१६ फग्गण २०२० बिक्रमी मोहण सिँघ दे गृह गढ़ी लांगरी ज़िला करनाल
जन भगत तेरा सोहणा मन्दिर, सो साहिब सतिगुर आप सुहाइंदा। भाग लग्गे डूंग्घी कन्दर, काया काअबा हुजरा हक़ वडियाइंदा। मन वासना बन्न्हे बन्दर, नाम डोरी तन्द वखाइंदा। सच दुआर वखाए अगम्मी मंज़ल, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हरिजन साचे वेख वखाइंदा। जन भगत तेरा सोहणा दुआर, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर नज़री आईआ। काया माटी खेल करे करतार, गृह साचा वेख वखाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोत नूर करे रुशनाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर घड़ी पल शब्द अनाद सच्ची धुनकार, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा बंद किवाड़ी खोल्ह देवे दीदार, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म सच प्रीती करे प्यार, सुरती शब्दी साचा जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख सखीआं मिल के मंगलाचार, अनन्द मंगल इक्को गाईआ। गुरमुख महिमां अपर अपार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे पुकार, खाणी बाणी कूक कूक सुणाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या आण, लेखा चुक्के दो जहान, आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच्चा घर, हरिजन अन्तर फोल फुलाईआ। गुरमुख तेरा मन्दिर उच्चा, साहिब सतिगुर सोभा पाईआ। लख चुरासी नालों सुच्चा, निर्मल रूप इक दरसाईआ। जिस मंज़ल पुरख अकाल दीन दयाल पुज्जा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सेज सुहञ्जणी सोहणी सुत्ता, सच सिँघासण आसण लाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुता, चेतन आपणी धार जणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेला बणाए नादी सुत्ता, पिता पूत दए वड्याईआ। उजल करे मात मुखा, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत तेरी सच अटारी, छप्पर छन्न मिले वड्याईआ। जिस घर निर्मल जोत जगे निरँकारी, निरवैर आपणा रूप वखाईआ। लेखा जाणे शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सिक्दारी, भूपत भूप राज राजान वड्डा बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर सचखण्ड निवासी खेल करे न्यारी, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी धार जणाईआ। आत्म परमात्म नाम रस दए ख़ुमारी, दिवस रैण इक्को रंग चढ़ाईआ। कागद कलम ना कोई लिखे लिखारी, कातब शाही देवे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, जन भगत दवारे सोभा पाईआ। जन भगत दवारे सोहे श्री भगवन्त, पुरख अकाल सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण सुहाए महिमा अगणत, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख उठाए सन्त, सति सतिवादी आपणा मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दा राग आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारा इक वडियाइंदा। जन भगत दवारा साची कूट, दिशा हरि जी वंड वंडाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के जूठ झूठ, सच सुच्च इक वरताईआ। जन्म कर्म दी मेट के भूख, तृष्ना रोग गंवाईआ। वेखणहारा काया पंज तत भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोजे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वेखे घर वधाईआ। जन भगत घर वज्जे वधाई नाम, साची सखीआं मंगल गाइंदा। सचखण्ड निवासी वेखण आए राम, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। निरिच्छत पूरा करे काम, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सोहणा नगर खेड़ा वेखे ग्राम, जिस गृह आपणा चरण टिकाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, रवि ससि इक्को जोती नूर डगमगाइंदा। सच सिँघासण कर आराम, सुख सागर रूप वटाइंदा। जन्म जन्म दी मुश्किल कर आसान, दु:ख रोग संताप डेरा ढाइंदा । शब्द अगम्मी मार बाण, तीर अणयाला इक चलाइंदा। अमृत निझर झिरना झिरे महान, प्रेम प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। निर्धन देवे धुर दा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दवारा वेख ख़ुशी मनाइंदा। हरिजन दवारा वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस मन्दिर अन्दर इक्को तूं ही जाप, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। बजर कपाटी खुल्हे ताक, घर घर विच होए रुशनाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रसना जिह्वा बत्ती दन्द गए आख, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। काग़ज़ कलम शाही लिख्या भविक्ख्त वाक, भाख्या दिती सर्ब लोकाईआ। चार वरनां दाता इक्को पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हरि रघुराईआ। हर घट निरगुण जोत करे प्रकाश, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जागत सोवत करे बात, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। सदा सहाई बाद वफात, मरन जीवत इक्को रंग जणाईआ। एथे ओथे दए नजात, दो जहानां होए सहाईआ। जन भगतां बणे सज्जण साक, बंधप इक्को नज़री आईआ। मुरीद मुर्शद देवे साथ, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दवारे देवे माण वड्याईआ। गुरमुख बंक सोहणा सुहञ्जणा, चार युग रहे जस गाईआ। जिस घर दीवा बाती बले आदि निरँजणा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अबिनाशी वसे साचा सज्जणा, मीत प्यारा इक अख्वाईआ। चरण धूढ़ सति सरोवर कराए मजना, दुरमति मैल धवाईआ। आदि जुगादि जिस पर्दा कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा गुरमुख घर, जिस घर दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख घर सोहणा चंगा, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। आत्म सेजा सच पलँघा, पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। उपर बैठ सूरा सरबँगा, श्री भगवान आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्दा, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। साचा ढोला गावे छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म देवे अनन्दा, अनन्द अनन्द गुरु गुरदेव समझाईआ। कूड़ी क्रिया मारे शब्दी खण्डा, खड़ग इक्को इक चमकाईआ। लेखे लाए आपणा बंदा, बंदगी आपणी इक समझाईआ। लहिणा देण चुकाए विच ब्रह्मण्डा, वरभण्डा डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच्चा घर, गुरमुख मन्दिर इक्को नज़री आईआ। गुरमुख मन्दिर सोहणी बणत, पुरख अबिनाशी आप बणाईआ। जिस घर साहिब सतिगुर मिले कन्त, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। हरिजन काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। देवे वड्याई विच्चों जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सो गुरमुख गुरसिख कहीए सन्त, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। लेख चुकाए आदि अन्त, अन्तष्करन वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर दए सुहाईआ। गुरमुख मन्दिर कक्खां कुली, कुलवन्ता वेख वखाइंदा। आदि जुगादि कीमत रखे अनमुल्ली, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। सृष्ट सबाई माया भरम भुल्ली, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा । काया फलवाड़ी सब दी हुली, पत्त डाली नज़र कोए ना आइंदा। गुरमुख विरले आत्म प्रभ चरण प्रीती घोल घुली, घोल घुमाई आपणे लेखे लाइंदा। एथे ओथे दो जहान फली फुली, रुत्त बसन्त बहार ख़िज़ां रूप विच्चों प्रगटाइंदा। नाद शब्द सुणाए धुर दी धुनी, आत्मक इक्को राग अल्हाइंदा। दाता योद्धा सूरबीर वड गुण गुणी, गहर गम्भीर मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दवारा इक सुहाइंदा। कुली कक्ख रहे हस्स, ख़ुशीआं गीत गाईआ। श्री भगवान रहे दस्स, आपणा हाल जणाईआ। बेपरवाह किधरों आयो नस्स, बेअन्त आपणा पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दवारा छड्ड, लोकमात वेखें चाईं चाईंआ। कोटन कोटि राज राजान शाह सुल्तान एथों गए लद्द, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए दस्स, लेखा लिख्त विच लिआईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर पुरख अकाल होवे प्रगट, हर घट वासी आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान मेले नट्ठ नट्ठ, दर दर घर घर बण बण पांधी राहीआ। वस्त अमोलक नाम निधान देवे वथ, धुर दी दात आप वरताईआ। अमृत साचा देवे रस, निझर झिरना इक झिराईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के आप अक्ख, घर घर विच करे रुशनाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी प्रेम प्रीती गाए जस, जस वेद पुराण सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। जिस
❋
❋
नालों धार बण के होए अड्ड, कर किरपा अन्त ओसे विच मिलाइंदा। गुरमुख दवारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सतिगुर दी साची हद्द, दूजा दर वेखण कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक्को एक एकँकार अख्वाइंदा।
१६ फग्गण २०२० बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे गृह गढ़ी लांगरी ज़िला करनाल
जुग चौकड़ी मुकया पन्ध, दो जहान रहे कुरलाईआ। गुर अवतार मंगां रहे मंग, ख़ाली झोली इक वखाईआ। पीर पैगम्बर सीस सजदा करन नंग, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भगत भगवान गावण छन्द, साचा ढोला इक इलाहीआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। सृष्ट सबाई आत्म दिसे रंड, साचा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नव नौ चार भेख पखण्ड, धर्मी धर्म ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म किसे ना मिले अनन्द, चारे खाणी बैठी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, शाह पातशाह दर तेरे आस रखाईआ। जुग चौकड़ी रही लँघ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। साचा दिसे ना कोए सच पलँघ, सिँघासण आसण कोए ना लाईआ। सतिगुर शब्द ना कोए मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। सुरती शब्दी कोई ना पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी नज़र ना कोए जणाईआ । दहि दिशा नव खण्ड सत्त दीप नूरी चमके कोई ना चन्द, घट अन्धेरा नज़री आईआ। कलयुग औध रही हंढ्ढ, सदी सदीवी वक्त चुकाईआ। साहिब सतिगुर ठाकर स्वामी सच दुआर आपणा लँघ, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। जुग चौकड़ी गई बीत, बीती कहाणी समझ किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पारब्रह्म चलाई रीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा मार्ग दस्सदा रिहा ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। लेख जणाउँदा रिहा ऊँच नीच, राउ रंक आप समझाईआ। पंज तत काया साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वसदा रिहा बीच, घर घर विच डेरा लाईआ। जन भगतां सदा सुहेला करदा रिहा शब्दी रीझ, सोहणी आपणी सेव कमाईआ। चरण प्रीती धुर दी नीती दस्सदा रिहा रीत, रीतीवान आप अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश मंगदे रहे भीख, भिच्छया इक्को नाम वरताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण बणया रिहा सुरजीत, जीवण मरन ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जाए नट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, मेहर नज़र इक उठाईआ। सृष्ट सबाई खेड़ा दिसे भट्ठ, कलयुग अग्नी तत
❋
❋
तपाईआ। गुर अवतार जो मार्ग गए दस्स, जीव जंत गए भुलाईआ। पीर पैगम्बर मेल मिले ना हक़, हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया होए वस्स, हरि का शब्द सच ना कोए कमाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पाई नथ्थ, डोरी तन्द हथ्थ उठाईआ। लेखा चुक्के ना तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध सार ना कोए जणाईआ । निज आत्म निज घर निझर मिले ना कोए रस, रसना कूड़ रूप हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर ठांडे भीख इक्को मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी रिहा मुक्क, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। आत्म मिले ना किसे सुख, परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। माया ममता लग्गी भुक्ख, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। सफ़ल होए ना कोई कुक्ख, जननी जन ना कोए जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि नरायण वेख लोकमात थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी अन्तिम वेला, वेला वक्त सर्ब जणाईआ। वरन बरन ना कोए सज्जण सुहेला, सरनगति ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर क्यों वसिउँ घर नवेला, सचखण्ड बैठा मुख छुपाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे कोई ना तेला, आदि निरँजण सगन ना कोए मनाईआ। जुग चौकड़ी अचरज तेरी खेला, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख आपणी मात लोकाईआ। जुग चौकड़ी रही रो, कल अन्त ध्यान लगाईआ । पतिपरमेश्वर तेरा तुटा मोह, मुहब्बत महिबूब ना कोए कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी दे के गए सो, हँ ब्रह्म कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर आपे जाए हो, होका आपणा नाम सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे पुरी लोअ, बिन अक्खां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दे घर, दो जहान तेरी वड्याईआ । जुग चौकड़ी वेख हाल, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया कर बहाल, मेहरवान दया कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद बण के फेरा पाईआ। साचा सोहे ना कोई ताल, अठसठ अमृत सीर ना कोए जणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ ना कोई धर्मसाल, धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ । सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग डौरु डंक नगारा रिहा वजाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत बिन तेरे होए बेहाल, बिहबल हो के देण दुहाईआ। गुर अवतार करन सवाल, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। भगत वछल भगवन कर ख्याल, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दिसे ना कोए दलाल, रहिबर राह ना कोए वखाईआ। दीआ दीपक जोती घर मन्दिर देवे कोई ना बाल, रैण अन्धेरी नज़री आईआ। पुरख अगम्म अथाह कर खेल बेमिसाल, तेरी मिसल सके ना कोए समझाईआ। लेखा कोई ना जाणे शास्त्र
❋
❋
सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, अन्त कहिण ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, जिस घर लख चुरासी रचन रचाईआ। जुग चौकड़ी मुक्के झेड़ा, लोकमात रहिण ना पाईआ। परवरदिगार कर हक़ नबेड़ा, लाशरीक तेरी सरनाईआ । श्री भगवान आपणा वसा धुर दा खेड़ा, घर मन्दिर दे वड्याईआ। दूर दुराडे नज़री आ नेरन नेरा, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, तुध बिन नूर ना कोए रुशनाईआ। धरत मात दा खुल्ल्हा कर वेहड़ा, धरनी धवल रही कुरलाईआ। जन भगतां पार कर बेड़ा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा लिख के गए बथेरा, नाता जोड़ कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी करे पुकार, नेत्र रो रो दए दुहाईआ। उठ वेख दीन दयाल, दीनन सारे रहे कुरलाईआ। लेखा लिख के क्यों रख्या संभाल, सचखण्ड दवारे आपणे विच छुपाईआ। मंगी मंग गोबिन्द सुत दुलार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, निरगुण निरवैर तेरी वड्याईआ। जोती जामा खेल अपार, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। सचखण्ड सोहे सच दुआर, थिर घर वज्जे तेरी वधाईआ। सुन अगम्म पार किनार, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। साचा दे आप दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। पीर पैगम्बर सजदा करन वारो वार, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। कलमा नबी रसूल कूक करन पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन सार कोए ना पाईआ। आ के वेख प्रभ लोकमात, मात्र भूमी दए दुहाईआ। सच दिसे ना कोई जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग ना कोए रंगाईआ । निर्धन सरधन देवे ना कोए साथ, राउ रंक ऊँच नीच मेल ना कोए मिलाईआ। आत्म परमात्म कोए ना पूजा पाठ, जगत विद्या करे लड़ाईआ । चौदां लोक वेख खेल तमाश, चौदां तबकां पर्दा लाहीआ। अलिफ़ ये लेखा बणया जगत लुग़ात, तेरा हरफ़ हरूफ़ हासल हक़ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख जगत लोकाईआ। जगत लोकाई वेख आप, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। चारों कुण्ट दिसे पाप, सति धर्म ना कोए रखाईआ। रूह बुत ना कोई पाक, पवित रूप ना कोए जणाईआ। घर मन्दिर खोल्हे ना कोई ताक, हरिमन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो धुर संदेसा गए आख, कलयुग अन्तिम भुली सर्ब लोकाईआ। सच किनारा हथ्थ ना आवे घाट, पतण मिले ना बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी मेटे कोई ना वाट, कर्म कर्म दा रोग ना कोए गंवाईआ । घर दीप ना कोए प्रकाश, अनहद नाद शब्दी धुन ना कोए शनवाईआ। कूड़ी क्रिया भोग बिलास, सृष्ट सबाई होई हल्काईआ। साचा शब्द ना कोए बिलास, रस अनडिठा हथ्थ किसे ना आईआ। जगत मदिरा हथ्थ ग्लास,
❋
❋
अमृत झिरना सीर ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख अगम्मी घर, जिस दी बणत नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे बोल, धुर दी आवाज़ सुणाईआ। सृष्ट सबाई रही डोल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली ठूठे जगत लोकाईआ। परम पुरख तेरी प्रीती कोई ना जाए मौल, बिस्मिल रूप ना कोए समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो पूरब कीता कोल, इकरार आपणा पूरा दे कराईआ। प्रगट हो के उपर धौल, धरनी धरत धवल दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्को खोल्ह, जिस घर तेरा रूप नज़री आईआ। सच दुआर खोल्ह प्रभ मात, दर तेरे मंग मंगाईआ। चार वरनां दे दात, बरन अठारां आप समझाईआ। मनमति नाता तोड़ नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक वखाईआ । अन्तर आत्म दे साथ, परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। लेखा चुक्के ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। नज़री आएं साख्यात, हर घट बैठा डेरा लाईआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, सदी बीसवीं रही कुरलाईआ। नेत्र खोल्ह मार झाक, झलक आपणी दे जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरी करदे रहे तलाश, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। शिव जी रोवे उते कैलाश, हथ्थ त्रिसूल रिहा सुटाईआ। ब्रह्मा लभ्भदा फिरे प्रकाश, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। विष्न बण के दासी दास, सेवा करे सेवक रूप वटाईआ। गुर अवतारां पूरी कर ख्वाहिश, ख्वाहिश आपणी नाल मिलाईआ। पीर पैगम्बरां दे साथ, परवरदिगार हो सहाईआ। त्रैगुण माया वेख घाट, घाटा पूरा दे कराईआ। पंज तत कूड़ी मिटे वाट, साचा मार्ग पन्थ दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान प्रभ निरगुण आ, आदत आपणी दे बदलाईआ। दो जहानां बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार दे के गए सलाह, पीर पैगम्बर इशारे नाल समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान बणे गवाह, खाणी बाणी शहादत इक्को वार भुगताईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर कल आवे वेस वटा, कल कल्की फेरा पाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई नज़र कोए ना आईआ। साक सज्जण सके ना कोए बणा, बन्धन बंधप अवर ना कोए रखाईआ। साचे मन्दिर सच सिँघासण लए रखा, साढे तिन्न हथ्थ देवे माण वड्याईआ। सम्बल रखे सोहणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। वेद व्यासा चरणी डिगे आ, मूसा ईसा नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। मुहम्मद रो के मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नानक निरगुण कहे मेरा साहिब बेपरवाह, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मेरा नाता लए जुड़ा, पिता पूत देवे माण वड्याईआ। चारे युग कहिण पुरख अबिनाशी होए सहा, मेहर नज़र इक उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गीत सुहागी लैण गा, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। करोड़ तेतीस सुरप्त इन्द साची छहबर लैण ला, बरखा
❋
❋
इक्को प्रेम कराईआ। धरनी धरत धवल चढ़े चा, चाउ घनेरा दए वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र नैण लैण खुल्हा, रवि ससि निउँ निउँ सीस झुकाईआ। समुंद सागर उछाले लैण लगा, अठसठ तीर्थ आपणा सीस भेंट कराईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले ख़ुशीआं नाल लैण ध्यान लगा, साडा आए बेपरवाहीआ। हकीर फ़कीर बेनज़ीर तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सूफी कहिण साडा मिले इक ख़ुदा, महिबूब इक्को नज़री आईआ। भगत कहिण भगवन होए ना कदे जुदा, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। सन्त कहिण सच स्वामी मिले आ, जिस दा रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख कहिण गुर सतिगुर डेरा देवे ला, घर साचे सोभा पाईआ। गुरसिख कहिण गुर गुर दर्शन लईए पा, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब दए समझा, जीव जंत लख चुरासी एका नाम नगारे चोट लगाईआ। नव नौ चार करो ध्यां, सति सतिवादी दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी रही कूक, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। कलयुग माया रही फूक, अग्नी तत तत्त जलाईआ। उठ के वेख आपणी कूट, चारों कुण्टां खोज खुजाईआ। जिध्धर वेखें नज़री आए झूठ, एह वी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, राह तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। राह तक्के ख़ालक मख़लूक, बेनज़ीर नैण उठाईआ। तेरा मिले ना कोए सबूत, सच तस्वीर ना कोए वखाईआ। भाग लग्गे ना तत कलबूत, काया काअबा ना कोए जणाईआ। सच दिसे ना कोए अरूज, अर्श कुर्श पर्दा ना कोए उठाईआ। मिले किसे ना आप महिबूब, मुहब्बत सच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच आपणा मेल मिलाईआ। श्री भगवान सच जणाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव समझाउँदा ए। सुरप्त इन्द आप उठौंदा ए। गुर अवतार रंग रंगाउँदा ए। पीर पैगम्बर संग बणाउँदा ए। भगत भगवन्त छन्द अलाउँदा ए। सच अनन्द इक दरसाउँदा ए। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, धुर दा जोड़ जुड़ाउँदा ए। चार युग दी मंगी मंग, कलयुग अन्तिम पूर कराउँदा ए। प्रगट हो सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताउँदा ए। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, लोकमात वेखण आउँदा ए। सच सुहञ्जणा वेख पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाउँदा ए। धुर दा ढोला इक्को गाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ साचा राग समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप अख्वाउँदा ए। करनी करता हरि अख्वाउँदा ए। निरगुण निरवैर वेस वटाउँदा ए। जोती जामा नूर चमकाउँदा ए। शब्द दमामां इक सुणाउँदा ए। वड अमाम फेरा पाउँदा ए। मुकामे हक़ सोभा पाउँदा ए। कलयुग अन्त हो प्रगट, हर घट आपणा डेरा लाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछली खोल्ह अक्ख, नेत्र लोचण सर्ब दरसाउँदा
❋
❋
ए। सच दवारे होया इकट्ठ, सोहणा मेला मेल मिलाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे कट, बिन कलम शाही लेख लिखाउँदा ए। सच दवारा खोल्हे हट्ट, सतिगुर इक्को घर दसाउँदा ए। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना उबले रत्त, अमृत मेघ इक बरसाउँदा ए। चार वरनां इक्को मति, साचा नत आप जुड़ाउँदा ए। अन्दर वड़ चलाए रथ, बाहरों नज़र किसे ना आउँदा ए। किरपा करे पुरख समरथ, साहिब सतिगुर दया कमाउँदा ए। सतिजुग पूरा दे के हक़, उपर आपणी मोहर लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। साची करनी कार कमावांगा। मेहर नज़र इक उठावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख्या लेख पूर करावांगा। लोकमात रच सुअम्बर, सोहणी साची बणत बणावांगा। सर्ब कलां बण भरतम्बर, भरपूर हर घट नज़री आवांगा। कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, सच सुच इक दृढ़ावांगा । कर प्रकाश अन्धेरी कन्दर, जोती नूर इक चमकावांगा। मन वासना मिटे बन्दर, दहि दिशा वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपणे हथ्थ रखावांगा। साची करनी आपणे हथ्थ रखावेगा। पुरख अबिनाशी राह चलावेगा। घट घट वासी वेख वखावेगा। मुल्लां शेख़ मसायक पीर फ़कीर पंडत, पांधा ग्रन्थी पन्थी आप समझावेगा। लख चुरासी सृष्ट सबाई बणाए नायक, हुक्म इक्को इक वरतावेगा। नाम निधाना कर अनाइत, रहमत फ़ज़ल आप रखावेगा। चार युग दी पूरी कर शरायत, शिरकत पिछली मेट मिटावेगा। अग्गे करे इक हदाइत, हज़रत इक्को नाम समझावेगा। जिस दी कोई ना करे अज़माइश, आलम उल्मा समझ ना कोए रखावेगा। जिस दी दो जहान नुमाइश, फुल फुलवाड़ी लख चुरासी वेख वखावेगा। जिस दी सचखण्ड मुकामे हक़ रिहाइश, दरगाह साची सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक दृढ़ावेगा। साचा हुक्म प्रभू दृढ़ावेगा। सतिजुग साचा राह वखावेगा। वेखणहारा जल थल अस्गाह, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजावेगा। जपावणहारा धुर दा नाँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ावेगा। वसावणहारा सच्चा थाँ, महल अटल इक सुहावेगा। काया मन्दिर भाग लगा, वज्जा जन्दर आप तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझावेगा। साचा मार्ग प्रभू समझाउणा ए। कलयुग अन्तिम वेख वखाउणा ए। पिछला लेखा सर्ब चुकाउणा ए। कूड़ी क्रिया डेरा ढाउणा ए। सतिजुग मार्ग इक्को लाउणा ए। चार वरन हरि की सरन इक तकाउणा ए। पुरख अकाल इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आउणा ए। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत सर्ब समझाउणा ए। नाम अनमुलड़ी दे के दात, ख़ाली भण्डारा पूर कराउणा ए। मेल मिला के कमलापात, आवण जावण जगत विछोड़ा पन्ध मुकाउणा ए। जन भगतां दे के धुर दा साथ, सगला संग निभाउणा ए। सतिजुग पुच्छे तेरी वात, वास्ता तेरे नाल रखाउणा ए।
❋
❋
आदि अन्त दा सोहँ जाप, जप जीवत जीव जगत दृढ़ाउणा ए। नानक गोबिन्द अन्तिम गए आख, बिन आत्म परमात्म मेल किसे ना मिलाउणा ए। जुग चौकड़ी जिस दा करदे पाठ, पूजा सिमरन जोग अभ्यास हठ तप जिस दा नाद वजाउणा ए। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल जोत सरूपी वेखे आप, पर्दा आपणा आप उठाउणा ए। जन भगतां कोट जन्म दे लाह के पाप, पतित पापी पार कराउणा ए। मुरीदां मुर्शद खोल्हे ताक, तसबी माला गल ना कोए लटकाउणा ए। कर किरपा करे पाक, पाक रसूल रंग चढ़ाउणा ए। परम पुरख दी इक्को ज़ात, लख चुरासी आपणी ज़ात विच रलाउणा ए। पिछला लेखा जो लिख्या कलम दवात, काग़ज़ शाही वंड वंडाउणा ए। अन्तिम सब नूं दे नजात, सच घर साचे आप बहाउणा ए। सतिजुग सति सतिवादी तेरा इक्को सिमरन पूजा चले पाठ, पाठशाला अन्दर स्वामी इक्को नज़री आउणा ए। इक्को सरोवर तीर्थ तट घाट, सच किनारा आप वडयाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सब दी पूरी करे आस, निरासा दो जहान नज़र कोए ना आउणा ए। आदि पुरख जिस रचन रचाई, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण जिस बणत बणाई, एकँकार राह चलाइंदा। आदि निरँजण जिस जोत जगाई, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। श्री भगवान जिस करी पढ़ाई, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप समझाइंदा। सचखण्ड जिस जोत टिकाई, थिर घर आपणी वंड वंडाइंदा। नार कन्त जिस करी कुड़माई, सो निरगुण निरवैर आपणी कार कमाइंदा। सुत दुलारा जो रिहा जाई, शब्दी नाउँ वडियाइंदा। आपणी इच्छया जिस प्रगटाई, विष्न ब्रह्मा शिव धार उपाइंदा। साची भिच्छया जिस वरताई, त्रैगुण माया पंज तत वंड वखाइंदा। किरपा करी जिस रघुराई, लख चुरासी घाड़त घड़त घड़ाइंदा। नव दर जिस ने खेल रचाई, घर घर विच आपणा नूर टिकाइंदा। कर्म कांड जिस बणत बणाई, प्रकृती आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करते हथ्थ वड्याईआ। लेखा लिख के अगम्म अपार, घर आपणे ल्या टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी कर उज्यार, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। आपणी किरपा आपे कर प्यार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर शब्द रूप समझाईआ। लेखा लिख के अगम्म अपार, कातब बण के कलम चलाईआ। सिख्या दे सर्ब संसार, सृष्टी करी जगत पढ़ाईआ। ओहले बैठ सिरजणहार, सोहणी आपणी खेल खलाईआ। नेहकर्मी कर्म करे अपार, अपरम्पर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। रचना रच के हरि मीत, प्रभ आपणी खेल रचाईआ। सृष्ट सबाई दस्स के रीत, गुण अवगुण दोवें दए समझाईआ। मन मति बुध घर घर विच पाई ठीक, बचया कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म
❋
❋
सब दी कीती रीझ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मात गर्भ सब दे नाल कीती प्रीत, प्रेम प्रीती इक जुड़ाईआ। जन्म तों पहलों दस्सया ठीक, साची समझ इक समझाईआ। प्रभ दा गाउणा गीत, ढोला इक्को नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करदा, करनहारा आप अख्वाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़दा, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। निरगुण हो के अन्दर वड़दा, सरगुण साचे सोभा पाइंदा। महल अटल अगम्मी चढ़दा, जिस घर नज़र किसे ना आइंदा। प्यार विकार दोवें घल्लदा, काया तत शृंगार बणाइंदा। सृष्ट सबाई आपे रलदा, रल मिल आपणा खेल वखाइंदा। गुर अवतार बण के आपणा संदेसा घल्लदा, धुर हुक्म आप वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । साची करनी हरि करतार, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। दोवें रूप धरे संसार, वड संसारी भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी कर त्यार, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। कर्म कर्म दा कर विहार, जन्म जन्म दा मेल मिलाईआ। धर्म धर्म दा कर प्रचार, सोहणी करे पढ़ाईआ। वरन वरन दा लग्गे अखाड़, बरन बरन दी वंड वंडाईआ। गुर अवतार भेज वारो वार, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। अन्दरों दस्से मैं सब दा सांझा यार, बाहरों दीन मज़्हब समझाईआ। अन्दरों दस्से निरगुण नूर जोत उज्यार, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। बाहरों दस्से चम्म दृष्टी चंगी बहार, माया ममता काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल प्रनाईआ। दोहां अन्दर वस के करे खेल आप करतार, आपणी ख़ुशी विच समाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स के, भरम भुलेखे आपणे इशारे नाल जणाईआ। गुरमुखां अन्दर रल के, गुर गुर आपणी धार प्रगटाईआ। जिन्हां कोलों जाए नट्ठ के, जांदा आउँदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी करनी आप कमाईआ। आपे रहिबर बणे ख़ुदा, पीर पैगम्बर आप अख्वाइंदा। आपे बैठे हो जुदा, पर्दा उहला विच टिकाइंदा। आपे फ़ितरत दए वखा, आपे सम्बल रूप समाइंदा। आप कलमा दए पढ़ा, आपे मुख भवाइंदा। दोहां विचोला बण के बेपरवाह, हरि करनी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार आपणा हुक्म वखाइंदा। गुर अवतार बणदा आया, निरगुण सरगुण लै अंगड़ाईआ। आपे राम कृष्न अख्वाया, तेई अवतार आपे गंढ्ढ पवाईआ। आपे ईसा मूसा मुहम्मद हो के कलमा पढ़ाया, दूई द्वैत विच्चों गंढ्ढ जणाईआ। आपे नानक हो के मन्त्र सतिनाम दृढ़ाया, आपे गोबिन्द हो के फ़तिह डंका इक सुणाईआ। आपे शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखाया, आपे अञ्जील कुराना वंड वंडाईआ । आपे शब्दी राग अल्हाया, गुरू ग्रन्थ गुरदेव स्वामी इक्को रूप वखाईआ। आपे भरम भुलेखा पाया, हर घट आपणा खेल रचाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एसे करनी विच सब दा माण गंवाया, मालक कोए नज़र ना आईआ।
❋
❋
जो आया सो प्रभू ध्याया, पुरख अकाल सीस निवाईआ। जे सब नूं देंदा हुक्म मनाया, हरि का जस फेर कोई ना गाईआ। एहो प्रभ ने भेव छुपाया, जुग जुग गुरमुख विरले लए जगाईआ। जिन्हां सिध्धा आपणा मेल मिलाया, लिखण पढ़न दी गल्ल रही ना राईआ। जिन्हां मिल्या ओ्हनां गाया, ओन्हां दा गाया शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान रिहा नाउँ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे वेख वेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार जो रिहा घल्लदा, लोकमात दए वड्याईआ। चरण साया हेठां रिहा पलदा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दिवस रैण रिहा डरदा, प्रभ निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लेखा समझा घड़ी घड़ी पल पल दा, छिन छिन रिहा दृढ़ाईआ। सब दा डेरा अज कल दा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। करया खेल अछल अछल्ल दा, वल छल धारी आपणी रचन रचाईआ। परम पुरख दा दीपक इक्को बलदा, जिस घर विच्चों कोटन कोटि शमा गुरू अवतार पीर पैगम्बर मात प्रगटाईआ। लेखा जाणे महल अटल दा, जिस घर सच्चा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भरम भुलेखा आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आया जग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करी पढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले बणाए मट्ठ, तीर्थ तट गए जणाईआ। सृष्ट सबाई दस्सदे गए पुरख अकाल अग्गे जोड़ के हथ्थ, समरथ इक्को नज़री आईआ । नानक गोबिन्द किहा सच्च, पुरख अकाल लओ मनाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब तों बैठा वक्ख, जे वेखों तां घट घट नज़री आईआ। जिन्हां देवे आपणी अक्ख, तिन्हां असल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची खेल आप रचाईआ। साचा खेल गुरमुख मनमुख, हरि करते धार चलाईआ। दोहां विच इक्को सुख, श्री भगवान रोग सोग ना कोए सताईआ। जे सारे सन्त भगत बणा के गोदी लए चुक, लख चुरासी कायम रहिण ना पाईआ । अन्त नूं सृष्टी जाए मुक, जूनी जून ना कोए भवाईआ। एह प्रभ ने पहलों सोची सोच, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। बेशक सचखण्ड दवारे बैठा रहे ख़मोश, जन भगतां अट्ठे पहर गीत गाए चाईं चाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इस दे विच सारे निर्दोष, परम पुरख अकाल हुक्मे अन्दर सारी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता करतार कुदरत कादर वेखणहारा वेखे विगसे बेपरवाहीआ।