पुस्तकालयभाग १६

१९ फग्गण २०२० बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह गुरूकुल फ़ार्म ज़िला करनाल

सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण राज राजान, भूपत भूप इक अख्वाईआ । एकँकारा वड बलवान, योद्धा सूरबीर भेव ना राईआ। आदि निरँजण जोत महान, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान वसणहारा सच मकान, सच दवारे सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी पुरख समरथ, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण जोत नूर प्रगट, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। करे खेल अलखना अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा मार्ग आपे

❋

❋

दस्स, रहिबर आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। दीआ बाती इक उज्यार, कमलापाती करे रुशनाईआ। ना कोई दूजा मीत मुरार, संगी संग ना कोए रखाईआ। महल अटल उच्च मनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। मुकामे हक़ नूर निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल अवल्ला, सो सतिगुर आप कराइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, निहचल आपणा आसण लाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, बण संगी संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दरगाह साची उच्च मनार, महल अटल करे रुशनाईआ । जोती जलवा नूर उज्यार, परवरदिगार इक रुशनाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी करता पुरख, श्री भगवान आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए प्रगटाइंदा। करे खेल सदा नधड़क, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, अक्षर वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, हरि करता आप वरताईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा दान, दाता इक्को बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया करनहार प्रधान, पंज तत लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी खेल महान, चारे खाणी दए वड्याईआ। चारे बाणी बोल बिनां ज़बान, निरअक्खर अक्खर रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करे गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी डूंग्घा सागर सिन्ध, भेव अभेद हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए आपणी बिंद, सुत नादी नाउँ धराईआ। दीन दयाल बण बख्शिंद, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। लेखा जाणे करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, निरगुण सरगुण आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता बेपरवाहीआ। बेपरवाह परवरदिगार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। आदि जुगादी सांझा यार, साची करनी कार कमाइंदा । पीर पैगम्बर दे आधार, कलमा नबी रसूल समझाइंदा। कातब बण अगम्म अपार, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। सजदा सीस इक दरबार, महल अटल हुजरा इक सुहाइंदा। नौबत वज्जे दो जहान, लोक परलोक राग अल्हाइंदा। हक़ हकीकत वेखे आण, लाशरीक सिरकत अवर ना कोए रखाइंदा। मिहबान बीदो सदा मिहबान, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाइंदा। साचा काअबा वेखे मार ध्यान, महिबूब हुजरा

❋

❋

हक़ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा । साचा खेल दरगाह साची, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी काया माटी, काची गगरीआ वेखे थाउँ थाईंआ। मण्डल मण्डप पावे रासी, निरगुण सरगुण गोपी काहन नाच नचाईआ। दीआ बाती इक्को जोत प्रकाशी, घट घट करे रुशनाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणाए साची साखी, शब्दी नाद धुन वजाईआ। सिमरत शास्त्र वेद पुराण देवे दाती, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान बण के साकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दयावान मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अबिनाशी एकँकार, अकल कलधारी वड वड्याईआ। आदि जुगादि जिस दा अन्त ना पारावार, गुर अवतार पीर पैगम्बर बेअन्त कहि कहि सीस निवाईआ। पंडत पांधा मुल्लां शेख़ मसायक कोई ना पावे सार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सालाहीआ। चौदां विद्या जाए हार, चौदां लोक हाहाकार, चौदां तबक करन निमस्कार, सीस सके ना कोए उठाईआ। दर दरवेश मंगण बण भिखार, तेई अवतार आपणी झोली डाहीआ । गुर गुर स्वामी मन्नण एकँकार, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद दर धूढ़ी मंगण ख़ाक छार, मस्तक टिक्का इक्को इक लगाईआ। सजदा तोहे परवरदिगार, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी तेरी कार, विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव कमाईआ। तेरे नाम दा बोल जैकार, जै जैकार इक्को ढोला रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड दवारे साहिब चढ़, निरगुण आपणा डेरा लाइंदा। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे खड़्ह, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। लख चुरासी अन्दर वड़, घट घट आपे सोभा पाइंदा। शब्द अनादी एका पढ़, साचा राग अल्हाइंदा। सच सरोवर दे के सर, तट किनारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा खेल जणाइंदा। भगवन करे खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। आदि जुगादी बेड़ा बन्न्ह, जुग चौकड़ी कंध उठाईआ। निर्मल जोत चाढ़्ह चन्न, सच दुआर करे रुशनाईआ । लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। लख चुरासी वेख वखाए काया माटी पंज तत तन, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरवैर पुरख बण के जननी जन, धन जणेंदी माई आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रखे वड्याई, वड्डा हरि जू इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी खेल रचाई, समझ कोए ना पाइंदा। घट घट अन्दर कर रुशनाई, जोती जाता पुरख बिधाता घर विच घर सोभा पाई, महल अटल वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म वंड वंडाई, रूप अनूप आप जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल वखाई, ख़ालक ख़लक विच समाइंदा । रूह बुत

❋

❋

बणत बणाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करनेहारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। आदि जुगादी कर पसारा, नित नवित्त फेरा पाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शाही मिले ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गा गा थक्के विच संसारा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। दर दरवेश मंगदे गए बण भिखारा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं साहिब सतिगुर सिरजणहारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। शाहो भूप वड सिक्दारा, आदि जुगादी आपणा हुक्म चलाईआ। ना कोई मेटे मेटणहारा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। ना कोई तोले तोलणहारा, कंडा तराज़ू नज़र किसे ना आईआ। आपणी धारन बोलणहारा, अनभव आपणा खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगम्म अथाह अलख अगोचर आपणा खेल वखाईआ। आपणी खेल करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाणे जीव जंत, साध सन्त पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म मणीआं मंत, साचा मन्त्र इक दृढ़ाइंदा। नार सुहागण मेला नर हरि कन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। पंज तत बणा बणत, घाड़त आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच उपदेश नर नरेश निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण करे उपदेश, विष्न ब्रह्मा शिव महेष नाल रलाईआ। धुरदरगाही देवे सच संदेस, मन्त्र सति सति पढ़ाईआ। निज नेत्र लोचण नैण लैणा पेख, दोए अक्ख ना कोए वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर के हेत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां दस्सदा रिहा भेत, अन्दर वड़ के आप समझाईआ। लख चुरासी खलाउँदा रिहा खेड, आवण जावण गेड़े विच भवाईआ। सन्त सुहेले विरले देवे जोती जलवा नूरी तेज, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि करे खेल, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । गुरमुख गुर गुर आपे मेल, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। कर प्रकाश बिन बाती तेल, जोती नूर करे रुशनाईआ। साहिब सज्जण बण सुहेल, सगला संग निभाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए मेल, मिलणी आपणे नाल कराईआ। लख चुरासी कटे जेल, राए धर्म ना दए सजाईआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेल, चेला गुर शब्दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। वेख वखाए थान थनंतर, सचखण्ड निवासी वड्डी वड्याईआ । फोल फुलाए गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप फेरा पाईआ। नाम जणाए धुर दा मन्त्र, मंत इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच वड्याई देवे आप, हरि करता खेल रचाइंदा। जन भगतां बण के माई बाप, पिता पुरख अकाल गोद उठाइंदा। सच स्नेहड़ा देवे अगम्मी जाप, सति सतिवादी आप समझाइंदा । निरगुण निरगुण जाए

❋

❋

आख, सरगुण पर्दा आप उठाइंदा। निर्मल स्वच्छ कर पाक, पवित आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाइंदा। जुग जुग खेल जन भगतां जोग, जोगीशर आपणा भेव चुकाईआ। अमृत देवे साची चोग, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। हउमे कटे कूड़ा रोग, माया ममता मोह मिटाईआ। लेखा चुके चिन्ता सोग, सांतक सति सति कराईआ। नाम जणाए सच श्लोक, सोहला ढोला इक्को गाईआ। दरस देवे आप अमोघ, जोती जाता नूरी नज़री आईआ। मन वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच नगारे लाए चोट, हरि शब्द डंका आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव खुल्हाईआ। जन भगतां सदा भेव खोल्हे, पर्दा उहला ना कोए रखाईआ। अन्दरे अन्दर आपे बोले, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। बजर कपाटी कुण्डा खोल्हे, खिड़की बंद ना कोए वखाईआ। आत्म सेजा साची मौले, मौला आपणा डेरा लाईआ। अमृत झिरना झिराए साचे कौले, रस इक्को इक वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत सहाई सदा संग, निरगुण सरगुण विछड़ कदे ना जाइंदा। जुग चौकड़ी गई लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन कोटि रूप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगां गए मंग, पुरख अबिनाशी अग्गे सीस सर्ब झुकाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लँघ, लोकमात सोभा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी चाढ़्हे इक्को चन्द, सत्त दीप नाम रुशनाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, सच सुच्च इक दृढ़ाइंदा। हरि का नाम वस्त अमोलक घर घर देवे वंड, दीन मज़्हब ज़ात पात भेव ना कोए जणाइंदा। आत्म परमात्म ढोला सुणाए छन्द, सोहला इक्को इक दृढ़ाइंदा। कोझे कमल्यां सिर होण ना देवे नंग, सीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाइंदा। भगत सुहेले वखाए आपणे चन्द, जोती जलवा इक जगाइंदा। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदगी इक्को इक समझाइंदा। घर घर विच देवे अनन्द, गृह गृह विच ख़ुशी मनाइंदा । भगत दवारे पए ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। माणस जन्म ना होवे भंग, मानुख आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग भगत आप प्रगटाइंदा । जुग जुग भगतां बणे मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। करे खेल साहिब अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। वसणहारा हर घट चीता, चेतन आपणी धार चलाईआ। जन भगतां दस्से साची रीता, धुर दी करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सच मसीता, गुरुदुआर इक्को नज़री आईआ। जिस गृह बहि के स्वामी भेव जाणे जीव जीअ का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । सच वड्याई देवे वड्डा, सो पुरख दया कमाइंदा। भगत भगवान वेखे बाला नढ्ढा, नंन्हा आपणी गोद सुहाइंदा। कूड़ी क्रिया

❋

❋

पार करा के हद्दा, नौ दर डेरा ढाइंदा। घर साचे देवे सद्दा, धुर दा नाम आप सुणाइंदा। आत्म रस अगम्मी मज़ा, बिन रसना जिह्वा आप चखाइंदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी रखे लज्जा, लाजावन्त वेख वखाइंदा। आत्म सेज सुहञ्जणी सोहणा दिसे मंजा, पावा चूल वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस उपर सच स्वामी इक्को सजा, सोहणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव चुकाइंदा। भगतां भेव चुकाए पर्दा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। लेखा समझाए घर विच घर दा, घर घर करे रुशनाईआ। पुरख अकाल बण के बरदा, सेवक सेव कमाईआ। सच दवारे आपे खड़दा, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। पंच विकारे नाल लड़दा, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ । जन भगतां अन्दर हौली हौली वड़दा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सुखमन टेडी बंक पार कर दा, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। मंज़ल मंज़ल आपे चढ़दा, पन्ध आपणा लए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत होए सहाईआ। जन भगत मलाए मेलणहारा, कृपानिध वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी खेल न्यारा, निरगुण सरगुण संग निभाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर आपणी कार कमाईआ। सुरती शब्दी सच प्यारा, प्रेम डोर बन्धन पाईआ। नाद धुन शब्द जैकारा, सोहणा राग अल्हाईआ। घर घर दिसे दरबारा, महल अटल सोभा पाईआ। दीआ बाती इक उज्यारा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। भगतन मेला मेल अपारा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। दोहां मिल के गाया इक्को नाअरा, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रिहा ना राईआ। तेरा महल मेरा मनारा, मेरा मनारा तेरी छप्परी रूप वखाईआ । तेरा नाउँ मेरा धुनकारा, धुनकारा तेरा राग अख्वाईआ । तेरा संग सच निरँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। जन भगतां वेखण आए एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी देवे टेक, मेहर नज़र नैण उठाईआ। बुद्धी करे जगत विवेक, विवेकी रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत डेरा ढाहीआ । पूरब लेखा जाणे लेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए जगाईआ। जन भगत जाए जाग, सो सतिगुर आप जगाईआ। आत्म उपजे इक वैराग, धीरज सके ना कोए धराईआ। अन्दरे अन्दर मारे इक आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आ वेख आपणा राग, रहमत इक कमाईआ। ना कोई रोज़ा ना निमाज़, सजदा सीस ना कोए निवाईआ । ना कोई पूजा ना कोई पाठ, जोग अभ्यास ना कोए समझाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सरोवर नुहावण नज़र कोई ना आईआ। ना कोई पत्तण ना कोई घाट, ना कोई वञ्झ मुहाणा रिहा वखाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाथ, अञ्जील कुरान ना कोई पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच स्वामी इक्को मंगां तेरा साथ, दूजी ओट ना कोई रखाईआ। तूं दीनन दीनां सदा नाथ, दीनां बंधप तेरी सच सरनाईआ। नित

❋

❋

नवित्त दिवस रैण घड़ी पल तेरा गावां जस, सोहणा सच नाम सालाहीआ। जुगा जुगन्त श्री भगवन्त कलयुग अन्त मेरी पूरी करनी आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। मैं काग बणाउणा हँस, सोहँ हँसा माणक मोती जाप जपाईआ। जन भगत तेरा बंस, सरबंस वेखां चाईं चाईंआ। काम क्रोध कूड़ कुड़यार मेटे कंस, घनईआ आपणा वेस वटाईआ। तेरा नाम कोटन कोटि मुख गाए सहँस, दो सहँसर जेहवा बाशक तशका नाल मिलाईआ । आदि जुगादि तेरा किसे ना पाया अन्त, बेअन्त तेरी शरनाईआ। जन भगत करन बेनन्त, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। हे प्रभू कलयुग तेरे मिलण दी साडे विच रही ना हिम्मत, तूं आपे लैणा मिलाईआ। तेरे नाम दी कोई ना पावे कीमत, हट्टो हट्ट जगत वकाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिल्या गनीमत, ग़मी ख़ुशी इक्को रंग वखाईआ। तेरा निशान अज़ीमुल अज़ीमत, इस्म आज़म दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, हरिजन साचे ध्यान लगाईआ । हरिजन ध्यान लगाए इक, इक्को ओट तकाईआ। घर आए प्रभू पा भिख, देवणहार तेरी सरनाईआ। अगला लेखा आपे दे लिख, पूरब लहिणा दे चुकाईआ। तेरे नाल प्रेम होवे हित, प्रीती इक्को इक लगाईआ। आत्म परमात्म रहे कोई ना भित, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तेरा नूर नज़री आईआ। अमृत बूँद स्वांती दे छिट, मेघला इक्को वार वरसाईआ। आपणी करनी करते पुरख आपे लए नजिठ, तेरा मन तेरा तन तेरा धन तेरी भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत कर कारज सिध, दूर दुराडे नेड़न नेड़े सच्चे माही दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी देण गवाही, अञ्जील कुरान शहादत रही भुगताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साची सिख्या गए दृढ़ाई, जीवां जंतां मात जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे पुरख अकाल कोई ना पकड़े बांहीं, फड़ बांहों गले ना कोए लगाईआ। सारे ओस दे अग्गे करदे रहे सवाल, बण सवाली अलख जगाईआ। निरगुण सरगुण हो के गए दलाल, जगत दलाली इक कमाईआ। अन्त कहि के गए परम पुरख परमात्म आत्म करे सदा संभाल, नित नवित्त कर कर हित, आपणा मेल मिलाईआ। जिस दे दर ना कोई शाह ना कंगाल, राउ रंक इक्को नज़री आईआ। ऊँच नीच राउ रंक हर घट अन्दर जोती रिहा बाल, दीन मज़्हब पुरख अकाल सचखण्ड वंड ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी भगत भगवन्त लए भाल, लभ्भण आवे चाईं चाईंआ । काया मन्दिर वेख सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे लए मिलाईआ। मेल मिलाए होए ख़ुशहाल, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। सन्त सुहेला मेरा लाल, अनमुलड़ा माणक मोती नज़री आईआ। जिस दा गुरू शब्द बणे दलाल, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक इकेला नित नवित्त करे प्रितपाल, बण प्रितपालक साची सेव कमाईआ।

❋

❋