाहीआ। भेव ना पाए मेरा तेरा, तेरा मेरा भेव ना कोए चुकाईआ। लहिणा देणा चुक्कया सञ्झ सवेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। भगत कहिण प्रभ वेख अन्धेरा अन्ध, वरभण्ड ध्यान लगाईआ। क्यों सुत्ता दे कर कंड, करवट आपणी लै बदलाईआ। तेरी आत्म परमात्म होई रंड, सुहागी कन्त सच ना कोए हंढ्ढाईआ। मन वासना पाउँदे सारे डण्ड, डंका नाम ना कोए लगाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती कोई ना ढाए कंध, दीन मज़्हब ज़ात पात लेखा ना कोए मुकाईआ। तेरा आत्म गाए कोई ना छन्द, सोहँ ढोला राग ना कोए सुणाईआ। जन्म जन्म दा मिटे ना किसे पन्ध, मंज़ल हक़ ना कोए पुचाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्त वेख निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ । सृष्ट सबाई सच ना दिसे कोई प्यार, नाता प्रेम ना कोए जुड़ाईआ। लेखा लिख लिख जो दे के आए जुग चार, चारे वरनां झोली पाईआ। तिस दा करे ना कोए विचार, सच समझ ना कोए समझाईआ। पूजा पाठ करन कढ्ढण मात वगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे होका, दर साचे कूक कूक सुणाईआ। फिरी दरोही चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। सच गाए ना कोई श्लोका, सच्चा राग ना कोए अल्हाईआ। जीव जंत साध सन्त मनमति होया होछा, गुरमति बैठे सर्ब भुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ
❋
❋
तेरे नाल कर के रोसा, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। मन वासना जगत जहान होया खोटा, ख़ुदी भरी सर्ब लोकाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए निर्मल जोता, अज्ञान अन्धेर ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस घर रचना आप रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे दस्स, श्री भगवान साडी अरज़ोईआ। कलयुग अन्तिम साडा नहीं कोई वस, लोकमात मिले ना ढोईआ। सृष्ट सबाई खेड़ा दिसे भट्ठ, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। धीरज जत सति सन्तोख कोई ना सके रख, सति सतिवादी रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया खुल्ल्हया हट्ट, नाम वणजारा नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जो मार्ग रही दस्स, तिस भुल्ली जगत लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सण हाल, हालत सब दी रहे जणाईआ। सृष्ट सबाई सच वस्त रखे ना कोई धन माल, नाम ख़ज़ाना घर ना कोए टिकाईआ। काया मन्दिर अन्दर ना वेखे कोई धर्मसाल, गृह सोभा कोए ना पाईआ। दीआ बाती कमलापाती महल अटल सके कोई ना बाल, सच करे ना कोए रुशनाईआ। अमृत आत्म सुहाए ना कोई ताल, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना तेरी करन भाल, आत्म परमात्म ध्यान ना कोए लगाईआ। भाग लग्गा किसे ना दिसे काया माटी खाल, चम्म दृष्टी जगत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सण बोल, अनबोलत राग जणाईआ। चारों कुण्ट डौरु डंका वज्जे ढोल, नाम मृदंग ना कोए सुणाईआ। साचा तोले ना कोए तोल, नाम तराज़ू हथ्थ ना कोए उठाईआ। अन्तर आत्म प्रेम रस देवे ना कोई पौहल, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। साहिब सतिगुर किसे ना वसे कोल, घर मन्दिर बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। माया ममता प्या घोल, दिवस रैण करे लड़ाईआ। जन भगत चोरी चोरी डर डर तेरा नाम रहे बोल, नेत्र नैणां नीर नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वेला अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहे वेला अन्तिम आया, चार युग प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट सबाई त्रैगुण माया घेरा पाया, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जगत जंजाल ना कोए तुड़ाया। सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। सच दवारे मांगत एक, भिच्छया दे वरताईआ। सृष्ट सबाई कर बुध विवेक, विवेकी आपणी कार कमाईआ। सति सतिवादी लिख लेख, लेखा लिख्त दे बदलाईआ। सर्ब जीआं सच देणी टेक, चरण कँवल सरनाईआ। कूड़ी क्रिया ना लाए सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। निरगुण निरवैर
❋
❋
निरँकार दस्स आपणा भेत, पर्दा उहला आप चुकाईआ। आत्म परमात्म बख्श हेत, सच प्रीती इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन दे वड्याईआ। चार वरन तेरा रूप, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तूं साहिब सुल्तान आदि जुगादी भूप, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। तेरा खेल चारे कूट, दहि दिशा तू ही नज़री आइंदा। पहला लेखा कर मनसूख़, गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब ध्यान लगाइंदा। भगत भगवान बणा साचे पूत, गोद सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। इक्को ताणा पेटा सूत, इक्को नूर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे धुर दा वर, जिस विच्चों तेरा नूर नज़री आइंदा। परम पुरख प्रभ दे ज्ञान, बोध अगाध तेरी पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया झगड़े सर्ब मिट जाण, ममता मोह ना करे लड़ाईआ। चार वरन मन्ने तेरी आण, मिले सच सरनाईआ। इक्को नाम श्री भगवान, वाहिद कलमा दे पढ़ाईआ। परवरदिगार तेरा ईमान, सिदक सबूरी नज़री आईआ। पुरख अकाल तेरा मकान, मन्दिर सोहणा सोभा पाईआ। अबिनाशी करते तेरा निशान, दो जहान इक झुलाईआ। पारब्रह्म कर परवान, ब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। विचोला बण निगहबान, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सब तेरा राह तकाण, तकवा तेरे उपर रखाईआ। तेरे मिलयां रोग सोग चिन्ता दु:ख सर्ब मिट जाण, भरम भय भउ रहिण ना पाईआ। अन्तर आ के मिल श्री भगवान, बाहर मिलण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जो घर विच घर रिहा बणाईआ। वेख घर आ के ठाकर, हरिभगत राह तकाइंदा। काया डूंग्घी भँवर दिसे सागर, पार किनारा ना कोए वखाइंदा। किरपा निधान निर्मल कर्म कर उजागर, दर दरवेश मंग मंगाइंदा। कोझयां कमल्यां ग़रीब निमाणयां दे आदर, आदर्श तेरा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखा आपणा घर, जिस गृह बहि के जोती जोत डगमगाइंदा। भगत कहे प्रभ घर दस्स आप, आपणा पर्दा लाहीआ। जिस मन्दिर तेरा मेरा इक्को जाप, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं पूत तूं मेरा बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब कुछ तेरे हाथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर त्रिलोकी नाथ, राम रमईया शाम घनईया लोकमात सोभा पाईआ। तेरा खेल वासतक वास, देव आत्मा तेरी ओट रखाईआ। परवरदिगार दे साथ, बेपरवाह तेरी इक शरनाईआ। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। सच दुआर मिले निवास, चरण कँवल सरनाईआ। तेरा महल अटल सोहणा पुरख अबिनाश, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जिथ्थे निरगुण निरगुण गोपी काहन पावे रास, सरगुण सरूप ना कोए वखाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर तेरे मिलण दी इक्को आस, हरिजन तेरी ओट तकाईआ। सदा सुहेले
❋
❋
इक इकल्ले रख आपणे पास, जगत विछोड़ा दे चुकाईआ। आवण जावण लख चुरासी मुक्के वाट, जन्म अजन्म ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाल आपणा घर, जिस घर तेरा नूर ज़हूर रुशनाईआ।