१९ फग्गण २०२० बिक्रमी मान सिँघ दे गृह पिण्ड बोडी ज़िला करनाल
निरगुण रूप पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। सचखण्ड निवासी खोल्ह अक्ख, आखर तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार जोड़न हथ्थ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पीर पैगम्बर चरणी रहे ढट्ठ, सजदा इक्को इक वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। त्रैगुण माया वास्ता रही घत्त, गल पल्लू एका पाईआ। पंज तत अग्नी रिहा मच्च, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी अग्ग, सत्त दीप ना कोए बुझाईआ। किसे दरस मिले ना उपर शाह रग, शहिनशाह नज़र ना आईआ। मक्के काअबे भुल्ला सब नूं हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए वखाईआ। सच ईमान सारे गए तज, तकवा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार सुणावण हाल, बिन रसना जिह्वा बोल अल्हाईआ। पीर पैगम्बर करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ख़ालक ख़लक वेख आपणा संसार, मख़लूक रोवे दए दुहाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभाईआ। मिले मेल ना परवरदिगार, शिरकत सके ना कोए मिटाईआ। कातब बणे ना कोए लिखार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, दीआ बाती चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे दस्स, सच सच हाल जणाईआ। पुरख अबिनाशी साडे नहीं कुछ वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। कलयुग कूड़ी रैण अन्धेरी मस, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। फिरी दुहाई शिवदुआले मन्दिर मस्जिद मट्ठ, सच प्रीती संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, अगम्म अथाह आपणा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। सच वस्त ना साडे कोल, ख़ाली हथ्थ रहे दरसाईआ। कलयुग कूड़ा वज्जे ढोल, सच मृदंग ना कोए सुणाईआ। चार वरनां बणे ना कोए वचोल, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मचाया घोल, माया ममता करे लड़ाईआ। साचे कंडे तोले कोई ना तोल, नाम तराज़ू हथ्थ किसे ना आईआ। आत्म परमात्म दवारा देवे ना कोई खोल्ह, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। चौदां विद्या होए अनभोल, पुरख अबिनाशी तेरी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। तेई अवतार मारन धाह, सचखण्ड दवारे आप सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणे गवाह, शहादत देवण थाउँ थाईंआ। सृष्ट सबाई आत्म परमात्म ढोला कोई ना सके गा, नाउँ निरँकारा हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। हँस बुद्धी होए काँ, चारों कुण्ट काग वांग कुरलाईआ। सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, अग्नी तत ना
❋
❋
कोए बुझाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े कोई ना बांह, शाह पातशाह राज राजान साचा अदल ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणौण सच्च, सच सच दृढ़ाईआ। आ के वेख आपणी अक्ख, निज नेत्र इक खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई तुटा हठ, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। घर घर नाड़ी नाड़ी उबले रत, भाई भाई मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। त्रैगुण माया रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं कोई ना देवे ढोआ ढो, साची वस्त संग ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म प्रभ तेरा तुटा मोह, कलयुग सद अनन्त कूड़ी क्रिया डेरा लाईआ। तेरा रूप सति सरूप कोई ना जावे हो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल, बेपरवाह दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण करे ख्याल, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, दो जहानां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पावे सार, महासार्थी वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दए अधार, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। पूरब लेखा लओ विचार, वाक भविक्ख्त आप दृढ़ाइंदा। कलम शाही करे पुकार, काग़ज़ आपणा रंग वखाइंदा। कलयुग खेल करे निरँकार, अन्तिम आपणा वेस वटाइंदा। जोती जाता सिरजणहार, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह होए उज्यार, दो जहाना वाली फेरा पाइंदा। पीर पैगम्बरां जाए पैज स्वार, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव दस्से भगवान, सो साहिब सतिगुर आप जणाईआ। शाहो भूप राज राजान, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, हुक्म हाकम इक दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश वेखे मार ध्यान, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। लहिणा देणा चुकाए ज़िमी असमान, मण्डल मण्डप आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार करो ध्यान, सचखण्ड निवासी अक्ख खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर करो पहचान, वाहिद लाशरीक इक्को नज़री आईआ। जिस दा कलमा इलाही कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस दा मन्त्र सतिनाम, दो जहानां दए सुणाईआ। जिस दा फ़तिह डंका वज्जे लख चुरासी सुणे जीव अञ्याण, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जिस दा पूत सपूता गोबिन्द सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा खड़ग खण्डा तिक्खा तेज़ किरपान, दो धारा मुख वखाईआ। जिस दा अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणा, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। पुरख अकाल फेरा पा, अकल कल तेरी इक शरनाईआ। लख चुरासी
❋
❋
जीव जंत साध सन्त बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। चार वरनां अठारां बरनां दे सलाह, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाईआ। पुरख अकाल इक्को इष्ट लवो मना, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर इक्को रंग रंगा, रंग तेरा नज़री आईआ। हँ ब्रह्म दए समझा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। तेरा नूर ना होए जुदा, मुरीद मुर्शद एका धाम सोभा पाईआ। मुकामे हक़ कर रुशना, नूरी जलवा इक वखाईआ। ईसा मुसा मुहम्मद दर सीस रहे झुका, मथ्थे धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे इक सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण अमाम, हक़ तेरी सरनाईआ। दामनगीर पकड़ दाम, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। पुरख अबिनाशी धुर दे राम, रमईया तेरी इक सरनाईआ। सति सरूपी पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे अग्गे करदे गए सवाल, बण सवाली अलख जगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर पौणी सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तुध बिन नज़र कोई ना आईआ। सचखण्ड निवासी पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा खेल अलख अगम्म, अगोचर तेरी सार किसे ना आईआ। ना मरे ना पए जम्म, अजूनी रहित बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बेड़ा देवे बन्न्ह, नव नव चार वेख वखाईआ। शब्द नाद सुणाए धुन, साचा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, कलयुग चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी रात, चन्द चांदना नज़र कोई ना आईआ। नाता तुटा पिता पूत मात, नार कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। मिले मेल ना सज्जण साक, बन्धन बंदप ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया उडे ख़ाक, साची धूढ़ ना कोए रमाईआ । ऊँच नीच ना दिसे कोई पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। काया मन्दिर खोल्हे कोई ना ताक, बजर कपाटी कुण्डा कोए ना लाहीआ। कोई ना जाणे तेरे भविक्ख्त वाक, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ । सृष्ट सबाई भुल्ली ज़ात पात, दीन मज़्हब ऊँच नीच करे लड़ाईआ। नानक निरगुण सति सति सब नूं गया आख, गोबिन्द अमृत जाम प्याईआ । सर्ब जीआं दा पुरख अबिनाश, पिता माता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख सच्चा घर, जिस घर लख चुरासी डेरा लाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत, प्रभ तेरी आस रखाईआ। आपणे लेखे ला बूँद रक्त, पंज तत तेरी झोली पाईआ । मानस जन्म विच रह ना जाए फरक, फैसला इक्को दे सुणाईआ। कर्म कांड कर तरक, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। नाम कसवट्टी ला के परख, पारखू आपे होए सहाईआ। मर्द मर्दाने सूरे मर्द, सच मर्दानगी तेरी नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंड दर्द, दर्दी हो के सेव कमाईआ। सचखण्ड
❋
❋
दवारे इक्को अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जन भगत रहे कुरलाईआ। सन्त कहिण सुण सतिगुर सति, सच सच दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां भुल्ली ब्रह्म मति, मनमति रही कुरलाईआ। घर घर उबले बहत्तर नाड़ी रत्त, तिन्न सौ सट्ठ हाडी धीर ना कोई धराईआ। हरि का नाम कोई ना लए रट, मन का मणका ना कोई भवाईआ। तेरे मिलण दी कोई ना रखे आस, कूड़ी क्रिया मेला आपणा रहे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। साहिब सुल्तान हरि समझाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। विष्न विश्व धार वखाउँदा ए। ब्रह्मा ब्रह्म रूप उठाउँदा ए। शंकर तेरा सहिँसा रोग चुकाउँदा ए। गुर अवतार लिख्या लेख पूर कराउँदा ए। पीर पैगम्बर तेरी आसा मनसा आपणे नाल मलाउँदा ए। भगत भगवान पर्दा आप चुकाउँदा ए। सच धर्म दा इक निशान, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर आप प्रगटाउँदा ए। दीआ बाती जोती जगे महान, घर मन्दिर सोभा पाउँदा ए। शब्द अगम्म सुणाए धुन्कान, अगम्मी राग अलाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे शैतान, शरअ शरीअत डेरा ढाउँदा ए। साचा बदले आप नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाउँदा ए। चौदां लोक होण हैरान, चौदां तबक भेव खुल्हाउँदा ए। चौदां सदी करे प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाउँदा ए। धुर संदेसा इक पैग़ाम, पीर पैगम्बरां आप पढ़ाउँदा ए। शब्द अगम्मी नौजवान, सतिगुर आपणा हुक्म वरताउँदा ए। साचा चिल्ला तीर कमान, तरकश आपणे हथ्थ उठाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वाली वेख वखाउँदा ए। दो जहानां वेख वखावेगा। सो पुरख निरँजण वेस वटावेगा। निरगुण निरवैर निरँकार आपणा नाम धरावेगा। सचखण्ड दवारे हो उज्यार, जोती जाता सति सरूप आपणा रूप आप प्रगटावेगा। लख चुरासी करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणावेगा । कूड़ी क्रिया मारे मार, नाम खण्डा इक चमकावेगा। नौ सौ चुरानवे जुग करनहारा पार, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरतावेगा। सतिजुग साचे दए अधार, रहिबर इक्को इक अख्वावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमावेगा। साची करनी प्रभू करावेगा। कलयुग अन्तिम डेरा ढावेगा। माया ममता मोह चुकावेगा। हउमें हंगता रोग गंवावेगा। चार वरन दी इक्को संगता, सति सतिवादी आप बणावेगा। हरि का भेव ना पावे कोई पंडता, मुल्लां शेख़ हथ्थ किसे ना आवेगा। देवे वड्याई जो भुक्खा नंगता, ग़रीब निमाणयां आपणी गोद बहावेगा। लेखा जाणे जेरज अण्डजा, उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक इक उठावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन इशारा, हरि साचे सच जणाईआ। कलयुग अन्तिम सन्तां भगतां चले ना कोई चारा, सारे बैठे मुख छुपाईआ।
❋
❋
चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग मारे इक ललकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साध सन्त आत्म परमात्म करे ना कोई प्यारा, पारब्रह्म मेल ना कोई मिलाईआ । दर दर नच्चे पंच पंच वकारा, पंचम शब्द नाद धुन सच करे ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, सच तेरी इक सरनाईआ। साहिब सतिगुर सच दृढ़ाउँदा ए। पुरख अकाल हुक्म सुणाउँदा ए। दो जहान वेख वखाउँदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप हिलाउँदा ए। गुर अवतार नाल मिलाउँदा ए। पीर पैगम्बर उंगली लाउँदा ए। लोकमात वेख वखाउँदा ए। सच वस्त ना किसे पास, लख चुरासी फोल फुलाउँदा ए। कोटन विच्चों गुरमुख विरले बैठे उदास, जो हिरदे हरि हरि ध्यान लगाउँदा ए। रसना जपण स्वास स्वास, पवण उवंजा डेरा ढाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाउँदा ए। साचा खेल सच जणाएगा । प्रभू आपणी रचन रचाएगा। पूरब कीता बचन तोड़ निभाएगा। गुरमुख हीरे लाल अमोलक रतन, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाएगा। आप बणाए काया माटी कंचन, सच पारस नाम लगाएगा। कलयुग अग्नी मूल ना मच्चण, अमृत मेघ इक बरसाएगा। कूड़ी क्रिया हरिजन तज्जण, सच सुच इक समझाएगा। परम पुरख दा करन भजन, बंदगी इक्को इक वखाएगा। अट्ठे पहर रहिण मग्न, जोती जोत जोत मिलाएगा। घर ठाकर मिले सज्जण, निरगुण आपणा फेरा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराएगा। हरिजन वेखे कलयुग अन्त, हरि करता वड वड्याईआ। जिन्हां हरि हरि हिरदे मणीआ मंत, गुर का शब्द रहे कमाईआ। सो गुरमुख सच्चे कहीए सन्त, वड मिले बेपरवाहीआ। करे मिलावा नार कन्त, घर सज्जण सहिज सुभाईआ । माणस जन्म बणाए बणत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सच बोल, दरगाह साची सच सुणाईआ। कलयुग वेख चारों कुण्ट सृष्ट सबाई होई अनभोल, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। जुग चौकड़ी तेरा नाम निधाना शब्द ज्ञाना बोध अगाधा आए बोल, लेखा लिख के कलम शाहीआ । जीव जंत रहे ना कोई अनभोल, मूर्ख मूढ़्हां मिले वड्याईआ। अमृत आत्म साचा रस दे के आए पौहल, अमृत झिरना इक झिराईआ। नाम सति ब्रह्म मति वजा के आए ढोल, डंका फ़तिह इक सुणाईआ। सच जैकारा तेरा बोल, ख़बरदार करी लोकाईआ । किसे नाल नहीं मारया रोल, धोखा जगत ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द सदा विचोल, विचोला इक्को इक दृढ़ाईआ। हर घट जाए मौल, मौला आपणा खेल वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे नाल जो कर के गए कौल, कीता कौल इकरार तोड़ निभाईआ। पंज तत काया चोला पा के धरनी धरत उपर धौल, धौला हौला भार कराईआ। अन्तिम आए तेरे कोल, तेरे चरण मिली सरनाईआ।
❋
❋
सचखण्ड दवारे बैठे रहे अडोल, अडुल डुल कदे ना जाईआ। उठ वेख कलयुग कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया पंज तत रचया घोल, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी इक अखाड़ा नज़री आईआ। मन ममता हउमें हंगता वजाए ढोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे मुकाईआ। सुण के बचन कलयुग आया नट्ठ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान सरनाई गया ढट्ठ, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मेरा दे दे मैनूं हक़, हकीकत मेरी झोली पाईआ। मैं सच सच देवां दस्स, जो लोकमात सेव कमाईआ। तेरे मिलण दी खुल्हण ना दिती किसे अक्ख, साध सन्त दित्ते भुलाईआ। मुल्लां शेख़ पंडत पांधे धीआं भैणां नेत्र रहे तक्क, आत्म परमात्म तेरा ज्ञान ना कोए जणाईआ । लख चुरासी नक्क विच पाई नथ्थ, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। सब दे खेड़े कीते भट्ठ, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। काम वासना सारे रहे हस्स, लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। सब दे खाली वेख हड्ड, रक्त बूँद सोभा कोए ना पाईआ। तेरा प्यार प्रभू सारे गए छड्ड, कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। कोई ना बणे विश्व यद्द, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। नौ दवारे किसे पार ना होवे हद्द, दसवें मेल ना कोए मिलाईआ। माया ममता घर घर लाई अग्ग, पिता पूत सके ना कोए बुझाईआ। हुण तेरे कोल आया भज्ज, सच संदेसा दयां सुणाईआ। मक्के काअबे किसे दा पूरा होवे ना हज्ज, सच अमाम नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ साचा काहन कोई लए ना लभ्भ, बंसुरी नाम ना कोए सुणाईआ। नानक गोबिन्द मनमुखां कोलों होए अलग, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल रिहा दस्स, हरि जू तेरी सोहणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। कलयुग कहे मैं तेरा छोटा बच्चा, प्रभ चौथा युग नज़री आईआ। सब नालों निकलया बहुता सच्चा, सच्ची गल्ल समझाईआ। ख़ुशीआं नाल मारे कच्छां, बगला रिहा हिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी प्रभू मैं नटुआ बण के नच्चा, बण स्वांगी वेस वटाईआ। जीव जंत मन ममता कीता कच्चा, कच्चा तन्द डोरी रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे इक वड्याईआ। प्रभू मैनूं कहु शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं किसे मन्दिर पैण ना देवां रास, साची गोपी काहन ना कोए नचाईआ। सीता सुरती राम ना वसे पास, बन खण्ड इक्को नज़री आईआ। निर्मल जोत होण ना देवां प्रकाश, तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। अन्तर आत्म कोई ना करे पूजा पाठ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सर्ब हल्काईआ। गोबिन्द सूरा इक्को इक गया आख, सच संदेसा मोहे सुणाईआ। कलयुग धूढ़ी उडे राख, चारों कुण्ट ख़ाक वखाईआ। सृष्ट सबाई लग्गे आंच, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख मेरी चतुराईआ। कलयुग कहे प्रभ मैं योद्धा सूरबीर, तेरे हुक्मे अन्दर
❋
❋
खेल कराइंदा। जूठ झूठ चलाया तीर, चार वरनां पार कराइंदा। शरअ पा जगत ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नाल बंधाइंदा। सब दी बदल दिती तकदीर, सच तदबीर ना किसे समझाइंदा। चोटी चढ़े ना कोई अख़ीर, मंज़ल सब दी बंद कराइंदा। जो कलमा दस्स के गए पीर दस्तगीर, वास्ता सब दे नालों तुड़ाइंदा। भेव रखाया हस्त कीट, शाह फ़कीर पर्दा ना कोए उठाइंदा। राज राजानां करां दिलगीर, सांतक सति ना कोए वरताइंदा। तेरा नूर नज़र ना आए बेनज़ीर, नज़म नग़मा हक़ ना कोए सुणाइंदा। सब नूं भुल्ले सच तस्वीर, तसबी माला सब दे गल विच लटकाइंदा। घर घर हउमें लग्गे पीड़, बिरहों रोग ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा मोहे वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा । मेरी मंग तेरे दरबार, सचखण्ड निवासी तेरी सरनाईआ। उठ वेख मेरे निरँकार, निरगुण निरवैर ध्यान लगाईआ। पंज तत अखाड़ा बणया हँकार, गढ़ दित्ता इक सुहाईआ। कूड़ी क्रिया बोले जैकार, इक्को राग अल्हाईआ। सच ना करे कोई प्यार, मुहब्बत नाम ना कोए जुड़ाईआ। मैं बरख़ुरदार तेरा पुत्त ताबिआदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। मेरा लेखा चौदां सद, ईसा मूसा मुहम्मद मंग मंगाईआ। फिर वेखां तेरी हद्द, हदूद तेरे चरणां हेठ दबाईआ। पतिपरमेश्वर मैं नित सुणावां आपणा सद, साचा ढोला इक अल्हाईआ। तेरे नालो कदी ना होवां अलग, वखरा नाँ ना कोए वखाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर सेवा करां हस्स हस्स, चारों कुण्ट वेख वखाईआ । जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम सारे कर जाण बस, बसता लोकमात बंधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देणी इक वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण कलयुग नीके, नन्न्हे नन्न्हे दयां जणाईआ। तेरे खेल वेख अनडीठे, प्रभ साचा ख़ुशी मनाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां अग्गे करने ख़ाली ख़ीसे, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। हुक्म देवे हरि जगदीशे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चाउ चढ़े सम्मत बीसे, बीस बीसा पर्दा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेला वक्त एहो उडीके, बैठे अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए समझाईआ। सुण कलयुग धुर दा हाल, हरि अगली हालत दए जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी सब दे सिर ते कूके काल, महाकाल नगारा इक वजाईआ। जीव जंत सुरत सके ना कोए संभाल, साधना नज़र कोए ना आईआ । फल दिसे ना किसे डाल, सिम्मल बिन फल फुल लहराईआ। त्रैगुण माया पा जंजाल, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले हरि भगत लए उठाल, रातीं सुत्यां चोरी चोरी जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। कलयुग कहे मेरे जगदीश, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। तेरा लेखा बीस बीस, बिस्तरे सब दे रिहा बंधाईआ।
❋
❋
गोबिन्द गुर सतिगुर लिख के गया तरीक, तरीके नाल समझाईआ। जिस दी किसे हथ्थ ना आवे तवारीख़, हिंस्सयां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस दा खेल बड़ा बारीक, जग नेत्र नज़र ना आईआ। मैं उहदी रखी उडीक, कवण वेला होए सहाईआ। तेरी उस दे नाल प्रीत, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। ओधर मुहम्मद मारे चीक, नाअरा इक सुणाईआ । ओधर धरनी कहे मैं नीचन नीच, कमीनी आपणी झोली डाहीआ। ओधर कलमा कहे मेरा लाशरीक, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ । एधर नानक कहे पुरख अकाल जो किछ करे सो ठीक, कूड़ी धार नज़र कोए ना आईआ। सारे रल मिल इक दवारिउं मंगो भीख, प्रभ देवणहार सच गोसाईंआ। दर दरवेश बणो नीचों नीच, ऊँचो ऊँच मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी दए कमाईआ। कलयुग कहे मेरी अरदास गुर गोबिन्द अग्गे, प्रभ सच सच दृढ़ाईआ। जिस दे बच्चे नीहां हेठां दब्बे, मेरी जड़ गया उखड़ाईआ। चार कुण्ट मैनूं लभ्भयां कितों ना लभ्भे, जग नेत्र नज़र ना आईआ। मैं जाणया सद वसे तेरी हद्दे, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। तूं आदि जुगादि उस दे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे फिरें चाईं चाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, मोहे गोबिन्द दे मिलाईआ। पुरख अकाल कहे औह वेख मेरा सुत, गोबिन्द शब्दी धार नज़री आइंदा। मेरे हुक्मे अन्दर बैठा चुप्प, उच्ची आवाज़ ना कोए सुणाइंदा । उहदे चरणां जाए झुक, अभुल्ल भुल्ल इक दृढ़ाइंदा। जे मैनूं लए पुछ, मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला इक मिलाइंदा। कलयुग खोल्ह नेत्र तक्कया राह, इक्को नूर नज़री आईआ। सति सरूपी बैठा डेरा ला, गोबिन्द गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । दर दरवेश झोली अग्गे डाह, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। रहमत कर दे पनाह, चरण तेरे सरनाईआ। मेरा पिछला बख्श गुनाह, गुनाहगार इक अख्वाईआ। मेरे उते रहमत इक कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। गोबिन्द अग्गों प्या हस्स, कलयुग आख सुणाईआ। उठ छेती एथों नट्ठ, धुर दी धार जणाईआ। पहलों मुहम्मद जा के दस्स, जो बैठा अक्ख शरमाईआ। अल्ला राणी वेख नक्क नथ्थ, सुहाग नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कलयुग कहे मोहे दे प्यार, तेरी सरन इक तकाईआ । गोबिन्द कहे कर निमस्कार, पुरख अकाल तेरा सहाईआ। उधरों चल के आए मुहम्मद यार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दरोही ख़ुदाए मेरी कोई ना पावे सार, सूरत सच ना कोए दरसाईआ। चौदां तबक होए ख्वार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। कलमा कायनात करे हाहाकार, नबी रसूल ना कोए पढ़ाईआ। सच दुआ ना परवरदिगार, ख़ुदा मिले ना बेपरवाहीआ। मेरी इबादत होई बेज़ार, गफ्लत विच रहमत नज़री आईआ। सिफ़ारिश करे ना कोई विच संसार, अदालत हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। मुहम्मद कहे कलयुग सुण, अणडिठड़ा हाल जणाईआ। प्रभ का भेव जाणे कौण, वल छलधारी अछल छल कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच्चों जिस गोबिन्द सूरा ल्या चुण, सूरबीर इक बणाईआ। ओस दा शब्द नाद वज्जे धुन, अनरागी राग सुणाईआ। ओस दा खेल अगम्मी कुंन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पर्दा दए उठाईआ। कलयुग कहे मुहम्मद मीत, भेव अभेद जणाईआ। परवरदिगार साची रीत, गोबिन्द दए समझाईआ। गोबिन्द सूरा ठांडा सीत, सति सरूप नज़री आईआ। इक्को ढोला गावे गीत, पुरख अकाल राग अल्हाईआ। आप बण के नीकण नीक, गुरमुख ऊँचो ऊँच बणाईआ। जिस गुरमुखां कोलों मंगी भीख, निउँ के आपणी झोली डाहीआ। जो माछूवाड़े सूलां सत्थर ठीक, सत्थर यारड़ा इक हंढ्ढाईआ। ओस दवारयों मिलणी भीख, दूजा सके ना कोए वरताईआ। जिस दे सीस पीतम्बर सोहे पीत, जगदीश दए वड्याईआ। जिस दा कलमा इक हदीस, नाम जैकारा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। उधरों गोबिन्द आया नेड़े, घर घर विच पन्ध मुकाईआ। कलयुग काहदे करें झेड़े, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरे डुब्बदे बेड़े, मलाह नज़र कोए ना आईआ। उम्मत उम्मती उजड़दे दिसदे खेड़े, ख़ालक अग्गे हो ना बचाईआ। चारों कुण्ट आया घेरे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। हक़ नबेड़ा ना कोए नबेड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच जणाईआ । गोबिन्द कहे मुहम्मद उपर तक्क, क्यों नेत्र नैण शरमाईआ। सदी चौधवीं क्यों प्या शक़, हरि शिकवा दए मिटाईआ। जिस मासूम बाले नीहां हेठां दित्ते दब्ब, तेरा ज़ुल्म ज़ालम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम किधर जावें बच, राह खहिड़ा नज़र कोए ना आईआ। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, मैं जोबन ज़ोर जवान इक हंढ्ढाईआ। चौदां तबकां विच्चों लवां कढ्ढ, साचा खण्डा इक चमकाईआ । पिच्छे कुछ ना देवां छड्ड, हस्ती भेंट कराईआ। सफा सदी चौधवीं करके रद्द, रस्ता इक्को इक समझाईआ। तूं पुरख अकाल दा ढोला गाउणा छन्द, कलमा पिछला देणा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए जणाईआ । मुहम्मद कहे बेशक मैं बुढ्ढा शेख़, दाढ़ी मैहन्दी नाल रंगाईआ। लाल कीते उत्तों केस, अद्धविचकार कटाईआ। मेरीआं लबां विच भेत, जो बैठी शरअ मुंनाईआ। मैं परवरदिगार दा बणया नेक, कमच खेल खेल खलाईआ। मैं आपणा दस्सां भेत, भेव इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कहे सुण गोबिन्द मित्र, हथ्थ तेरे वड्याईआ। धन्न भाग तूं साची धारों आएयों निकल, निरगुण निरवैर रूप वटाईआ। साडा मुलम्मा लाहवें पित्तल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, धुर दा देवे साचा वर, मैं बाहर करदा ज़िकर, ज़ाकर हो के हाल सुणाईआ। गोबिन्द कहे ज़िकर दी नहीं लोड़, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाईआ। धुरदरगाहों आया दौड़, वेस अवल्लड़ा रूप वखाईआ। हथ्थ पकड़ अगम्मी डोर, दो जहानां तन्द बंधाईआ। कलयुग अन्तिम रहिण देवां ना कोई हरामखोर, चोर यार नज़र कोए ना आईआ। सब नूं दस्सां पुरख अकाल दी लोड़, इष्ट देव स्वामी इक्को इक समझाईआ। मुहम्मद वेख करके गौर, गहर गम्भीर खेल खलाईआ। शाहसवारा चढ़या घोड़, घोड़ा नीला नीली धारों पार टपाईआ। लोकमात मारे आपणा पौड़, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला भेव जाणे कौण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सके ना कोए समझाईआ । लेखा लिख्या सारे गौण, जीव जंत साध सन्त ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द सूरा नाल लै के पिछली आवे ढौण, अगली खेल अवर रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। कलयुग लेखा मुके अन्त, अन्तष्करन सर्ब वेख वखाईआ। वेस वटाए श्री भगवन्त, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा चुकाए जीव जंत, जीवण जुगत आप समझाईआ। लख चुरासी मणीआं मंत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए नर नरायण कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। नाम सुणाए धुर दा मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग लग्गे जग, सति सति सतिवादी आप लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। सब दी पूरी करे आस, निराशा कोए नज़र ना आईआ। वेखणहारा पृथ्मी अकाश, दो जहानां खोज खुजाईआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास, डूंग्घी कन्दर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। लख चुरासी घट घट अन्दर कर के वास, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार वेखण नेत्र अक्ख, हरि जू आपणी खेल वखाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। बोध अगाध शब्द महिमा अकथ, शब्दी नूरी इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रस, रस रसीया आप चखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गावे जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहीआ । क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश राउ रंक ऊँच नीच राज राजान इक्को मार्ग देवे दस्स, चार कुण्ट दहि दिशा करे इक पढ़ाईआ। सति सन्तोख देवे धीरज जत, हठ तप इक्को नज़री आईआ। भेव खुल्हाए तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पर्दा आप उठाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण
❋
❋
निरगुण बण के दासी दास, सति सरूप स्वामी सेवा आप कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सदा वसे पास, घर विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां आर पार मझधार उतारे घाट, पतण बहि के सच्चा माहीआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख उत्तम श्रेष्ट वेखे आप, विशेषता आपणी दए जणाईआ। मुरीद मुर्शद करे पाक, पाकीजा इक्को नाम समझाईआ। दर दरवेश दर पर्दा खोल्ह ताक, बेनज़ीर नूर रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा बिन कल्मयों मारे आवाज़, संदेसा आपणा इक सुणाईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के महल अटल खड़ के खोल्हे राज़, रहमत आप कमाईआ । साहिब सतिगुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा गुरमुखां गुरसिखां हरिभगतां कहे शाबाश, शनाखत आपणी इक कराईआ । सन्त सुहेला कदे ना होवे उदास, चिन्ता रोग ग़म हरख़ सोग नेड़ कदे ना आईआ। लोकमात सोया जाए जाग, जागरत जोत जग जीवण दाता इक जगाईआ। हँस बणे सति सरूप काग, काग हँस रूप वटाईआ। घर मन्दिर दीपक जगे चिराग़, जोती जाता करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म होवे काज, गृह मन्दिर सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे सदा सदा सद मुहताज, बिन मुहब्बत महिबूब नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण चलदा रिहा रिवाज, राजा शाहो रंक दरबान इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण श्री भगवान इक अख्वाईआ।