१६ फग्गण २०२० बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह कौमी फ़ारम ज़िला करनाल
ख़ुशी मनाए धरनी धरत धवल, जन भगतां रही जणाईआ। उठो वेखो योद्धा सूरबीर हरि मर्द, मर्द मर्दानगी इक वखाईआ।
❋
❋
कलयुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दर दरवेशा रूप वटाईआ। निरगुण निरगुण पुरख अकाल आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नाम दी ला के गए शर्त, लख चुरासी जीव जंत जणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह लोकमात आए नधड़क, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। शब्द खण्डा अगम्मी खड़ग, तिक्खी धार आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दया आप कमाईआ। धरनी कहे मोहे चाउ घनेरा, घर वज्जे नाम वधाईआ। पुरख अबिनाशी पाया फेरा, परवरदिगार वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया ढाहे ढेरा, माया ममता मोह चुकाईआ। कलयुग अन्तिम देवे गेड़ा, लख चुरासी लट्ठ भवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे खेड़ा, दो जहानां खोज खुजाईआ। लहिणा देण चुकाए गुरु गुर चेरा, चेला गुर भेव खुल्हाईआ। जन भगतां उते करे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। लेख चुकाए तेरा मेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे मोहे दयो वधाई, गुरमुखां रही समझाईआ। परम पुरख प्रभ जोत जगाई, नूरी जलवा इक रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण चाईं चाईं, बिन अक्खां नैण खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणन राही, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ढोला जस रहे गाई, अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ। मुल्लां शेख़ मुसायक वेखण नूर इलाही, जल्वागर इक्को नज़री आईआ। नेत्र तक्को ख़लक ख़ुदाई, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। दीद ईद करे रुशनाई, नूरी चन्द इक चमकाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन सुत्ते रिहा उठाई, कूड़ी निंद्रा आलस लाहीआ। आत्म अन्तर नाद धुन करे शनवाई, अनहद रागी राग सुणाईआ। अमृत आत्म जाम रिहा प्याई, निझर झिरना इक झिराईआ। जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिलाई, घर मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण दर्शन रिहा दिखाई, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। चार वरन बणाए भाई भाई, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। साचा कलमा रिहा समझाई, नौबत आपणा नाम वजाईआ। साचा नग़मा रिहा गाई, धुर दा राग आप सुणाईआ। साचा मन्त्र रिहा समझाई, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साचा मन्दिर रिहा वखाई, घर घर विच डेरा लाईआ। साचा दीपक कर रिहा रुशनाई, जोती जाता डगमगाईआ। सुरती शब्द करे कुड़माई, सचखण्ड वासी इक्को सगन मनाईआ। उठो वेखो चाईं चाईं, चाउँ घनेरा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे गाओ गीत, साहिब सतिगुर सोभा पाईआ। आदि जुगादी जिस दी रीत, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ । जिस दे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मसीत, सो साहिब नूरी नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी सदा अतीत, त्रैगुण अतीता नज़री आईआ। देवे वड्याई हस्त कीट, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। सच प्रीती बख्शे हरि चरण कँवल प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं कैहन्दे रहे अनडीठ, रूप रंग
❋
❋
रेख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं दस्सां सच्च, सच सच जणाईआ। जन भगतो वेखो निरगुण सरगुण रिहा वस, साची करनी कार कमाईआ। शब्द अगम्मी देवे रस, अमृत आत्म जाम प्याईआ। नाम अमोलक धुर दी वथ, हरि करता इक वरताईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, करे हक़ पढ़ाईआ। प्रभ मिलण दी खोल्हे अक्ख, तीजे लोचण कर रुशनाईआ। कूड़ी रैण मेटे अन्धेरी मस, साचे घर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। धरनी कहे आओ वेखो मेरा घर, जिस गृह हरि जू सोभा पाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक डेरा देवे ढाहीआ। सन्त सुहेले लाए लड़, शब्दी डोरी गंढ्ढ बंधाईआ। चरण धूढ़ नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म ढोला लैणा पढ़, गीत सुहागी इक जणाईआ। कलयुग अग्न ना जाणा सड़, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। वेख वखाए काया माटी पंज तत धड़, मास नाड़ी हड्ड फोल फुलाईआ । डूंग्घी भँवरी कवरी काया मन्दिर अन्दर जाए चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरा वेखो रंग, पुरख अकाल आप रंगाईआ। प्रगट हो सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। सति सतिवादी शब्द पलँघ, पावा चूल ना कोए वखाईआ। भगतां देवे इक अनन्द, निज आत्म रस चखाईआ। पंच विकार ना पावे डण्ड, कूड़ी क्रिया ना कोए हल्काईआ। नाता तोड़े भेख पखण्ड, सच सुच दए समझाईआ। भगतां नाल मिल के गावे छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रूप दरसाईआ। सुखी करे बंद बंद, बंदगी हरि हरि नाम जणाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, शब्दी कन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे उठ वेखो सखी, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ । नूर ज़हूर तक्को अक्खीं, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। घर मन्दिर जगावे दीआ बत्ती, जोती नूर करे रुशनाईआ। नज़री आए कमलापती, पतिपरमेश्वर शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार कहाणी जिस ने दस्सी, पीर पैगम्बर भेव खुल्हाईआ। जिस दा नाम अनोखा रत्ती, रत्ती रंग दए चढ़ाईआ । भेव चुकाए कूड़ी क्रिया मनमती, गुरमति इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। धरनी कहे जन भगत जाग, सच संदेसा इक सुणाईआ। सन्त सुहेले कर वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। गुरमुख बुझा आपणी आग, तृष्ना तृखा तृप्त कराईआ। गुरसिख सरनाई साची लाग, चरण कँवल मिले वड्याईआ। लख चुरासी उठ उठ भाग, सदा हरि हरि नाम सुणाईआ। निरगुण सरगुण रचया काज, हरि करता खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दात, दाता दानी इक अख्वाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बख्शे साथ, सगला संग निभाईआ। सतिजुग
❋
❋
त्रेता द्वापर कलयुग चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्से पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास आप समझाईआ। नित नवित्त निरगुण जोत कर प्रकाश, सरगुण भेव अभेद खुल्हाईआ। लहिणा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वेख वखाईआ। जन भगतां बण के जुग जुग दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। आपणे रखे ख़ाली हाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं दयां संदेसा, सच सच दृढ़ाईआ । परम पुरख प्रभ इक नरेसा, नर निरँकार वेस वटाईआ। सम्बल नगर साचा देसा, महल अटल सोभा पाईआ। बिन गोबिन्द जाणे ना कोई भेता, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। जन भगतां करे साचा हेता, गुरमुख आप उठाईआ। दो जहानां बण के नेता, सच्चा हुक्म मनाईआ। लहिणा देणा मुकाए मुल्लां शेख़ मसायक पूरब कराए चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं दस्सां एक, एका वार जणाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी टेक, सो करता खेल वखाईआ। जोती जामा धर के भेख, वेस अवल्लड़ा ल्या वटाईआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, चक्र चिन्ह ना कोए समझाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी महल अटल वसे अगम्मी देस, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। लख चुरासी रिहा वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। सेवा ला विष्न ब्रह्म शिव महेष, मश्वरा आपणा नाम जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे भेज, धुर संदेसा इक सुणाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा दस्से लेख, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। घट घट अन्दर लख चुरासी माणे सेज, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। गुरमुख विरले दस्से भेत, भगत भगवान पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा रिहा चुकाईआ। धरनी कहे उठ जीव जग, धुर दी बात सुणाईआ। साहिब सुल्तान दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। घर घर मक्का काअबा वखा कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। आत्म सेजा चढ़े भज्ज, दूर दुराडा सच्चा माहीआ। निज नेत्र दर्शन करो रज्ज, जग लोचण नज़र किसे ना आईआ। सच प्रीती जाओ बज्झ, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। अमृत जाम पीओ मदि, रसना जिह्वा ना होए हल्काईआ। नाम जैकारा बोलो गज्ज, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया भरम भुलेखा दयो कढ्ढ, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जिस परमात्म नालों होए अड्ड, सो आत्म आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया जगत दुआर पार कराए हद्द, घर मेला सहिज सुभाईआ। सच सरनाई जाओ लग्ग, लागत मंगे कोई ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। धरती कहे मैं मिट्टी ख़ाक, कोझी कमली नज़री आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों मेरे जागे भाग, भागां भरी ख़ुशी मनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जगे चिराग़, दीआ
❋
❋
बाती इक्को इक रुशनाईआ। मैं साधां सन्तां सूफीआं रही आख, गुरमुख उठो चाईं चाईंआ। काया मन्दिर अन्दर बंद किवाड़ी खोल्हो ताक, बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। पतिपरमेश्वर पुरख अकाल आपणे अन्दर वेखो साथ, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। गुप्त ज़ाहर बातन करे बात, दीद शुनीद इक शनवाईआ। डूंग्घी भँवरी खोल्हे राज़, रहमत आपणी आप कमाईआ । लेखा चुक्के रोज़ा निमाज़, वुज़ू बांग ना कोए सुणाईआ। नज़री आए साख्यात, पीर पीरां बेपरवाहीआ। सच प्याए आबे हयात, हयाती देवे आप बदलाईआ। धुर दा देवे सच ख़ताब, ख़ता पिछली मुआफ कराईआ। मेल मिलाए हक़ जनाब, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच देवे वड्याईआ। धरनी कहे मेरी वेखो धूढ़ी, चार कुण्ट नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी आसा करी पूरी, मनसा अवर ना कोए वधाईआ। दर्शन दित्ता इक्को नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। रंग चाढ़्ह अगम्मी गूढ़ी, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी सिफ्तां नाल करदे रहे मशहूरी, अञ्जील कुराना लेख लिखाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल जुग चौकड़ी बड़ा दस्तूरी, हुक्म आपणा आप वरताईआ। जिस दे पिच्छे सरगुण नानक निरगुण चुक्की भूरी, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। सो पुरख अकाल जन भगतां पिच्छे करे मज़दूरी, बण सेवक सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त हाज़र हज़ूरी, हज़रत आपणा फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। धरनी कहे मेरा रूप मिट्टी घट्टा, सोहणा रंग ना कोए वखाईआ। परम पुरख मैनूं लग्गे अच्छा, चरण मेरे उते टिकाईआ। जां नैणां तक्कां गोबिन्द दिसे उस दा बच्चा, जिस विच वड्डी वड्याईआ। चारों कुण्ट वेखां गुरसिख मैनूं लग्गे अच्छा, जो सतिगुर सति रिहा ध्याईआ। गुरमुखां वेख मैं ख़ुशी ख़ुशी हस्सां, घर ख़ुशीआं रंग वखाईआ। जन सन्तां वेख बण निमाणी हो हो नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां वेख सीस पैरां हेठां रखां, बण निमाणी आपणा आप मिटाईआ। सच संदेसा कलयुग अन्तिम वार दस्सां, जुग चौकड़ी हाल सुणाईआ। नव नौ चार पिच्छों वेला आया मसां, मस्ती नाम इक्को इक चढ़ाईआ। चरण कँवल सरनाई ढट्ठां, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जिस दा राग सवय्यां विच गाया भट्टां, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। जिस दा खेल तीर्थ तट्टां, अठसठ आपणा भेव चुकाईआ । जिस दा नाम दिवस रैण अन्तर अन्तर रटां, सोहणा राग सुणाईआ। जिस दा खेल वेखां चौदां लोक हट्टां, चौदां तबक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मैं वेखां सनमुख, हरि सतिगुर दर्शन पाईआ। नेत्र रो के दस्सां दुःख, दुखियां हाल जणाईआ। मेरी सफ़ल ना होए कुक्ख, जननी रूप ना कोए वटाईआ। गोद सोहे ना सोहणा पुत्त, सुहञ्जणा रंग ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम पई लुट्ट, लुट्टी जाए ख़लक ख़ुदाईआ।
❋
❋
साधां सन्तां अन्दर फुट्ट, गुरमुख रूप नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी आ के पुच्छ, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तेरे तेरे नालों गए रुठ, सच ध्यान ना कोए लगाईआ। मैं ओन्हां दा भार रही चुक्क, जो तैनूं रहे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे आ प्रभ वेख हाल, हालत आपणी दयां जणाईआ । कलयुग अन्त होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। साची दिसे ना कोई धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद मट्ठ कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। हकीकत जाणे ना कोई हलाल, हक़ हक़ ना कोए समझाईआ। साधां सन्तां उलटी पकड़ी चाल, आपणा आपणा नाउँ रहे दृढ़ाईआ। धुर दा बणे ना कोई दलाल, सच्चा संग ना कोए रखाईआ। ठग्ग चोर लुट्टण धन माल, कूड़ कुड़यार भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे इक वड्याईआ। धरनी कहे मैं रोवां नेत्र, नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्त वेख झक्खड़, जगत रैण अन्धेरी छाईआ। रुत्त बसन्ती दिसे ना कोई चेत्र, गुरमुख फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। काम वासना सारे खेडण, हँकार करे लड़ाईआ। सुहञ्जणी दिसे ना कोए सेजण, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। मस्तक लाए ना कोई मेखन, जोत ललाट ना कोए रुशनाईआ। भरमे भुल्ले मुल्लां शेख़ण, मसला सच ना कोए समझाईआ। पंडत पांधे धीआं भैणां वेखण, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। आ के वेख मेरी हालत, धरनी सच सच जणाईआ। तुध बिन करे ना कोई धुर अदालत, अदली नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया करे बग़ावत, बगलगीर सज्जण ना कोए अख्वाईआ। सति धर्म दी देवे ना कोई ज़मानत, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई सही सलामत, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ । कूड़ी क्रिया मेट अलामत, आलम उल्मा कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे प्रभ नेत्र वेख, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्तिम मेरे खुल्हड़े केस, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मैनूं हौली जिही दस्स के गया गुरू दस्मेस, शब्द इशारे नाल समझाईआ। तेरी सोहणी लग्गे सेज, माछूवाड़े जो हंढ्ढाईआ। मैं तेरा स्नेहड़ा देवां भेज, पुरख अकाल जणाईआ। कलयुग अन्तिम बदले तेरी रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दुआर वसाए तेरा देस, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। जोती जामा धर के भेस, सम्बल बैठे डेरा लाईआ। सच स्नेहड़ा तैनूं देवे भेज, कोझी कमली लए बुलाईआ। पूरब लेखा वखाए लेख, देवणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा सुण धरनी बात, इक्को वार जणाईआ। सदी बीसवीं मार झात, झाकी हरि हरि आप वखाईआ। तेरी आ के पुच्छे वात, दाता दानी खोज खुजाईआ। जिउँ भावे पत्त लए राख, पतिपरमेश्वर हथ्थ वड्याईआ। तेरा भगतां नाल बणाए
❋
❋
साथ, सोहणा संग रचाईआ। आपे वेखे खेल तमाश, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। तेरी पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । धरनी तैनूं देवे माण, हरि करते हथ्थ वड्याईआ। सति धर्म दा सच निशान, तेरे उते दए झुलाईआ। तेरी भेंटा कर के नीहां हेठ दबाए बाल, सोहणी साची सेव कमाईआ। उपर मन्दिर बणाए महान, महिफल आपणा नाम लगाईआ। दो जहान झुलाए निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ । ख़ुशीआं गाए सच्चा गाण, गीत गोबिन्द सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे ख़ुशी मनाण, दर दर घर घर देण वधाईआ। भगतन मेला विच जहान, सोहणा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई मिले मात, कलयुग अन्तिम सोभा पाईआ। सच सुहञ्जणी देवे दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। चरण कँवल बंधाए नात, बिध आपणी इक समझाईआ। लेखा लिख बिन कलम दवात, शाही आपणा प्रेम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। सुण के हुक्म धुर फ़रमाणा, धरनी ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपे होए सहाईआ। गुरमुख गुरसिख करे परवाना, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सच सुणाए इक्को गाणा, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी हरि गोबिन्द, गहर गम्भीर कराइंदा। जुग चौकड़ी मेटे चिन्द, चिन्ता रोग गवाइंदा। दीन दयाल बण बख्शिंद, बख्शिश आपणा नाम वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी धरत धवल धौल वडियाइंदा। धरनी कहे मेरी आसा पूर, हरि तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे उते फिरन ज़रूर, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल के तेरा गायण ज़हूर, नूर तेरा करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा झोली पाईआ। तेरा लहिणा देवे हथ्थ, हरि करता दया कमाइंदा। मेहरवान पुरख समरथ, जुग जुग लेखा आप चुकाइंदा। भगत सज्जण देवण साथ, सोहणा संग बणाइंदा। दोहां मिल के गौणी सच्ची गाथ, सच्चा मार्ग इक समझाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पुरख अबिनाश, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। धरनी धरत धवल निरगुण सरगुण तेरे उते पाए रास, गोपी काहन वेस वटाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सुहाए प्रभास, टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आसा मनसा मनसा आसा सब दी पूर कराइंदा।
❋
❋
१७ फग्गण २०२० बिक्रमी गुरमेज सिँघ दे गृह पिण्ड खरका ज़िला करनाल
सो पुरख निरँजण आदि जुगादी, हरि करता खेल रचाइंदा। सचखण्ड निवासी खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाइंदा। बोध अगाध इक चलाए शब्द अनादी, निरगुण निरवैर हुक्म वरताइंदा। थिर घर साजणा सच स्वामी साजी, महल अटल सोभा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर आबादी, सोहणी रचना आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण ठांडा सीता, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। करे खेल सदा अनडीठा, समझ सके कोए ना राईआ। निरगुण निरगुण बैठा रहे अतीता, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। मेहरवान हो के देवे भीखा, भिच्छया आपणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। एकँकार खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। सचखण्ड दवारे हो उज्यार, थिर घर आपणा नूर वखाइंदा। शब्दी सुत वड सिक्दार, शाह पातशाह आप प्रगटाइंदा। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, पुरख अकाल आप दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी तेरी धार, दो जहानां आप समझाइंदा। भेव अभेदा खोल्ह ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा रंग वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, रवि ससि तेरा नूर चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव शब्दी सुत, हरि करता आप खुल्हाईआ। मेहरवान मेहर कर अबिनाशी अचुत, देवणहार सति वड्याईआ। साची धारों पैणा उठ, थिर घर साचे सोभा पाईआ। लख चुरासी अन्दर तेरा नूरी इक्को मुख, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सच प्रीती उत्तम सुख, सति सतिवादी आप दृढ़ाईआ। घट घट अन्दर बैठा लुक, आपणा आप छुपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जुग चौकड़ी लए पुछ, दूर दुराडा फेरा पाईआ। तेरा पैंडा ना जाए मुक्क, पांधी बणे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। सुत शब्द सुण धुर दी धार, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी तेरा पसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। चारों कुण्ट तेरा जैकार, दहि दिशा तेरी शनवाईआ। तेरा रूप गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाईआ। तेरा प्रेम भगत भण्डार, तेरा नाम सन्तन ढोला गाईआ। तेरा रंग गुरमुख लैण चाढ़्ह, गुरसिख तेरे विच समाईआ। तेरा हुक्म जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप जणाईआ। तेरा लेखा शास्त्र सिमरत वेद पुराण कुरान, गीता ज्ञान अञ्जील नाल कुड़माईआ। तेरा मन्दिर काया बंक साढे तिन्न हथ्थ मनार, महल अटल नज़री आईआ। तेरा नाद सच्ची धुनकार, घर घर आपणा राग सुणाईआ। तेरा सरोवर अमृत ठंडा ठार, निझर झिरना इक वखाईआ। तेरा नूर जोत उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। तेरा घर विच घर सोहे सच दरबार, धुर दरबारी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत वड्ड बलवान, हरि करता आप कराईआ। दो जहान तेरा निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड वखाईआ। गुर अवतार मन्नण आण, पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ । शाह सुल्तान वेखण आण, राउ रंक सेव कमाईआ। दरोही फिरे ज़िमीं असमान, चौदां तबक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। चौदां तबक मन्नण ईमान, सिदक सबूरी तेरे नाल हंढ्ढाईआ। लेखा जाणे श्री भगवान, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द सुत सच तेरा ज़ोर, हरि करता आप रखाइंदा। दो जहानां तेरी लोड़, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे हथ्थ डोर, वागां चारों कुण्ट भवाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल जाए बौहड़, निरगुण निरवैर मेल मिलाइंदा। तेरा मन्त्र फुरना फोर, साहिब सुल्तान आप दृढ़ाइंदा। निज घर वासी वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। चार युग वज्जदा रहे ढोल, चार वरनां आप सुणाइंदा। नित नवित्त अवल्लड़ा बोल, अनबोलत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वड्याई इक वखाइंदा। शब्द सुत अग्गों प्या हस्स, पुरख अकाल सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी सच दस्स, की अचरज खेल रचाईआ। जुग चौकड़ी वेखां नस्स नस्स, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मार्ग देवां दस्स, तेरा कोटन कोटि नाम समझाईआ। सति धर्म दा खोल्हां हट्ट, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। लख चुरासी चलावां रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। तेरा प्रेम देवां रस, रसीया इक्को रूप वटाईआ। सब दी झोली पावां हक़, हकीकत वेखां थाउँ थाईंआ। तेरे अग्गे जोड़ के दोवें हथ्थ, कँवल चरण सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, बेपरवाह दे समझाईआ। कवण वेला मेरी पूरी करें आस, जुग चौकड़ी तृष्ना दएं बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ मेरे पित, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। सच्चा लेखा मेरा लिख, आदि जुगादि सके ना कोए मिटाईआ। कवण वेला करें हित, सुहञ्जणी घड़ी सुहाईआ। दरस दीदार दी पावें भिख, पर्दा मुख नक़ाब उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। श्री भगवान दस्से बोल, बिन रसना जिह्वा गाईआ। जुग चौकड़ी तोलां तोल, निरगुण कंडा नाम उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत करां अनभोल, कोटां विच्चों गुरमुख विरले सोझी पाईआ। अन्तर आत्म पर्दा देवां खोल्ह, दूई द्वैती परे हटाईआ। अमृत आत्म बख्शां पौहल, निझर झिरना इक झिराईआ। सुरती शब्दी जावां मौल, मौला आपणा नाम समझाईआ। उलटा करां नाभ कँवल, कँवला मुख आप भवाईआ। देवां वड्याई उपर धौल, धरनी धरत ख़शी मनाईआ। भेव चुकावां पर्दा ओहल, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सार पाए ना कोई पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ समझ कोए ना आईआ। निरगुण
❋
❋
प्रगट होवां अडोल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां वसां कोल, दूर दुराडा नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ तेरी वड्याई, हउँ सेवक चाकर सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाई, चरण कँवल मंगां सरनाईआ। दोए जोड़ निमस्कार नमो सीस निवाई, वाहिद तेरी ओट तकाईआ। परवरदिगार नूर ख़ुदाई, लाशरीक तू ही तू ही गाईआ। जुग चौकड़ी वेखां चाईं चाईं, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाम नाद वजाई, सृष्ट सबाई करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर लेखा लेखे पाईआ। पुरख अबिनाशी दस्से सति, सति सतिवादी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त होवां प्रगट, निरगुण नूर डगमगाइंदा। धर्म दवारा खोल्हां हट्ट, वस्त नाम इक वरताइंदा। सृष्ट सबाई ब्रह्म मति, विद्या धुर दी इक पढ़ाइंदा। निज नेत्र खोल्ह अक्ख, प्रतख आपणा रूप दरसाइंदा। दुरमति मैल देवां कट, पतित पापी पार कराइंदा। शब्द अगम्मी मारां सट्ट, तेरा नाद राग अल्हाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। लेखे ला पवण स्वास, स्वास स्वासां वंड आपणा मेल मिलाइंदा। जन भगतां पूरी कर के आस, जन्म जन्म दा तृष्ना रोग गवाइंदा। निरगुण सरगुण रखां पास, आत्म परमात्म मिल मिल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द सुत कहे प्रभ मोहे तेरा माण, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। तूं पिता हउँ बाल अंजाण, ठाकर स्वामी तेरी इक सरनाईआ। तूं घाड़त घड़ें महान, लख चुरासी बणत बणाईआ। मैं अन्दर वड़या आण, घर घर विच डेरा लाईआ। अट्ठे पहर करां फ़रमाण, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। लोकमात ना बणो अणजाण, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर मिलो आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। शब्द सुत तेरी सेवा सच्च, हरि करता आप जणाइंदा। भाग लगाए काया माटी कच्च, पंज तत मन्दिर वेख वखाइंदा । शब्द अगम्मी गाए गाथ, धुर दा राग अल्हाइंदा। जन भगतां मार्ग देवें दस्स, सच सन्तां राह जणाइंदा। गुरमुखां देवें अमृत रस, निझर झिरना इक झिराइंदा। गुरसिखां प्रभ मिलण दी दे के अक्ख, घर सच्चा इक जणाइंदा। जिन्हां उते पै जाए शक़, तिन्हां लख चुरासी विच भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। शब्द कहे मैं मंगां चरण धूढ़ी ख़ाक, प्रभ अवर ना कोए वड्याईआ। जन भगतां बणां सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। निरमाणता विच धूढ़ी टिक्का मस्तक लावां ख़ाक, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दरस मंगां कमलापात, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सच प्रीती पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। श्री भगवान
❋
❋
देवे दान, दयावान दया कमाईआ। जुग चौकड़ी वेखां आण, नित नवित्त वेस वटाईआ। सति धर्म दा सच निशान, गुरमुख साचे दयां प्रगटाईआ। भगतां देवां भगती ज्ञान, नाम निधान झोली पाईआ। मिल मिल सोहला इक्को गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ दस्स सच स्वामी, दहि दिशा तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तरगत सब दी वेख वखाईआ। बोध अगाध अगम्मी तेरी बाणी, शब्द नाद सच्ची शनवाईआ। गुरमुख विरले मात पहचानी, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। भरमे भुल्ली चारे खाणी, हरि का भेव किसे ना आईआ। श्री भगवान कहे देवां धुर फ़रमानी, सच संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। श्री भगवान कहे तेरा निशाना भगत, बिन भगतां प्रभ जू नज़र किते ना आईआ। देवे वड्याई विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म इक्को शक्ति, शख़सीयत आपणी दए समझाईआ। चिन्ता सोग रहे ना हरख़, ग़म नेड़ कोए ना आईआ। मन वासना मूल ना जाए भटक, मति मतिवाली ना दए दुहाईआ। बुद्धी विच ना रहे फ़र्क, फ़ैसला इक्को नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। शब्द कहे प्रभ तेरा भगत चंगा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जिस दे अन्दर तेरा मृदंगा, साचा नाम ढोला राग सुणाईआ। दूई द्वैती ढाए कंधा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सच प्रीती गाए छन्दा, इक्को नाम ध्याईआ। अट्ठे पहर परमानंदा, निज आत्म करे रसाईआ। रसना जिह्वा होए ना गंदा, कूड़ी क्रिया ना कोए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, गृह शब्दी मंग मंगाईआ। शब्द कहे प्रभ तेरा भगत अमोला, अमुलड़ा नज़री आईआ। तेरे घर दा होया गोला, साची सेव कमाईआ। आपणा आप नाम कंडे तोला, तराज़ू अवर ना कोए रखाईआ। सच दवारा इक्को खोल्हा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। शब्द अनादी गावे ढोला, अनहद नादी राग अल्हाईआ । एथे ओथे दो जहान साहिब सतिगुर लभ्भे वचोला, दूजा बन्धन ना कोए पाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना जगत ना पाए रौला, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। शब्द कहे प्रभ हरिजन तेरा, तेरा रूप नज़री आईआ। धन्न भाग उह वसे खेड़ा, जिस गृह तेरा नूर रुशनाईआ। माया ममता चुक्के झेड़ा, हउमें हंगता गढ़ ना कोए वखाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, पांधी पन्ध ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ । सच सरनाई राखो एक, हरि करता आप जणाइंदा। शब्द स्वामी देवे टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मन मति बुध करे विवेक, ख़ालस आपणा रूप वटाइंदा। कूड़ी क्रिया लेख चुकाए भेख, सति सरूपी नज़री आइंदा। आत्म
❋
❋
परमात्म करे हेत, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। सुरती शब्दी खेले खेड, गोपी काहन रास रचाइंदा। भाग लगाए सुहञ्जणी सेज, हरि कन्त कन्तूलह सोभा पाइंदा। जोती जलवा नूरी तेज, दीआ बाती इक्को डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्दर वड़ के दस्से भेत, भेव अभेव अभेद आप खुल्हाइंदा।
१७ फग्गण २०२० बिक्रमी करनैल सिँघ, जरनैल सिँघ दे गृह
खरका ज़िला करनाल
धुर दा शब्द सतिगुर प्यार, हरी नाम मिले वड्याईआ। दो जहानां बणे सहार, एथे ओथे वेख वखाईआ। डूंग्घी भँवरी करे पार, भव सागर पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी गेड़ निवार, आवण जावण दए कटाईआ। माणस जन्म पैज स्वार, देवत सुर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम बुझाईआ। हरि का शब्द सतिगुर रूप, आदि जुगादी नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया मिटाए झूठ, सच सुच इक समझाइंदा। भेव चुकाए चारे कूट, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। घर आत्म देवे सूख, परमात्म मेल मिलाइंदा। जुग जन्म दी मेटे भूख, सच भण्डार वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम इक वडियाइंदा। हरि का नाम ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ । घर स्वामी मिले धुर दा मीता, पुरख अकाल नज़री आईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीता, शिवदुआला मट्ठ इक्को रूप दरसाईआ । देवे वड्याई ऊँचां नीचां, राउ रंकां गले लगाईआ। सच दुआर मार्ग दस्से सीधा, सिध साधक आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को नाम देवे वड्याईआ। सतिगुर नाम सर्ब सुख सागर, चिन्ता रोग सोग गवाइंदा । ताल सुहाए अमृत गागर, काया बंक वडियाइंदा। भगत वछल निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्त्र नाम समझाइंदा। सतिगुर नाम साहिब देवे सच मन्त्र, अन्तष्करन वेख वखाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट पर्दा उहला दए चुकाईआ। वेख वखाए ऊँच अगम्म गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी जगत वासना मेटे बसन्तर, अग्नी अग्ग बुझाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आत्म करे स्तंतर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सति धर्म बणाए बणतर, घड़न भंनणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द इक दरसाईआ। सतिगुर शब्द अलख अभेवा, अनभव धार चलाइंदा। अमृत रस अगम्मी मेवा, दो जहानां हथ्थ किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस देवे वड्ड देवी देवा, देवत सुर सर्ब ध्यान लगाइंदा । गुरमुख विरला
❋
❋
रस वेखे बिन रसना जिह्वा, बत्ती दन्द ना कोए वडियाइंदा। भेव खुल्हाए वसणहारा नेहचल धाम सदा नेहकेवा, निरगुण आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि नाम आप सालाहइंदा। सतिगुर नाम सति सरूप, जग नेत्र नज़र ना आईआ। रूप रंग कोई ना जाणे भूप, राज राजान वेखण कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां उपर जाए तूठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दूई द्वैत पंच विकारा काम क्रोध लोभ मोह हँकारा कढ्ढे कुट्ट, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। मेहरवान श्री भगवान सुहाए साची रुत्त, पत डाली फुल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नाम इक उपजाईआ। सच नाम सतिगुर बाण, अणयाला तीर लगाइंदा। गुरमुख विरला करे पछाण, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी जीव जंत शैतान, शरअ विच सर्ब लड़ाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। दीन मज़्हब दिसे ना कोए ईमान, इष्ट देव ना कोए जणाइंदा। काग़ज़ कलम शाही नेत्र नैणां नीर वहाण, मेहरवान मेहर नज़र ना कोए उठाइंदा। गुरमुख विरले आदि जुगादि हरि का नाम मिले दान, हरि करता वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़्ह नज़र कोए ना आइंदा। अन्तर आत्म बिन पढ़यां उपजे ज्ञान, अल्फ़ ये पट्टी ना कोए सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम वखाइंदा। सतिगुर नाम सदा अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी दे कर पिठ, घर घर विच रिहा डेरा लाईआ। भगतां करे साचा हित, हितकारी लए अंगड़ाईआ। कर प्रकाश घर निज, निज मन्त्र दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप उपाईआ। साचा नाम हरि दी उपमा, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई दीसे सुफना, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध अन्तिम मुकणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया बूटा सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराईआ। लख चुरासी जीव जंत मात गर्भ उलटा रुक्खणा, जम की फाँसी सके ना कोए तुड़ाईआ। गुरमुख विरले सतिगुर मार्ग पुच्छणा, नेत्र रो रो नैणां नीर वहाईआ। कवण प्रभ जिस ठाकर अन्तिम गोदी चुक्कणा, जन्म मरन दोवें दए मुकाईआ। सच दवारे सचखण्ड जिस दे चरणां हेठां लुकणा, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी खेल वखाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं सब तों उच्चा, प्रभ दिती मोहे वड्याईआ। आदि जुगादि मेरा पैंडा ना मुक्का, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के आए राहीआ। दो जहान उजल मुखा, दुरमति मैल ना कोए लगाईआ। मेरा बूटा कदे ना सुक्का, सिम्मल रूप ना कोए वटाईआ। फुल फलवाड़ी नाल झुका, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। दीन दयाल हरि कृपाल हो के तुट्ठा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सोहणा महल्ला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सच दवारे रहिवां इकल्ला, एकँकार दिती वड्याईआ। जोती नूर आपे बला, ढोला राग शब्दी आपे गाईआ। पावां सार जलां थलां, डूंग्घे सागर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी जन भगत फड़ावां पल्ला, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। सूफीआं मैनूं किहा हकीकत विच अल्ला, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। मेरी धार सदा बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणा आप वखाईआ। मेरा नाअरा इललिल्ला, लाशरीक ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। ऊँच अगम्म अथाह मेरा टिल्ला, मुकामे हक़ मिले वड्याईआ। जुग चौकड़ी कोई ना कटया छिला, सच दवारे सोभा पाईआ। पीर पैगम्बर मुर्शद मुरीदां आ के मिला, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा कलमा, कलम शाही ना कोए वड्याईआ । मेरा भेव ना पाए आलम उल्मा, चौदां विद्या दए दुहाईआ । बिन परवरदिगार किसे दवारयों मूल ना मिलणा, हट्ट बाज़ार ना कोए विकाईआ । अगम्म अथाह लोक परलोक खेल खेलणा, ख़ालक ख़लक रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द इक समझाईआ। सच शब्द कहे मेरा पिता परवरदिगार, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दा लेखा धुर दरबार, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। मक्का काअबा जिस खुल्हाया किवाड़, जगत हुजरा इक वखाईआ। सो महिबूब मुहब्बत करे अपार, महव आपणा मेल मिलाईआ। तालब तुलबा करे विचार, भेव अभेद आपणा आप जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, अञ्जील कुरान ना सके समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, आपणा शब्द नाम कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। कलमा शब्द नाम करे प्रसिद्ध, पुश्त दर पुश्त वेख वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाम जपण दी दस्सी बिध, मार्ग धुर दा आप समझाइंदा। आत्म परमात्म तीर निशाने दित्ता विध, मुखी तिक्खी धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां मित्र, गुरमुखां संग निभाईआ। सच दवारयों आवां निकल, घर घर विच पर्दा लाहीआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान मेरा करे ज़िकर, ज़िकरीआ मेरे पिच्छे आपणा आप बैठा चिराईआ। साचे सन्तां मैनूं सदा फिकर, फिकरे अन्दर सिफ्ती नाम पढ़ाईआ। दो जहानां लोकमात बण के साचा मित्र, मीत मुरारा रूप वटाईआ। आत्म परमात्म मिलौण दा नित नवित्त मैनूं इश्क, आशक माअशूक हकूक इक्को जिहा रखाईआ। सर्ब जीआं दा बण स्वामी इष्ट, दृष्ट देवां पर्दा लाहीआ। जिस नूं राम गुरू दोवें मन्नदे रहे वशिष्ट, विशेषता सब नूं दयां जणाईआ। जिस दा खेल स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ अग्नी भा तपाईआ। सो सतिगुर शब्द गुरमुखां देवे अन्तर सिदक, भरोसा सच सच सच दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया नेड़ ना आवे निन्दया
❋
❋
निन्दक, रसना जिह्वा हरि हरि नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन हरि हरि रूप समाईआ।