२६ फग्गण २०२० बिक्रमी इटारसी औरंगाबाद संगत दे नवित्त मध्या प्रदेश
दूर दुराडे गए आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। दर्शन करीए बेपरवाह, पारब्रह्म सरनाईआ। लेखा जाणीए दो जहान, दो जहानां वाली की की रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सच दरवाज़ा आए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच सिँघासण वेख पलँघ, सच वज्जी इक वधाईआ। जिस उपर सूरा सरबँग, साहिब सुल्तान आसण लाईआ। देवणहारा धुर अनन्द, रस आपणा नाम प्याईआ। कर प्रकाश नूरी चन्द, साची जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां पावे ठंड, गुरमुखां होवे सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच सिँघासण रहे तक्क, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। इक दूजे नूं रहे दस्स, इशरयां नाल रहे समझाईआ । वेखो साहिब पुरख समरथ, शहिनशाह एका डेरा लाईआ। दर दरवेश नाअरा बोलो अलख, अलख जैकार इक सुणाईआ। सब दी झोली पाए हक़, हाज़र हो के लेख मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिच्छे मारया ध्यान, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जन भगत करन प्रणाम, बैठे सीस निवाईआ। सारे वेख होए हैरान, हरि जू अचरज खेल रचाईआ। उच्ची कूक कूक मंगण दान, होका दे दे रहे सुणाईआ। आदि जुगादी इक भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दे जणाईआ। भगत कहिण भगवान बोल, आपणा
❋
❋
राग सुणाईआ। की एह सिँघासण उह अडोल, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। जिस उपर बैठा आदि जुगादि सदा अनभोल, अभुल रूप वटाईआ। जोती जाता हो के रिहों मौल, बिस्मिल रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच सच दे समझाईआ। सच दस्स प्रभ एह केहड़ी सेज, सुहञ्जणी नज़री आईआ। जिस उपर बहि के गुर अवतार देवें भेज, पीर पैगम्बर हुक्म वरताईआ। जिस उपर बहि के दो जहानां लवें पेख, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस उपर बहि के लख चुरासी अन्दर जोती जलवा देवें तेज, नूरी नूर नूर चमकाईआ। जिस उपर बहि के निरगुण सरगुण खेलें खेड, बण खिलाड़ी बेपरवाहीआ। जिस उपर बहि के लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखें देस, गगन गगनंतर फेरा पाईआ। जिस उपर बहि के घाड़त घड़ें विष्न ब्रह्मा शिव महेष, करोड़ तेतीसा सुरप्त संग रखाईआ। जिस उपर बहि के आदि जुगादि जुग चौकड़ी लिखावें लेख, धुर संदेसा इक जणाईआ। जिस उपर बहि के जन भगतां खोलें भेत, पड़दा उहला आप उठाईआ। जिस उपर बहि के सूफ़ीआं सूली सवाएं सेज, पुठड़ी खल लुहाईआ। जिस उपर बहि के सीस तत्ती पवावें रेत, अग्नी अग्ग तपाईआ। जिस उपर बहि के बाले रखें नीहां हेठ, धुर दा हुक्म मनाईआ। जिस उपर बहि के सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी माणें आपे सेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच साची मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण की सिँघासण सच्च, सच मिले वड्याईआ। आदि जुगादी धुरों दस्स, बोल अगम्म समझाईआ। साडी सब दी होई बस, समझ चले कोए ना राईआ। जुग चौकड़ी तेरे हुक्मे अन्दर चलदा रिहा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। अन्तिम सारे चरणी गए ढट्ठ, निउँ निउँ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा लेखा दे जणाईआ। भगत कहिण प्रभ तेरे आए पास, अग्गा पिच्छा दित्ता तजाईआ। चरण कँवल दोए अरदास, निउँ निउँ मस्तक टिक्का धूढ़ी शाहीआ। रसना जिह्वा पवण स्वास, सुरती शब्द शब्द चित लाईआ। बाल नादाने बण अनाथ, दीनन मंग मंगाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, साहिब तेरी वड्याईआ। तेरे चरणां विच अरदास, आरजू इक्को इक सुणाईआ। की उह सिँघासण जेहड़ा घर रविदास, रवी आपणा आप बणाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल दस्स वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, सच सच दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे भगत जन, सच सच दृढ़ाईआ। सुणो अगम्मी ला कर कन्न, दोए कन्नां माण मिटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मिल मिल कहो धन्न धन्न, धन्न प्रभू तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जो बेड़ा देवे बन्न्ह, फड़ आपणे कंध उठाईआ। करे वसेरा बिन छप्परी छन्न, महल अटल इक्को इक सुहाईआ। जन भगतां अमोलक देवणहारा धन, साची वस्तू आप वरताईआ। जिस वेले परम
❋
❋
पुरख परमात्म जन भगतां उते जाए मन्न, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। प्रभ सिँघासण सद इक्को पलँघ, घर घर दए सुहाईआ। जिउँ रविदास काची खलड़ी रंगे रंग, ढोरां सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम आई वंड, साहिब बख्शंद दया कमाईआ। मेला मेल गोबिन्द चन्द, नूरी जोत कर रुशनाईआ। भगत दवारे सोहणी ठंड, अमृत धार इक वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच्च सति जणाईआ। सच सिँघासण सोहे श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ नज़री आइंदा। निमस्कार करन दो जहान, ज़िमीं असमान सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी मंगण दान, ब्रह्मण्ड खण्ड झोली डाहइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाण, गुर अवतार पीर पैगम्बर सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। सच सिँघासण श्री भगवन्त, हरि करता सोभा पाइंदा। सचखण्ड निवासी आदि अन्त, निरगुण निरवैर कार कमाइंदा। जन भगत बणाए साची बणत, घाड़त अगम्म अथाह घड़ाइंदा। प्रगट कर आपणा सन्त, सति सतिवादी मेल मिलाइंदा, नाम निधाना दे मंत, मन्त्र इक्को इक समझाइंदा। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हरी मन्दिर इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण इक सुहाइंदा। सच सिँघासण श्री भगवान, पुरख अकाल सोभा पाईआ। सति सति झुल्ले निशान, सच सच रूप लहराईआ। संदेसा देवे हुक्मरान, धुर दी धार आप जणाईआ। लख चुरासी इक फ़रमाण, पारब्रह्म प्रभ आप दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म करो ध्यान, सच्चा मार्ग इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सच सिँघासण पारब्रह्म, हरि करता सोभा पाईआ। सदा सुहेला आपे जाणे आपणा कर्म, निहकर्मी आपणी कार कमाईआ। आदि जुगादि जिस दा सति सरूप इक्को धर्म, दीन मज़्हब समझ कोए ना पाईआ। निरगुण निरवैर जिस दा वरन, अवरन ना रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी शरन, सरनगति इक रखाईआ। मंज़ल मंज़ल जिस दे पौड़े चढ़न, बेअन्त नूर ख़ुदाईआ। सिफ्त सालाही रसना जिह्वा जिस दे ढोले पढ़न, रागां नादां नाल गाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जिस दे पिच्छे मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। सच सिँघासण आदि निरँजण, नर नरायण सोभा पाइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर वेख वखाइंदा। निज नेत्र नाम निधान पावणहारा अंजन, गुर नेत्र आप खुलाइंदा। आत्म परमात्म सति सरोवर करावणहारा मजन, दुरमति मैल आप धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा लेखा आप दृढ़ाइंदा। सच सिँघासण पुरख अगम्म, हरि अगम्मड़ा सोभा पाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई चिन्ह, जोती जाता जोत रुशनाईआ। जिस दा लेख अलेख कोई ना सके गिण, गिणती गणत ना कोए गणाईआ। जिस दा खेल भिन्न
❋
❋
भिन्न, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जिस दा आदि अन्त कोई ना सके मिण, पैमाना नाप ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सच सिँघासण परवरदिगार, बेपरवाह सोभा पाईआ। साचा जलवा कर उज्यार, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। सच महिबूब बैठ दुआर, दुआ इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाश, घर अबिनाशी सोभा पाइंदा। मेहरवान सर्ब गुणतास, गुणवन्ता खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी कर प्रकाश, नूर ज़हूर इक रुशनाइंदा। सेवक बण के दासी दास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। सच सिँघासण चढ़ निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ख़ुशीआं नाल वेखण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर दर्शन पाईआ। भगत निउँ निउँ करन निमस्कार, सन्त ख़ुशीआं सीस झुकाईआ। गुरमुख मंगण दर भिखार, गुरसिख झोली रहे भराईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, सच देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा चुकाईआ। लेखा चुक्कदा वेख मात, जगत सिँघासण ख़ुशी मनाइंदा। सच प्रभू प्रभ दे दात, दयावान इक अख्वाइंदा। दो जहानां तेरा राज, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। सीस सुल्तान तेरे ताज, भूप तेरा नाम वडियाइंदा। जगत जहान तेरा काज, लख चुरासी तेरी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। सिँघासण कहे सुण मेरे मीत, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मैं होया ठांडा सीत, अग्नी तत रिहा ना राईआ। मैं अदना ग़रीब निमाणा नीचों नीच, तूं ऊँचो ऊँच अख्वाईआ। दर ठांडे मंगां भीख, भिच्छया इक्को देणी वरताईआ। जुग चौकड़ी रही उडीक, नित ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। सिँघासण कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरी वड वड्याईआ। तुध बिन देवे कोई ना आदर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तूं साहिब इक बहादर, सच तेरी सरनाईआ। तूं करीम दिसें कादर, कुदरत विच समाईआ। मेरा कर्म कर उजागर, उजरत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सिँघासण कहे मैं बेशक निक्का, दिसे ना माण वड्याईआ। मेरा वस्त्र वेख चिटा, काला दाग़ नज़र कोए ना आईआ। मैं धुर दी सिख्या सिखा, जन भगतां करी पढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरे हेठां विछा, निउँ निउँ के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बख्श इक सरनाईआ। श्री भगवान कहे तेरी सेवा सच्च, साहिब सतिगुर सच्चे भाईआ। एह कहाणी भगतां दस्स, आपणा हाल सुणाईआ। मैं होया ओन्हां वस, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। मेरे खाली दिसण हथ्थ, वस्त संग ना कोए जणाईआ । जिस वेले मेहरवान हो के मेहर दी खोल्हां अक्ख, आख़र लेखा दयां
❋
❋
चुकाईआ। जुग चौकड़ी तूं बैठा रिहों कर के हठ, सच इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला आए पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मेरा पूरब देवे हक़, पिछला लहिणा झोली पाईआ। मेरे उते बहे सज, मेरी आसा पूर कराईआ। मैं दर्शन करां रज्ज, बिन नैणां नैण तृप्ताईआ। मेरा पड़दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सिँघासण कहे सुण मेरे स्वामी, सच करां जणाईआ। पुरख अकाल अन्तरजामी, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तैनूं दस्सां की कहाणी, कहिण सुणन विच कदे ना आईआ। मेरी सेजा अजे ना होई पुराणी, पाटा चीथड़ आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख चाईं चाईंआ। सिँघासण कहे मेरा वेख सुहञ्जणा वेला, वक्त तेरा गया आईआ। मैं राह तक्कां इक इकेला, संगी नज़र ना कोए मिलाईआ। कोटां विच्चों तेरा गुरमुख लभ्भे चेला, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। अचरज खेल प्रभू प्रभ पतिपरमेश्वर तूं आपे खेला, खेलणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। पाटे चीथड़ ना वेख लीर, कली कली ध्यान लगाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, शहिनशाह दे वड्याईआ । मैनूं तक्कण आए गुर अवतार पीर फ़कीर, पैगम्बर पन्ध मुकाईआ। जन भगत वेख ना होवण दिलगीर, दिल ख़ुशीआं राग अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणी झोली पाईआ। सिँघासण कहि सुण मेरी फ़रयाद, दर तेरे अरज़ोईआ। रवी वेला रख याद, पूरब रिहा जणाईआ। जिस वेले बख्शिश कीती दाद, रहमत आप कमाईआ। दो जहानां छड्ड के राज, सचखण्ड निवासी डेरा लाईआ। हौली जिही मार आवाज़, मैनूं जांदा गया समझाईआ। कलयुग अन्त तेरा पूरा करां काज, मेहर नज़र उठाईआ। नाले गोबिन्द नाल गुरू महाराज, महाबली वेस वटाईआ। नाले शब्द खण्डा नाल दो जहानां सीस ताज, निरगुण निरवैर रूप वटाईआ। तेरे उते बहि के जन भगतां रखां लाज, सच सन्त दयां वड्याईआ। अन्दर वड़ के खोल्हां राज़, पड़दा उहला आप चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मार आवाज़, सोई सुरत आप उठाईआ। लेखा लिखे कलम दवात, रविदास चुमारा दए गवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जगत वड्याई दी नहीं लोड़, सच सिँघासण आख जणाईआ। जे तुठां प्रभ चरण प्रीती जोड़, दूजी आस ना कोए तकाईआ। मेरे उते चरण कँवल धर अडोल, सहिज सुभाउ सोभा पाईआ। प्रेम प्यार दे शब्द अगम्मी बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। मैं भगत सुहेले वेखां तेरे कोल, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जो तेरे अन्तर रहे मौल, बसन्तर बाहरों दे बुझाईआ। मेरा पूरा करें कौल, इकरार भुल्ल कदे ना जाईआ। एथे ओथे रहे अडोल, अडुल तेरी वड्याईआ। धन्न भाग उह धरती सोहे धौल, जिस धरनी उते तेरा आसण
❋
❋
सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सुण सिँघासण उह सोभे धरत, जिस उपर दया कमाईआ। प्रगट कर धुर दे भगत, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के तरस, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दा कढ्ढ के फ़र्क, फ़ैसला इक सुणाईआ। दे वड्याई विच्चों जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सच देवे माण वड्याईआ। धरनी कहे मैं सोई जागी, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। धन्न भगत धन्न गुरमुख जिन्हां प्रभ चरण प्रीत लागी, सेवा सच सति कमाईआ। साहिब सुल्तान हो मेहरवान लेखे लावण आया कोट जन्म दी पिछली बाज़ी, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर वेखे हाज़ी, निमाज़ी सीस झुकाईआ। निमस्कार कर कर कहिण तूं पुरख समराथी, दीन अनाथी होएं सहाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी गाउँदी गई साखी, सो साख्यात नज़री आईआ। ओ्हनां चुकावे बाकी जिन्हां खोल्ही अन्दरों ताकी, कमलापाती मेल मिलाईआ। रवीदास बणया साथी, श्री भगवान मन्नी आखी, सच सिँघासण दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरी हरि आपणी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा सच्चा दाअवा, हक़ आपणा रही जणाईआ। जिस वेले साहिब सिँघासण मेरी छाती उते रख्या पावा, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। मेरा सच दवारे लग्गा नावां, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। मैं गीत इक्को गावां, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रिहा ना राईआ । तेरे चरण कँवल सद बलि बलि जावां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नित नित तेरा दर्शन पावां, जन भगतां संग बहि के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ । धरती सुण सिँघासण आखे, सच दयां जणाईआ। एह खेल प्रभू अबिनाशे, तेरी मेरी ना कोए वड्याईआ। उह भगतां लग्गा आखे, दूजा सके ना कोए मनाईआ । जिन्हां अन्दर वड़ वड़ झाके, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। पन्ध मुका के आया वाटे, बण के पांधी राहीआ। जन्म जन्म दे पूरे करे घाटे, लहिणा अगला झोली पाईआ। जिस दी किरपा नाल साडे जुड़े नाते, धुर दा मेल मिलाईआ। भगत दवारे बहि गए सच्चे एहाते, आपणी वंड वंडाईआ। किरपा कर जे लेखा ला लए खाते, ख़तरा साडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। धरती अग्गों नेत्र नीर ल्या वहा, छहबर इक लगाईआ । सिँघासण मेरा रविदास इक गवाह, मैं सच दयां जणाईआ। जिस ने पाटा चीथड़ थल्ले दित्ता विछा, सोहणी सेज बणाईआ। प्रभ चरण दी धूढ़ी मस्तक टिक्का आपणे ला, मैनूं दिती माण वड्याईआ। मैं ओस वेले रो के मारी सी धाह, हाए हाए कर सुणाईआ। मेरा विछोड़ा होवे ना, झल्ली ना जाए जुदाईआ। जस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्र जावे आ, निरगुण लोकमात वेस वटाईआ। मैनूं कोझी कमली
❋
❋
नूं लए गले लगा, दुरमति मैल देवे धवाईआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल चढ़या चा, तेरे घर सोहणे वस्त्र सुत्ता बेपरवाहीआ। श्री भगवान हौली जिही दित्ता समझा, सुण नढी ध्यान लगाईआ। तैनूं एसे करके दयां वडया, तेरे उते बहि के जन भगतां होवां सहाईआ। अग्गों रविदास इक आवाज़ दिती लगा, अन्तर अन्तर जणाईआ। एह दाता बेपरवाह, बेअन्त अन्त अख्वाईआ। भगतां विच जे आप जाए समा, भगत आपणे लए बणाईआ। एहदी किरपा बिनां कोई भगत ना सके अख्वा, लोक परलोक ना मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। श्री भगवान किहा हस्स, हस्ती दोहां विच्चों इक्को नज़री आईआ। रविदास की रिहा दस्स, धरनी की मंग मंगाईआ । दोहां कर इकट्ठ, इक्को कूक सुणाईआ। तेरा दरस पुरख समरथ, साची मंग मंगाईआ। जिस वेले होएं प्रगट, लोकमात फेरा पाईआ। सति धर्म दा खोल्हें हट्ट, नाम वणजारा वणज कराईआ। जन भगतां देवें धुर दी मत्त, सच नाम समझाईआ । निज नेत्र खोले्हं अक्ख, आपणा रंग चढ़ाईआ। सच सिँघासण बहें नट्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तेरी मेहर तेरी किरपा तेरे संग जाईए वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा सच वर, वर दाते तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी सन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
सिँघासण कहे प्रभ कृपाल, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। साहिब सतिगुर हो दयाल, वड वड्डे तेरी वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरमुख भाल, गुर चेले रंग चढ़ाईआ। निरगुण निरवैर सुण हाल, बेहाल रहे कुरलाईआ। सच वस्त ना कोई नाल, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। चार कुण्ट थक्के भाल, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। जन्म कर्म दे वेख कंगाल, पूरब लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दे सरनाईआ। सिँघासण कहे साहिब वेख गुरसिख, मेहर नज़र इक उठाईआ। दर दरवेश मंगण भिख, भिच्छया इक्को दे वरताईआ। जे लेखा नहीं ते होर लिख, सब कुछ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी आदि जुगादि तूं देवणहारा नित, नवित्त फेरा पाईआ। ठग्गां चोरां यारां बणे मित, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ । हो सहाई प्रभू भगवान, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। किरपा विच्चों मेहर कर दान, मेहर निगाहबान रूप वटाईआ । दर्दीआं विच्चों दर्दी दर्द वंड महान, दुखियां विच्चों दु:ख आपणी झोली पाईआ। भुख्यां विच्चों भुक्ख आपणे चरण कर परवान, सुखां विच्चों सुख गुरमुखां दे वरताईआ। बेपरवाह बेअन्त बण निमाणा क्यों बैठों लुक, बेअन्त आपणा नाउँ रखाईआ। ठाकर हो
❋
❋
के जा तुठ, अतुट दया कमाईआ। जन भगतां भाग कदे ना जाए निखुट, जिन्हां मिले तेरी सरनाईआ। पिता हो के बालक गोदी चुक्क, अकाल हो के गुरमुख आपणी कुल तराईआ। तेरा बूटा कदे ना जावे सुक्क, अमृत सिंच हरया इक कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दे वस्त सच दुआर, तूं देवणहार अख्वाइंदा। वस्त अमोलक झोली डार, गोलक इक्को वार भराइंदा। तेरा लेखा अलख अगोचर अगम्म अपार, आदि जुगादि भेव कोए ना आइंदा । निर्धन सरधन सब तेरे दुआर, निरगुण सरगुण तेरा खेल इक्को नज़री आइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत दर घर ठांडे कर परवान, दर दरबार इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश बख्शीश कर दान, जिस दान विच्चों दातार दात रूप नज़री आइंदा।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी हरदित्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
सिँघासण कहे मेरे सोहणे सुच्चे, प्रभ प्रभू वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ उत्तम उच्चे, शहिनशाह सच तेरी शहिनशाहीआ। तेरे चरणां हेठ कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड लुके, सिर बैठे पर्दा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे पैंडे कदे ना मुक्के, अन्त कहि ना कोए समझाईआ। नित नवित्त तेरे सुहेले गुरमुख चेले बूटे कदे ना सुक्के, लख चुरासी नित नवित्त जुग कुमलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगत तेरे प्रेम प्यार दे भुक्खे, भुक्खयां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। सच भरोसे तेरे चरणां उते सुट्टे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरी लग्गी दो जहान ना टुट्टे, गंढ्ढ इक्को वार पवाईआ। अन्त काल कोई ना पुच्छे, लेखा सके ना कोए वखाईआ। तेरे मार्ग राह तों गुरमुख कोई ना घुथ्थे, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। तेरे दुआर तेरे मन्दिर रंग तेरा इक्को लुट्टे, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। सिँघासण कहे पिछला लेखा दस्सां खोल, सच सच समझाईआ। जिस वेले गोबिन्द नाल करें चोहल, प्रेम प्यार इक वधाईआ। गढ़ी चमकौर सेजा केहड़ी अडोल, जिस उपर सोभा पाईआ। लेफ तलाई तकीआ चारपाई ना दिसे कोल, गोबिन्द कच्ची दीवार सहारा इक बणाईआ। ओस वेले बचन किहा अनमोल, हौली हौली जणाईआ। टांक नाल तीर तोल, तीर चिल्ले नाल मिलाईआ। कमर नालों कमच खोल्ह, ख़ंजर शमस रूप वटाईआ। खड़ग खड़का वांग ढोल, चण्ड प्रचण्ड रूप वखाईआ। ठोकर मार के उपर धौल, धरनी दित्ता समझाईआ। उठ जाग ना हो अनभोल, सोझी इक जणाईआ। तेरे उते सति धर्म दा करन आया घोल, साची वंड वंडाईआ। आपणा ख़ून ख़ून विच्चों ख़ून देवां डोल, रंग रतड़ी रंग घत के गई रंग मिले सच्चे माहीआ।
❋
❋
पंज सिख ओसे वेले पए बोल, गोबिन्द चरणां उते सीस टिकाईआ। दातार सतिगुर साडे नाल ना मार रोल, असीं बच्चयां नालों बच्चे तेरे नज़री आईआ। एन्हां नाल जे सानूं देवें तोर, आपणी हथ्थीं मस्तक टिक्का लाईआ। सति दवारा आपणा इक खोल्ह, मार्ग इक दृढ़ाईआ। फिर वी आउणा तेरे कोल, होवे ना कदे जुदाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा जिउँ सज्जणा नाल करे मख़ौल, मुखों इक आवाज़ सुणाईआ। बच्चयो तुसीं अजे अनभोल, मेरी समझ किसे ना आईआ। आह वेखो जेहड़ा मेरा तोलण वाला तोल, कच्ची गढ़ी विच्चों मेरी काया गढ़ी विच्चों नज़री आईआ। उह हौली हौली दस्स के रिहा बोल, बोली बोल मेरे नाल मिलाईआ। गोबिन्द कलयुग अन्त तेरे नाल तेरयां सिखां दी वी लोड़, जिन्हां डोर तेरे उते टिकाईआ। कर प्रेम घोड़ी चाढ़्ह देणे तोर, तरह तरह समझाईआ। अग्गे आपे जावां बौहड़, आपणी गोद उठाईआ। पातशाहां घर शहिज़ादे नाँ रखाउँदे कौर, गोबिन्द घर गुरमुखां मिले वड्याईआ। एन्हां पंजां उते पुरख अकाल लावे मोहर, बिन हरफ़ां हरफ़ बणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे नवें नकोर, हिंदसा सके कोए ना बदलाईआ। ना कोई लए चुराए ठग्ग चोर, भन्न तोड़ परे ना कोए सुटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर खेल अवर का होर, हरि आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जग जुग जगत भगत भगवान आपणा अंग बणाईआ। गोबिन्द थोड़ा पासा परत, तीर मुखी नाल सीस झुकाईआ । प्रभू एह तेरी मेरी लिख्त पढ़त, दूजा सुणन कोए ना पाईआ। प्यो पुत्त दी लग्ग गई शर्त, दोहां विच्चों भज्ज कोए ना जाईआ । जे तूं आवें परत, मैं अग्गों हो के मिलां चाईं चाईंआ। मेरा होण ना देवीं हर्ज, हर्जाना तेरे कोलों मंग मंगाईआ। पुरख अकाल आदी कढ्ढ के फ़रद, पहला फ़ैसला लिख्या दित्ता वखाईआ। अगला पासा अद्धा चुक के थोड़ा दस्सया गोबिन्द उह खेल असचरज, जो खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं सूरबीर मैं मर्द मर्दाना हो के आवां मर्द, मेहरवान इक अख्वाईआ। आपणी ख़ाहिश तेरी नाल रलावां ग़रज़, मतलब दोहां दा इक्को रूप वटाईआ। कारण कर के पूरा करां फ़र्ज़, फ़ज़ूल लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द किहा बेपरवाह बेरहम, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणा सुत दुलारा रखीं कायम, कयामत एहदयां चरणां हेठ दबाईआ। नुक्ता कोई ना रहे ऐन गैन, सिफ़रा रूप सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाल तूं मेरे घर आयों सिहन, गढ़ी घड़ी घड़ी घड़ी विच्चों मेल मिलाईआ। तूं वी कल्ला मैं वी कल्ला ना कोई भाई ना कोई भैण, पुत्तर तेरी भेंट चढ़ाईआ। दोहां नूं कट्ठा मिले बहिण, वाह वा सोहणी बणत बणाईआ। इक ख़ुशी अजीत जुझार झूजदे वेख आपणे नैण, फिर मेरे शब्द ठंड वरताईआ। मेरे पंज सिख फेर तेरा दरस करन नैण, नहीं ते तेरा मुख वेखण कोए ना आईआ। पुरख अकाल किहा
❋
❋
गोबिन्द मैं सेवक बण तेरे बच्चे आया लैण, फड़ आपणी गोद बिठाईआ। इक संदेसा आया देण, अगला लेख जणाईआ। तेरे बच्चयां दी धूढ़ी रेण, जुग चौकड़ी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल चाईं चाईंआ। गोबिन्द कहे प्रभ वेख खेल कमाल, मैं अच्छी दिती सिखलाईआ। गुरमुख बच्चे सोहणे लाल, लाल लाल रंग रंगाईआ। छुरीआं नाल हो हलाल, तेरे चरणां राह तकाईआ। जे डोलण लग्गण मैं अन्दर वड़ के बणां दलाल, फड़ बांहों लवां उठाईआ। उठो बच्चयो चलो ओस धर्मसाल, जिस घर वसे बेपरवाईआ। हौली हौली तेरे दरवाज़े तक्क चलां नाल नाल, अन्दर वाड़ के फेर एथे नज़री आईआ । उधरों गढ़ी चमकौर दी रो पई दीवार, कूक कूक मारे धाहींआ। ओ यारां दे यार ओ प्यारा दे प्यार दुखियां दे दिलदार दर्दीआं दे दर्दी, तैनूं दर्द ज़रा ना आईआ। मैं वेख वेख हौके लै लै मरदी, सहिज सहिज आपणा आप गंवाईआ। तूं छोटयाँ बच्चयां नूं सोहणी पहिणा के वरदी, मस्तक टिक्का ला पिठ ठोक अगला मुख वखाईआ। नाले ख़ुशी नाले शौक, नाले गीत नाले श्लोक, सोहणा राग सुणाईआ। ख़ुशी ख़ुशी ओथे जाणा पहुंच, जिस घर मिले माण वड्याईआ। पंजां तुरन लग्गयां आई होश, सोध अरदास अर्ज़ इक सुणाईआ। साहिब सतिगुर सदा तेरे कोल रहे ख़ामोश, सनमुख हो बचन सके ना कोए जणाईआ । इक ख्वाहिश सद तेरा संग तेरे दर्शन दी होवे लोच, आसा होर ना कोए रखाईआ। एहो जेही फेर नहीं लभ्भणी मौज, आपणी हथ्थीं सेवा रिहों कराईआ। असीं बण के तेरी रंगली फ़ौज, फ़ैसले फ़ासले दो जहानां रहे मुकाईआ। सच दस्स तेरे मिलण दी बाकी कितनी औध, आयू इक्को वार जणाईआ। गोबिन्द किहा एह आदि जुगादि वक्खरी सोच, सोच सच विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अख्वाईआ ।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी सुरिन्दर सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
कर अरदास झुकया सीस, नेत्र नैण नीर वहाईआ। मिले मेल प्रभू जगदीश, जगदीश्र दए वड्याईआ। छत्र झुलदा वेखीए सीस, दो जहानां नज़री आईआ। इस दे नाल निभे प्रीत, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। रण भूमी रण जाईए जीत, संग अजीत सोभा पाईआ। तन काया माटी होवे ठांडी सीत, अमृत रूप समाईआ। गाउँदे जाईए ख़ुशी दे गीत, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। सच दवारे पहुंचीए ठीक, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जा के करीए इक हदीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। अरदास अन्दर अन्तर रुची, बेनज़ीर नज़ीर लगाईआ। बिन बोलयां रसना
❋
❋
बात अगम्मी पुच्छी, निर्धन हो के मंग मंगाईआ। एथे औध तेरे चरणां विच मुक्की, अग्गे सरन प्रभू सरनाईआ। साहिब कदे कदे ख़ुशी विच दस्सदा सैं मेरे साहिब दा ताज पंज मुखी, पंजां उहदे बदले दिती वड्याईआ। जिन्हां पिच्छे मोरो परिवारा वसे सुखी, दु:ख सुख रूप बदलाईआ। गंढ्ढ पवाएं दुधीं पुतीं, बंस सरबंस जोड़ जुड़ाईआ। साडी ओसे नाल लगावीं रुच्ची, रुख़सत दे ना करीं जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होणा आप सहाईआ। अन्तर ध्यान लग्गा इक, घर वज्जी सच वधाईआ। एस जन्म नूं ल्या जित, अग्गे मिले माण वड्याईआ। परम पुरख नाल करीए हित, दर ठांडे सेव कमाईआ। जो लोकमात आवे जावे नित नवित्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। जिस नूं कैहन्दे गोबिन्द पुरख अकाल पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस दवारे जाईए विक, कीमत आपणा मूल चुकाईआ। उहदी सेजा जाईए लिट, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर बेपरवाहीआ। अन्तर आई इक विचार, विचला भेव चुकाईआ। मंगीए मंग जांदी वार, बेनन्ती हिरदे इक सुणाईआ। जे गोबिन्द आवें दूजी वार, विछोड़ा देणा सानूं ना राईआ । तेरा मेला पुरख अकाल, सोहणा जोड़ा रूप वटाईआ। साडे उपर होणा दयाल, फड़ बांहों लैणा उठाईआ। लोकमात लिआउणा आप संभाल, माणस रूप दिवाईआ। जगत माया तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आपे लैणी सुरत संभाल, पर्दा उहला परे हटाईआ। तूं शहिनशाह हउँ तेरे बाल अञ्याण कंगाल, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करन करावण आप अख्वाईआ। सुण आवाज़ अन्तरजामी, गोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्यार दा अमृत जल ठंडा पाणी, ख़ुशीआं नाल प्याईआ। वेखो जा घर सच निशानी, सच दवारा इक दरसाईआ। मिले मेल वाली दो जहानी, जगत जहान डेरा ढाहीआ। अन्तिम लेखा पूरा करे शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आपणे विच रखाईआ।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
वक्त सुहञ्जणा आवे जग, प्रभ देवे माण वड्याईआ। कृपाल हो के लए सद्द, संदेसा आपणा नाम सुणाईआ। दरस करावे रज्ज रज्ज, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। पार कराके कूड़ी हद्द, घर इक्को इक वखाईआ। चारे खाणी विच्चों कढ्ढ, चुरासी डेरा ढाहीआ। प्रेम प्याला प्या मदि, नाम ख़ुमारी इक रखाईआ। पुरख अकाल हो बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अभुल्ल आपणा नाउँ रखाईआ। सद्दे आप पुरख अकाल, अकल कलधारी
❋
❋
होए सहाईआ। गुरमुख बणयो सोहणे लाल, गुर गुर गोद सुहाईआ। लेखे लाए कीती घाल, घालण आपणी झोली पाईआ। बण सहायक करे प्रितपाल, मेहर नज़र उठाईआ। गोद उठाए नन्न्हे बाल, बालक आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। करता पुरख मारे आवाज़, अवल्ल आपणी दया कमाईआ। अन्तर अन्तर खोल्ह राज़, रस्ता सच दए समझाईआ। नाम पदार्थ दे के दात, घर ख़ज़ाना इक वखाईआ। आत्म परमात्म दस्स के गाथ, सोहणी कर पढ़ाईआ। लहिणा चुका मस्तक माथ, पूरब अंकुर दए जगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति नूर कर रुशनाईआ। जो गोबिन्द दित्ता आख, सो पूरा प्रभ परमात्म आप कराईआ। लेखा नहीं भविक्ख्त वाक, भाषा विच लेख सक्या ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी टोपन लाल दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
पुरख अकाल अरदास लए मन्न, मनसा सब दी पूर कराईआ। लोकमात चढ़ाए चन्न, सच नूर नूर कर रुशनाईआ। दौलत दे नाम धन, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। भगत बणा साचे जन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, आपणा नूर दए दरसाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्न, भय भउ दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल करे मंज़ूर, पंच अरदास जणाईआ। अन्तिम हाज़र करे हज़ूर, हाज़त सब दी पूर कराईआ। लहिणा देणा चुकाए ज़रूर, ज़रूरत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लेखे लए लगाईआ। सच बेनन्ती झोली पा, आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्त लए प्रगटा, प्रगट जोत दए वड्याईआ । घर साचे सज्जण लए बुला, धुर दा नाद वजाईआ। पिछला लेखा दए समझा, अग्गे आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।
२७ फग्गण २०२० बिक्रमी कला बाई पटोला बाई दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
आदि जुगादि जो मंगे मंग, जुग चौकड़ी आस रखाइंदा। परम पुरख परमात्म देवे संग, श्री भगवान तोड़ निभाइंदा। जुग जन्म कर्म दी टुटी गंढ्ढ, धुर दा मेला आप मिलाइंदा। निरगुण सरगुण पावे ठंड, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। घर निझर देवे अनन्द, गृह गृह आपणी ख़ुशी वखाइंदा। कूड़ विकारा करे खण्ड खण्ड, सति धर्म इक दृढ़ाइंदा। लोकमात सन्त सुहेले
❋
❋
चाढ़्ह चन्द, रोशन मनार आप प्रगटाइंदा। बोध अगाध समझा छन्द, सोहँ ढोला इक वखाइंदा। लहिणा चक्के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म प्रभ नज़री आइंदा। लेखे लग्गे पवण स्वास दम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट मनसा वेख वखाइंदा। प्रभ मिलण दी जो रखण आस, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर मिटावणहार प्यास, जन्म जन्म दी तृखा गंवाईआ। निरगुण हो के वसे पास, सरगुण पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथ, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनसा मनसा विच रखाईआ। परम पुरख दा जिस रख्या चाअ, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सतिगुर मेला लए मिला, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, दुरमति मैल धवाईआ। सच्चे मन्दिर लए बहा, काया अन्दर सोभा पाईआ। बंद किवाड़ी जंदा दए तुड़ा, नाम डंका इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दए वड्याईआ । भगतन आस पूरी करे सति, सतिगुर हथ्थ वड्डी वड्याईआ। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या सच पढ़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, घर आपणा दरस दिखाईआ। सचखण्ड निवासी आवे नट्ठ, लोकमात फेरा पाईआ। हरिजन हरि हरि करके इक इकट्ठ, सोहणी बणत लए बणाईआ। जो पिच्छे आवे दस्स, सो अग्गे लए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सच अरदास लेखे जाए लग्ग, लगावणहारा आप लगाईआ। कलयुग अन्त सच दवारे सद्द, साचा लेखा दए मुकाईआ। जगत जहान दी मेट के हद्द, घर आपणा इक वखाईआ। जिस गृह वज्जे अगम्मी नद, अनहद धुन शनवाईआ। बिन मक्के काअब्यो होवे हज्ज, बिन मन्दिर मस्जिद नज़री नूर इलाहीआ। जगत विकारे नालों कर के अलग, अगला पड़दा दए उठाईआ। सच प्रीती जाए बज्झ, नाता इक्को इक जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवे माण वड्याईआ। वड्याई विच्चों देवे बदला, बदली जन्म जन्म कराइंदा । पन्ध मुकाए मज़लो मज़ला, राही बेपरवाही आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी कदे ना होवे अन्धला, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाइंदा। जन भगत सुहावणहारा तन मनारा बंगला, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाइंदा। रंग चढ़ावे शाह कंगला, शहिनशाह मेहर नज़र टिकाइंदा। लेखा रहिण ना देवे गंधला, पतित पुनीत दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पर्दा आप उठाईआ। परदे विच्चों चुक्के उहला, ओहले विच्चों भेव अभेव खुल्हाईआ। भेव विच्चों निकले मौला, मौला विच्चों नूर इलाहीआ। नूर विच्चों सुणीए ढोला, ढोले विच्चों गीत गोबिन्द बेपरवाहीआ। गोबिन्द विच्चों सुणीए सोहला, सोहणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई विच्चों प्रभ वड्डा होया, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा । ना जन्मे ना कदे मोया, आवण जावण लख चुरासी खेल
❋
❋
खलाइंदा। आलस निंद्रा ग़फ्लत विच कदे ना सोया, ख़ुशी ग़मी हरख़ सोग़ चिन्ता दु:ख ना कोए जणाइंदा। वैराग विछोड़े विच कदे ना रोया, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाइंदा। कर प्रकाश लोक परलोक दो जहान इक्को जिहा होया, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को नज़री आइंदा। जुग चौकड़ी जन भगत धुर दा बीज जिस बोया, सो फुल फुलवाड़ी पत्त डाली वेख वखाइंदा। प्रेम प्रीती अन्तर जिस गुरमुख गुरसिख मोहया, मुहब्बत आपणे नाल रखाइंदा। सो साहिब दयाल कृपाल ठाकर स्वामी सदा नवां नरोया, निरवैर निराकार निराहार आधार सर्ब रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा अगला चेता दोहां विचोला आपणा आप बणाइंदा।