१७ फग्गण २०२० बिक्रमी चानण सिँघ दे गृह पिण्ड हंढ्ढोला ज़िला करनाल
सचखण्ड निवासी तेरी ओट, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। फिरी दरोही लोक परलोक, दो जहान रहे कुरलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ना कोई सोच, ज़िमी असमान धीर ना कोए धराईआ। सच प्रकाश नज़र ना आवे निर्मल जोत, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। लख चुरासी जीव जंत तन माटी भरया खोट, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। साहिब सतिगुर पारब्रह्म क्यों बैठा अन्त ख़मोश, निरवैर आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ । सचखण्ड निवासी आ के वेख, गुर अवतार मंग मंगाईआ। सृष्ट सबाई कूड़ा भेख, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। हरि का नाउँ कोई ना लए चेत, चेतन रूप ना कोए वटाईआ। माया ममता रहे खेड, हउमें हंगता गढ़ बणाईआ। किसे नज़र ना आवे नेतन नेत, निज घर दरस कोए ना पाईआ। कोई ना जाणे तेरा भेत, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी सुंञां खेत, तुध बिन होवे ना कोए सहाईआ। आत्म परमात्म माणे ना कोई सेज, घर वज्जे ना नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। पीर पैगम्बर तक्कण राह, नेत्र नैण उठाईआ। परवरदिगार बण मलाह, बेनज़ीर निरगुण नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। उम्मत उम्मती भरी गुनाह, मुहब्बत सच ना कोए समझाईआ। साचा दिसे ना कोई मलाह, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। तेरा कलमा गए भुला, सच सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। मक्का काअबा कोई ना पढ़े दुआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर जोती जोत कर रुशनाईआ। पीर पैगम्बर मारन ताअना, परवरदिगार सच जणाईआ। चौदां तबक दिसे वैराना, सच फुलवाड़ी रंग ना कोए वखाईआ। ना कोई दिसे मुल्लां शेख़ मुसायक मौलाना, मुहब्बत हक़ ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पंच विकारी फिरे शैताना, घर घर शरअ करे लड़ाईआ। साबत रिहा ना कोई ईमाना, अमल आलम करे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। भगत जन रहे चीक, अन्तर रो रो रहे जणाईआ। परम पुरख तेरी इक उडीक, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। दरस दे शाह पातशाह मंगण भीख, भिच्छया इक्को नाम झोली पाईआ। मेहर नज़र मेहरवान कर बख्शीश, रहमत तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगत नव नौ चार करदे रहे उडीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सन्त कहिण प्रभ मार झात, झाकी आपणी आप जणाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म पढ़े कोई ना गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब हल्काईआ। सच प्रीती कोई ना जोड़े नात, नाता बिधाता मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए आख, धुर संदेसा तेरा नाम सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, लोकमात फेरा पाईआ। गुरमुख कहिण प्रभ खोल्ह अक्ख, नेत्र नैण नैण उग्घड़ाईआ। तेरे उते सब नूं प्या शक़, तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। कूड़ी वासना जगत खुल्ल्हया हट्ट, तेरा नाउँ सच ना कोए जणाईआ। साध सन्त कलयुग अन्त धीआं भैणां रहे तक्क, नेत्र लज्जया शरम हया ना कोए रखाईआ । कूड़ी क्रिया नच्चे मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले देण दुहाईआ। धाहीं मारे तीर्थ तट, स्त्री पुरुष नंगे तारीआं रहे लाईआ । घर घर दर दर उबले बहत्तर नाड़ी रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरे मिलण दी किसे ना खुल्ही अक्ख, निज नेत्र दर्शन कोए ना पाईआ। मणका मणका माला सारे रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरसिख कहिण प्रभ फेरा पा, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाता तुटा पुत्तरां माँ, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। भाई भैणां रहे तका, नार कन्त सेज सुहञ्जणी सोभा कोई ना पाईआ। हरि हरि भुल्लया घर घर नाँ, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। साचा इष्ट लवे ना कोई मना, दृष्ट सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी रोवे करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सज्जण मिले ना कोई यार, मीत मुरारा नज़र कोए ना आईआ। आए गए गुरू अवतार पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। लिख लिख लेखा कलम दवात, कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। अन्त किसे ना दित्ता साथ, पल्लू सारे गए छुडाईआ । मेरा वेख लेख मस्तक माथ, मुख घूँगट रही उठाईआ। बण निमाणी हो अनाथ, नाथ अनाथां सीस झुकाईआ। जिउँ भावे पत लै राख, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। कूड़ी क्रिया मेरे उते करे नाच, सति धर्म बैठा मुख छुपाईआ। माया ममता लग्गी आंच, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। ठग्ग चोर यार पाइण रास, गोपी काहन तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले मारन धाह, श्री भगवान रहे जणाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ होए बेवफ़ा, वफ़ादारी सच ना कोए कमाईआ। तेरे दर दिवस रैण होवण गुनाह, पाक पवित नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन पकड़े कोई ना बांह, फड़ बांहों गले ना कोए लगाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, दर ठांडा मंग मंगाईआ। तीर्थ तट रहे दस्स, आपणा हाल जणाईआ। साडे रिहा नहीं किछ वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। रैण अन्धेरी कलयुग दिसे मस, मस्ती कूड़ी चढ़ी लोकाईआ । लेखा कोई ना जाणे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खोज ना कोए खुजाईआ। सच दुआर नज़र ना आवे हट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे इक वर, सच तेरी सरनाईआ । सच सरनाई तेरी एक, एकँकार दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे चेत, चेतन हो के ध्यान लगाईआ। परम पुरख प्रभ आ के वेख, वास्ता इक्को वार पाईआ। कोई ना करे साचा हेता, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ा भेख, सत्त दीप सति रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस घर कलयुग डेरा लाईआ । सुण के कलयुग प्या उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ अग्गे झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैं तेरा प्रभू छोटा पुत, चौथा युग नाउँ रखाईआ। किसे घर रहिण ना दित्ता सुख, वेख मेरी वड्डी वड्याईआ। मावां पुत्रां लग्गा दुःख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पाई लुट्ट, बचया कोई रहिण ना पाईआ। तेरी प्रीती सब दे कोलों गई छुट, हिरदे तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। सति धर्म दा बूटा पुट्ट, मैं दिती जड़ उखड़ाईआ। पुरख अकाल तूं मेरे उते हो ख़ुश, तेरी सोहणी सेव कमाईआ। गोबिन्द सुत नीहां हेठां दित्ते सुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे मोहे वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे मैं कीता कम्म, प्रभ तेरी करनी कार कमाईआ। किसे नाम जपण ना देवां दमो दम, पवण वासना आपणा रूप वखाईआ। धन्न भाग मैं तेरे घर प्या जम्म, धरनी धरत धवल उपर डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, तेरी साची सेव कमाईआ। सुण के कलयुग कल दी बात, सतिजुग नैण खुल्हाईआ। परम पुरख उठ वेख मार झात, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। गोबिन्द सूरा अन्तिम गया आख, सच संदेसा जगत सुणाईआ। कल कल्की होवे प्रगट, निरगुण निरवैर रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, दो जहानां डेरा ढाहीआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, बण हटवाणा हट्ट चलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेड़ा करे भट्ठ, जोती लम्बू अग्नी लाईआ। सृष्ट सबाई इक्को मार्ग देवे दस्स, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। निज नेत्र खोल्हे अक्ख, दोए लोचण मिले वड्याईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जत, रत्ती रत आपणे रंग रंगाईआ। भगत सुहेले मेले पुरख समरथ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। सतिजुग बात सुण, गुर अवतार पीर पैगम्बर श्री भगवान रहे जणाईआ। अबिनाशी करते तेरे गुण, हथ्थ तेरे वड्याईआ।
❋
❋
लख चुरासी वेख छाण पुण, नाम मधाणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू तेरे हथ्थ वड्याईआ। श्री भगवान प्या हस्स, सचखण्ड निवासी ख़ुशी मनाइंदा। सो पुरख निरँजण आप समरथ, हरि पुरख निरँजण कार कमाइंदा। एकँकार चलाए रथ, आदि निरँजण सेव कमाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा वथ, श्री भगवान सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रगट, ब्रह्म आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा इक सुणाइंदा। शब्द संदेसा श्री भगवान, आदि जुगादी इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतारो तुहाढ्ढा लेख करे परवान, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ । पीर पैगम्बर सजदा सीस करो सलाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। पीर पैगम्बर रखणा याद, याददाशत हरि जणाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी धुरदरगाही गाॅड, वाहिद इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा दए चुकाईआ। लहिणा चुकाए श्री भगवन्त, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । माण दिवाए जन भगतां जगत, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। सन्तां सुहेला करे वक्त, वार थित आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां लेखे लाए बूँद रक्त, सुत नादी रूप वटाईआ। गुरसिखां देवे शब्दी शक्ति, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ । लहिणा देणा चुकाए धरनी धवल धरत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। वेख वखाए आप प्रभ, बेअन्त खेल कराइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे हद्द, लहिणा देणा झोली पाइंदा। वेख वखाणे मक्का काअबा हुजरा हज्ज, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता गढ़ जाए भज्ज, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त इक सुणाए अगम्मी नद, अनहद रागी राग सुणाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां परदे लए कज, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी लए सद्द, सद्दा साचा नाम सुणाइंदा। धरत मात दी गोदी बहिणा भज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करां संसार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। धीरज रखो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर धरवास रिहा रखाईआ। जन भगतो नेत्र नैण वेखो उग्घाड़, घर बैठा बेपरवाहीआ। सन्तो शब्द अगम्मी मारो आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। गुरमुखो अन्दर वड़ के समझो राज़, बाहर ढूंडण कोए ना जाईआ। गुरसिख तेरी काया अन्दर वसे साथ, घर घर विच डेरा लाईआ । तूं मेरा मैं तेरा परम पुरख सद गाए गाथ, आत्म परमात्म भुल्ल कदे ना जाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, निरगुण जोत कर प्रकाश, लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वेखे चाईं चाईंआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग देवे साची दात, किरपा करे पुरख समराथ, नाम अनमुलड़ी
❋
❋
दौलत आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वखाए काज, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नज़री आए गुरू महाराज, भगतां सन्तां रखे मात लाज गुरमुख गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार झात, सत्तां दीपां डूंग्घा फोले खात, ज़िमीं असमानां पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान दए दिलासा, सच स्वामी आप जणाईआ। परम पुरख ते रखो भरवासा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। आदि जुगादि जिस साजण साजा, नित नवित्त वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दासी दासा, सरगुण निरगुण सेव कमाईआ। कलयुग अन्त सब दी पूरी करे आसा, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान जिस दा गाए ख़ुलासा, खाणी बाणी जिस दा नाम ध्याईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान सर्ब जीआं दा सज्जण साका, घर घर नाता जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, नाम अमोलक झोली पाईआ। बंद किवाड़ी खोल्हे ताका, निर्मल जोत करे प्रकाशा, आत्म सेजा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुण निरँकार, सारे ख़ुशी मनाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव इक दूजे नूं वाजां रहे मार, इशारयां नाल समझाईआ। गुर अवतार करन प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाईआ । पीर पैगम्बर करन गुफ्तार, गुफ्त शुनीद ख़ुशी मनाईआ। भगत कहिण सच्ची सरकार, करता पुरख देवे वड्याईआ। सन्त कहिण हरि सतिगुर मिले आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख कहिण मिले इक्को सच ध्यान, लिव छुटकी फेर लगाईआ । गुरसिख कहिण लख चुरासी मिटे निशान, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं सब दा जाणी जाण, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सचखण्ड दुआर सच बेनन्ती करां परवान, परवाना आपणे लेखे लाईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, शब्द प्रधानगी इक कमाईआ। शाहो भूप बण राजान, डंका आपणा नाम वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक पुरी लोअ आकाश सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म ढोला इक्को गाण, तू ही तू ही राग सुणाईआ। सति धर्म दी खोल्हां इक दुकान, मजलस आपणा नाम वखाईआ। लेखा चुक्के कूड़ी क्रिया जगत शैतान, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक सर्ब मिट जाण, सीस ताज ना कोए रखाईआ । करे खेल श्री भगवान, लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वाली जोत अकाली रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा झगड़ा दए चुकाईआ। कूड़ा झगड़ा जाए मुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल आपे तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग कूड़ा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा सच चमकाईआ। सतिजुग उपजाए साचा सुत, धर्म वस्त झोली
❋
❋
पाईआ। दर दर घर घर जा जा गुरमुखां लए पुछ, गुरसिखां मेल मिलाईआ। उजल करो सारे मुख, लख चुरासी विच्चों मानस जन्म उत्तम नज़री आईआ। प्रभ मिलण दी इक्को भुक्ख, दूजी तृष्ना ना कोए वधाईआ। सफल करो मात कुख, जन जननी मिले वड्याईआ। दूजी वार ना होवे उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। गुरमुख बणो साचे गुरसिख, सिख्या गोबिन्द इक दृढ़ाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे नींहां हेठ रखाए पुत, पिता मात भेंट चढ़ाईआ। उस कोलों जा के लवो पुछ, जो दुखियां दु:ख दर्दीआं दर्द रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। गुरमुख वेख गुर का रंग, हरि सतिगुर आप जणाईआ। आत्म सेजा बैठा पलँघ, सोहणा आसण लाईआ। दिवस रैण वजाए मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत धारा देवे गंग, निझर झिरना इक झिराईआ । निरगुण जोत प्रकाश करे चन्द, कोटन कोटि रवि ससि नैण शरमाईआ। पुरी अनन्द वाला देवे इक अनन्द, जिस अनन्द विच्चों आपा नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना लाए गंद, अमृत बाणी इक्को जाम प्याईआ। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, नाम खण्डा सच चमकाईआ। आत्म होण ना देवे रंड, परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गुरमुख गंढ्ढ, बिन सतिगुर पूरे तोड़ ना कोए निभाईआ। सच वस्त अमोलक दात धुरदरगाहों मंग, देवणहार दातार अतोट अतुट वरताईआ । सच दुआरयों कदे ना संग, भज्जा जा वाहो दाहीआ। कर किरपा गुर शब्दी काया चोली चाढ़्हे रंग, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। जगत नाता तुटे संग, सतिगुर मेला गुर चेला सहिज सुभाईआ। मिल पए सीतल धार ठंड, अग्नी अग्ग बुझाईआ । गुरसिख तूं सदा सदा गुर पूरे दा सिक्खी चन्द, दो जहान तेरी चमक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सच मन्त्र इक आपणा नाम दृढ़ाईआ।