१८ फग्गण २०२० बिक्रमी अर्जन सिँघ, गुरदीप सिँघ दे गृह बलोचपुरा ज़िला करनाल
सचखण्ड निवासी पुरख सुल्तान, आदि जुगादी इक अख्वाइंदा। शाहो भूप राज राजान, शाह पातशाह नाउँ वडियाइंदा । तख्त निवासी हुक्मरान, धुर दी धार आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, वस्त अगम्म आप वरताइंदा। एकँकारा वड्ड बलवान, बलधारी भेव कोए ना पाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान वसणहारा सच मुकाम, महल अटल डेरा लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सति प्रधानगी इक कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी परवरदिगार, हरि करता आप कराईआ। नूर नुराना हो उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। दरगाह साची धाम न्यार, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। सच तौफ़ीक हरि सांझे यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता रिहा कमाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। महल अटल इक उसार, महिफ़ल आपणी आप लगाईआ। दूजा ना कोई मीत मुरार, संगी संग ना कोए निभाईआ। कमलापाती हो उज्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। वसणहारा ठांडे दरबार, दर घर साचा इक सुहाईआ। आपणी इच्छया आपे धार, भिच्छया देवणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी पुरख समरथ, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण निरवैर हो प्रगट, अजूनी रहित आपणा वेस वटाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह हट्ट, दरगाह साची सोभा पाइंदा। सति सति बोल अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी आप कमाइंदा । साची करनी श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लेखा जाण सच महान, महिमा कथनी कथ सके कोए ना राईआ । महल अटल इक मकान, सच दुआर दए वड्याईआ। निरगुण रूप निरगुण जोत निरगुण निशान, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ । निरगुण मर्द निरगुण मर्दान, निरगुण दया इक कमाईआ। निरगुण वस्त निरगुण देवणहार, निरगुण झोली आपणी आप भराईआ। निरगुण गोपी निरगुण काहन, सुरती शब्दी सोभा पाईआ। निरगुण मेला मेल मिलाए आण, दूजा वचोला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सच्चा इक्को इक अख्वाईआ। निरगुण दाता गहर गम्भीर, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि ना होए दिलगीर, दुतीआ रूप ना कोए वटाइंदा । निरगुण देवे आपे धीर, धीरजवान आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । साची करनी कर निरँकार, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, भिच्छया इक वरताईआ। प्रेम प्रीती बन्न्ह प्यार, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। आपे पुरख आपे नार, कन्त कन्तूहल आपणा वेस वटाईआ। आपे सेज सुहञ्जणी पावे सार, सोभावन्ती हो ख़ुशी मनाईआ। आपे गावे मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आपे दीआ बाती कर उज्यार, घर वेखे बेपरवाहीआ। आपे महल अटल पावे सार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सचखण्ड दवारे इक जैकार, नर हरि करता आप कराईआ। वेखे विगसे वेखणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड दवारे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धार चलाइंदा। वेखणहारा खेल तमाशा, निरगुण निरगुण पर्दा आपे लाहइंदा। आपणे
❋
❋
अन्दर आपे कर के वासा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। घर विच घर कर प्रकाशा, जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा इक वडियाइंदा। सचखण्ड दवारा कहे मोहे चाउ घनेरा, घर वज्जी इक वधाईआ। श्री भगवान बद्धा बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। दूजा अवर ना दिसे कोई डेरा, चार दीवार नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल वसाया खेड़ा,गृह मन्दिर सोभा पाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच देवे वड्याईआ। सचखण्ड कहे मैं करां दीदार, नित नित हरि हरि दर्शन पाईआ। अट्ठे पहर इक प्यार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सज्जण मिल्या मीत मुरार, साहिब सच्चा बेपरवाहीआ। सच दवारे जो बैठा आण, सच सिँघासण सोभा पाईआ। दीवा बाती जगया महान, नूर इक्को इक रुशनाईआ। बाढी घाड़त घड़े ना कोए तरखाण, बणावणहार आप अख्वाईआ। महल अटल बणाई मेरी शान, शहिनशाह रहमत आप कमाईआ। चरण कँवल धरे उपर महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवे वड्याईआ। सचखण्ड कहे मैं कहां सति, सति सति जणाईआ। पुरख अबिनाशी रखी पत्त, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । अन्दर वड़ पुरख समरथ, सोहणी सेज हंढ्ढाईआ। हौली हौली मैनूं रिहा दस्स, बिन रसना जिह्वा बोल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड दवारा कहे मोहे चढ़या चा, घर मेरे वज्जी वधाईआ। परम पुरख मेरी बणत लई बणा, आदि जुगादि सके ना कोए मिटाईआ। निरगुण निरवैर हो के बैठा आ, मूर्त अकाल जोत रुशनाईआ। पर्दा ओहला दित्ता चुका, मुख नक़ाब ना कोए टिकाईआ। नूरो नुर परवरदिगार सच ख़ुदा, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मेरे नाल ना होए जुदा, जुज़ अंग ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड अन्दर ख़ुशी करे सिँघासण, हस्स हस्स रिहा सुणाईआ। मैं सेवक सेवा करां बण के दासी दासण, चाकर ख़ाक रूप वटाईआ। मेरे उते बहे पुरख समराथण, मेहरवान डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही पुरख अगम्म निरगुण धार आपे बोल, सच संदेसा इक जणाईआ। सच सिँघासण रहिणा अडोल, डुल कदे ना जाईआ। सचखण्ड वसां तेरे कोल, सद तेरा संग निभाईआ। बणत बणाई आप अनमोल, अनमुलड़ी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां दृष्टी इक जणाईआ। दोहां दृष्टी दे इक, इकउँकार दए वड्याईआ। मेरा लेखा कोई ना सके लिख, इक्को वार दयां जणाईआ। मेरा सदा रहे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ । आदि जुगादि ना देवां पिठ, करवट सद ना कदे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ । सचखण्ड
❋
❋
कहे प्रभ तेरा मेरे नाल प्यार, अन्तर अन्तर नज़री आईआ। अगम्म अथाह तेरा विहार, सोच समझ सके ना राईआ । तेरा मन्दिर तेरा मनार, तेरा महल करे रुशनाईआ। तेरा रूप सच्ची सरकार, शहिनशाह वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, ख़ुशी ख़ुशी जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सच कहाणी देवां दस्स, भेव अभेद खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवां वथ, तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। पुरख अकाल कहे करतार, हरि करता आप जणाईआ। करां खेल पुरख नार, आप आपणा भेव चुकाईआ। बाल जन्मां अपर अपार, जननी जन नाउँ धराईआ । शब्दी सुत इक अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे तोहे माण वड्याईआ। सचखण्ड सुण धुर दी गाथ, हरि करता आप जणाईआ। पुत्तर जन्मे कमलापात, सपूत इक्को नज़री आईआ। शब्द दुलारा तेरा देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जिस दा सच दवारे करे वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड कहे प्रभ उह केहड़ा घर, जिस घर मिले माण वड्याईआ। सुत दुलारा जावे वड़, सोभावन्त सोभा पाईआ। नित नवित्त तेरा दर्शन लए कर, बिन अक्खां नज़री आईआ। कवण कूटे जाए चढ़, कवण महल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान कहे सचखण्ड, सच सच दृढ़ाईआ। घर विच घर वंडां वंड, तेरे अन्दर थिर घर रूप वटाईआ। उस विच वड़े मेरा चन्द, शब्दी डेरा लाईआ। पूरी करां धुर दी मंग, वस्त आपणी झोली पाईआ। आदि जुगादी इक्को अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। किरपा करां हो सूरा सरबँग, शहिनशाह हो दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। घर विच घर बणे अवल्ला, सो साहिब आप जणाईआ। थिर घर वसे इक महल्ला, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। शब्दी सुत फड़ाए पल्ला, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सुत छन्नयां हरि जू बाल, जन जननी नाउँ धराइंदा। जिस नूं आदि जुगादि कोई ना खाए काल, महाकाल नेड़ कोए ना आइंदा। सच दवारे वसे सच्ची धर्मसाल, घर घर विच डेरा लाइंदा। थिर घर साचे दए बहाल, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। चरण कँवल दए ध्यान, साचा मेला मेल मिलाइंदा। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणी कारे लाइंदा। धुर दा दे इक फ़रमान, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे पुरख समरथ, बेपरवाह दया कमाईआ। धुर दा मार्ग अगम्मी दस्स, करे सति पढ़ाईआ । वस्त अमोलक दे के वथ, वाह
❋
❋
वाह बणत बणाईआ। शब्द सुत खोल्ह अक्ख, हरि सतिगुर नेत्र आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। सुत दुलारा छोटा बाला रिहा कूक, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ । मैं तेरी गोदी सुत्ता रहां घूक, सुख आसण डेरा लाईआ। साहिब सुल्तान तेरा बण के पूत, दु:ख रोग ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे इक वड्याईआ । श्री भगवान कहे तूं बाला सच्चा, बचपन तेरा आपणी झोली पाईआ। सच दुआर दा देवां पता, पतण बहि के बेपरवाहीआ। तेरी लज्जया सदा रखां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे रिहा समझाईआ। सुत दुलारा कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । तूं साहिब सतिगुर सिरजणहार, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। हउँ बालक नढ्ढा इक अञ्याण, तेरा भेव कोए ना पाईआ। तेरी किरपा मंगां महान, तेरी महिमा सिफ्त सालाहीआ। तेरी भिच्छया मिले दान, मेरी इच्छया पूर कराईआ। तेरा मेरा इक मकान, घर इक्को सोभा पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी नौजवान, मैं थिर घर तेरे मन्दिर डेरा लाईआ। तूं देवणहारा दान, मैं मांगत रूप वटाईआ। तेरा सुण सच्चा फ़रमान, हउँ ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, मेहरवान दया कमाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सो पुरख निरँजण भेव खुल्हाउँदा ए। हरि पुरख निरँजण राह जणाउँदा ए। एकँकारा रंग चढ़ाउँदा ए। आदि निरँजण नूर रुशनाउँदा ए। अबिनाशी करता वड वडयाउँदा ए। श्री भगवान पकड़ उठाउँदा ए। पारब्रह्म पड़दा लाहउदा ए। सचखण्ड निवासी साची करनी कार आप समझाउँदा ए। धुर दा करना इक्को कम्म, निहकर्मी आप दृढ़ाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव बेड़ा बन्न्ह, साचा मार्ग इक वखाउँदा ए। त्रैगुण माया देवे बन्न्ह, पंचम मेला मेल मिलाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड बेड़ा देणा बन्न्ह, ज़िमी असमान सूरज चन्न नूरी नूर रुशनाउँदा ए। मण्डल मण्डप खेल करे भगवन, श्री भगवान साचा राह चलाउँदा ए। लख चुरासी देवे दान, चारे खाणी तेरी झोली पाउँदा ए। चारे बाणी गाउणा गाण, सोहला ढोला राग अलाउँदा ए। निरगुण सरगुण कर प्रधान, पंच तत चोला जगत वखाउँदा ए। नौ दवारे खोल्ह दुकान, घर विच घर दसवें धार बंधाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर करे खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाउँदा ए। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान जगत दृढ़ाउँदा ए। तेरा नाउँ इक प्रधान, जुग जुग सोहणा राग सुणाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद कर परवान, कलमा नबी रसूल पढ़ाउँदा ए। मुकामे हक़ इक निशान, नौबत इक्को नाम वजाउँदा ए। भगत भगवान बख्श ध्यान, सच प्रीती जोड़ जुड़ाउँदा ए। सन्तन दे के ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक समझाउँदा ए। गुरमुख गुर गुर मेले आण, गुर सतिगुर सच्चा संग निभाउँदा ए। गुरसिख अट्ठे पहर मंगे ध्यान, सद तेरा राह तकाउँदा ए। सतिजुग त्रेता
❋
❋
द्वापर कलयुग तेरी सिफ्त दी करन कल्याण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द जीव जंत साध सन्त बत्ती दन्द सिफ्त सलाहउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत तेरा माण रखाउँदा ए। सुण संदेसा श्री भगवन्त, सुत शब्दी ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म तेरी महिमा अगणत, हउँ सेवक कहिण किछ ना पाईआ। जुग चौकड़ी महिमा अगणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी धार नज़री आईआ । दर दरवेश रहां मंगत, बण भिखारी अलख जगाईआ। बोध अगाधे हरि जू पंडत, साची सिख्या देणी पढ़ाईआ। दूजे दर ना जावां मंगत, तेरा मन्दिर सोहणा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। सुत दुलारे आप समझाउँदा ए। सिर आपणा हथ्थ टिकाउँदा ए। मेहर नज़र इक तकाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव लगाउँदा ए। त्रै पंज सोहणा जोड़ जुड़ाउँदा ए। नौ अट्ठ गंढ्ढ पवाउँदा ए। दसवें तेरी धार प्रगटाउँदा ए। गुर अवतार हुक्म मनाउँदा ए। जुग चौकड़ी वेख संसार, निरगुण सरगुण वेस धराउँदा ए। काग़ज़ कलम दे अधार, शाही नाता जोड़ जुड़ाउँदा ए। रसना जिह्वा बोल जैकार, मानस मानुख आप दृढ़ाउँदा ए। अठसठ तीर्थ खोल्ह किवाड़, तट किनारे सोभा पाउँदा ए। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाउँदा ए। जल थल महीअल पावे सार, समुंद सागर विरोल आपणी कार कमाउँदा ए। वसणहारा निहचल धाम अटल अपार, दो जहानां हुक्म वरताउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण मददगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द इक्को तेरा नाम वडयाउँदा ए। सुत शब्द गया झुक, प्रभ चरण सीस निवाईआ। तेरा लेखा ना जाए मुक्क, अगणत गणत ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी वेखण लुक लुक, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। सदा सदा सद तैनूं लवां पुछ, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जणां आपणी कुक्ख, जननी नाउँ धराईआ। वस्त अमोलक अमृत धारा देवां घुट, निझर झिरना इक झिराईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश आपणी धारों पवां उठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। काल नगारा पंज तत अगम्मी मारां सट्ट, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। साचा मन्दिर खोल्ह हट्ट, वस्त इक्को नाम वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां नट्ठ नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान तेरे भगतां दी खोल्ह के अन्तर अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहीआ। साचा मार्ग देवां दस्स, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। चौदां विद्या कर के भट्ठ, प्रेम विद्या इक समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत्त दयां सुकाईआ। सब दी झोली पावां हकीकत हक़, अदालत इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मंगे मंग शब्द दुलारा, आदि
❋
❋
आदी सीस निवाइंदा। सच दस मेरे निरँकारा, दर तेरे वास्ता पाइंदा। जुग चौकड़ी सेवा करां विच संसारा, लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दयां सहारा, नित नित आपणी कार कमाइंदा। लख चुरासी बण वणजारा, घट घट तेरा वणज कराइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुनकारा, गृह मन्दिर राग सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दर लिखारा, कातब इक्को कलम चलाइंदा। महल अटल कर उज्यारा, भगत दवारा सोभा पाइंदा। तीर्थ तट वेख किनारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती माण दुआइंदा। निशान जणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारा, तेरा हक़ इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, कवण वेले प्रभ तेरा संग रखाइंदा। सच दस्स प्रभ मेरे ठाकर, सुत शब्द रिहा सुणाईआ। दो जहान तेरा वड्डा सागर, मैं अणतारू तरन ना पाईआ। जुग चौकड़ी बण सौदागर, तेरा वणज हट्ट चलाईआ। मेहरवान किरपा कर करीम कादर, कुदरत तेरी वेखां चाईं चाईंआ। सच दस्स कवण वेला कवण वक्त कवण रुत्त देवें आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। सब तों वड्डा साहिब सुल्तान योद्धा सूरबीर बहादर, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। मेरा निहकर्मी कर्म करें उजागर, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सच दस्स मेरे भगवन्त, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। कवण वेला मिलें कन्त, घर साचे सोभा पाईआ। मैं सेवा करां तेरी लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लेखा जाणां जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। चारे खाणी चारे बाणी दस्सां मंत, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। तेरा खेल वेखां उपर गगन गगनंत, पाताल आकाशां तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरी पूरी आस कराईआ । श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। पुरख अकाल आप समझाउँदा ए। दीन दयाल दयालता विच आउँदा ए। सुत दुलारे लाल, गोदी आपणी विच बहाउँदा ए। उठ वेख कर ध्यान, हरि ध्यानी ध्यान लगाउँदा ए। सचखण्ड दुआर सच निशान, सति सतिवादी आप उठाउँदा ए। सुत शब्द तेरी बेनन्ती कर परवान, बेड़ा आपणे कंध टिकाउँदा ए। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, नव नौ चार पन्ध मुकाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब मनाण, ढोला सोहला हर घट राग दृढ़ाउँदा ए। तेई अवतार कर के जाणी जाण, भगत अठारां जोड़ जुड़ाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद करे कल्याण, कलमा नबी रसूल पढ़ाउँदा ए। परवरदिगार वड अमाम, जोती नूर नूर रुशनाउँदा ए। नानक गोबिन्द रसना जिह्वा बोल ज़बान, धुर दा शब्द राग अलाउँदा ए। लेखा चुक्के जगत जहान, पुरख अकाल वेस वटाउँदा ए। जोती जामा नौजवान, बिरध बाल नज़र कोए ना आउँदा ए। शब्दी नाद वज्जे महान, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाउँदा ए। वसणहारा सच मकान, साचे मन्दिर डेरा लाउँदा ए। जिस
❋
❋
दी करे ना कोई पहचान, बेपहचान फेरा पाउँदा ए। सुत शब्द तेरा लेखा वेखे आण, अलेख लिख्या ना कोए मिटाउँदा ए। कलयुग अन्त होए प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाउँदा ए। महाबली श्री भगवान, जोती जामा डगमगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाउँदा ए। सच संदेसा इक जणाया ए। श्री भगवान सच सुणाया ए। सुत दुलारे धीरज धीर रखाया ए, जुग चौकड़ी तेरी सेव लगाया ए। वड देवी देव, भेव अभेदा आप खुल्हाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाया ए। सुत दुलारे अन्तिम आवांगा। निरगुण नूरी जोत चमकावांगा। वरन गोत ना कोए वखावांगा। ज़ात पात ना कोए वडयावांगा। ब्रह्म ब्रह्माद वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। त्रैगुण पर्दा आपे लाहवांगा। पंज तत नेत्र अक्ख खुल्हावांगा। सच दरबार इक लगावांगा। गुर अवतार विच बहावांगा । पीर पैगम्बर वेख वखावांगा। भगत अठारां आख जणावांगा। साख्यात नज़री आवांगा। बिन कलम दवात लिख्या लेख पूर करावांगा। कलयुग अन्त नेत्र पेख, दोए लोचण डेरा ढावांगा। सचखण्ड दी साची खेड, लोकमात आप करावांगा। जिस कारण तैनूं दित्ता भेज, सो अनन्द आपणी झोली पावांगा। सोहणी सुहञ्जणी माणां सेज, गोबिन्द आसण इक सुहावांगा। जोती जलवा चमके तेज, नूरी चन्द इक चमकावांगा। कोई ना जाणे हरि का भेख, जगत अवल्लड़ी कार कमावांगा। नज़र आए रूप रंग ना रेख, अनडिठड़ा आपणा खेल वखावांगा। जन भगतां दस्स के अन्दरे अन्दर भेत, पर्दा उहला आप चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरी पैज रखावांगा । सद तेरी पैज रखावांगा। दाता दानी हो के आवांगा। ब्रह्म ज्ञानी हो के समझावांगा। शब्द निशान इक वखावांगा। जोत महानी नूर चमकावांगा । चौदां लोकां वेख वखावांगा । चौदां तबकां पड़दा लाहवांगा। चौदां विद्या माण गंवावांगा। चौधवीं चन्द नैण शरमवांगा। साचा भगतां दे अनन्द, अनन्द तेरे नाल मिलावांगा। जुग चौकड़ी मेट पन्ध, अन्तिम आपणा खेल वखावांगा। कूड़ी क्रिया ढावां कंध, भाण्डा भरम भउ भंनावांगा । गुरमुख आत्म कोई ना होवे रंड, कन्त सुहागी मेल मिलावांगा। सच सुणावां धुर दा छन्द, सोहँ ढोला इक दृढ़ावांगा। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप वरतावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मंगां गए मंग, सब दी इच्छया पूर करावांगा। वेख वखावां नव खण्ड, सत्त दीप इक्को धार चलावांगा। चार वरन मेटां भेख पखण्ड, अठारां बरन इक्को घर वखावांगा। पिछली कीती जो गई लँघ, उस दा लेखा सब दी झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत बिन लिख्यां लेख तैनूं आप समझावांगा। बिन लिख्यां लेख तैनूं दृढ़ावांगा। शास्त्र सिमरत वेद विच्चों हथ्थ ना आवांगा। हो के पुरख समरथ, अगम्मी कार करावांगा। सति सति
❋
❋
बोल अलख, नाअरा इक्को इक जणावांगा। सब दी झोली पा के हक़, तेरा धुर दा मेल मिलावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जाण थक्क, कलयुग वेला वक्त वखावांगा। लोकमात विच्चों जाण नट्ठ, पंज तत नाता चोला जगत तुड़ावांगा। पुरख अबिनाशी सरन सरनाई सचखण्ड दवारे जावण ढट्ठ, ज़ाहर ज़हूर पर्दा लाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच तेरा संग निभावांगा। शब्द सुत कहे मेरे भगवान, वाह वा तेरी वड्डी वड्याईआ। मेरा लेखा पूरा करें आण, अलेख तेरी शरनाईआ। हउँ याचक मंगया दान, तूं देवणहार बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम आपणा मेला मेलें आण, मिलणी जगदीश आप कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान होए हैरान, नेत्र नैण तक्कण ध्यान लगाईआ। वेखो की खेल करे मेहरवान, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। असीं चार जुग लिख लिख सिफ्ती करदे रहे ब्यान, नाता जोड़ कलम शाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। जिस वेले प्रभू आवेंगा । सच दस्स की की खेल खलावेंगा। कवण रूप नज़री आवेंगा। कवण कूट डेरा लावेंगा। पूत सपूत मात प्रगटावेंगा। कवण कूट दूत दुष्ट दौड़ावेंगा। कवण तेरा दए सच सबूत, साबत सूरत किस दवारे नज़री आवेंगा। की वसें पंज तत काया कलबूत, मात पित कवण बणावेंगा। की उलटा होवें रुक्ख, दस दस मास आपणा आप अग्न तपावेंगा। की तेरा सोहणा होवे मुख, की करूप नज़री आवेंगा। सच दस्स अबिनाशी अचुत, चेतन केहड़ी कार कमावेंगा। कि बैठा रहें लुक, पड़दा उहला इक उठावेंगा। कि शब्द मालक हो के पएं बुक्क, भबक आपणी इक लगावेंगा। बाले निक्के छोटे गोदी लए चुक्क, फड़ बांहों गले लगावेंगा। प्रेम प्रीती नाल चुम्में मुख, सिर आपणा हथ्थ टिकावेंगा। कर निमस्कार दर भिखार रिहा पुच्छ, भिच्छया भिखक कवण वस्त झोली पावेंगा। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। शब्दी धार आप सुणाउँदा ए। भेव अभेदा भेव खुलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाउँदा ए। सुत शब्द निरगुण नूर रूप हो के आवांगा। सति सरूप समावांगा। मात पित ना कोई बणावांगा। पूत हो के गोदी ना डेरा लावांगा। जननी कुक्ख ना कोई सुहावांगा । उलटा रुक्ख ना दु:ख उठावांगा। हथ्थ पैर ना कोए मुख, नक्क कन्न ना कोए प्रगटावांगा। जोत सरूपी आपणी धारों उठ, जोती जामा वेस वटावांगा। भगत सुहेले गोदी चुक्क, फड़ बांहों गले लगावांगा। इक्को लाडला गोबिन्द होवे सुत, गोबिन्द शब्दी शब्द आपणा नाउँ प्रगटावांगा। जिस मन्दिर बहिवां लुक, तिस सम्बल नाम रखावांगा। कर प्रकाश अगम्मी जोत, दीपक इक्को डगमगावांगा। तेरे प्रेम दी वज्जे चोट, शब्दी नाद इक अलावांगा। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर जे को मेरी सोचे सोच, आदि अन्त सोच विच कदे ना आवांगा। हर घट बैठा रहां ख़ामोश, ख़ालस आपणा रूप
❋
❋
वखावांगा। दो जहान बणया रहां रूपोश, जग नेत्र नज़र किसे ना आवांगा। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत दर्शन रहे लोच, तिन्हां लोचा आसा पूर करावांगा। प्रेम प्रीती प्यार अन्दर हो के मोहत, मुहब्बत आपणे नाम रखावांगा। घर विच घर प्रकाश कर के आपणी जोत, जोती जोत जोत रुशनावांगा। सुत शब्द तेरी मेरी ना कोई गोत, बिन गोत वरन तों गुरमुख आप प्रगटावांगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के खोट, नाम कसवटी इक लगावांगा। सच सच सच दे इक ओट, आसरा इक रखावांगा। सजदा करे लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी पिता पूत पुरख अकाल सुत दुलारा कर प्यारा कलयुग अन्त श्री भगवन्त साहिब सतिगुर सच्चा संगी संग निभावांगा।