पुस्तकालयभाग १६

२१ फग्गण २०२० बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी उतर प्रदेश

पारब्रह्म प्रभ वेख भविक्ख्त, गुर अवतार रहे सुणाईआ। पीर पैगम्बर वखावण लिख्त, जिस दा लेख बिन कलम शाहीआ । सृष्ट सबाई नव नौ चार श्री भगवान कोई ना मन्ने तेरा इष्ट, परवरदगार ध्यान ना कोए लगाईआ। अन्तर आत्म खुल्हे ना किसे दृष्ट, ब्रह्म पर्दा ना कोए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया फिरी दरोही सर्ब सृष्ट, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह नैण उठाईआ। गुर अवतार पूरब लेख, सचखण्ड निवासी रहे वखाईआ । पीर पैगम्बर दस्सण भेत, पर्दा उहला आप चुकाईआ। फिरी दरोही चौदां तबक लोकमात देस, ब्रह्मण्ड खण्ड धीर ना कोए धराईआ । गगन गगनंतर मिटदी दिसे रेख, सच प्रकाश नज़र कोए ना आईआ। चारे खाणी कूड़ी क्रिया वध्या भेख, चारे बाणी ना सिफ्त सालाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा शब्द नाउँ रखे कोई ना टेक, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ ।

❋

❋

आत्म परमात्म करे कोई ना हेत, कूड़ी क्रिया नाता जगत लोकाईआ। काम वासना सारे रहे खेड, प्रेम प्रीती नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित्त जो दित्ता भेज, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी तेरी माण के आए सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेख आपणा दर, लोकमात फेरा पाईआ। गुर अवतार दस्सण पिछला हाल, हालत कलयुग रहे जणाईआ। पीर पैगम्बर देण अहिवाल, पर्दा उहला आप उठाईआ। परवरदिगार नूर इलाही तेरा जलवा ना दिसे जलाल, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोए ज़बान, ईमान हक़ ना कोए वखाईआ। काया काअबा करे ना कोए ध्यान, सच महिराबे आसण कोए ना लाईआ। तेरा नग़मा सुणे ना कोए पैग़ाम, हकीकत नज़र किसे ना आईआ। मुल्लां शेख़ मसायक करन हराम, कूड़ी क्रिया नाता जगत जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेख थाउँ थाईंआ। गुर अवतार दस्सण सच्च, साची दिशा रहे जणाईआ। श्री भगवान साडे ख़ाली हथ्थ, दोए दोए रहे जणाईआ। लोकमात विच्चों आए नट्ठ, पंज तत काया चोला जगत हंढ्ढाईआ। तेरा संदेसा बोध अगाध नाम आए दस्स, लेखा लिख के कलम शाहीआ। सृष्ट सबाई खोल्ह के आए अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ । घर विच घर बणा के आए हट्ट, गृह मन्दिर पर्दा लाहीआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अन्दर चला के आए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई आए दस्स, सच संदेसा तेरा नाम सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । पीर पैगम्बर मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नेत्र वेख परवरदिगारा, लाशरीक तेरी सरनाईआ। उम्मत उम्मती धूंआँधारा, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरारा, सगला संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गा अखाड़ा, माया ममता नाच नचाईआ। किथे छुपिओ डूंग्घी ग़ारा, बेनज़ीर सच तस्वीर नज़र किसे ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरा कर के गए इशारा, अञ्जील कुरान कर कर सिफ्त सालाहीआ। अल्फ़ ये तेरी गाउँदी फिरे वारा, ढोला तेरा नाम सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार मारन ताअना, श्री भगवान रहे जणाईआ। शाह पातशाह श्री भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। भूपत भूप वड राजाना, नौजवाना तेरे हथ्थ वड्याईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवाना, बलधारी आप अख्वाईआ। नेत्र वेख दो जहानां, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया झुल्ले निशाना, सति सरूप नज़र कोए ना आईआ। अन्तर आत्म परम पुरख तेरा कोई

❋

❋

ना गाए गाना, रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार मिल के गावण गीत, पुरख अकाल रहे जणाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी रीत, सच प्रीत ना कोए लगाईआ। उठ के वेख बीसा बीस, बिस्मिल रूप ना कोए समाईआ। जीव जंत साध सन्त कौड़ा होया रीठ, अमृत रस ना कोए भराईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात ऊँच नीच, राउ रंक राज राजान मिले ना कोए शरनाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोई हदीस, मन्त्र सति नाम ना कोए दृढ़ाईआ। लहिणा मुक्के ना हस्त कीट, हउमें हंगता माया ममता मोह ना कोए मुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार तेरी रखी बैठे उडीक, दो जहानां वाली ध्यान लगाईआ। मुहम्मद कहे वेख तारीख़, ईसा लेखा रिहा वखाईआ। मूसा नेत्र रोवे मारे चीक, पूरब लहिणा रिहा समझाईआ। गोबिन्द कहे मैं मंगया ठीक, सच भण्डारा झोली डाहीआ। नानक कहे मैं चिटे उते पाई लीक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त नर हरि नरायण करे आप तस्दीक, पुरख अकाला वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र रो, सचखण्ड दुआर रहे सुणाईआ। लोकमात कोई ना देवे ढोआ ढो, सच प्रेम ना कोए लगाईआ। सति धर्म सारे बैठे खो, खाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। अमृत आत्म कोई ना देवे चो, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जोत निरँजण करे कोई ना लो, घर विच घर दीप ना कोए रुशनाईआ। सुरती शब्दी सच मुहब्बत नाता जुड़े ना मोह, बन्धन बंदगी विच ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम की गया हो, हौका लै के रहे सुणाईआ। गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले होवे धरोह, तेरा भय सीस ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां सुण के बात, विष्न ब्रह्मा शिव लए अंगड़ाईआ। कर निमस्कार दर दरवेश रहे आख, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सच वस्त प्रभ किसे ना पास, खाली भाण्डे नज़री आईआ। ब्रह्म जोत ना कोए प्रकाश, आत्म नूर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग दिसे अन्धेरी रात, सच्चा चन्द ना कोए चमकाईआ। पत्तण मिले ना किसे घाट, नईया नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। दे वड्याई लोकमात जगत, जग जीवण दाते तेरी इक सरनाईआ। नेत्र रोवण तेरे भगत, भगवन तेरा ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे शक्ति, शख्सीयत नज़र कोए ना आईआ। किसे कम्म ना आई पढ़ी अलिफ़, फ़िकरा हक़ ना कोए समझाईआ। तेरे नालों होई बतरफ़, तरफ़दारी ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, आ के वेख आपणा घर, नव नौ फेरा पाईआ। भगत कहिण सुण पुरख अगम्म, की तेरी वड्याईआ। नेत्र रोवण छम्म छम्म, नैणां छहबर इक लगाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा कोई ना देवे भन्न, भय भउ ना कोए मिटाईआ। प्रकाश मिले ना काया तन, घर जोत ना कोए रुशनाईआ। अनहद शब्द ना कोई धुन, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। सच्चा नज़र ना आवे गुण, अवगुण बैठा डेरा लाईआ। भरमे भुल्ले रिख मुन, मुनी मुनीशर सच पीतम्बर संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सन्त सुहेले मारन धाह, अबिनाशी करते रहे जणाईआ। सो पुरख निरँजण अक्ख खुल्हा, हरि पुरख निरँजण नैण उठाईआ। एकँकार बण मलाह, निरगुण बेड़ा कंध रखाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, जोत निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करते पकड़ बांह, फड़ बांहों गले लगाईआ । श्री भगवान हो सहा, साहिब सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा लए मिला, जगत विछोड़ा दए चुकाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी बणे मलाह, जुग चौकड़ी शहादत इक्को रहे भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साचा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख कहिण उठ वेख महिबूब, मुहब्बत नज़र कोए ना आईआ। सूफ़ी कहिण तेरा मिले ना कोए अरूज, मक्का काअबा मिले ना कोए वड्याईआ। तेरे नाम दा दस्से ना कोई सबूत, साबत सूरत ना कोए दरसाईआ। पंज तत काया ख़ाली दिसे कलबूत, रूह पाक ना कोए वड्याईआ। होया अन्धेरा चारे कूट, दहि दिशा शमा ना कोए चमकाईआ। तेरे उते कौण होवे मशकूक, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। अर्श फर्श ना तेरा अरूज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे जणाईआ। गुरसिख कहिण सुण सतिगुर मीत, मित्र प्यारे तेरी ओट तकाईआ। हउँ बाल अंजाणा नीकन नीक, बेअन्त तेरा भेव कोए ना आईआ। कलयुग लेखा वेख ठीक, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सच दवारे किसे ना मिले भीख, भिच्छया नाम ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि लेखा दे चुकाईआ। करे पुकार धरनी धरत, धवल रही जणाईआ। जोद्धे सूर हरि उठ मर्द, मर्दानगी आपणी दे वखाईआ। कलयुग जलाद मेरी छाती फेरे करद, छुरी आपणे हथ्थ टिकाईआ। पंडत पांधा मुल्लां शेख़ सन्त कोई ना मिटावे मेरा दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। चार कुण्ट वेख होई मैं असचरज, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सिख्या दे जो गए वर्ज, लेखा लेख लिख के काग़ज़ कलम शाहीआ। हुक्मे नाल फ़रमाण दे के गए वर्ज, वसल सद इक समझाईआ। बिन आत्म परमात्म दूजी अवर ना कोई ग़रज़, ग़ज़ल नग़मा नाम इक समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कढ्ढ के वेखण पिछली फ़रद, लेखा लिख्या बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त सृष्ट सबाई प्रभ होई नपड़द, तेरा मन्त्र नाम ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे आख, पतिपरमेश्वर तेरे अग्गे दुहाईआ। साडा कोई ना देवे साथ, संगी नज़र कोए ना आईआ । बेशक रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे पाठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दिवस रैण कूड़ी क्रिया करन घात, माया ममता हउमें हंगता खण्डा हथ्थ उठाईआ। सच प्रीती कोई ना जोड़े नात, साक सज्जण सैण सारे रहे अख्वाईआ। सच सुहञ्जणी सोभावन्ती हथ्थ ना आए किसे रात, पतिपरमेश्वर सेज ना कोए सुहाईआ। जीव जंत साध सन्त बणे कुलखणी नार ज़ात कमज़ात, सच नाम जोबन रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अगम्मी वर, जिस दी समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पए कूक, बौहड़ी बौहड़ी रहे जणाईआ। मेहरवान क्यों सुता घूक, अञ्जील कुरान रही जणाईआ। साडी सार पाए ना कोई चार कूट, दहि दिशा मिले ना कोए वड्याईआ। असीं तेरा दस्सदे रहे सबूत, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मुकामे हक़ वसे महिबूब, सचखण्ड दवारे नर निरँकार सोभा पाईआ। सरगुण मेला पंज तत कलबूत, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ । घट घट दिसे सदा मौजूद, आत्म सेजा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख बेपरवाहीआ। खाणी बाणी रही उठ, चार कुण्ट लए अंगड़ाईआ। श्री भगवान आ के तुठ, दयावान दया कमाईआ। लख चुरासी तेरा बूटा रिहा सुक्क, माणस मानुख मानुष नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों बैठे लुक, सीस सके ना कोए उठाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी एन्हां आ के पुछ, जो अन्तर अन्तर तेरा ध्यान लगाईआ। सच सुहञ्जणी आपणी गोदी चुक, जिउँ बालक पिता माईआ। लोकमात कर उजल मुख, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म दे सुख, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जिउँ गोबिन्द बणाया पुत्त, पोतरे गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। चार वरनां रहे ना कोई फुट्ट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे ना कोए लड़ाईआ। सजदा सीस झुकावण तेरे चरणी जावण झुक, हउमे हंगता गढ़ ना कोए बणाईआ। आवण जावण पैंडे जावण मुक्क, लख चुरासी मात गर्भ दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधान पाए वथ, मुश्किल सारी हल्ल कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा उहला दे चुकाईआ। कलयुग वेख रोवण ज़िमीं असमान, हालत आपणी रहे जणाईआ। परवरदगार मुहब्बत रही ना अञ्जील कुरान, बग़ले मुल्लां रहे उठाईआ। सच दिसे ना कोई ईमान, हज़रत हक़ ना कोए पढ़ाईआ। दरोही फिरी दो जहान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला तेरी सार किसे ना पाईआ। कलमा सुणे ना कोई पैग़ाम, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। किसे कम्म ना आई वेले पंज पढ़ी निमाज़, वुज़ू बांग बैठे डेरा ढाहीआ।

❋

❋

तेरे मिलण दी सूफी विरला रखे तांघ, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। परवरदगार सांझे यार वेस वटा अगम्मी स्वांग, अछल छलधारी आपणा फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर मंग के गए मांग, प्रगट होवे वड अमाम, परवरदगार आवे नूर इलाहीआ । जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति धर्म दा इक इस्लाम, इस्म आअज़म दए जणाईआ। कूड़ी क्रिया लाए ना कोई इलज़ाम, अज़ल नेड़ कोए ना आईआ। शाह सुल्तान शहिनशाह तेरा नाउँ होया बदनाम, बदी नेकी समझ कोए ना पाईआ । साचा बरदा दिसे ना कोई ग़ुलाम, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट कूड़ तूफान, माया ममता तोहफा घर घर नज़री आईआ। किरपा कर वड अमाम, इलम आलम उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। तेरा बरदा करे सलाम, दर दरवेश सीस झुकाईआ। तेरे हथ्थ तेरा नज़ाम, अदालत इक्को दए वखाईआ। तेरा नज़र ना आए किसे अष्टाम, लेखा कोई ना जाणे बेपरवाहीआ । वुकला करे ना कोई ब्यान, वाहिद आपणी खेल वखाईआ। सच दवारे ना कर अराम, आरामगाह आपणी दे तजाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी शाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, जिस विच तेरी वड्याईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ गए थक्क, होका तेरा नाम जग सुणाईआ। लेखा लिख के आए रख, भेव अभेद खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी तन नगारे मार के आए सट्ट, डंका इक्को हथ्थ उठाईआ। तेरे मिलण दी खोल्ह के आए अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। निझर झिरना अमृत आत्म आ के झट्ट, सर सरोवर इक दृढ़ाईआ। घर विच घर जोत कर के आए प्रगट, दस्म दवारी कुण्डा लाहीआ। सुखमन टेडी बंक पिंगल ईड़ा मार के आए दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। आत्म परमात्म इक्को घर रहे वस, पड़दा उहला रहे चुकाईआ। जीव जंत प्रभ मिलण दी सारे रखो आस, आसा तृष्ना इक्को इक वधाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मिटे फांस, अधर्म धर्म दा वजोग गंवाईआ। लेखे लावे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोभा पाईआ। सो सब दे वसे पास, सतिगुर स्वामी विछड़ कदे ना जाईआ। राम राम कर के आए आख, धुर संदेसा इक सुणाईआ। घनईया शाम हो के पाए आपे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। मूसा कोहतूर डिगा सफ़ा हस्ती आपणी आप मिटाईआ। ईसा किहा मेरा बाप, नूर नूर रुशनाईआ। मुहम्मद किहा खोल्हे ताक, वड अमाम पर्दा दए उठाईआ। नानक निरगुण किहा साख्यात, पुरख अकाल नज़री आईआ। गोबिन्द किहा आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा दात, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे सब दा साथ, बण संगी संग निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दी सिफ्ती गाथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोले राग गए सुणाईआ। आत्म परमात्म लख चुरासी जीव जंत जिस दी सच्ची ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ जिस

❋

❋

दा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल आपणी धार चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त करोड़ तेतीसा जिस दी रखे आस, मुन जन बैठे ध्यान लगाईआ। सर सरोवर किनारा जिस दा तीर्थ ताट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जिस दी धार अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सो साहिब पुरख अगम्म अथाह बेपरवाह पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां धरनी धवल पृथ्मी आकाश पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी पतिपरमेश्वर कमलापात, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। नित नवित्त होए सहाई अनाथां नाथ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम करे घात, घाउ आपणा नाम लगाईआ। ग़रीब निमाणयां कमल्यां कोझयां भुक्खे नंगयां पुच्छे वात, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़ाक, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद वेद व्यासा लिख्या पूरा करे भविक्ख्त वाक, वातावरन आपणे हथ्थ रखाईआ। पर्दा उहला दो जहानां खोल्ह ताक, तकदीर तदबीर तकबीर दए समझाईआ। लख चुरासी घट घट अन्दर काया मन्दिर लए झाक, बजर कपाटी पर्दा आप उठाईआ। मुरीद मुर्शद वेखणहारा रूह बुत पाक, पाकीज़ा आपणा खेल वखाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल खोल्हणहारा राज़, अनभव अपणी धार जणाईआ। दो जहान श्री भगवान शब्द अगम्मी मारनहारा आवाज़, सुत दुलारा थिर घर वासी आपणी सेवा लाईआ। सचखण्ड निवासी खेल तमाश अवण गवण, त्रैभवन लोक परलोक वेख वखाईआ। नित नवित्त खेले खेल लेखा जाणे दुष्ट दमन, गोबिन्द देवणहार वड्याईआ। भेव चुकाए दित्ता संदेसा माछूवाड़ा पवण, पवण पवणां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कर प्रकाश मूर्त गोपाल मदन, मद सूदन आपणी कार कमाईआ। पंज तत काया चोला हड्ड मास नाड़ी ना कोई बदन, ततव तत ना कोए रखाईआ। जोती जोत नूरी जलवा ज़ाहर ज़हूर होए मग्न, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म परम पुरख सच्चा लावे मुख सगन, थित वार घड़ी पल समझ किसे ना आईआ । कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति सतिवादी करे अदल, अदल अदालत इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता जूठ झूठ देवे बदल, सच सुच सतिजुग धार देवणहार वड्याईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना कोई ना पावे ग़दर, गदा चक्र नाम खण्डा इक्को इक चमकाईआ । बेपरवाह रहमत करे आपणा फ़ज़ल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दो जहानां करे वज़न, नाम कंडा शब्द तराज़ू धुर दा हथ्थ उठ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बरां देवे सच समझाईआ। गुर अवतारां हरि जणाउँदा ए। पीर पैगम्बरां धीर रखाउँदा ए। पतिपरमेश्वर चोटी चढ़ अख़ीर, वेख वखाउँदा ए। सुच दृढ़ा सच तस्वीर, तालब तुलबा आप पढ़ाउँदा ए। जोती जलवा बेनज़ीर, बिन

❋

❋

अक्खां आप रुशनाउँदा ए। ना शाह ना हकीर, शहिनशाह आपणी कल वरताउँदा ए। ना शरअ ना ज़ंजीर, तसबी माला ना कोए लटकाउँदा ए। ना पैगम्बर ना पीर, फ़तवा काज़ी ना कोए वखाउँदा ए। ना नेत्र ना नीर, हन्झूआं धार ना कोए बणाउँदा ए। ना रोग सोग ना कोए पीड़, चिन्ता दु:ख ना कोए जणाउँदा ए। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए दिलगार, दिलबर आपणी कार कमाउँदा ए। हथ्थ फड़ नाम शमशीर, खण्डा खड़ग इक चमकाउँदा ए। वड दाता गुणी गहीर, गहर गवर आपणा पर्दा लौंहदा ए। करे खेल बिन शरीर, सदका आपणा नाम जणाउँदा ए। दो जहानां पा के चीर, कूड़ी क्रिया मेट मिटाउँदा ए। धुरदरगाही बण मशीर, मसला हक़ आप समझाउँदा ए। काया बण तत तबीब, मर्ज़ ममता मोह चुकाउँदा ए। प्यार कर सच हबीब, अहिबाब रबाब तन सतार इक वजाउँदा ए। दूर दुराडा आ करीब, काया काअबा सोभा पाउँदा ए। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, सो मौजूदा हो के वेख वखाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी कर के गए ताईद, सो तुआरफ़ आपणे नाल जणाउँदा ए। बिन अक्खरां लिखी वखावे रसीद, लिख्त पढ़त आपणी आप समझाउँदा ए। सदी चौधवीं लेखा आए नज़दीक, चौदां तबकां डेरा ढाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाउँदा ए। गुर अवतारां देवे ओट, आसरा इक जणाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, कलयुग अन्धेरा दए मिटाईआ । जिस दी किसे ना आई सोच, सोचयां समझ कोए ना पाईआ। जिस दर्शन नूं रहे लोच, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो पुरख अकाल निरगुण निरवैर जाए पहुंच, दूर दुराडा बण के पांधी राहीआ। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां विद्या पर्दा दए उठाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा नाम सच श्लोक, सोहला ढोला रहे गाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो बैठा रिहा ख़ामोश, गुर अवतारां शब्द इशारे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतारां देवे धीर, धीरजवान धीर धराइंदा। कलयुग अन्त करे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। जन भगतां कटे भीड़, औझड़ राह नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया कट ज़ंजीर, नाम डोरी तन्द बंधाइंदा। पिछले लेखे उते मारे लकीर, चौथे जुग पन्ध मुकाइंदा। अगली फेर बणाए तकदीर, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी रख हथ्थ, हरि करता दए वड्याईआ। पारब्रह्म पुरख समरथ, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। दो जहानां पाए नथ्थ, शब्द डोरी तन्द वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणहारा नट्ठ नट्ठ, बिन लत्तां बांहवां भज्जे वाहो दाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अगला लेखा देवे दस्स, पिछला पहलों पन्ध मुकाईआ। किसे दे कुछ ना रहे वस, ख़ाली हथ्थ सर्ब कराईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख विरले खोल्हे अक्ख, जिस आपणा

❋

❋

मेल मिलाईआ। दूई द्वैती मेट फट्ट, पटी इक्को नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। जन भगतां प्रभ दए दिलासा, सन्तां सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ । गुरमुखां पूरी करे आसा, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। चरण कँवल धर भरवासा, सरन देवे इक सरनाईआ। पूरब करे पूरा घाटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राता, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ। निर्धनां पुछे वाता, सरधन नाल मिलाईआ। लेखा जाणे रसूल पाका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि धुर दा राजा, रय्यत दो जहान वेख वखाइंदा। सीस जगदीश सोहे ताजा, भूपत भूप आपणा नाउँ धराइंदा। सचखण्ड दवारे साजण साजा, थिर घर शब्दी सुत आप वडियाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण आखा, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात मारन झाका, झाकी आपणे नाल मिलाइंदा। कवण गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सतिगुर मन्ने आखा, कवण गूढ़ी नींद ग़फ्लत विच नज़री आइंदा। कवण अनहद धुन आत्म अन्तर सुणे गाथा, कवण रसना जिह्वा पढ़ पढ़ आपणा आप भुलाइंदा। कवण हिरदे हरि वसाए आत्म परमात्म जोड़े नाता, कवण सीस निवा निवा भुल्ल भुल्ल आपणा मुख भवाइंदा। वेखणहारा प्रभू अजब तमाशा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल नज़र किसे ना आइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दर मंगण दाता, देवणहार दया कमाइंदा। उठो वेखो पिछला आपणा खाता, बिन खतरे खौफ़ ख़ास हरि जू आप वखाइंदा। झगड़ा प्या वरन बरन ज़ाता पाता, अठारां बरन भेव ना कोए चुकाइंदा। जिन्हां इक्को परम पुरख परमात्म मिलण दी ख्वाहिशा, तिन्हां ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा। लभ्भयां तीर्थ तट जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ किसे ना आवे हाथा, बांहों फड़ गले ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन फड़ आप आपणे रंग रंगाइंदा। हरि हरि रंगे आपणे रंग, रंग राता वड वड्याईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। उपर बैठ सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी ख़ुशी वखाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, निजानंद करे रसाईआ। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, घर दीप नूर रुशनाईआ । नाद शब्द धुन अगम्म, अगम्मड़ा राग अल्हाईआ। भाग लगा काया माटी चम्म, घर अमृत आत्म सरोवर इक नुहाईआ । कूड़ी क्रिया डुब्बदा बेड़ा देवे बन्न्ह, फड़ आपणे कंध उठाईआ। मन वासना दहि दिशा ना भटके मन, मन मणका आप भवाईआ । कर प्रकाश चोले तन, ततव तत दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया ठीकर देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ मिटाईआ। गुरमुख बणाए आपणा जन, बणें धन्न जणेंदी माईआ। किरपा कर श्री भगवन, जन भगतां लए मिलाईआ। सचखण्ड दवारे चाढ़्हे चन्न, सूरज चन्द दोवें नैण शरमाईआ। भगत भगवान इक

❋

❋

दूजे नूं कहिण धन धन, सोहँ ढोला सच्चा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी कलयुग वेख अन्धेरी राती, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मन्ने आखी, सतिजुग आप जणाए साची साखी, प्रगट होए कमलापाती, नाम निधाना देवे दाती, अमृत बूँद प्याए स्वांती, मेट मिटाए पात जाति, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान शहिनशाह इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतार एकँकार परवरदगार सांझा यार साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल दयानिध ठाकर स्वामी अन्तरजामी इक्को इक इक नज़री आईआ।

२२ फग्गण २०२० बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी उतर प्रदेश

गुरमुख आसा करे प्यार, तृष्ना जगत मिटाईआ। कर किरपा सिरजणहार, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। राह तक्कदी रही जुग चार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। नेत्र नैण नैण उग्घाड़, अक्ख प्रतख रूप वटाईआ। फिर फिर थक्की जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत भज्जी वाहो दाहीआ। बण वैरागण वाजां रही मार, बौहड़ी कूक कूक सुणाईआ। काग़ज़ कलम शाही तेरा दस्सदी गई निशान, गुर अवतार देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुरमुख आसा फिरे दौड़ी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल आ के बौहड़ी, बौहड़ी बौहड़ी रही सुणाईआ । सच दवारे ला पौड़ी, डण्डा आपणा हथ्थ फड़ाईआ। सति सतिवादी चढ़ के आ अगम्मी घोड़ी, बेपरवाह आसण लाईआ। मेरी काया अन्दर निक्की जिही मोरी, दर दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। लँघ के आ चोरी चोरी, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गुरमुख आसा कहे वस्त्र लाह चीर, पर्दा दे उठाईआ। मैं फोल थक्की अठ सठ तीर्थ नीर, तट किनारे वेखे चाईं चाईंआ। वरन बरन वेखे शरअ वज्झा ज़ंजीर, शरीअत लेखा दे मुकाईआ। दर दरवेश मंगदे वेखे फ़कीर, शाह हकीर भज्जण वाहो दाहीआ। हरि जू तेरी नज़र ना आई किसे तस्वीर, तसबी माला गल विच जगत रहे लटकाईआ। चोटी चढ़ के वेख अख़ीर, मंज़ल आपणी इक सुहाईआ। तूं पीरां दा पीर, दस्तगीर तेरी वड्याईआ। घर साचे दे धीर, धीरजवान तेरी सरनाईआ। मेरी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। बिरहों विछोड़ा कट पीड़, हउमें रोग गंवाईआ। मैं रखां नित उडीक, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मेहरवान लाशरीक, पिछली शिरकत दे गंवाईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, तोबा तोबा रही सुणाईआ। दूर दुराडे आ नज़दीक, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। गुरसिख आसा फिरे नट्ठी, दहि दिशा वेख वखाईआ। सच दवारा खोल्ह हट्टी, पर्दा दूई द्वैत चुकाईआ। भाग लगा काया मट्टी, मटका सोहणा दे बणाईआ। बख्शिश कर नाम रत्ती, रत्ती रत्त दए बदलाईआ। मेल मिला कमलापती, कँवल नैण तेरी सरनाईआ। मैं दर्शन देखां आपणी अक्खी, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्यार दी लै के पक्खी, परम पुरख तेरी सोहणी सेव कमाईआ। तेरे नाम दी पढ़ां पट्टी, लेखा चुके कलम दवात शाहीआ। सच दवारे बणां सखी, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुरमुख आसा कहे कर मंज़ूर, बेनन्ती तेरे अग्गे जणाईआ। शाह सुल्तान हाज़र हज़ूर, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। मैं कोझी कमली भरी नाल कसूर, तूं मेहरवान महिबूब नज़री आईआ। दर बांदी सेवा करां बण मज़दूर, चाकर आपणा नाउँ धराईआ। मैं होवां सदा मशकूर, मेरी मुश्किल हल्ल कराईआ। क्यों साहिब होइउँ मफ़रूर, बैठा मुख छुपाईआ। मेरा माण तुटा ग़रूर, ग़ुरबत नज़र कोए ना आईआ। जोती जलवा दे नूर, सच ज़हूर कर रुशनाईआ। पंज तत ना मचाए फ़तूर, फतवा मन ना कोए लगाईआ। सच दवारा लँघ आपणी वेख हदूद, मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। मैं वेखां हक़ महिबूब, महव इक्को नज़री आईआ। मेरा लेखा चुक्के मशरक मग़रब शिमाल जनूब, चार कुण्ट अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरा सिफ्त सालाही गावां हज़ारा दरूद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गुरमुख आसा कहे मेरा पूरा कर दे शौक, शख्सीयत आपणी लैं प्रगटाईआ। परम पुरख मेरे साचे ख़ौत, बीवी बैवा रूप ना कोए वटाईआ। सच स्वामी आ के पहुंच, घर मन्दिर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। गुरमुख आसा भरे हौका, हाए हाए रही सुणाईआ। तुध बिन साची मिले ना कोई नौका, नईया नाम ना कोए वखाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म मौका, श्री भगवान दया कमाईआ। कर किरपा मार्ग दे सौखा, अच्छी तरह समझाईआ। तेरा प्रकाश वेखां निर्मल जोता, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मेरी तेरे उते ओटा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैं कूक सुणावां लोकां, परलोकां दयां दुहाईआ। तेरे नाम दा बण के पोथा, पुस्तक आपणा तन वखाईआ । प्रभू तेरा की मेरे नाल रोसा, तूं सद रुस्सयां लएं मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ । गुरमुख आसा मंगे जगदीश, जग जीवण दाते झोली डाहीआ। नित नवित्त तेरी उडीक, नेत्र अक्ख राह तकाईआ। सच मिलण दी मोहे प्रीत, प्रीतीवान हो सहाईआ। मैं नकर्मण नीचन नीच, तूं उच्चो ऊँच ऊँच अख्वाईआ। मेरी लँघ के वेख दहिलीज़, किस बिध तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख आसा देवे सद्दा, सदके वारी घोली घोल

❋

❋

घोल घुमाईआ। तेरे प्रेम अन्दर तन मन बद्धा, नाता तुट्टया जगत लोकाईआ। विछोड़े वाली दे ना सज़ा, साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। घर ठाकर आ भज्जा, दूर दुराडा बण के राहीआ। मैं ख़ुशीआं नाल हस्सां, प्रेम नाल मुसकराईआ। गुरमुख सखीआं सच सच दस्सां, तेरा नाम वड्याईआ। सिर चरणां हेठां रखां, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। इक्को सोहला नाम रटां, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। दर्शन पा के आपणी अक्खां, अक्खीआं तेरी भेंट चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा लै मिलाईआ। गुरमुख आसा कहे उठ वेख अगम्म, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। काया माटी सुक्का चम्म, रत्ती रत सुकाईआ। हरख सोग दिसे ग़म, ग़मखार नज़र कोए ना आईआ। नेत्रहीण होए अन्न्ह, चन्न नूर ना कोए चमकाईआ। डुब्बदा बेड़ा आ के बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। इक्को मिन्नत मेरी मन्न, हिम्मत आपणी नाल रलाईआ। वस्त अमोलक दे धन, दौलत इक वखाईआ। भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ तन, ततव तत आपणा दे जणाईआ । आ वेख श्री भगवन, भगवन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लै लगाईआ। गुरमुख आसा रही लड़, ग़ुसे नाल जणाईआ। बिन हथ्थां पल्लू रही फड़, बिन बांहवां रही हिलाईआ। सच दवारे आ के खड़, क्यों बैठा नैण भवाईआ। मेरी मंज़ल आपे चढ़, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। मेरा ढोला आपे पढ़, धुर दा राग अल्हाईआ । मेरी मरनी आपे मर, मर जीवत रूप वटाईआ। मेरी करनी आपे कर, करता पुरख तेरी सरनाईआ। मैं इक्को मंगां तेरे दर, दर सच अलख जगाईआ। कर किरपा जे लए वर, वसल आपणा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा घर, जिस घर मिलयां विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ।

२२ फग्गण २०२० बिक्रमी विश्वामित्र दे गृह मेरठ छाउणी उतर प्रदेश

सतिगुर किरपा मिले प्रसाद, नाम अमोलक झोली पाइंदा। घर सुरत सवाणी सुणे नाद, अनहद नादी नाद वजाइंदा। भेव खुल्हाए ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहइंदा। कूड़ी क्रिया दूर दुराडी जाए भाज, माया ममता मोह मिटाइंदा। बिन रसना जिह्वा देवे इक स्वाद, अनरस मिट्ठा आप वखाइंदा। निज नेत्र खुल्हे जाग, घर चन्द नूर चमकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सच प्रसाद इक वखाइंदा। सच प्रसाद सतिगुर मेहर, लोकमात वड्याईआ। पंच विकारा करे ढेर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। मन का मणका देवे फेर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। उलटा गेड़नहारा गेड़, घर घर विच पड़दा दए उठाईआ। लेख चुकावे मेर तेर, तूं मैं रहिण ना पाईआ। लख चुरासी आवण

❋

❋

जावण लेखा दए नबेड़, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन नाम अमोलक वस्त वरताईआ। सच प्रसाद सतिगुर देवण जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम सुणाए अगम्म श्लोक, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। तन नगारे लाए चोट, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। करे प्रकाश निर्मल जोत, घर अन्धेरा आप मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, सति धर्म इक वखाइंदा। आत्म परमात्म मिल के माणे मौज, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सति प्रसाद आप चखाइंदा । सति प्रसाद जो हरिजन लए चक्ख, तिस भगत मिले वड्याईआ। प्रभ मिलण दी खुल्ले अक्ख, निज नेत्र होए रुशनाईआ। अमृत मिले आत्म रस, निझर झिरना इक झिराईआ। जगत विसूरे जाइण लथ्थ, दु:ख रोग संताप मिटाईआ। करे निमस्कार नमो गुरदेव जोड़ हथ्थ, चरण कँवल सीस निवाईआ। अग्नी बुझे तत अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच प्रसाद, तिस पारस रूप दए वटाईआ। सतिगुर प्रसाद सदा सति, सति सतिवादी रूप वटाइंदा। घर उपजावे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। निझर देवे अगम्मी रस, अमृत झिरना आप झिराइंदा। कर प्रकाश जोत लट लट, नूर नुराना डगमगाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, नौ दवारे पार कराइंदा। सुखमन टेडी बंक आपे दस्स, औझड़ घाटी पार कराइंदा। ईड़ा पिंगल वेखे आपणी अक्ख, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सति प्रसाद इक्को झोली पाइंदा। सति प्रसाद सतिगुर किरपा, हरिजन साचा मंग मंगाईआ। जन्म कर्म दी रहे ना बिपता, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। लेखा चुके स्वर्ग बहिश्ता, प्रभ जोती जोत जोत मिलाईआ। नज़री आए इक्को इष्टा, श्री भगवान नूर इलाहीआ। बंद किवाड़ी खोल्हे दृष्टा, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ । होए मिलावा जिउँ राम वशिष्टा, विश्व आपणी धार समझाईआ। सो सुहञ्जणा होए परविश्टा, घड़ी पल मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल करावणहारा पूरा निसचा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सति प्रसाद इक समझाईआ। सति प्रसाद सतिगुर हथ्थ, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, भगत भगवान वेख वखाइंदा। मेहरवान सिर रख हथ्थ, ओट इक्को इक जणाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। जानणहारा मित गत, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर खोज खुजाइंदा। बीज बीजे साचे वत, फुल फलवाड़ी नाम महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसाद इक वडियाइंदा। सच प्रसाद सदा भरपूर, श्री भगवान दए वड्याईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, माया ममता मोह चुकाईआ। अन्तर देवे इक सरूर, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ । जलवा जोती बख्शे नूर, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सच प्रसाद जन भगतां झोली पाईआ। जन भगतां झोली देवे पा, भगवन आपणी सेव कमाइंदा। अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़ के दस्म दवारी खड़ के देवे सलाह, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण आदि जुगादि बणे मलाह, नित नवित्त बेड़ा पार कराइंदा। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला, गुरमुखां पकड़े बांह, फड़ बांहों गले लगाइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा इक्को देवे नाँ, नर निरँकारा आप समझाइंदा। जलवा नूर दरसाए इक ख़ुदा, महिबूब मुहब्बत इक बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां गुरमुखां गुरसिखां हरिभगतां साचे सन्तां आपणा प्रसाद सच सच सच दए खवा, तिन्हां आत्म परमात्म ख्वाहिश पूरी आप कराइंदा। सतिगुर पूरा देवे नाम, बिन अक्खरां आप जणाईआ । अन्तर आत्म प्याए जाम, अमृत मुख चुआईआ। सफल कराए हरिजन काम, काम वासना मेट मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी चाम, पंज तत मिले वड्याईआ । रैण अन्धेरी मेटे शाम, अन्ध अँध्यार दए गंवाईआ। घर साहिब सतिगुर मिले राम, रमईया आपणा फेरा पाईआ। नज़री आए घनईया शाम, नाम बंसुरी इक सुणाईआ। गुरमुख सखी करे परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच संदेसा दे फ़रमाण, आत्म परमात्म इक्को नाम करे पढ़ाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे पछाण, पर्दा उहला दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक निशान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा रूप नज़री आईआ। लेखा जाण दो जहान, भेव चुक्के ज़िमीं असमान, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड सति सरूप वेख वखाईआ। कर किरपा सतिगुर सति पुरुष पुरख पुरखोतम दे दान, जिस मिलयां अन्तर उपजे ज्ञान, बाहर लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा दान , नाम शब्द भण्डारा सति, जन भगतां अन्दर रख, बिन मंगयां झोली पाईआ।