१८ फग्गण २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह नानक पुरा ज़िला करनाल
आदि जुगादी पिता पुरख अकाल, हरि करता नर नरायण अख्वाइंदा। सचखण्ड वसे सच सच्ची धर्मसाल, थिर घर पर्दा उहला आप चुकाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे विगसे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। लख चुरासी निरगुण सरगुण बणे दलाल, निरवैर निराकार खेल खलाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख लभ्भे साचे लाल, लाल अनमोला रंग चढ़ाइंदा। जोती जलवा नूरी दे जलाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दीआ बाती कमलापाती एका बाल, सति सरूप अनूप वटाइंदा। शब्द अगम्मी वजाए ताल, अनहद नादी राग सुणाइंदा। अमृत आत्म निझर रस दए प्याल, सच प्याला जाम हथ्थ उठाइंदा। लेखा तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जन्म दी वेखे कीती घाल, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। अन्दर बाहर चले नाल, गुप्त ज़ाहर खेल खलाइंदा। नित नवित्त अवल्लड़ी चाल, जोती जाता पुरख बिधाता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी श्री भगवन्त, हरि करता आप कराईआ। लेखा जाणे जुगो जुगन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। बोध अगाधा धुर दा मंत, हरि सतिगुर नाम दृढ़ाईआ। नित नवित्त महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। धुरदरगाही बण के पंडत, परम पुरख प्रभ करे सच पढ़ाईआ। गुरमुखां गुरसिखां गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए बणाईआ। माणस जन्म बणाए बणत, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी मिले कन्त, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई साहिब समरथ, हरि करता दया कमाइंदा । जुग चौकड़ी चलाए
❋
❋
रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, रहिबर आपणा हुक्म वरताइंदा। सच दुआर खोल्ह हट्ट, नाम वणजारा रूप धराइंदा। इक्को देवे ब्रह्म मति, सच विद्या आप पढ़ाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। लेखा जाणे हकीकत हक़, हक़ हकूक सब दी झोली पाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए रख, लख चुरासी विच्चों पार कराइंदा। चरण कँवल बंधाए नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। प्रभ मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे पारब्रह्म, ब्रह्मवेता वड वड्याईआ। निहकर्मी करे आपणा कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। लेखा जाणे पूरब जन्म, जन्म अजन्म दोवें फोल फुलाईआ। नाता तोड़ वरन बरन, साची सरन इक दरसाईआ। करता पुरख हरि करनी करन, करनहार होए सहाईआ। आदि जुगादी घाड़न घड़न, घड़ वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा तराईआ। जन भगतां तारे आप प्रभ, बेअन्त बेपरवाह अख्वाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, कोटन कोटां विच्चों आप जगाइंदा। कूड़ी क्रिया कर के पार हद्द, महल अटल इक वखाइंदा। जिस घर वसे पुरख समरथ, सो दवारा सोभा पाइंदा। घर विच घर वखाए साचा हट्ट, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अमृत आत्म तीर्थ तट, सर सरोवर इक नुहाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे झट्ट, नाम खण्डा खड़ग चमकाइंदा। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म परमात्म कर के वस, सुरती शब्दी डोर बंधाइंदा। सच स्वामी देवे रस, अनरस आपणा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां दया कमाए पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। आवण जावण गेड़ चुकाए लख चुरासी, पतित पावन डेरा ढाहीआ। गलों कटे जम की फाँसी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसी, आसा तृष्ना आपणी नाल मिलाईआ। औखी चढ़ाए सतिगुर घाटी, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। कलयुग वेख अन्धेरी राती, रंग राता फेरा पाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी दाती, वस्त अमोलक आप वरताईआ। घर दीपक दीआ जगाए सच्ची बाती, तेल वट्टी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत सहाई जुग जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। सन्त सुहेले गुरमुख गोदी लए चुक्क, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उजल करे मात मुख, प्रभ दुरमति मैल धवाईआ। सफल करे जननी कुक्ख, धन्न जणेंदी माईआ । मात गर्भ ना होवे उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ । सन्त सुहेले लए पुच्छ, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त जन भगतां देवे माण वड्याईआ । जुग चौकड़ी भगतन मीता, हरि भगवन इक अख्वाइंदा।
❋
❋
सचखण्ड निवासी ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। वसणहारा हर घट चीता, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इकरार जो कीता, कीता कौल तोड़ निभाइंदा। बेपरवाह सदा अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। कूड़ी क्रिया तपे अंगीठा, चारों कुण्ट ना कोए बुझाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां माया राणी भरे ना खीसा, ग़रीब निमाणयां दुखियां दर्द ना कोए वंडाइंदा। साचा कलमा पढ़े ना कोए हदीसा, हज़रत नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां आप जगाइंदा । जन भगत जग जाणा उठ, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। हरि पुरख निरँजण गया तुठ, एकँकार होए सहाईआ। आदि निरँजण करे प्रकाश निर्मल जोत, अबिनाशी करता वेखे चाईं चाईंआ। श्री भगवान लगाए सच्ची चोट, नगारा इक्को इक सुणाईआ । पारब्रह्म प्रभ देवे भण्डार अतोट, अतुट आप वरताईआ। उठ ब्रह्म कर खोज, हरि खोजत खोजत रिहा जणाईआ। जिस दर्शन नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे लोच, सो साहिब खेल कराईआ। जिस दी आदि जुगादि मन मति बुध कोई ना करे सोच, समझ समझ विच ना आईआ। जिस दा लेखा लोक परलोक, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जिस दा प्रकाश निर्मल जोत, रवि ससि डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। जन भगत उठ खोल्ह अक्ख, सो सतिगुर सच दृढ़ाइंदा। निरगुण रूप वेख प्रतख, पारब्रह्म हर घट डेरा लाइंदा। आत्म उस दे कर वस, वसल साचा इक वखाइंदा। गृह मन्दिर मिल के हस्स, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। आपणा दुखड़ा ओहनूं दस्स, जो दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। सच सरनाई सतिगुर ढट्ठ, जो ढट्ठयां गले लगाइंदा। जन्म मरन दु:ख देवे कट, हउमे रोग चुकाइंदा। साची देवे इक्को मति, गुरमति इक दृढ़ाइंदा। अन्तिम पत लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सन्तां भगतां सद गाए जस, सिफ्त सालाही वड वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप उठाइंदा। जन भगत उठ जाग, हरि जागरत जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मात त्याग, माया ममता डेरा ढाहीआ। हँस बण कल काग, काग हँस रूप वटाईआ। घर दीपक जगे चराग़, अन्ध अन्धेर गुआईआ। आत्म परमात्म मिले साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए भविक्ख्त वाक, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेस वटाए पुरख समराथ, जोती जामा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ मैं बाला निक्का, सोच समझ जरा ना राईआ। तूं ठाकर स्वामी मेरा पिता, शहिनशाह अख्वाईआ। मैं की जाणा केहड़ा रस मिट्ठा फिक्का, सब कुछ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेहरवान हो के कर हिता, हितकारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ ।
❋
❋
भगत कहे प्रभ मैं बाल अञ्याणा, बाली बुध अख्वाईआ। तूं साहिब चतुर सुघड़ स्याणा, समरथ तेरी सरनाईआ। दे नाम गुण निधाना, गुण आपणा झोली पाईआ। मैं गोपी तूं मेरा काहना, साची बंसुरी नाम सुणाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, बल तेरे विच नज़री आईआ। हउँ बाला नढ्ढा एका मंगां चरण ध्याना, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तूं देवणहारा बीना दाना, देंदया तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम पूरब लहिणा झोली पाईआ। श्री भगवान कहे सुण गुरमुख गुरसिख, गुर सतिगुर दया कमाईआ । सच नाम दी पावे भिख, भिच्छया इक्को वार वरताईआ। अगला लेखा देवे लिख, पिछला मूल रहे ना राईआ। दर्शन देवे घर निज, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के बिध, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म जन्म दे कारज सिध, कर्म कर्म दा रोग गुआईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर होए सहाईआ। गुरमुख तेरा राह तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ कट दे गेड़ा, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। जन्म मरन दा चुक्के झेड़ा, झगड़ा लाड़ी मौत ना कोए रखाईआ। नज़री आ नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। खुल्ला कर गुरमुख वेहड़ा, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा पार कराईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, जन भगत रिहा जणाईआ। उठ वेख बाल अञ्याण, बाली बुध समझाईआ। तेरा पिता पुरख सुल्तान, शहिनशाह अख्वाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड भज्जण वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाण, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस झुकाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को नाम, जुग चौकड़ी मात वरताईआ। जो लख चुरासी सृष्टी दिसे काहन, इष्टी इक्को रूप दरसाईआ। स्वर्ग बहिश्ती जिस दा निशान, दोज़ख अग्नी भाह तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। धन्न भाग प्रभ तारें भगत, सच तेरी सरनाईआ। लेखा चुक्के दुनिया जगत, जग जीवण दाता मिल्या बेपरवाहीआ। सोहणा सुहञ्जणा होवे वक्त, घड़ी पल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण हो के आएयों परत, सरगुण रूप ना कोए वटाईआ। अमृत मेघ दित्ता बरस, धुर दा झिरना इक झिराईआ। मंज़ल विच रही ना अटक, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म विच रिहा ना फरक, मिल्या मेल सहिज सुभाईआ। आवण जावण कीता तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। गोबिन्द नाल लाई शर्त, कीता कौल तोड़ निभाईआ। गुरमुख तेरे फिरन नधड़क, जम काल नेड़ ना आईआ। हथ्थ फड़ नाम खण्डा साची खड़ग, दो जहानां रहे चमकाईआ। तेरे प्रेम दी गा के तर्ज़, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। चारे जुग होए असचरज, उंगलीआं मुख विच पाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। जन भगतो होवो ख़ुश, हरि ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों तुहाढ्ढी कीती पुच्छ, सृष्ट सबाई लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। आवण जावण लख चुरासी पैंडा गया मुक्क, मुक्ती मुफ्त चरणां हेठ दबाइंदा। गुरमुख बूटा कदे ना जावे सुक्क, अमृत सिंच हरा कराइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा लुक, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा । दीन अनाथां मेटे आवण जावण दुःख, रोग सोग चिन्ता ग़म गुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। जन भगतो दो हथ्थां मारो ताली, ताल तलवाड़ा इक रखाइंदा। मिल्या मेल जोत अकाली, अकल कलधारी वेख वखाइंदा। लेखा जाणे धुर दा माली, मालक दो जहानां फेरा पाइंदा। गगन मण्डल मस्तक वेखे थाली, दीआ दीपक जोती जोत जगाइंदा। आत्म परमात्म बण के पाली, पालणहारा सोभा पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाली, जीवन जुगत इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण दवाइंदा। जन भगत मारन गिध्धा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। परम पुरख प्रभ आ के मिल्या सिध्धा, जगत वचोला नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ना कोई जाणे हरि का रूप किडा, रेख रंग ना कोए वखाईआ। जिस पाया तिस आत्म निजा, निज घर बैठा डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए लिखाईआ। जन भगत कहे दस्स सच भगवान, की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी गुरमुखां करें वैरान, वैरी घर घर दएं बणाईआ। जे कोई तेरा गावे गाण, शरीअत शरअ करे लड़ाईआ। असीं वेख होए हैरान, हरि जू हरि तैनूं तरस ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख दुकान, चारों कुण्ट काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। गुर का शब्द धरे ना कोई ध्यान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म रस ना मिले पीण खाण, कूड़ी क्रिया रसना जिह्वा मुख रखाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, दरोही तेरा नाउँ हिरदे हक़ ना कोए वसाईआ । साबत दिसे ना कोई ईमान, इशम आअजम नूर ना कोए रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद सर्ब कुरलाण, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। उठ वेख भगतां दे भगवान, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरे विछोड़े अन्दर विछड़े सर्ब कुरलाण, विछोड़ा सके ना कोए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह कहे भगवन्त, जन भगतां सच दृढ़ाईआ। नेत्र पेखो हरिजन सन्त, सति सतिवादी नज़री आईआ। आत्म परमात्म चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। मिल्या मेल घर नार कन्त, सुरती शब्दी करे कुड़माईआ। गुरमुख दूजे दर ना होवणा मंगत, वड अनमुल्ली दौलत तेरी काया अन्दर दए टिकाईआ। मिले माण मिल के हरि की संगत, हरि जू आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस दा भेव कोई ना जाणे पांधा पंडत, मुल्लां शेख़ मुसायक सके ना कोई समझाईआ।
❋
❋
जिस दी महिमां आदि अन्त, चार जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। सो साहिब दयाल हो बणाए तुहाढ्ढी बणत, साची घाड़त आप घड़ाईआ। नाता तुड़ाए बहिश्त जंनत, स्वर्ग डेरा ढाहीआ। मेल मिलावा करे निरगुण जोत अन्त, अन्त आपणे विच समाईआ। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, जिस घर बहि के हरि भगत सोहणी ख़ुशी मनाईआ। मिले वड्याई विच्चों जीव जंत, लख चुरासी विच्चों फड़ बांहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ । जन भगत प्रभ समझाउँदा ए। वेला अन्त इक दृढ़ाउँदा ए। महिमा अगणत आप समझाउँदा ए। ठाकर स्वामी हो बेअन्त, बेअन्त खेल कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि आप दृढ़ाउँदा ए। जन भगतो अन्त जद आवेगा। पुरख अबिनाशी दरस दखावेगा। सति सरूप नज़री आवेगा। चारे कूट डेरा ढाहवेगा। जूठ झूठ पन्ध मुकावेगा। गुरमुख गुरसिख सच सपूत, आपणी गोद बहावेगा। महल अटल ऊँचो ऊँच, सचखण्ड दुआर इक वखावेगा। जगत जहानों कर के कूच, दरगाह साची आप टिकावेगा। पूरब पिछला मेट के सारा दूख, दु:ख सुख विच बदलावेगा। दो जहानां कर के उजल मुख, सनमुख आपणा दरस करावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे वेखण उठ, अबिनाशी करता सब दी अक्ख खुल्हावेगा। भगत भगवान निरगुण निरगुण गोदी ल्यावे चुक्क, बण सेवक सेव कमावेगा। प्रभ नाल मिल के जोती जोत रल के सचखण्ड दुआर मल्ल के होणा ख़ुश, ख़ुशीआं विच्चों ख़ुशी आपणे नाल रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे दर घर साचे आप टिकावेगा।
१९ फग्गण २०२० बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह नानक पुरा ज़िला करनाल
हं कहे प्रभ सुण सो, पुरख अकाल नैण खुल्हाईआ। तेरा तेरे दर रिहा रो, धीरज नज़र कोए ना आईआ। सच घर दिसे कोई ना लोअ, प्रकाश रूप ना कोए वटाईआ। मेरा दरवाज़ा दित्ता ढो, कलयुग कूड़ा पर्दा लाईआ। तेरे नालों मुहब्बत चुक्की मोह, प्यार रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती लई खोह, खाली हथ्थ दयां दुहाईआ। जगत वासना करे ध्रोह, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दरवाज़ा बैठे ढो, बंद किवाड़ी सके ना कोए खुल्हाईआ। चरण कँवल तेरे मूल ना जावां छोह, नेरन नेर नज़र ना आईआ। माया ममता मोह विकार सके कोई ना धो, अमृत जल ना कोए वहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सो कहे सुण हँ, प्रभ साचा दया कमाइंदा। वेखणहारा दो जहान कर्म, काया कपड़ खोज खुजाइंदा। सति धर्म जाणे वरन, बरन भेव चुकाइंदा। दो जहानां वाली देवे एका सरन,
❋
❋
दूजी ओट ना कोए वखाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण हो के तैनूं आवे फड़ण, निरवैर हो के फेरा पाइंदा। साचे मन्दिर आवे चढ़न, महल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तेरा लेख चुकाइंदा। हँ कहे प्रभ मेरा तुट्टा माण, ज़ोर नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त होया हैरान, हउका लै के रिहा सुणाईआ। चार वरन ना कोए ज्ञान, बरन अठारां ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग सन्त होए शैतान, मुल्लां शरअ करे लड़ाईआ। मसायक निभाए ना कोई ईमान, सिदक सबूरी झोली ना कोई पाईआ। बगले मार अञ्जील कुरान, मसले रसना जिह्वा सुणाईआ। मन्दिर मसीत दिसे हराम, काअबा हक़ ना कोए खुल्हाईआ। मैं सुण सुण तेरा पैग़ाम, आपणा ध्यान लगाईआ। किसे नज़र ना आवे राम, रमईआ रंग ना कोए चढ़ाईआ। संग वसे ना किसे काहन, गोपी सेज ना कोए सुहाईआ। धाईं मारे वेद पुराण, शास्त्र आपणा आप मिटाईआ। तेरा रंग ना चढ़े महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभू सच दे सरनाईआ। हँ कहे प्रभ मेरे भगवन्त, तेरी इक सरनाईआ। उठ वेख आपणा जीव जंत, जगत जुग दए दुहाईआ। होया विछोड़ा नार कन्त, सच मेल ना कोए मिलाईआ। तेरा घर बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सार कोए ना पाईआ। बण भिखारी मंगां मंगत, भिच्छया इक्को दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। सो कहे सुण हँ आप, हरि करता आप जणाईआ। तेरा मेरा नाता पूत बाप, पुरख अकाल दए समझाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। गुर अवतार कर कर दास, पीर पैगम्बर बरख़ुरदार बाल अञ्याणे मात प्रगटाईआ । बोध अगाधी दस्सदा रिहा गाथ, कोटन कोटि शब्दी नाउँ प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण देंदा रिहा दात, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली इक भराईआ। आत्म जोती कर प्रकाश, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी दे नाद, साची धुन इक सुणाईआ। सच संदेसा भविक्ख्त वाक, जुग चौकड़ी आप समझाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे पुरख समराथ, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। हँ कहे प्रभ मैं जाणा की, की तेरी चतुराईआ। जुग चौकड़ी तेरी नींह, लोकमात आप टिकाईआ। लख चुरासी बीज बी, मेरा रूप दरसाईआ। कलयुग अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ सीं, रविदास चमारा गया समझाईआ। नाता तुटे जीवन जी, माटी ख़ाक ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे सरनाईआ। सो कहे सुण हँ एक, एकँकार जणाईआ। सति सतिवादी देवां टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। निरवैर हो के धरां भेख, निराकार हो के आईआ। पारब्रह्म हो के दस्सां भेत, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ । परमात्म हो के खेला खेल, आत्म हो के मेल मिलाईआ। ठाकर हो के वसां देस, स्वामी हो के ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सो कहे सुण हँ मेरे, हरि करता आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी करे मेहरे, मेहरवान दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे झेड़े, झगड़ा विच रहिण ना पाईआ। भाग लगाए काया खेड़े, खिड़की कुण्डा आप खुल्हाईआ। दूर दुराडा आवे नेड़े, हरि जू बण के पांधी राहीआ। करे कराए हक़ निबेड़े, हकूक सब दी झोली पाईआ। तूं बैठा रहिउँ कर के वड्डे जेरे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अबिनाशी आवे तेरे डेरे, मन्दिर तेरा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस रिहा समझाईआ। हँ कहे प्रभ मोहे चाउ घनेरा, तेरा सुणया इक संदेसा। धन्न वड्याई पावें फेरा, मेरे साहिब सुल्तान नर नरेशा। भव सागर पार कराएं बेड़ा, निरगुण निरवैर धार भेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा लहिण चुकाएं पिछला पूरब लेखा। सो कहे सुण हँ पुत्तर, पिता पुरख अकाल जणाईआ। जोती धारों आवां उतर, मात पिता ना कोए बणाईआ। तेरा करां शुकर, जिस सद्दा दित्ता चाईं चाईंआ। कर प्रीती चुकां कुछड़, बाल अंजाणा गोद उठाईआ । सुहञ्जणी सोहे इक्को रुत्तड़, दो जहान नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ । हँ कहे मैं देवां होका, जिस वेले हरि जू आईआ। ढोला गावां नाल शौंका, सोहणा राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों मिले मौका, मेहरवान दया कमाईआ। मार्ग दस्से कोई ना औखा, साचे मग आप चलाईआ। मैं घर साफ़ कर के रखां चौंका, काया माटी पोच पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सो कहे सुण बाले बच्चे, प्रभ सच्ची तरह समझाईआ। तेरे बोल दिसण सच्चे, कूड़ा रंग ना कोए वखाईआ। श्री भगवान भाग लगाए काया माटी कच्चे, काची गगरीआं सोभा पाईआ। साढे तिन्न करोड़ अन्तर रचे, लूं लूं अन्दर आपणा डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती देवे सद्दे, सोहणा हुक्म सुणाईआ। साचे मन्दिर बहि के सजे, काया बंक वड्याईआ। शेर रूप हो के शहिनशाह गज्जे, नाम भबक इक लगाईआ। पंच विकार जाण भज्जे, कूड़ी क्रिया मुख छुपाईआ। फिर आवे तेरी हद्दे, हद हदूद रहिण कोए ना पाईआ । बण सहाई फिरे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे आपणी सेव कमाईआ। प्रितपालक हो के पर्दा कज्जे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हौली हौली तैनूं लभ्भे, पर्दा उहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए दृढ़ाईआ। हँ कहे मैं गावां गीत, प्रभ तेरा नाम वड्याईआ। हथ्थ रखें साहिब मेरे सीस, जगदीश होवें सहाईआ। मैं बाल अञ्याणा नीकन नीक, तूं ऊँचो ऊँच अगम्म अथाह अख्वाईआ। जिस वेले मेरे काया मन्दिर अन्दर लँघें दहिलीज़, आपणा चरण आप टिकाईआ। मैं प्रेम प्रीती करां रीझ, आप आपा भेंट चढ़ाईआ। तेरा दर्शन देखां ठीक, ठाकर इक्को नज़री आईआ। तूं मैनूं पौणी भीख, साची भिच्छया इक वरताईआ।
❋
❋
तेरे चरण लग्गे प्रीत, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। सो कहे सुण हँ तेरा प्रताप, प्रभ करता दए कराईआ। जिस वेले मिलां आप, आपणा भेव खुल्हाईआ। सांझा दस्स के सच्चा जाप, सोहँ ढोला दयां समझाईआ। तूं कहिणा मेरा बाप, मैं पूत सपूता फड़ के गोद उठाईआ । हँ रहे ना कोए संताप, सो साक सज्जण नज़री आईआ । दोहां मिल के इक्को पए रास, मण्डल मण्डप ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी पूरी होवे आस, निरासा कोए नज़र ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा देणा साथ, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां गाथ, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तैनूं देवां आख, सच सच जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को घर वास, घर घर विच सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्रकाश, जोती नूर नूर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पाठ, पाठशाला इक्को इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दास, सेवक सेवा रूप कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ताट, सर सरोवर इक्को इक सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा घाट, पत्तण बहि के वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां वसूरा जाए लाथ, सोग रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक प्रभात, संध्या नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी पूरी होवे ख्वाहिश, आसा आसा विच समाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म तेरा जोड़े नात, नाता बिधाता आपणे नाल रखाईआ । बिन भगतां मौका किसे ना आवे हाथ, ख़ाली हथ्थ सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों किरपा करी पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा मेला मेले सहिज सुभाईआ।