पुस्तकालयभाग १६

२२ फग्गण २०२० बिक्रमी दिल्ली दरबार विच

सचखण्ड निवासी तेरे देस, सोभावन्त वज्जे वधाईआ। जोती जामा निरगुण वेस, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे वेख, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। सजदा सीस झुका करन आदेश, नमो नमो रहे सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी खेड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नज़री आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा किसे ना आया भेत, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण माणी तेरी सेज, सच सिँघासण आसण डेरा लाईआ। शब्द स्नेहड़ा दित्ता भेज, धुर दा राग इक सुणाईआ। बिन कलम शाही लिख्या लेख, बिन काग़ज़ दिती वड्याईआ। निरवैर पुरख कर के हेत,

❋

❋

हितकारी मेल मिलाईआ। शाहो भूप बण नरेश, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दिती माण वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, दर तेरे ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी तेरा वेख्या खेल कमाल, कमले रमले तेरी सार कोए ना आईआ। जोती जलवा तेरा तक्क जलाल, नूर ज़हूर परवरदिगार सच्ची रुशनाईआ । दीपक दीआ जोती जगे बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। सचखण्ड दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, मुकामे हक़ तेरा ज़हूर नज़री आईआ। शब्द अगम्म बोध अगाध वज्जे ताल, तर्ज़ सुणन कोए ना पाईआ। नित नवित्त अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आपणी इक समझाईआ। नाम निधाना अन्तर अन्तर दित्ता सिखाल, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। दीपक दीआ जोती इक्को बाल, काया माटी पंज तत करी रुशनाईआ। ब्रह्म मति साची सिख्या इक सिखाल, धुर दी करी अगम्म पढ़ाईआ। अन्दर वड़ के चलिउँ नाल, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। मन्दिर चढ़ के वजावें ताल, धुर दा राग सुणाईआ। दवारे खड़ के वेखें हाल, मुर्शद वड्डे बेपरवाहीआ। साडा हल्ल करे सवाल, आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अथाह, दो जहान तेरी शरनाईआ। धुर दे रहिबर नूरी इक ख़ुदा, ख्वाहिश साची पूर कराईआ। तेरे चरण कँवल फ़िदा, हज़रत तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। सच सरनाई तेरे दर, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। चरण कँवल बैठे वड़, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। दरोही ख़ुदाए किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्ट सबाई रही सड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। आपणी करनी असीं गए हर, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। जीवत जी कोई ना जाए मर, मरना समझ किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा अक्खरी ढोला रहे पढ़, निरअक्खर समझ किसे ना आईआ। दर दरवेश तेरे दवारे गए खड़, अलख अगोचर इक्को मंग मंगाईआ। ना चोटी ना दिसे जड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सचखण्ड निवासी धुर दे बाप, पिता पुरख तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे हो के रहे आख, आख़र तेरे चरणां सीस निवाईआ। चार जुग दी रही कलयुग गाथ, साची सिख्या हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। पट्टी पढ़े ना कोई जमात, नाम रमज़ ना कोए लगाईआ। ख़ाली दिसे कलम दवात, शाही शहिनशाह जस ना कोए लिखाईआ। तन वजाए ना कोए रबाब, महिबूब राग ना कोए सुणाईआ। प्याला मिले ना आबे हयात, हयाती सके ना कोए बदलाईआ। जुग चौकड़ी तेरा लैंदे रहे ख्वाब, ख्वाहिश तेरे नाल मिलाईआ। सजदा करदे रहे आदाब, निउँ निउँ लागे पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सृष्ट सबाई गए आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त

❋

❋

प्रगट होवे आप, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। नूर इलाही पाकी पाक, परवरदिगार अमाम इक्को नज़री आईआ। सच दवारे दिसे साख्यात, ज़ाहर ज़हूर पड़दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक आवाज़, इक्को वार उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार आ सांभ आपणा राज, रय्यत तेरी जगत लोकाईआ। तेरी झोली पाया तेरा ताज, तख्त निवासी लोकमात तख्ता दित्ता कराईआ । मक्का काअबा कोई ना हाजी हाज, हुजरे मिले ना कोए वड्याईआ। दर बरदे तेरे बण के दास, घर ठांडे सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रख वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अग्गे करन सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा लेखा झोली पाया सर्ब तमाम, बाकी कोए नज़र ना आईआ। हउँ बरदे ठाकर तेरे ग़ुलाम, सेवक नज़री आईआ। लोकमात साडी कोई ना करे पहचान, कलयुग जीव बैठे मुख भवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ होवे हराम, धीरज जत सति नज़र कोए ना आईआ। अठ सठ अन्तर आत्म करे ना कोए अशनान, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। निज नेत्र घर मिले ना श्री भगवान, सोहँ काहन घनईआ दरस ना कोए वख । सीता सुरती होई बदनाम, राम रमईया बन खोजण कोए ना जाईआ। कलयुग रावण फिरे शैतान, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ । शब्द निराला तीर मारे कोई ना बाण, तिक्खी मुखी ना कोए वखाईआ। चिल्ला चढ़े ना किसे कमान, गोशा सच ना कोए वखाईआ। खड़ग खण्डा ना कोए किरपान, तेज़ कटार ना कोए वड्याईआ। शरअ शरीअत होई बेईमान, बैवा रूप दिसे सर्ब लोकाईआ। अन्तर आत्म किसे ना मिले आराम, सेज सुहञ्जणी सोभा कोई ना पाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, रसना रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तेरे अग्गे दित्ता धर, ख़ाली हथ्थ सारे रहे वखाईआ। परम पुरख लै आपणा राज, साडे कम्म किसे ना आईआ। तेरी चरणी सुट्टया सीस दा ताज, जगदीश तेरी सरनाईआ। कलयुग बेड़ा आपे तार जहाज़, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां तेरा संदेसा जो आए आख, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। सो समझ आई ना किसे बात, बातन तेरा दरस कोए ना पाईआ। कलयुग जीव बण के नार कमज़ात, कुलखणी बैठी रूप धराईआ। गुरुमख कोई ना कहे बाप, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। आत्म परमात्म तेरा करे ना कोई जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द होई हल्काईआ। चरण कँवल बन्हे कोई ना नात, कूड़ा बन्धन रहे पाईआ। साचा करे ना कोई पाठ, अजपा जाप ना कोए कराईआ। पतण नज़र ना आए घाट, घर मिल्या मेल ना सच्चे माहीआ। साडी पूरी ना होई ख्वाहिश, ख़ालश रूप ना कोए वटाईआ। प्रभ सब कुछ दित्ता तेरे हाथ, पिछला लेखा तेरी झोली पाईआ। अन्त वार सदी

❋

❋

बीसवीं करीए दोए जोड़ अरदास, सच दवारे ध्यान लगाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, समरथ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार कहिण तख्त ताज लै सेली टोपी, कल्गी कम्म किसे ना आईआ। नाता तुट्टया काहन गोपी, मण्डल रास ना कोए रचाईआ। कलयुग जीव सारे होए दोषी, निर्दोषी नज़र कोए ना आईआ। साची सोच किसे ना सोची, तेरी समझ कोए ना पाईआ। तेरा लेखा लिखे रविदास चुमारा मोची, मुचलका सब दा रिहा भराईआ। वेख जगत वासना खोटी, ख़ालक ख़लक ध्यान लगाईआ । तूं सर्ब दवारे बैठों जोती, बण जाता आपणा मुख छुपाईआ। सानूं ताअने देवण लोकीं, परलोक ना कोए वड्याईआ। साडी पुस्तक हो गई थोथी, कीमत मात ना कोए चुकाईआ। चारे बाणी लोकमात हो गई औखी, सच्चा संग ना कोए रखाईआ। तेरे नाम पिच्छे साध सन्त मंगदे फिरन रोटी, दर दर घर घर फेरा पाईआ। मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी जीवां जंतां कटदे बोटी, आप आपणा हुक्म वरताईआ। निर्मल नूर तेरी किसे नज़र आई ना जोती, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ । नव नौ चार सृष्ट सबाई वेखी ठोकी, ठोकर नाम लग्गे किसे ना राईआ। सब दी मति होई होछी, गुरमति घर ना कोए वसाईआ । ख़ाली दिसे जंजू बोदी धोती, तिलक ललाट ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरी वस्त तेरे अग्गे टिकाईआ। आह लै आपणे दीन मज़्हब, गुर अवतार रहे जणाईआ। पीर पैगम्बर कहिण होया ग़ज़ब, ग़ाफ़ल सुत्ती सर्ब लोकाईआ। सदी चौधवीं वेख होए तअजब, हैरानी सब दे उते छाईआ। साडे चलया ना कोई कदम, मार्ग मन ना कोए वखाईआ। असीं किसे नहीं जाणा सद्दण, नाता तेरे नाल जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया विच मच्चण, त्रैगुण अग्नी तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ साडा चुक्कया ठेका, सदी बीसवीं अन्त दित्ता जणाईआ। आपणी झोली पा लै लेखा, लिख्त आपणी पूर कराईआ। आदि जुगादी बण नरेशा, नर नरायण हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल वेखा, वक्खरी वक्खरी धार तेरे हुक्म रखाईआ। किसे दे सीस रखाया केसा, किसे दी चोटी मूंड मुंडाईआ। किसे दे बाल दवाए भेंटा, किसे दी पुठी खल्ल लुहाईआ। किसे दा बण के सच्चा नेता, सीस ताज सुहाईआ। किसे दा भुल्ल के प्रभू चेता, ग़रीब निमाणयां दित्ता रवाईआ । किसे नूं अन्दर वड़ के दस्सया भेता, जन भगतां पर्दा लाहीआ। किसे नूं सेली टोपी दे के खेसा, अल्फ़ी इक्को तन पहनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, आपणा लेखा लेखे लाईआ। श्री भगवान आह लै आपणे वेद कतेब, शास्त्र सिमरत तेरी झोली पाईआ। अठ दस लै वेख, अठारां अन्त पूर कराईआ। अञ्जील कुराना लै लपेट, पड़दा

❋

❋

आपणा उपर पाईआ। कलयुग जीव छड्ड गए हेत, साडा संग ना कोए निभाईआ। जिस कारण दित्ता भेज, सो वेला दित्ता भुगताईआ। अन्तिम सोईए तेरी सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। आप आपणा धरे भेख, भेखाधारी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए चुकाईआ। तीर्थ तट मारन धाह, कूक इक्को वार सुणाईआ। तूं वसें थल अस्गाह, जंगल जूह पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाईआ। सारे विच बंधे गुनाह, गुनाह भरी सर्ब लोकाईआ । तट किनारे धीआं भैणां सारे रहे तका, नेत्र नैण अक्ख ना कोए शरमाईआ। नंगे तारीआं रहे ला, पड़दा उपर ना कोए टिकाईआ । ऐवें गावां रहे मणसा, तेरा नाम वचोला हथ्थ किसे ना आईआ। उच्ची रोईए कर के बांह, दोहां हथ्थां दईए दुहाईआ। साडा लहिणा दे मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। तेरे चरणां मिले पनाह, दुआर सच सरनाईआ। कलयुग जीवां कोलों पल्लू छुडा, नाता झूठा दे तुड़ाईआ। तेरा दर्शन करीए आ, चरण कँवल मिले सरनाईआ। तू ही पिता तू ही माँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ न्याँ, अदालत तेरी सच्ची नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा दे मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आख़र सोच, सच सच जणाईआ। पुरख अकाल क्यों बैठा ख़ामोश, आपणा ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग माणे मौज, सति धर्म बैठा मुख छुपाईआ। लेखा वेख आपणे लोक, लुक लुक आपणी अक्ख खुल्हाईआ। वरनां बरनां कढ्ढ खोज, दीनां मज़्हबां पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अन्तिम दे मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा मुकया हिस्सा, हिस्सेदारी नज़र कोए ना आईआ। कलयुग रस होया फिका, पापां भरी लोकाईआ। तेरा संदेसा सच्चा नाम दे के आए चिठा, बण चिट्ठी रसाइण सेव कमाईआ। तेरा खेल प्रभू किसे ना डिठा, नेत्र खोल्ह दरस कोए ना पाईआ। अन्तिम सब नूं दित्ता पिच्छा, करवट लै ना मुख वखाईआ। जगत कहाणी गाउँदे फिरदे किस्सा, किस्मत लए ना कोए बदलाईआ। तेरा नूर ज़हूर किसे ना लभ्भया विच्चों इट्टां, पत्थरां विच्चों मेल ना कोए मिलाईआ। काग़ज़ कलम किसे ना डिट्ठा, शाही पर्दा ना कोए चुकाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुता, चेतन आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दए वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ सब कुछ तेरी झोली, कलयुग अन्त दित्ता टिकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सेवा कीती बण के गोली, चाकर आपणा नाउँ धराईआ। नाम शब्द धुर सुणाई बोली, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। बण वणजारे हट सच्ची खोली, वस्त इक्को इक टिकाईआ। नाम कंडे धुर दे तोली, तकड़ी वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सब कुछ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाई डोर, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। कलयुग वेख अन्ध घोर, आपणा बल

❋

❋

तेरी झोली पाईआ। तूं साहिब वसणहारा ठग्ग चोर, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां तेरी लोड़, साचे सन्तां वेख वखाईआ। आपणी किरपा सच दवारा दे खोल्ह, ख़ालस आपणा नाम दृढ़ाईआ। दो जहान वजा ढोल, निरगुण सरगुण आप समझाईआ। नाम निधान तोल तोल, तोलणहारा आप अख्वाईआ। घट स्वामी वसें कोल, ब्रह्मण्ड तेरी रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों लएं वरोल, गुरमुख गुर गुर बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रहमत आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी मुक्की पटेदारी, हक़ नज़र कोए ना आईआ। सदी बीसवीं तेरी यारी, सच याराना इक लगाईआ। सदी चौधवीं शहिनशाह परवरदगारी, साची ओट रखाईआ। लेख चुका वड संसारी भण्डारी, भण्डारा आपणे हथ्थ वखाईआ। काग़ज़ कलम नेत्र रोवे बण लिखारी, कातब चले ना कोए चतुराईआ। हउमें मिटी ना किसे बीमारी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। साहिब सतिगुर शब्द मिल्या ना सच्चा हाणी, सुरत सवाणी कन्त ना किसे प्रनाईआ। नेत्र रोवे चारे खाणी, अण्डज जेरज सेत्ज उत्भुज दए दुहाईआ। मिले माण ना चारे बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। नव नौ चार ना कोई निशानी, सच धर्म रूप ना कोए वखाईआ। जीव जंत साध सन्त मन वासना करन मन मानी, ममता मोह आपणे नाल रखाईआ। धुर दा लेखा लिख के गया सुत भानी, गुरु गुरदेव भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन झात, प्रभ तेरा राह तकाईआ। लेखा लिख दे बिन कलम दवात, शाही प्रेम नाल मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों पूरी करदे आस, तृष्ना कोए रहिण ना पाईआ। तेरा रूप नज़री आए ख़ास, ख़ालस आपणा रंग दे समझाईआ। तेरी करदे रहे तलाश, चार कुण्ट वेख वखाईआ। शिव जी लभ्भे उते कैलाश, ब्रह्मा श्री ब्रह्म ध्यान लगाईआ। विष्नूं वेखे आपणे सांगोपांग, बाशक तशका सेजा आसण लाईआ। परम पुरख परमात्म तेरा कोई ना जाणे स्वांग, स्वांगी की की खेल रचाईआ। तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस रखी तांघ, नेत्र लोचण नैण वेखण चाईं चाईंआ। प्रेम प्रीती साची नीती पारब्रह्म प्रभ इक चढ़ा अगम्मी कांग, कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता दए रुढ़ाईआ। सच शब्द धुर कलमा बिन नबी रसूलों दे बांग, हज़रत हक़ कर पढ़ाईआ। दो जहानां तेरे नाम दी पए धांग, नाम सति फ़तिह डंका इक वजाईआ। रवि ससि राह तक्कण सूरज चांद, मण्डल मण्डप बैठे ध्यान लगाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त कोई ना पावे सांत, त्रैगुण अग्नी पंज तत अग्ग ना कोए बुझाईआ । मेहरवान मेहरवान गुण निधान वखा आपणा स्वांग, अछल छलधारी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा

❋

❋

सब दा पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे झुक, तख्त निवासी तेरे अग्गे सीस निवाईआ। परवरदगार सांझे यार दीन दयाल पुरख अकाल साडा पैंडा गया मुक्क, मुकम्मल दर तेरे रहे जणाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी आपणी धारों उठ, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। साडे कोलों सब कुछ गया ख़ुस, ख़सम डोर तेरे हथ्थ फड़ाईआ। दयावान हो के पुच्छ, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड निवासी सच दवारे क्यों बैठा लुक, कलयुग वेला अन्तिम दए दुहाईआ । राह तक्के गोबिन्द तेरा सूरा पुत्त, पोतरे गुरमुख नाल मिलाईआ। निर्धन सरधन जा के पुछ, अगला पिछला लेखा तैनूं देण जणाईआ। अमृत इक्को दे घुट्ट, जिस पीत्तयां दु:ख रहे ना राईआ। उजल कर मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। सच सुहा आपणी रुत्त, पत्त डाली फुल महकाईआ। साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। तेरे प्रेम दी मिले सुच, संजम इक्को दे जणाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देणी पुट, बूटा आपणा नाम लगाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कूड़ी क्रिया कढ्ढ फुट्ट, माया ममता हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। जन भगतां नाल दीन दयाल मूल ना रुस्स, कर किरपा रुस्सयां लै मिलाईआ। तेरे विछोड़े दा झल्लया ना जाए दुःख, बिरहों रोग ना कोए मिटाईआ। प्रेम प्रीती दे अतुट, चरण कँवल सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणा जगत, जग जीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन नाड़ी नाड़ी वेख बूँद रक्त, गृह गृह घर घर आपणा फेरा पाईआ। तेरे मिलण दा आया वक्त, गुर अवतार पीर पैगम्बर देण गवाहीआ । राह वेखण नेत्र भगत, भगवन इक ध्यान लगाईआ। जे ना मिलें तेरे उते करन हरख़, गुस्से हो के मुख भवाईआ। फेर एन्हां तेरे कोल नहीं आउणा परत, अक्ख आपणी लैण भवाईआ। श्री भगवान कहे मैं करां खेल नधड़क, भय भउ सर्ब मिटाईआ । जन भगतां उते कर के तरस, मेल मिलावां चाईं चाईंआ। देवां वड्याई अर्श फ़र्श, दो जहानां सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो पिच्छे रह गया फ़र्क, अग्गे पूरा घाटा पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तुसीं वेख होवो असचरज, हरि जू अचरज खेल रचाईआ। किस बिध आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़रद सब दी वेख वखाईआ । योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, सच मर्दानगी आप कमाईआ। नाम खण्डा फड़े खड़ग, दो जहानां रिहा डराईआ। चाल अगम्मी चले मटक, कदम कदम नाल उठाईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए देवे पटक, पटनेवाला बेपरवाहीआ। पंच विकार ना रहे कटक, कंडा सब दा दए कढ्ढाईआ। अद्धविचकार जो रहे लटक, आर पार किनारे दए जणाईआ। जन भगत लोकमात जगत वासना कदे ना होवे ग़रक, वहिण कूड़ ना कोए वहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

❋

❋

गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चार जुग दी पूरी करे शर्त, शरीअत शरअ आपणी झोली पाईआ। सच्ची सरन एकँकार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपार, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ठांडे दरबार, श्री भगवान वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए अधार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सचखण्ड निवासी खेल करतार, हरि करता बेपरवाहीआ। परमात्म आत्म खेल न्यार, निरगुण निरवैर धार चलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म भेव न्यार, पड़दा उहला आप उठाईआ। बण वचोला पुरख अकाल, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी खेल वखाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, सन्त सुहेले अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख गुर गुर बण दलाल, शब्द दलाला रूप वटाईआ। गुरसिख कर कर पूरे काम, चरण कँवल दए सरनाईआ। साचा ढोला धुर दा नाम, ओंकार एकँकार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। एकँकार सति सरूप, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। रेख रंग ना कोए रूप, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। वसणहारा दहि दिशा चारे कूट, घर घर विच सोभा पाइंदा। भाग लगाए पंज तत काया कलबूत, अनभव आपणी खेल वखाइंदा। नाता तोड़े जूठ झूठ, माया ममता मोह मिटाइंदा। परमात्म आत्म बणाए सच सपूत, पिता पूत गोद उठाइंदा। उजल करे निरगुण मुख, पर्दा उहला रहिण कोए ना पाइंदा। घर आत्म घर ब्रह्म घर देवणहारा सुख, सांतक सद वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एकँकार सच सच दृढ़ाइंदा। एकँकार इक इकल्ला, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। परम पुरख परमात्म वसावणहारा सच महल्ला, महिफल इक्को इक वखाईआ। दीपक जोती आपे बला, शब्दी राग धुन शनवाईआ । जिस सुरती गुर शब्द फड़ावे पल्ला, सो आत्म एकँकार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, धुरदरगाही अगम्म जाप, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह इक दृढ़ाईआ। एकँकार जो जन जपदे, माया ममता मोह मिटाईआ। त्रैगुण अग्न कदे ना तपदे, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। नौ दवारे पार लँघदे, सुखमन टेडी बंक पन्ध मुकाईआ। पड़दा लाह नेत्र निज अक्ख दे, घर लोचण दर्शन पाईआ। शब्द अगम्मी नाद वज्जदे, अनहद्द रागी राग सुणाईआ । ख़ुशी नाल आत्म परमात्म मिल मिल हस्सदे, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। सच दुआर सोहणे मन्दिर महल अटल इक्को वसदे, दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द लेखा जानण धुर दे रस दे, रस इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, एकँकार मेहर नज़र आपणी इक उठाईआ। नाम मन्त्र एकँकार जिन्हां मिल्या सति, घर साचे वज्जे वधाईआ। मन मति बुध मूँह दे भार देवे सट्ट, ब्रह्म मति इक प्रगटाईआ। कर प्रकाश

❋

❋

निर्मल जोत झट्ट, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे सट्ट, घर ताल तलवाड़ा इक्को नज़री आईआ। अट्ठे पहर खुल्ही रहे अक्ख, निज नेत्र नूर होए रुशनाईआ। लेखा चुके सिमरन पूजा पाठ जोग अभ्यास जप तप, संजम नेम कर्म कांड रहिण कोए ना पाईआ। सच्चा नाअरा सुण अलख, प्रतख पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दर्शन पाईआ। हकीकत वेख धुर दी हक़, मुकामे हक़ मिले वड्याईआ। सगल विसूरे जाण लथ्थ, जो जन गुरमुख एकँकार नाम सिमरन सिमर सिमर प्रभ दे विच समाईआ। एकँकार जिन्हां मिल्या नाम, सतिगुर पूरा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तीर निराला वज्जे बाण, अणयाला इक वखाईआ। पंच विकार ना रहे शैतान, शरअ मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। अन्तर अन्तर होए ज्ञान, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जिस दा करे ज्ञान, अक्खरां नाल सिफ्ती ढोला गाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख दीन दयाल साचे मन्दिर घर स्वामी मिले आण, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। तिन्हां गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां साचे सन्तां पूरन होवे काम, कामना कूड़ी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकँकार इक्को नाम दए वड्याईआ। एकँकार कहे मेरा नाअरा हक़, हकीकत विच्चों नज़री आईआ। आदि जुगादि महिमा अकथ, रसना कथ ना सके कोई राईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर दीन दयाल अन्दर वड़ पौड़े चढ़ मार्ग देवे दस्स, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। धीरज जत सति सन्तोख गृह मन्दिर मिले हठ तप, तपीश्र बैठण सीस झुकाईआ। बिन रसना जिह्वा एकँकार हरिजन नाम लए रट, मन का मणका आप भवाईआ। दूई द्वैती मिटे फट, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सो सज्जण गुरमुख अट्ठे पहर मिले रहिण पुरख समरथ, दिवस रैण घड़ी पल होए ना कदे जुदाईआ। एकँकार हर घट अन्दर निज स्वामी रिहा वस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। धन्न भाग जन भगतां जो परम पुरख दा लैण रस, नाम सिमरन इक्को एकँकार ध्याईआ। एकँकार कहे मैं बड़ा चंगा, चंगी तरह समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा घर घर अन्दर डट्ठया मंजा, नज़र किसे ना आईआ। उपर बैठा सूरा सरबँगा, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। जिस दा नाद अगम्मा, सुर ताल समझ किसे ना आईआ। गुरमुख कर प्यार सच धर्मसाल अन्दर लँघा, वेंहदयां वेंहदयां ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर दया कर के शब्दी हथ्थ उठाया डण्डा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता कूड़ी क्रिया सारी पिच्छे हटाईआ। सति सरूप शाहो भूप दो जहानां वाली इक वखाए धुर दा खण्डा, खड़ग इक्को इक चमकाईआ। करे प्रकाश जगत अन्धेरे अन्धा, निज नेत्र नैण लोचण इक रुशनाईआ। घर घर दर दर जन भगतां पावां ठंडा, अमृत मेघ निझर झिरना नाभी कँवल चुआईआ। गुरसिख भावें चंगा भावें मंदा, जो मेरा नाम सिमरे फड़ बांहों गले लगाईआ। पार कर के कोटन कोटि ब्रह्मण्डां खण्डां, सचखण्ड दवारे चरण कँवल दयां सरनाईआ। ओथे

❋

❋

ना कोई सूरज ना चन्दा, मण्डल मण्डप गोपी काहन मिल सखीआं रास ना कोए रचाईआ। एकँकार परवरदिगार सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर बेनज़ीर ला तस्वीर हरिजन इक्को रंग वखाईआ । एकँकार कहे मेरा गुरमुख सच्चा, जो मेरा नाम ध्याईआ। लख चुरासी नालों प्यारा बच्चा, वांग बच्चयां गोद उठाईआ। लूं लूं अन्दर साढे तिन्न करोड़ रचा, बहत्तर नाड़ ख़ुशी वखाईआ। भाग लगा साढे तिन्न हथ्था, काया माटी सोभा पाईआ। लेखा जाणे तत अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो आपणा खेल वखाईआ। आवण जावण लख चुरासी मिटे रट्टा, मात गर्भ दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जिस उपर मेहर नज़र कर के एकँकार आपणा हथ्थ रखा, रक्षया करे थाईं थाईंआ। अन्दरे अन्दर खोल्ह के आपणी अक्खा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन्हां एकँकार इक्को नाम जपा, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। वाक शब्द नाम रहमत, गुर शब्द स्वामी दया कमाइंदा। अन्दरे अन्दर सुरत सवाणी नाल होवे सहिमत, सगला संग निभाइंदा। जगत विकार कूड़ हँकार मेटे ज़हिमत, चिन्ता रोग सोग चुकाइंदा। अन्दर वड़ के मारे आपणी इक्को सैनत, इशारा देंदा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शश विच्चों बख्शीश बख्शीश जगदीश जन भगतां झोली पाइंदा।