पहली चेत २०२१ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
रवी वेखे खोल्ह किताब, अन्तर ध्यान लगाईआ। पिछला लेखा आया याद, घर परमेश्वर गया समझाईआ। निरगुण हो के खेल खेलया इक तमाश, नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण बहि के दिती दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सो सुहञ्जणी सोभावन्ती रात, भिन्नड़ी रैण नाउँ रखाईआ। मुख तों पड़दा लाह नकाब, घूँगट दित्ता परे हटाईआ। राह तक्क पृथ्मी आकाश, दो जहानां नैण पार कराईआ। तख्त निवासी बैठा इक जनाब, हकीकत हक़ रिहा दृढ़ाईआ। निउँ सजदा कीता आदाब, चरण कँवल सीस टिकाईआ। हुजरा सोहया इक महिराब, महल अटल होई रुशनाईआ। घर सज्जण आया साक, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। प्रीत अगम्मी जोड़े नात, रिश्ता आपणे नाल रखाईआ। टुकड़यां रंग रंगाया आपणी भात, मेहर नज़र नैण उठाईआ। सच धर्म दा इक खाज, सोहणा भोजन आप बणाईआ। चार कहारां मार आवाज़, पंजवें यार
❋
❋
दित्ता वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। रविदास पिछला आया चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा । आदि जुगादी धुर दा नेता, नर निरँकार इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी भगत उधारन जिस दा पेशा, दूजी कार ना कोए कमाइंदा। नित नवित्त वटाए वेसा, रूप रंग रेख ना कोए समझाइंदा। निरगुण सरगुण दए संदेसा, धुर दा अक्खर नाम पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। रविदास पिछला आया ख्याल, अन्तर ध्यान लगाईआ। प्रभ दी दिसी अवल्लड़ी चाल, निरगुण आपणी कार कमाईआ। सच दवारे मैं बणया मात दलाल, वचोला रूप नज़री आईआ। जन्म विछड़े लैणे भाल, घर मेला सहिज सुभाईआ। लेखा पिछला दस्सां अहिवाल, पर्दा आप उठाईआ। जिन्हां संग मेरे नाल, तिन्हां प्रभू मिलावा चाईं चाईंआ। जगत कूड़ी क्रिया मेट जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। पूरब हल करां सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । चेता आया पगड़ी वाले घुम्यार, अन्त इक्को गल्ल सुणाईआ। सुण पाणा गंढ्ढणवाले चम्यार, तेरी दलील मोहे भाईआ। तेरा परमात्म नाल प्यार, साडा मेला दित्ता मिलाईआ। जो कुछ मंगणा मैं देवणहार, दोहर आपणी रिहा वखाईआ। रवी हस्स के किहा वाह मेरे यार, यारी तेरी मोहे भाईआ। तेरा मेरा इक उधार, हौली हौली दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम लोकमात मंगां आण, दर दर आपणा फेरा पाईआ। तूं रहिणा चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मति ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। घुम्यार फड़ के सोटा, धरती नाल टकराईआ। वेख मेरा बदन ताज़ा मोटा, सोहणी तरह समझाईआ। मैं अस्वार रहां उते खोता, नाल बच्चयां जोड़ जुड़ाईआ। मैं नित नवित्त लुटदा फिरां लोकां, घर घर सौदे वणज कराईआ। फिरदयां फिरदयां तेरे दर ते प्रभ दा मिल गया मौका, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा जोड़ रिहा जुड़ाईआ। रविदास कहे लै देवां दात, इक्को वार वरताईआ। उत्तों वेख अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा छाईआ। निक्के निक्के बच्चे तेरे साथ, नन्न्हे रूप वटाईआ। प्रभ दे खाते विच्चों बची भात, दाणा दाणा मुख छुहाईआ। जिस नाल बदले तेरी ज़ात, अजाति रूप वटाईआ। परम पुरख दा बणे साथ, जन्म जन्म दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । रविदास पिच्छे करे ध्यान, मन मणका आप बदलाईआ। ब्राह्मण देवणहारा ज्ञान, याद पिछली रिहा कराईआ। नेत्र खोल्ह चतुर सुजान, क्यों बैठा मुख भवाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर पन्ध कट के आया विच जहान, सरगुण आपणा रूप वटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे साम्हणे दित्ता ब्यान, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रवीदास
❋
❋
आपणा खोल्ह वरका, बिन अक्खरां वेख वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच ला के गया शर्ता, लग्गी आपणी तोड़ निभाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मरदा, मर्दानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। पूरब जन्म दा लाहवे कर्ज़ा , मकरूज़ कर्ज़ा दए चुकाईआ। करे खेल इक असचरजा, अचरज आपणा हुक्म वरताईआ। जिन्हां दी पुट्ठी होई नरदा, सिधी आपणे हथ्थ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। नरद कहे मैं छड्डया सार पाशा, माण जगत ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट ना कोए दिलासा, धीरज नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म रवी दा मन्नया इक्को आखा, आख़र आपणा खेल कराईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रवीदास खोल्ह अक्ख, अग्गे पिच्छे ध्यान लगाईआ। ओ्हनां लेखा देणा हक़, जिन्हां हुक्म मिल्या बेपरवाहीआ। वेंहदयां वेंहदयां नैण गए थक्क, लोचण सार कोए ना आईआ। पांधी बण बण रहे नट्ठ, दो जहान भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा वरताईआ । रवी कहे मैनूं देणा प्या उधार, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। इक मित्र ते चार कहार, डोली वाले नज़र ना आईआ। नाल ब्रह्मण दिसे चण्डाल, आपणा रंग वटाईआ। जिस दा लेखा दीन दयाल, देवणहार इक गोसाईआ। जिस वेले मेरे घर गृह सुक्के टुकड़यां भोग लगाया थाल, सोहणी वस्त रूप वटाईआ। ओसे विच्चों थोड़ा सांभ के रख्या विच रुमाल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा नानक लालो दित्ता खवाल, भोरा भोरा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। थाल विच्चों रख्या भोरा, समझ किसे ना आईआ। परम पुरख प्रभ बण के चोरा, चोरी आपणी गया कमाईआ। रविदास नूं कहि के गया इस दी पए लोड़ा, कलयुग अन्तिम भेव अभेद खुल्हाईआ। बाकी सब नूं मिल्या जवाब कोरा, धुर फ़रमाणा आप दृढ़ाईआ। तेरा लेखे लाए ढोया ढोरा, दृष्टी चम्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। रविदास कहे सुण ब्रह्मण संगी, सच दयां जणाईआ । वस्त पिछली दे दे मंगी, पर्दा उहला रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे वासना रहे ना गंदी, दुरमति मैल धवाईआ। कूड़ी क्रिया ना कोई पखण्डी, भेख संग ना कोए जणाईआ। अन्तर आत्म ना होए अन्धी, मन वासना देवे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ब्रह्मण कहे सुण दास रवी, रंग आपणा दयां जणाईआ । मैं कसम खावां ओस निशान थल्ले जिस दा लेखा हथ्थ चवी, दो जहानां हथ्थ किसे ना आईआ। अग्गे मेरी ज़िंदगी बण गई नवीं, पिछला डेरा दित्ता ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास कहे सुण पंडत यार, सच ब्रह्म दयां दृढ़ाईआ।
❋
❋
औह वेख पिछले चार कहार, जिन्हां ठग्गी गया कमाईआ। चाली चाली दा वणज व्यपार, गंगा मइया रही सुणाईआ। पिछला कर्ज़ा पहलों उतार, अग्गे मिले फेर वड्याईआ। वीह दा लेखा हरिसंगत अन्तर प्यार, गुर प्रसादी होए सहाईआ। वीहां दा नाता तुटे विच संसार, संसारी संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ब्रह्मण कहे मैनूं दिसदे सज्जण, नेत्र नैणां नज़री आईआ । भगत प्यारे साचे मंगण, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मैं पिछला लेखा आया मंगण, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। मैं कोझा कमला होया नंगन, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ । रविदास कहे सुण ब्रह्मण एक, सच दयां दृढ़ाईआ। औह वेख आपणा पिछला लेख, श्री भगवान रिहा समझाईआ। नौ जन्म भरम के बण जा नेक, नीतीवान इक अख्वाईआ। अग्गे माणस जन्म दी मुकण वाली खेड, तत चोला संग ना कोए निभाईआ । जिस ने मातलोक दित्ता भेज, सो वेखण आया बेपरवाहीआ। तेरे संग तत्तां सज्जणा ख़ाली होवण वाली सेज, नार कन्त होए जुदाईआ । प्रभ दा कोई ना मेटे लेख, लेखा सके ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । ब्रह्मण अन्दरों रिहा रो, हौकयां नाल सुणाईआ। तुध बिन प्रभू ना दिसे को, नाता तुटा जगत लोकाईआ। आपणा आप बैठा खो, चले ना कोए चतुराईआ। दुरमति मैल पांपा धो, निर्मल रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों तेरी सुणी सो, सो पुरख निरँजण इक्को माहीआ। मेरे अन्दर कर लो, सच प्रकाश नूर इलाहीआ। बिन मात गर्भ तूं मेरा बीज बो, फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास कहे सुण ब्रह्मण जाति, ज़रा पिछला ध्यान दृढ़ाईआ। मेरे घर वाला एह ओहो साथी, जिस कोलों कंगण दित्ता झोली पाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां आदि जुगादि मन्ने आखी, जो चरण कँवल मंगण सरनाईआ। मेरे साहिब दी वड्डी हाटी, बेअन्त अतोट अतुट भण्डार वरताईआ। दो जहानां सच्चा साकी, भर प्याला जाम प्याईआ। आ वेख पिछली लिखी पाती, जो मेरे हथ्थ फड़ाईआ । इस विच लहिणा दिसे बाकी, रविदास रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । सुण के बचन कूकी डोले वाली नार, सोहणा बचन सुणाईआ। मेरे साहिब सतिगुर सांझे यार, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैनूं तक्क लैण दे उह कहार, जेहड़े नारी रूप जामा बैठे बदलाईआ। भगत दुआर दा मिल्या प्यार, प्यार विच्चों प्रेम नज़री आईआ। रविदास चुमारे जिन्हां तेरा भोजन दित्ता खवाल, पकवान इक्को अग्गे टिकाईआ। नाले दित्ता धुर दा दान, पुरख अबिनाशी कलयुग अन्तिम मिले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। उधरों डोली उठ के पई हस्स,
❋
❋
घूँगट लाल वेख वखाईआ। मैं पन्ध मुकाया नस्स नस्स, भज्जी वाहो दाहीआ। नेत्र खोल्ह के वेख्या अक्ख, मैनूं मोढ्ढयां उते चुक्कण वाले नज़री आईआ। एह सब कुझ रविदास दे हथ्थ, जिस दा लेख ना कोए मिटाईआ। श्री भगवान उहदे वस, घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। हुण खेल वेखो प्रतख, वक्खरी धार चलाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, गुरमुख आपणी गंढ्ढ पवाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, वणज इक्को इक कराईआ। पिछला लेखा कर के याद, लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत आप बणाईआ। डोली वाले डण्डे करन मख़ौल, दो हथ्थां ताली रहे वजाईआ। उठो वेखो ब्राह्मण रौल, पंडत बैठा डेरा लाईआ। चार कहार उस दे कोल, आपणा माण ताण गंवाईआ। रविदासा लेखा रिहा फोल, श्री भगवान रिहा समझाईआ। सब दा पूरा करे कौल, कीता इकरार विसर कदे ना जाईआ। लहिणा देवे उपर धौल, धरनी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रस्से कहिण असीं दस्सीए रस्ता, भेव अभेव खुल्हाईआ। गुरमुख खोल्लया पिछला बसता, श्री भगवान रिहा दृढ़ाईआ। वेखो ब्रह्मण हाल ख़सता, ख़ुशी ग़मी दोवें बैठीआं डेरा लाईआ। अग्गे जाण दा नहीं ख़र्चा, पिच्छे रहिण तों सके ना कोए बचाईआ। साम्हणे अक्खीआं पै गया पर्चा, हल्ल सवाल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। ब्राह्मण कहे मेरे राम, रमईया इक सरनाईआ। मेरा पिछला लेखा होया हराम, हुरमत कोए रहिण ना पाईआ। अगला सुणया तेरा निशान, निशाना तेरा बेपरवाहीआ। चरण कँवल कर ध्यान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । मेरी मुश्किल कर आसान, दुखियां दर्द गंवाईआ। सारे कट्ठे होए आण, विछड़यां रहिण कोए ना पाईआ। किरपा कर श्री भगवान, सच तेरी सरनाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर मैं त्यार कीता पकवान, भोजन भेंटा तेरी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दे माण वड्याईआ। ब्रह्मण तेरा भोजन होया त्यार, श्री भगवान ध्यान लगाईआ । तेरी गंगा मइया ल्याए उठाल, नेत्र नैणां दरस करे जमना सुरस्ती दिसे नाल, भज्जण वाहो दाहीआ। गोदावरी वेखे आ के हाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी आईआं नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। पंडत किथे लाए डेरे, ब्रह्मण दे समझाईआ। साडे कन्ढ्ढे तूं जजमान लुट्टे बथेरे, आपणे हथ्थ वखाईआ। हुण आएयों केहड़े गेड़े, तैनूं सके ना कोए बचाईआ। पंडत हन्झूआं नाल कपड़े रिहा लबेड़े, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। गंगा जमना सुरस्ती ख़ुशी हो के गावण गीत, ब्रह्मण रहे सुणाईआ। पंडत जी तुहाढ्ढी प्रभ ने वाहवा वेखी रीत, नीत तुहाढ्ढी तुहाढ्ढे नाल प्रनाईआ। जो कुछ हो रिहा सो होवे ठीक, फ़र्क रहिण कोए
❋
❋
ना पाईआ। साडे नाल झूठी करदा रिहों प्रीत, सच्ची यारी तोड़ ना किते निभाईआ। जिस रविदास नूं कैंहदा रिहों नीच, कसीरा आपणी झोली पाईआ। उहदी चोली वेख रंग चढ़या बसीठ, रूप इक्को इक दरसाईआ। ओस दर तों मंग लै भीख, तेरा वचोला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा कराईआ। ब्रह्मण कहे सुण गंगा मइया, मैं ममता दिती तजाईआ। मेरी डुब्बदी वेख नईया, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। सज्जण दिसे ना कोई सईया, संग ना कोए वखाईआ। मेरी पकड़े कोई ना बहीआ, ब्रह्मणी बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी रिहा कमाईआ। ब्रह्मण कहे सुण जमना भैण, सुरस्ती नाल रलाईआ। मेरे नेत्र रोवण वहाइण नीर नैण, धीरज नज़र कोए ना आईआ। मैं सच सच तुहानूं आया कहिण, कहि कहि रिहा जणाईआ। अज्ज चुकणा लहिण देण, मेरी सोच समझ रही ना राईआ। नाता तुटणा सज्जण साक सैण, भाई भैण जाणा मुख भवाईआ। हरिसंगत विच ना मिलणा बहिण, प्रभ चरण धूढ़ी टिक्का ना कोए लगाईआ। मेरा साढे तिन्न हथ्थ बुरज लग्गा ढहिण, ढेरी ख़ाक विच रल जाईआ। अन्दरे अन्दर चोरी घरां विच दिसे डाइण, बाहरों सके ना कोए समझाईआ। औह वेख मैनूं नज़री आए जो मैनूं आए लैण, लहिणा देणा रहे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। चारे भैणां करन सलाह, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। ऐस वेले केहड़ा बणे मलाह, जो बेड़ा पार कराईआ। गंगा हौली जिही दित्ता सुणा, इशारे नाल दृढ़ाईआ। रविदास चुमारा गुरमुख बैठा रूप वटा, जिस दे नाल सच गोसाईंआ। उस दे अग्गे रल के सारे वास्ता लवो पा, दोए जोड़ जोड़ आपणी झोली डाहीआ । जे मेहरवान मेहर नैण लए उठा, दुखियां दु:ख दर्द गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर खेल वरताईआ। चारे भैणां हौली जेही रविदास नूं रहीआं आख, बिन रसना जिह्वा बोल सुणाईआ। तेरा प्रभ दे नाल साथ, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। तैनूं ग़रीब नूं मंगण दी सोहणी जाच, कोझे कमले आपणी झोली अग्गे डाहीआ। सानूं याद उह पिछली रात, जिस रैण अन्दर सोहणा भात दित्ता खवाईआ। चार कहारां खोल्ह के राज़, पंजवें यार दे के दात, साथ पंज घुम्यार जणाईआ। पंडत ब्रह्मण ग्यों आख, इशारा इक्को इक लगाईआ। कलयुग अन्त वेखां आण तमाश, लोकमात फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच गोसाईंआ। रविदास कहे सुण लओ सच्ची, इक्को वार समझाईआ । मैं प्रभ दे नाल कीती पक्की, आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। मेरी डोरी नहीं तन्द कच्ची, आदि जुगादि टुट ना जाईआ। गल्ल इक सुणावां अच्छी, बुरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ मेरा रिहा दृढ़ाईआ। सुण गंगा कर के कन्न, रवी रिहा जणाईआ। साहिब
❋
❋
मेरा जाए मन्न, जे वास्ता अग्गे पाईआ। जिस पूरब जन्म दा लेखा देणा सो अग्गे ना देवे डंन, डौरु डंक कूड़ ना कोए वजाईआ। भाग लगावे साढे तिन्न हथ्थ तन, रंग आपणा इक रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। एधरों ब्राह्मण मारी धाह, कूक कूक सुणाईआ। उधरों गंगा नीर रही वहा, नैणां छहबर लाईआ। जमना खुल्हे केस रही वखा, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। सुरस्ती धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमा, मुख भबूती इक जणाईआ। गोदावरी तन अल्फ़ी लीरो लीर लई करा, हार शृंगार नज़र कोए ना आईआ। चरण कँवल मंग पनाह, सच बेनन्ती इक सुणाईआ। प्रभू एस ब्रह्मण दा बख्श गुनाह, जिन तेरा प्रसाद दित्ता बणाईआ। जुग जन्म दी कड़ाही दी आसा पूर करा, तेरा चरण कँवल विच टिकाईआ। प्रेम प्यार नाल सेव कमा, सोहणी ख़ुशी वखाईआ। पंजां कोलों जल पवा, मन्त्र पढ़या बेपरवाहीआ। साडा ल्यादां लेखे ल्या ला, जो दूर दुराडा तेरे दर ते ल्या टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रहमत दे कमाईआ। रहमत कर श्री भगवान, बेपरवाह तेरी सरनाईआ । रल मिल सारे मंगीए दान, झोली इक वखाईआ। तूं साहिब सज्जण सुल्तान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी मेटणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। हउँ बाले बालक बाल अञ्याण, बाली बुध रखाईआ । तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त सहिज सुखदाईआ। तेरा प्रभू इक आधार, रविदास चुमारा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा उहला दे चुकाईआ। प्रभू कहे रविदास दास दा की, सच दयो जणाईआ। सारे कहिण ओस वंड वंडी साढे तिन्न हथ्थ नींह, जिस दा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। लख चुरासी तेरा जंत जीव जी, जागरत जोत करे रुशनाईआ । अमृत मेघ बरस मींह, धार इक्को इक वहाईआ। कृपाल हो के ठाकर थी, साहिब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। सच दस्सो की रविदास दस्से, प्रभ जू आख जणाईआ। रवी ख़ुशीआं विच हस्से, गुरमुख आपणा रंग चढ़ाईआ। प्रभू प्रेम प्रीती अन्दर फसे, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। ब्राह्मण चरणां उते ढट्ठे, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी नाल मिलाईआ। दीन दयाल वस्त अमोलक झोली घत्ते, दाता दानी आप वरताईआ। पिछले वेख के हिसाब खते, खाता आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । रविदास कहे मैं खाता दस्सां एक, जिस विच्चों मिले वड्याईआ। परम पुरख दी राखो टेक, सच सच सरनाईआ। चरण कँवल करो आदेश, निउँ निउँ लागो पाईंआ। निरवैर पुरख वटाया भेख, जोती जाता नूर रुशनाईआ। इक्को वसे सम्बल देस, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। सच दवारे खेले खेड, जन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान लेखा दए मुकाईआ। रविदास कहे
❋
❋
सुण सच कहाणी, अच्छी तरह जणाईआ। जिस ने रचन रचाई चारे खाणी, सो ख़ालस रूप वटाईआ। जिस दी सिफ्त करे चार बाणी, आदि जुगादि रही जस गाईआ। सो साहिब सतिगुर लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। उस दे चरण कँवल विटुह जाओ कुरबानी, निमुख निमुख आपणा आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। रविदास कहे मेरा सुक्का भोजन, जिस सति रूप बणाईआ। जिस नूं नानक मिल्या उपर कोटन जोजन, जिस दी सिफ्त गगन गगनंतर ना कोए कराईआ। जिस दे दर्शन नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोचण, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। जिस दा लहिणा गुर अवतार पीर पैगम्बर सोचण, सोच विच किसे ना आईआ। जिस दा वासा लोक परलोकन, दो जहानां खेल खलाईआ। जिस दे नाल रविदास माणे मौजन, गुरमुख सिँघ गुर गुर गोद उठाईआ। प्रभू सब दे सिर उते देवे ओढन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उहदे हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी भोग भोगण, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। रविदास कहे सच दस्सां बात, बातन दयां जणाईआ। नाल लेखा लिख के कलम दवात, कालख टिक्का दयां गंवाईआ। प्रभ मिलण दी सिखो जाच, पड़दा उहला इक उठाईआ। अन्तर निवणा मस्तक माथ, डण्डौत बन्दना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान होए सहाई सद, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। जो सच दवारे रिहा सज, सोहणा आसण लाइंदा। सब दे पड़दे देवे कज, मेहर नज़र इक टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप चुकाइंदा। पूरब लेखा कहे उधार, रविदासे इक जणाईआ। बण वचोला विच संसार, सोहणा मेल मिलाईआ। मेरा भुल्लया ना सिरजणहार, भुल्लयां रिहा उठाईआ। पंडत ब्रह्मण होणा ख़बरदार, तेरा लेखा पूर कराईआ। पिछला वेला कर लै याद, तेरी फ़रयाद आपणी झोली पाईआ। उस दा भेव खोल्हे राज़, रहमत इक कमाईआ । खीर कड़ाह दा नहीं स्वाद, दन्द घसाई नज़र कोए ना आईआ। मिशराणी वासते देवे कोई ना दात, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ । परम पुरख दा उलटा वेख रवाज, अचरज आपणी खेल रचाईआ। जिन्हां कहारां मंगी दात, तिन्हां मनुक्खां नारी रूप वखाईआ । जिस रविदास दे यार उस दी स्त्री वल ल्या झाक, पंजवां यार सोभा पाईआ। रविदास चुमारा वचोला बण के रिहा आख, धुर दा ढोला इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पंडत जी अग्गे किसे ब्रह्मण मिले ना थाल परोसा, खीर कड़ाह ना कोए खवाईआ। किसे नाल ना करना रोसा, उलटी कल प्रभू भवाईआ। अग्गे जींदयां साध कोई ना करे म्होछा, म्होछा कीता कम्म किसे ना आईआ। किसे कम्म ना आया नीती विच्चों घुम्यार दा चुक्कया खोसा, पुत्त पोतरे नाता
❋
❋
गया तुड़ाईआ। धन दौलत दिसे मकान कोठा, स्त्री अंगीकार ना कोए कराईआ। धोती बोदी नज़र ना आवे फड़या सोटा, मथ्थे त्रिशूल ना कोए वखाईआ। गंगा सागर मूधा होया लोटा, पर्दा रख दान ना विच टिकाईआ। रविदास ने मार्ग दस्सया सौखा, हौली जिही समझाईआ। जन्म कर्म तों बचण दा इक्को मौका, हरि चरण मिले सरनाईआ। जिथ्थे कदे ना होवे धोखा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । पंडत जी वेखो चार कहार, पंजवां यार नज़री आईआ। कलयुग अन्त जामा धर के रूप नार, नर नरायण संग रखाईआ। दोहां वचोला बणया यार, गुरमुख इक्को नज़री आईआ। एन्हां भोजन देणा खवाल, हिरदे हरि हरि नाम ध्याईआ। रोगन सोगन चिन्ता करे बाहर, दु:ख नेड़ ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ । पंज थाल दाल रोटी, पंजां दए वड्याईआ। तेरी वासना कढ्ढ के खोटी, कीमत खरी दए बणाईआ। एथे नाल मेल के जोती, जोती जोत करे रुशनाईआ। तेरी सुरत उठा के सोती, घर सवाणी दए समझाईआ। तेरी फेर ना हिले बोदी, इशारा कर के जजमान ना कोए फसाईआ। तूं वेखी चढ़ के चोटी, चतुर दान इक्को नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ विच दो जहानां रोज़ी, आदि जुगादि रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे इक सरनाईआ। रविदास कहे जो रूप गुरमुख, अच्छी तरह समझाईआ। सच दवारयों मिले भिख, भिच्छया प्रभू वरताईआ। पिछला लहिणा लए नजिठ, अग्गे दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दए वड्याईआ। रविदास कहे सुण ठाकर ब्रह्मण, ठोकर दयां लगाईआ। मैं तेरा बणया पहलों ज़ामन, ज़ामनी तोड़ निभाईआ। तूं वेख मेरा रामन, जिस राम विच्चों रहमत आप बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे वड्याईआ। रविदास कहे तूं परोस थाल, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। मैं दोहां हथ्थां फड़ के ठाकर आपणे देवां खवाल, जो खा के तेरा शुकर मनाईआ। तेरा कट के जाए जंजाल, जीवण जुगत आपणे नाल रखाईआ। पंजां सुरत लए संभाल, सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। पंज कहारो खाणा खाओ, हरि साहिब सतिगुर आप जणाईआ। परम पुरख दा दर्शन पाओ, पिछला लेख मिटाईआ। इक्की दिन घर सुत्यां रोज़ रात नूं दर्शन पाओ, साख्यात प्रभ नूर ज़हूर नज़री आईआ। इक ग्लास जल दा सरहाणे रखाओ, रातीं पी के तुहानूं दए उठाईआ। सत्तवें सत्तवें दिन रविदास चुमार नूं लागे चरण तकाओ, पुरख अबिनाशी अपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सच प्रसाद लैणा छक, ब्रह्मण रिहा वरताईआ। एह रविदास ने तुहाढ्ढी झोली पाया हक़, जो पिछला रख्या कोल लुकाईआ। श्री भगवान हो प्रगट,
❋
❋
लहिणा दित्ता थाउँ थाईंआ। एहदा लेखा हथ्थो हथ्थ, जुग चौकड़ी रिहा मुकाईआ। मरन तों पहलों मार्ग दित्ता दस्स, मुर्दा हो ना कोए पछताईआ। सच सुच दा खोल्ह हट्ट, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। रविदास कहे प्रभू तेरी मेहर अपार, अपरम्पर दएं वड्याईआ । मेरा लहिणा दित्ता कर्ज़ उतार, बख्शिश आप कमाईआ। बेशक पंजे बणे नार, आसा अन्तर इक रखाईआ। अग्गे देणी पैज स्वार, जन्म जन्म दा गेड़ कटाईआ। सत्तां महीनयां दा जो रख्या उधार, उह वी लेखा तेरे हथ्थ जिउँ भावे तिवें चलाईआ। दुरमति मैल उतार, चिट्टे वस्त्र दित्ते पहनाईआ। हथ्थां विच जो पंज रुमाल, उह जिन्हां विच खाणा किणका किणका दित्ता टिकाईआ। एन्हां विच्चों खोल्ह के पंजां कहारां कीता प्यार, घुम्यारां नाल दर्दीआं हो के दर्द वंडाईआ। एन्हां नूं लग्गण ना देणा दाग़, लोकमात सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सद जोती जगदी रहे चिराग़, तेरा नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच सच सच वड्याईआ। पंजां वेख वस्त्र चिट्टे, दो जहान ख़ुशी मन्नाइंदा। वेद व्यासा आ के दर ते पिटे, नेत्र रो रो हाल सुणाइंदा। प्रभू तेरे लेख कौण मेटे लिखे, लिख्या लेख ना कोए गवाइंदा। मैनूं तेरा रूप इक्को दिसे, जो हर घट अन्दर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सब दा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। वेद व्यास प्रभू होया दलेर, अच्छी तरह जणाईआ। तेरा लेखा लहिणा देवे नबेड़, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा । मैनूं सुण के धाहां मारदे तेरे पंजे शेर, जो जन्मदयां तेरा दर्शन पाईआ। बीस इकीसा एहो मंगदा रिहा मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। पंजां तों दस दसां विच आपणा गेड़, गेड़े विच सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए नबेड़, सतिजुग साची धार बंधाईआ। उधरों पंज औण दौड़े, गढ़ी चमकौर ध्यान लगाईआ। अजीत जुझार चढ़े घोड़े, सोहणी वाग भवाईआ। ओस दे चलीए कोले, जिस कल्ग़ीआं वाले कल्ग़ी वाले दी बणत बणाईआ। उस दे प्रेम अन्दर फरकण डौले, जोबन ख़ुशीआं रंग बेपरवाहीआ। दो जहानां तोल तोले, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। अगम्म अथाह बोल बोले, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। अज ओस आपणे कीते कौल पूरे करके उपर धवले, लेखा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पंज शेर पए गरज, आपणी भबक लगाईआ। इशारे नाल प्रभ ग्यों वर्ज, शब्दी शब्द जणाईआ। तुहाढ्ढी सुणां इक अर्ज़, अरज़ोई आपणी झोली पाईआ। माता घर पूत जम्मे मर्द, सूरबीर अख्वाईआ। तुहाढ्ढे नाल वंडां दर्द, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरा करां फ़र्ज़, फ़ैसला सच सच सच दृढ़ाईआ। सच फ़ैसला नौ बीस, पहली चेत ख़ुशी मनाईआ। पंजां देवे इक हदीस, सच सच समझाईआ। किरपा करे हरि जगदीश,
❋
❋
जगदीश्र ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग साचा करे उडीक, नेत्र नैण उठाईआ। चिट्टा बाणा मंगे भीख, सोहणे वस्त्र राह तकाईआ। एह लेखा जुझार अजीत, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। सति धर्म दी चले रीत, परम पुरख आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज दस दस पंज इक्को रंग वखाईआ। दस पंज वस्त्र चिट्टे, पुरख अकाल सेव कमाईआ। हरिसंगत वेखे वड्डे निक्के, बिरध बाल खोज खुजाईआ। फड़ के तारे जिथ्थे किथे, दूर दुराडे वेख वखाईआ। पिच्छों कहाणीआं रह जाण किसे, किस्मत जन भगतां दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सद देवणहार वड्याईआ। पिछले जन्म दी रविदास ज़मानत, गुरमुख हो के रिहा जणाईआ। प्रभ तेरी झोली रखी अमानत, आपणी हथ्थीं टिकाईआ। पहली चेत कर दे सही सलामत, सुत्तयां दे जगाईआ । अग्गे दिसे ना कोई अदावत, झगड़ा पिछला दित्ता चुकाईआ। कूड़ी करे ना कोई बग़ावत, ठग्गी चोरी ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। रविदास कहे प्रभ खा लै टुकर, टुकड़ा तेरे हथ्थ फड़ाईआ । गुरमुख भुल्ला फेर वी तेरा पुत्तर, तेरा रोस नज़र ना आईआ। तेरी धारों आए उतर, पिता मात जगत हंढ्ढाईआ। तैथों भुल्लयां तेरा कीता ना शुकर, शहिनशाह तेरा संग ना कोए निभाईआ। अग्गे वासते कदे ना जावे मुक्कर, मुख सके ना मात भवाईआ । जे तूं इक दाणे पिच्छे तारया ठठयार दा कुकड़, नानक निरगुण सरगुण दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। रविदास कहे मेरी मंज़ूर कर अर्ज़ी, आरज़ू इक रखाईआ। तेरा प्रभू कम्म नहीं कोई फ़र्ज़ी, सच सुच तेरी सरनाईआ। बेशक असीं सारे सदा ग़रज़ी, पर वड्डी ग़रज़ तेरे मिलण दी इक रखाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई दर्दी, दुखियां दु:ख ना कोए वंडाईआ। तन पाटा सीवे ना कोई दरज़ी, बिन रविदास चुमारे टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। तेरी प्रेम वैरागण गुरमुख आत्म मरदी, विछोड़ा सह सके ना राईआ। बिन तेरी किरपा तेरी मंज़ल कोई ना चढ़दी, घर दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सुण रवीदास ब्रह्मण नहीं एह चार, चारों दी वारी आईआ। जे बख्शां ते सारे करां पार, नहीं ते संग ना कोए तुड़ाईआ। बेशक विछोड़न वाले नहीं गल विच्चों हार, माणक मोती नज़री आईआ। पर मेरा ओथे एथे इक जिहा प्यार, घाटा रहिण कोए ना पाईआ । जे दु:ख होवे माँ प्यो भैण भ्रा सज्जण साक सैण प्यारी नार, मोहे दु:ख ना लागे राईआ। जन भगत साचे सन्त गुरमुख गोदी आप उठाल, बैठां चाईं चाईंआ। दिवस रैण अट्ठे पहर वसां नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार अगम्मी थाईंआ। रविदास कहे मेरी तेरे नाल यारी, वादा कर के पिछला आईआ। एथे ओथे तेरी ख़ुमारी, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जे
❋
❋
मनुख तों बणाएं नारी, ब्रह्मण दे कोटन पिछले पाप गंवाईआ। थोड़े स्वासां दी होर कर दे कारी, तेरी कीमत लागे कोई ना राईआ। साडा संग बणया संसारी, सोहणा मेला मिल्या बेपरवाहीआ। अजीत सिँघ कहे मोहे लोक लज्जया जांदी मारी, अक्ख सके ना उपर उठाईआ। फुम्मण सिँघ कहे मेरी की करूगी नारी, बच्चयां पालण वाला नज़र कोए ना आईआ। डल्ला कहे ब्रह्मण ब्रह्मणी मेरे पिच्छे आपे करे गिरयाज़ारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । विछोड़ा झल्ल ना सके माँ प्यारी, पिता पुत्त झल्ली ना जाए जुदाईआ। रविदास कहे मैं सुणन तों अग्गे इनकारी, जो सुणावें मैं मोड़ के तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। रविदास ना कर ज़िद, श्री भगवान सच जणाइंदा । एह वेख मेरी वड्डी बिध, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जे मरन तों पहलों एहो जिहीआं मंगां मंगण गए गिझ, अग्गे मेरा संग ना कोए रखाइंदा। भावें ओथे बच्चया नालों ज़यादा देवां निघ, सोहणी आपणी गोद बहाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर जावां भिज, अमृत मेघ बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव खुल्हाइंदा । रविदास कहे मैं बैठां आख, वड्डा माण तेरे उते टिकाईआ। एह वी सिक्खी तैथों जाच, प्रभू तूं आपे दित्ता समझाईआ। हौली जिही मेरे अन्दर कर के वास, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। रविदास जेहड़ा सुख पंज तत चोले मेरे साथ, फेर हथ्थ कदे ना आईआ । चलदयां फिरदयां खेलदयां कुददयां प्रेम नाल करन बात, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। सज्जणा वांग बहिणा विच जमात, भरावां वांग गलवकड़ी पाईआ। दातयां वांग बख्शणी दात, शहिनशाह वांग आपणा हुक्म सुणाईआ। रातीं सुत्तयां मिलणा विच ख्वाब, दिने जागदयां उंगलां नाल लगाईआ। साथों फेर केहड़ा लेखा मंगे हिसाब, जे मिले तेरी सरनाईआ। प्रभू उह चंगी नहीं महिराब, जिस दवारे तेरा चरण कँवल नज़र ना आईआ। सानूं एहो तेरी चंगी लगे रबाब, जो तन सतार अन्दरे अन्दर हिलाईआ। इस दा मैनूं दे जवाब, जेहड़ा मेरे विच बहि के सुक्का टुक्कर भोग लगा के आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे सज्जण लै तराईआ। रविदास कहे मेरे नाल तेरा इकरार, इकरारनामा रिहा वखाईआ । मेरी शहादत देण चार कहार, पंजवां तेली यार आपणा रूप वटाईआ। घुम्यारां विच्चों रोण वाला बच्चा पिछले जन्म दा लालो जिस नाल कीता उधार, उह वेखे नैण उठाईआ। उह इट्ट करे पुकार, जिस दा माण ताण दित्ता मिटाईआ। उह बाले होए हुशियार, जिन्हां नीहां हेठ दबाईआ। तेरा वेख सच्चा दरबार, सारे सोभा पाईआ। इक्को बोलण उच्ची आवाज़, धुर संदेसा रहे जणाईआ। श्री भगवान वीह सौ इक्की बिक्रमी गुरसिख तेरा मात विच्चों कोई हो के ना जाए निरास, पंज तत चोला ना कोए तजाईआ । जे तेरे कोल देण जोगी नहीं दात, सानूं आपणे ख़ाली हथ्थ दे वखाईआ। जां कहु मैं नहीं पुरख अबिनाश, ठग्ग चोर यार बैठा डेरा लाईआ। जां
❋
❋
कहु मैं भगतां नूं लुट्टण वाला बदमाश, बेवफ़ा हो के फेरी पाईआ। जां कहु मैं सर्ब गुणतास, हरि करता रूप वटाईआ। जिंना चिर मेरी पूरी ना करें आस, गुरमुख आपणी आसा ना कदे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ। रोटी दाल पावे शोर, बौहड़ी बौहड़ी सुणाईआ। रविदास तेरी कलम विच है नहीं ज़ोर, ज़ोर नाल दे दबाईआ। तेरे हथ्थ विच प्रभ दी डोर, वांग पतंगे रिहा उडाईआ। जे भगवान दा नहीं बदलदा बोल, बोल भगतां बदल कदे ना जाईआ। पिछला तेरे नाल कौल, इकरार रिहा दसाईआ। हुण आ गया उते धौल, धौल धरनी उते रूप वटाईआ। फड़ बांहों बहाया कोल, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जिस तेरे घर विच्चों लुका के रख्या इक चौल, थोड़ा नानक दित्ता खवाईआ। उस दा अजे ना मुक्कया मूल, लेखा बहुता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। रोटी दाल कहे मेरा वेखो सबर, थाल परोसी रही सुणाईआ। जिस दा लेखा मिले उते अम्बर, धरनी थल्ले हथ्थ किसे ना आईआ। सर्ब व्यापी सदा भरतम्बर, हर घट स्वामी बेपरवाहीआ। सो साहिब रच आपणा अडम्बर, अचरज खेल कराईआ। जन भगतां सोहणा बणे सुअम्बर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देवे चुकाईआ। पुरख अकाल खेल अनदृष्टा, शब्दी दाता दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे लिख्ता, पूरब ध्यान लगाईआ। गुर अवतार विचारन वाक भविक्ख्ता, जो भाख्या गए सुणाईआ। पीर पैगम्बर भज्जण दोज़ख़ बहिश्ता, चौदां तबकां वाहो दाहीआ। भगत भगवान वेखण इष्टा, निज अन्तर ध्यान लगाईआ। धन्न भाग प्रभ नव नौ चार पिच्छों पहली चेत लयांदा परविश्टा, बीस इकीसा रंग रंगाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख चेले खोल्हे दृष्टा, अनभव आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सतिजुग त्रेता तक्कण राह, द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। चारे वेद नैण रहे उठा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। चारे खाणी रही राह तक्का, तकवा इक्को इक जणाईआ। चारे बाणी रही समझा, बोध अगाध करे शनवाईआ। चार वरन पर्दा रिहा उठा, चार यारी संग निभाईआ। चौथे पद भेव रिहा खुल्हा, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दो जहान रहे तक्क, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश पाताल रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण खेल करे समरथ, महिमां अकथ आपणे हथ्थ रखाईआ। वेख वखाणे तीर्थ तट, अठसठ मन्दिर मट्ठ शिवदुआले पर्दा आप चुकाईआ। नित नवित्त करे खेल बाज़ीगार नट, स्वांगी हरि करता आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह खेल रचाईआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि करता आप कराइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, जुग करता सोभा पाइंदा। सुहावणहारा
❋
❋
मुकामे हक़ सच महल्ला, लाशरीक परवरदिगार सांझा यार आप हो जाइंदा। आपणे हथ्थ रखे तौफ़ीक, देवणहारा सद हदीस, कलमा नबी रसूल कायनात आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेव आप खुल्हाइंदा। भेव अभेव खोल्हणहारा, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण लै अवतारा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। काग़ज़ कलम शाही कातब बण लिखारा, नित नवित्त करे सच पढ़ाईआ। नाम धुन शब्द नाद दरसावणहार जैकारा, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां जीवां जंतां जो देंदा रिहा लारा, सति इशारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण देवे साथ, लख चुरासी वेखे खेल तमाश, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। बोध अगाध वजाए नाद, धुन सुणाए सुन्न समाध, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह भेव खुल्हाईआ। पूरब लहिणा रखे याद, जन भगत सुणे फ़रयाद, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां देवे दाद, देवणहार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह संदेसा इक, हरि करता आप जणाईआ। नित नवित्त जो लेखा दित्ता लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों श्री भगवान बदले आपणी पिठ, करवट इक्को लै अंगड़ाईआ । जन भगतां करे हित, हितकारी बण के वेस वटाईआ। अन्तर आत्म वसे चित, मन ठगौरी कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार दी दे के भिख, भिच्छया इक्को वार वरताईआ। आत्म परमात्म देवे सिख, सिख्या सच करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप हो जाईआ। मेहरवान प्रभ होया एक, एकँकार आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी टेक, सो साहिब फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तक्कण नेतन नेत, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। घर प्रीतम पीआ पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे हेत, हितकारी पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। जिस दे हथ्थ दो जहानां लेख, लोक परलोक बणत बणाइंदा। लख चुरासी जिस दी खेड, गुर अवतार पीर पैगम्बर नाच नचाइंदा। घट घट अन्दर जिस दा जोती तेज, आदि निरँजण नूर रुशनाइंदा। आत्म परमात्म माणे सेज, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सुहावणहारा सचखण्ड देस, महल अटल आप वडियाइंदा। सुत दुलारा शब्दी देवे भेज, हुक्म हाकम इक दृढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम धर के भेख, पड़दा उहला आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप दृष्टाइंदा। साची खेल करे गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जन भगतां मेटण आया चिन्द, चिन्ता चिखा दए मिटाईआ। वड दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। तिस दी क्या कोई
❋
❋
करे निन्द, कोटन कोटि निन्दक निन्दया मुख भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता बण साहिब बख्शिंद, बख्शश रहमत आप वरताईआ। बख्शश रहमत वरते जग, कलयुग अन्त दए वड्याईआ। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्ट सबाई वेख लग्गी अग्ग, नौ खण्ड पृथ्मी अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साचा हाजी करे ना कोई हज्ज, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ । सूफी बण के साहिब कोई ना लए लभ्भ, सुहबत विच फसी लोकाईआ। मन वासना रहे नच्च, मति मतिवाली रही कुरलाईआ। बुध सवाणी गई नट्ठ, सुरती हाणी शब्द ना कोए मिलाईआ। मणका मणका जगत माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जन भगत विरला अन्दर वड़ के वास्ता रिहा घत्त, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर ध्यान लगाईआ। आपणे मिलण दी दे अक्ख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई दे लोकमात, प्रभ तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। साहिब सज्जण बण साक, सगला संग निभाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, पर्दा दे मिटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत ललाट, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। पत्तण वेखीए तेरा घाट, कवण कन्ढ्ढे बैठा सोभा पाईआ। बातन ज़ाहर कर बात, गुफ़त शुनीद भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी सिफ्त सालाह सारे गए आख, बांहों फड़ सके ना कोए मिलाईआ। कलयुग अन्तिम असीं सिखण आए जाच, कोझे कमले बाले नढ्ढे, अंजाणी बुध आपणी आप रखाईआ। साक सज्जण भाई भैण मित्र प्यार सारे छड्डे, नाता तुट्टया जगत लोकाईआ। कूड़ कुड़यार पंच विकार काम क्रोध लोभ मोह हँकार अन्दरों कढ्ढे, हउमें हंगता माया ममता गढ़ तुड़ाईआ। तेरे नाउँ दा गाईए इक्को छन्दे, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। रविदास चुमारा तेरे दर ते मंग मंगे, झोली आपणी इक वखाईआ। प्रभू वेख मेरे वरगे भुक्खे नंगे, जगत ख़ज़ाना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। रविदास कहे प्रभ खोल्ह अक्ख, मैं सच दयां जणाईआ। एन्हां दे किछ नहीं वस, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। घर घर दे दे पिछला हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। अन्दर वड़ के दे मति, बाहरों समझ सके कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाईआ। रविदास कहे प्रभ औह वेख ब्राह्मण, बनारस बैठा नज़री आईआ। जिस दा बणया मैं ज़ामन, पल्लू तेरे नाल बंधाईआ। अन्त छड्डणा ना पए दामन, दामनगीर तेरी सरनाईआ। लेखा पूरा करदे कामन, कर्म कांड डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी देणी इक वड्याईआ। धुर दी वड्याई मंगे पहली चेत, बीस इकीसा ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी तेरी वल छलधारी वेखी खेड, अछल छल तेरी सार किसे ना पाईआ। गुर
❋
❋
अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर दित्ते भेज, हौली हौली नाद सुणाईआ। पंज तत काया माण के गए सेज, सुहञ्जणा आसण इक सुहाईआ। ख़ाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता दे के गए संदेश, रसना जिह्वा ढोला बत्ती दन्द सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आवे जावे सदा हमेश, नित नवित्त आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी लिखणहारा लेख, विष्न ब्रह्मा धुर दा हुक्म इक समझाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के देवे भेत, पड़दा उहला आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। पहली चेत चुक्के हथ्थ, पंजां उंगलां नाल इशारा रिहा कराईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, दीन दयाल धार चलाईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, साची करनी कार कमाईआ। पूरब लहिणा देवे वथ, लेखा पिछला सर्ब मिटाईआ। अग्गे मार्ग देवे दस्स, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जन भगत खोल्ह के निज अक्ख, नेत्र आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई हरि जू वड्डा, कल करता खेल कराइंदा। गुरमुख वेखे बाला नढ्ढा, दूर दुराडा मेल मिलाइंदा। जगत विकार दी तोड़ के हद्दा, घर साचा इक समझाइंदा। घर नाद वजाए सच अनहदा, धुर दी धार आप समझाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झा, हरि करता कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। पहली चेत करनी करतार, हरि करता आप कराईआ। लेखा लिखे रविदास चम्यार, गुरमुख देवे वड्याईआ। पूरब जन्म दा कर्ज़ उतार, हिसाब बेबाक रिहा वखाईआ। कट्ठे कर इक दरबार, धुर दरबारा दए जणाईआ। इट्ट दा रिहा ना कोई उधार, चार कहार लेखे पाईआ। पंजवें मित्र कर प्यार, बेड़ा साचा कंध उठाईआ। ब्रह्मण नाल कर विहार, लेखा लेखे रिहा लगाईआ। संग वेख्या ओन्हां चार, मिल्या मेल साचे थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मण कहे मेरे संगी चार, चौहां बणत बणाईआ। चारे युग करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । चारे वेद करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। चारे बाणी वाजां रही मार, सोहणा ढोला राग सुणाईआ। चारे ख़ाणी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज नज़र कोए ना आईआ। चौथे युग परम पुरख प्रभ लेखा रिहा विचार, दूजा संग ना कोए रलाईआ । लोकमात सच लग्गा इक दरबार, धुर दरबारी सोभा पाईआ। पिच्छे कर आया उधार, अग्गे लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। रविदास कहे सुण ब्रह्मण मित, तैनूं सच दयां दृढ़ाईआ । पहली चेत्र आ गई थित, आपणा आप बदलाईआ। प्रभू दवारयों मंग लै भिख, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। कृपानिधान जे लेखा देवे लिख, सब दी टुट्टी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। ब्रह्मण
❋
❋
कहे सुण चम्यार मोची, गुरमुख तैनूं दयां जणाईआ। एहो जिही गल्ल मैं कदे ना सोची, जिस विच मेरी होवे भलिआईआ । नौ जन्म मेरी वासना रही खोटी, फिरदा रिहा वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त मैं इक्को सुणया सच श्लोकी, जिस दी समझ अजे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रविदास कहे चेत महीना, नव नौ चार पिच्छों मात आईआ। जिस दिवस उते गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणा छड्डणा मज़्हब दीना, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ । दो जहान चौदां लोक चौदां तबक सब दा छुट्टे खाणा पीणा, रस हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रविदास कहे पंडत उठ डाह झोली, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। दर दरवेश बण गोली, गोलक पिछली दे गंवाईआ। रविदास दी समझ इक्को बोली, जो दो अक्खरां विच जणाईआ। अबिनाशी करता तोल रिहा तोली, तोलणहार हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। पंडत कहे सुण रविदास सज्जण, इक दयां जणाईआ। फड़ बांहों करा दे मजन, मेरी दुरमति मैल धवाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, भरम भउ रहे ना राईआ। प्रेम प्रीती विच होवां मग्न, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। इक्को आवे परमानंदन, निजानंद रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। रवी किहा एह नहीं बात, पिछला लेख जणाईआ। परम पुरख प्रभ देवणहारा दात, जो भिखारी मंगण आईआ। उठ वेख गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दे पूरे करे भविक्ख्त वाक, वाक्य आपणे नाल मिलाईआ। सच धर्म दा खोल्हण आया ताक, पर्दा उहला रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ब्रह्मण उठ के वेख्या चारों कुण्ट, नैण अक्ख खुल्हाईआ। की रविदास दस्सें सच एह बैकुण्ठ, धाम अवल्लड़ा सोभा पाईआ। मेरा हरख़ सोग ना रहे कोई चिन्त, ग़मी ग़म ना कोए सताईआ। प्रभ मिलण दी होवे हिम्मत, हौसला इक्को वार वधाईआ। दर ठांडे करां मिंत, निउँ निउँ लागां पाईंआ। अग्गे फेर ना करां इल्लत , कूड़ी क्रिया ना कोए चतुराईआ। मेरी पिछली पोशाक लहे ख़िलत, चोला चोले विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास ब्रह्मण सुण के बिलास, श्री भगवान लए अंगड़ाईआ। अन्दरे अन्दर कर तलाश, खोजत खोजत भेव चुकाईआ। दोहां दी वेख के हरि जू ख़ाहिश, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। साचा कारज आवे रास, धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। चारे मिल जाण इक जमात, नाता जुड़े भाई भाईआ। कट्ठे हो के मंगण दात, दोए जोड़ सीस निवाईआ। तारा सिँघ पिच्छे खोल्हे सब दा खात, अजीत सिँघ पर्दा रहे ना राईआ। फुम्मण सिँघ पिछला नाता तुटे पिता मात, अग्गे पुरख अकाल जुड़ाईआ। नाज़र सिँघ लेखा जाणे सज्जण साक, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ।
❋
❋
डल्ले नाल कीता वाक, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। चौहां लेखा हथ्थ निरँकार, दूसर सके ना कोए समझाईआ। करे खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। वेद व्यासा उठ के रोवण लग्गा ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म तेरी सोहणी दिसे गुलज़ार, फुल फलवाड़ी मात महकाईआ। मैनूं याद आया पंजां प्यार, जिस वेले मेरा जन्म दित्ता मेरी माईआ। ना ज़िमी ना असमान, ना मन्दिर घर कोई मकान, जंगल जूह उजाड़ ख़ुशी मनाईआ। पंजे बच्चे बाल नादान, अन्दरे अन्दर आया ध्यान, किरपा करे श्री भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। सानूं देवे सच्चा माण, बालक जम्मीए विच जहान, जिन्हां मिले श्री भगवान, भगवन रूप अनूप समाईआ। ओन्हां लेखा चुक्के आण, ना कोई सके मात पछाण, लेखा लिखे ना कोई बुद्धिवान, मनमति समझ किसे ना आईआ। ओधर रविदास गाए गान, तेरा खेल प्रभू महान, तेरा झुल्लदा रहे निशान, दो जहानां इक्को रंग वखाईआ। ओधर तेई अवतार करन पहचान, ईसा मूसा मुहम्मद वेखण मार ध्यान, नानक गोबिन्द राह तकाण, कबीर जुलाहा भगत अठारां रिहा उठाईआ। ओधर रम्बी आर कहे मैं बलवान, तागा कहे मैं मेहरवान, जिस कोटन कोटि जोड़े जोड़े विच जहान, पाणा गंढ्ढ के ख़ुशी मनाईआ। उधरों ख़ुशी होया भगवान, सच संदेसा देवे आण, शब्द अगम्मी बोले बे ज़बान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। मेरा रविदास नाल मेल महान, नाता छुट्टे ज़िमीं असमान, नेत्र रोवण दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलाण, करोड़ तेतीसा सुरप्त धीर ना कोए धराईआ। पिछला लेखा कढ्ढ के दोवें ख़ुशी मनाण, घर बहि के सोहणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। सुण के करनी करता पुरख, चारे युग भज्जे वाहो दाहीआ। चलो मेटीए चिन्ता दुःख, हरख़ सोग गंवाईआ। परम पुरख दा तक्कीए मुख, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। दर आया घर लए पुछ, मेहर नज़र उठाईआ। वस्त अमोलक देवे कुछ, जो आपणे संग रखाईआ। जगत भण्डारा ना जावे मुक्क, अतोट अतुट वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो रिहा लुक्क, कलयुग अन्तिम पड़दा दित्ता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र करे बेनज़ीर, दयावान अख्वाइंदा। जिस दी खिच्चे ना कोई तस्वीर, मुसव्वर भेव कोए ना पाइंदा। सो बदलण आया तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। औह वेखो चार कहार पिछले वीर, पंजवां संगी जोड़ जुड़ाइंदा। अन्तिम चोटी चाढ़्ह अख़ीर, हरि करता खेल वखाइंदा। रविदास चिट्टे उते पा काली लकीर, लेखा अगला इक बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल वेखण अवतार गुरू, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। वेखो सतिजुग हुन्दा शुरु, जिस दी शरअ समझ किसे ना आईआ। परम पुरख
❋
❋
दा मन्त्र इक्को फुरू, फुरने सब दे बंद कराईआ। सच्चे मार्ग गुरमुख विरला तुरू, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बेड़ा रुढ़ू, अग्गे सके ना कोए बचाईआ। हरि का शब्द कदे ना मुड़ू, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सतिजुग वेखो लग्गदा मात, प्रभ इक्को मति समझाईआ। देवे वड्याई वेद व्यास आपणी दात, जिस रात रुत्तड़ी इक सुहाईआ। पंजां पूरी कर के आस, आसा तोड़ रखाईआ। जन्म जन्म दी मेट प्यास, हरख़ रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। वेद व्यास तेरे पंजे शेर, शहिनशाह दिती सरनाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों जामा बदलया फेर, बदली आपणी आप कराईआ। मेहर नज़र कर लयांदे घेर, हुक्मे हुक्म वरताईआ। जिस दा पुराण अठारां ना पावण भेद, गीता ज्ञान ना कोए समझाईआ। एहो खेल अछल अछेद, वल छलधारी आपणे हथ्थ रखाईआ। हुक्मे अन्दर आपे भेज, फुरने अन्दर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा रिहा उठाईआ। पड़दा उहला देवे चुक्क, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। हरि भगत भबक ला के पए बुक्क, भय भउ सर्ब मिटाइंदा। उजल करे हरि जू मुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के दुःख, सुख सागर इक समझाइंदा। सफल करा के जननी कुख्ख, अन्तिम आपणी गोद बहाइंदा। करे प्यार जिउँ माता पुत्त, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। पंजां दे वड्याई जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उधरों रविदास चुमार हुक्मे अन्दर लयांदे सद्द, चार कहार पंजवां भाईआ। यार यारी नाल लई गंढ्ढ, लग्गी सके ना कोए तुड़ाईआ। पिछली पिच्छे गई हंढ्ढ, अगला पड़दा दए उठाईआ। आत्म अन्तर दे अनन्द, गुरमुख चन्द नूर रुशनाईआ। साचा ढोला दस्स के छन्द, करे कराए हक़ पढ़ाईआ। उधरों पंडत मुकया पन्ध, जन्म नौ लेख चुकाईआ। चार सज्जणा बणया संग, जिन्हां मइया बैठी राह तकाईआ। उधरों गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मुका के आईआं पन्ध, दर बैठीआं सीस निवाईआ। दोए जोड़ मंगां रहीआं मंग, गल पल्लू इक्को पाईआ। किरपा कर सूरे सरबँग, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। असीं वेखीए तेरे चमकदे चन्द, जलवा तेज जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। गंगा कहे मेरा गंगा जल, प्रभ सेवा तेरी कमाईआ। जमना कहे मैं दूर दुराडे आई लँघ, सिर गगरीआ इक उठाईआ। सुरस्ती कहे मेरा मुक्कया पिछला पन्ध, दर इक्को ओट रखाईआ। गोदावरी कहे मैनूं ढईए पिच्छों पई ठंड, दर तेरा दर्शन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मार के ताली कहिण साहिब बख्शंद, बख्शणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गंगा जल ख़ुश होवे पाणी, सम्मत
❋
❋
पन्द्रां राह तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ इकीआं नाल दे के आया निशानी, त्रिबैणी आपणा चरण छुहाईआ। गोदावरी कहे मैनूं आवे हानी, नेत्र अक्ख ना सकां खुल्हाईआ। मैं चुप चुपीती सुणदी रही बाणी, हरि जू की की हुक्म वरताईआ। सानूं प्रभू तरस आवे अन्दरे अन्दर रोवे मिशराणी, बाहरों हौसला रही वखाईआ। ओहनूं पिछली भुल्ली कहाणी, जो ब्रह्मण नाल मिली वड्याईआ। नथ्थ सुहाग सदा रहे ना बणी रहे ना राणी, घर महल ना सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जल विच्चों बोलया नीर, आपणा हाल सुणाईआ। मेरे अन्दर लग्गी पीड़, दु:ख सके ना कोए मिटाईआ। मैं तीर्थ तट्टां उते होया दिलगीर, धीरज नज़र कोए ना आईआ। बिरहों विछोड़ा लग्गा तीर, प्रभू अणयाला दित्ता चलाईआ। तेरे कोल आया अख़ीर, दोए जोड़ लागां पाईंआ। मेरी बदल दे तकदीर, तदबीर हथ्थ तेरे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। नीर वेख रोई कड़ाही, दोहां कुंडयां हाल सुणाईआ। प्रभ मेरे वल ध्यान लगाईं, दर वास्ता रही पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीतयां तेरी आस तकाई, कलयुग अन्त ख़ुशी मनाईआ। मेरे अन्दरों धो के दुरमति मैल छाही, ब्रह्मण कोलों साफ़ कराईआ। हरिसंगत देवे सच गवाही, शहादत इक्को वार भुगताईआ। मैं तपदी रही वांग अँगयार तत्ती रेत सीस गुर अर्जन पाई, सांत मैनूं कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों चरण कँवल दित्ता टिकाई, रविदास चुमारा लेखा रिहा लिखाईआ। पंजां सेवा इक लगाई, अमृत धार आप वहाईआ। पिछला लेखा चुक्कया मेरे माही, कलयुग खेड़ा देणा ढाहीआ। सतिजुग सच्चा राह वखाई, तेरे हथ्थ प्रभू वड्याईआ। चौहां होए ना अन्त जुदाई, सम्मत इक्की ख़ुशीआं नाल लँघाईआ। तेरा ढोला गाईए चाईं चाईं, सो पुरख निरँजण तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा सति वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सुण अलख पुकार प्रभ ठाकर, आपणा ध्यान लगाईआ। हरि भगत ना रुढ़े कलयुग सागर, फड़ बाहों पार लँघाईआ। किरपा करे करीम कादर, करता होए सहाईआ। जन्म जन्म विच्चों देवे आदर, आदर्श आपणा इक दरसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। सच सरनाई देवण आया, साहिब सुल्तान श्री भगवान। कूड़ी क्रिया डेरा ढाहया, सच झुल्लदा रहे निशान। साचा मन्दिर इक वखाया, जिस गृह वसे आप मेहरवान । दीवा बाती इक रुशनाया, जोती जोत जोत महान। शब्द नाद इक शनवाया, बत्ती दन्द ना कोई गान। धुर दा लेखा आप दृढ़ाया, ना कोई लिखे विच जहान। साचा मार्ग इक्को लाया, देवे धुर फ़रमाण। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वखाया, नाल इशारे नौजवान। पहली चेत रुत्त सुहाया, हरि करता करे खेल महान। पंज पंज दा मेल मिलाया, दस दस होवे प्रधान। नारी पुरख इक्को रंग रंगाया, वड्डा छोटा
❋
❋
ना कोई जहान। सोहणा वस्त्र तन पहनाया, सेवा कर साहिब सुल्तान। दस्म दवारी रंग चढ़ाया, चिट्टी धार होया मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे श्री भगवान। श्री भगवान वेख के लेखा, दो जहान रहे जस गाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र तक्क के मिटे भुलेखा, भरम सके ना कोए जणाईआ। जिस जुग चौकड़ी पिछला रख्या चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार धर के वेसा, निराकार रूप वखाईआ। पंजां देवे इक संदेसा, वेद व्यासा नाल मिलाईआ। सुत्तयां खोल्लया आपे भेता, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। दसां दा इक्को नज़री आए नेता, नर निरँकार बेपरवाहीआ। जिस दी अन्तर आत्म सोहणी सेजा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। पूरब लेखा वेखो मुकदा, सो पुरख निरँजण आप मुकाईआ। अग्गे मार्ग पुरख अबिनाशी अचुत दा, चेतन सब नूं दए कराईआ । भगत भगवान नाता जुड़या प्यो पुत्त दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द गुरमुखां आ के पुछदा, अगला लेखा दए जणाईआ । गढ़ी वाला साका कदे ना लुक दा, पर्दा उपर ना कोए रखाईआ। कच्ची दीवार नालों उठ दा, टंक आपणे हथ्थ उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई सतिगुर पूरा, पूरे हथ्थ वड्याईआ । आपणा बचन करे पूरा, कीता कौल तोड़ निभाईआ। पंजां दे के सति सरूरा, सिदकीआं सिदक वखाईआ। जगत जहान दिसे कूड़ा, सच्चा मीत नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां चरण मस्तक लाई धूढ़ा, फ़तिह जैकार इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ओह पंजां कीती इक अरदास, चरण ध्यान लगाईआ। गोबिन्द साडी अन्तिम ख्वाहिश, सद तेरी सेव कमाईआ। पुरख अकाल तेरे साथ, पिता पूत नज़री आईआ। जांदी वार चले आख, आख़र बेनन्ती तेरी झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम जिस वेले प्रगट होवें साख्यात, पुरख अकाल नाल ख़ुशी मनाईआ। सदी बीसवीं साडी करीं याद, इकीवां हिस्सा तेरे नाल रलाईआ। जो इकीआं मिली दात, प्रभ दिती माण वड्याईआ। ओस वेले पुछीं वात, दर दोए जोड़ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्द सच जणाउँदा ए। गढ़ी चमकौर भाग लगाउँदा ए। लग्गी आदि जुगादि तोड़ निभाउँदा ए। मैं वेखां कर के ग़ौर, जिस वेले कलयुग वेला अन्तिम आउँदा ए। पुरख अकाल तेरे नाल जावे बौहड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाउँदा ए। दो जहान वेखां अन्ध घोर, चोर यार ठग्ग मेल मिलाउँदा ए। जो तुहाढ्ढे नाल दित्ते तोर, अजीत जुझार जोड़ जुड़ाउँदा ए। ओन्हां सिर ते झुलणे चौर, सोहणी आपणी बणत बणाउँदा ए। जो नीहां थल्ले रख के उते खेल कीती होर, सो अवरी बणत बणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी
❋
❋
कार कमाउँदा ए। साहिब सतिगुर तेरी सरनाईआ। डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरी जोड़ी वेख ख़ुशी नाल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लैणा बुलाईआ। की आपणे कोल बुलावेंगा। पर्दा खोल्ह अहिवाल जणावेंगा। साचे कंडे तोल के तोल, तराज़ू इक्को इक वखावेंगा। आप बैठ सिँघासण अडोल, सृष्ट सबाई जगत डुलावेंगा। साडा पूरब लहिणा फोल, लेखा धुर दा झोली पावेंगा। कि मार के अन्तिम रोल, आपणे दर तों दूर दुरकावेंगा। असीं बच्चे तेरे अनभोल, की भुल्लयां गले लगावेंगा। गोबिन्द हस्स के कीता कौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, साडी टुट्टी जोड़ जुड़ावेंगा। तुहाढ्ढी तुट्टी आपणे नाल जुड़ावांगा। बात करां धुर दी सुच्ची, घर मेला सच मिलावांगा। गंढ्ढ पवा के आपणी पुत्तीं, नाता धुर दा आप बणावांगा। आप खा के रुक्खी सुक्खी, तुहाढ्ढा सोहणा झट्ट लँघावांगा। जेहड़ी लालो घर लभ्भी नहीं पूरी लुची, नानक कोलों मंग मंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर ठांडे सोभा पावांगा। दर ठांडा अन्त सुहावांगा। कलयुग वेला वेख वखावांगा। बण सुहेला फेरा पावांगा। गुर चेला मेल मिलावांगा। सज्जण सुहेला इक अख्वांगा। वीह सौ वीह बिक्रमी अन्त, आपणा रंग रंगवांगा। इकीआं दी कोई ना जाणे गणत, दूआ एका जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंजां आपणे कोल मंगावांगा। पंजे मेरे कोल आओगे। पूरब पिछला पन्ध मुकाओगे। गुरमुख गुरसिख हो के मेरा नूर चन्द रुशनाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, घर सच्चे सोभा पाओगे। पंजे कहिण प्रभ तेरी ओट, दूजी सरन ना कोए तकाईआ। हुण मिलीए तेरी जोत, अन्तिम तेरा दीप करीए रुशनाईआ। बिन तेरे किसे दवारे ना माणीएं मौज, घर वेखण कोए ना पाईआ। तूं आपे करीं साडी खोज, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे लैणा बुलाईआ। दर ठांडे अन्त बुलावांगा। पूरब लहिणा मूल चुकावांगा । गुरमुख सच्चे आप प्रगटावांगा। मक्खण सिँघ वड वडयावांगा। सिँघ कपूर जोड़ जुड़ावांगा। अर्जन सिँघ अंग लगावांगा । जोगिन्दर सिँघ चन्द चमकावांगा। त्रलोचन इक अनन्द रखावांगा। पंजां पा के प्रेम प्यार दी गंढ्ढ, पिछला लहिणा मूल मुकावांग । साचा ढोला दस्स के छन्द, आत्म परमात्म भेव खुलावांगा। लेखा चुके हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा रंग दृढ़ावांगा। निहकर्मी हो के करां कम्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहवांगा। बेशक नज़र ना आवे पुरी अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटावांगा। मेरा नूर गुजरी चन्द, जिस दा नूर गुरमुखां उपर इक्को इक बरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी आपणी वंड वंडावांगा। सोहणी वंड वेख के चेत पहली, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख लोकमात नहीं बणना वैली, वहिश्त
❋
❋
सब दी दए गंवाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर सजदा करे ऐली, इलाही इक्को नूर नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा नज़र ना आए कोई वैरी, दोखी दोख ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर पाए फेरी, जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जिस ने पंजां डुब्बदी तारी बेड़ी, भार आपणे कंध उठाईआ। पूरब जन्म दी ढाह के ढेरी, साची बणत दिती बणाईआ। जिस दी सिफ्त करे क्या कोई केहड़ी केहड़ी, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों कूड़ी क्रिया जड़ जिस उखेड़ी, अग्गे धक्का दित्ता लाईआ। कोई ना कहे मेरी मेरी, माया ममता रिहा गंवाईआ। आत्म कहे परमात्म मैं तेरी चेरी, चेला गुरू शब्द सुरत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पंजां लहिणा दित्ता निवार, वेद व्यासा ख़ुशी मनाइंदा। पंजां पैज दिती स्वार, पुरुष नारी रूप वखाइंदा। पंजां उत्तों पंजां उधार, दस दस जोड़ जुड़ाइंदा। चिट्टे वस्त्र कर त्यार, सोहणा रूप आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। चिट्टे वस्त्र मंगदे गए पोशाक, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे ध्यान लगाईआ। प्रभ नाल मिल के होईए प्रभू दी ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ । मढ़ी गोर ना रलीए ख़ाक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कूड़े विकीए ना किसे हाट, करता कीमत दए चुकाईआ। प्रभू चरण बंधाईए नात, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। घर मन्दिर खोल्हे ताक, मन्दिर शिवदुआले मट्ठ लभ्भण कोए ना जाईआ। घर सरोवर देवे ताट, अठ सठ लेखा रहे ना राईआ। अन्दर वड़ के करे बात, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। गहर गम्भीर हो के देवे दात, बेनज़ीर वरताईआ। लेखा मंगे ना कोए हिसाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। सुण के रंग चिट्टा सफेद, गुर अवतार रहे जस गाईआ। प्रभ साडे नाल पूरा कीता जो करया अहिद, अदालत आपणी सच वखाईआ। तेरे कोई ना बदले कानून कवाइद, बेकाइदगी विच कदे ना आईआ। लेखा मुकणा शरअ शरायत, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी धुर दी कर इक हदाइत, हदीस इक्को इक समझाईआ। आपणा नाम कर अनाइत, दर ठांडे दे वरताईआ। असीं पूरा करीए फ़राइज़, बरदे ग़ुलाम बण के फ़रमांबरदार सेव कमाईआ। कलयुग अन्त करीं ना कोई अज़माइश, पैमाने विच कोई ना आईआ। कलयुग जीव दिसण नालायक, ल्याकत बैठी मुख भवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वाह वा दिती माण वड्याईआ। चिट्टे वस्त्र वेख ख़ुशीआं नाल नच्चण मलंग, मतैहरे मोढ्ढयां उते रखाईआ। सानूं पिछली भुल्ल गई पीती भंग, भंगढ़ा तेरे नाम दा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गई हंढ्ढ, आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया विकार वेख्या गंद, आसा तृष्ना जगत हल्काईआ। तेरा गुरमुख तेरा भगत वेख्या नूरी चन्द, किरन किरन विच्चों रुशनाईआ।
❋
❋
गुर अवतार होए अनन्द, गीत सुहागी सोहणे गाईआ। साडी पूरी होई मंग, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, सजदा सीस झुकाईआ। तेरी किरपा परवरदगार, रहमत तेरी सरनाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। पूरब लेखा सर्ब निवार, अगले मार्ग पाईआ। उत्तम श्रेष्ट तेरा बिवहार, बिवहारी तेरी सच सरनाईआ। नेत्र वेख्या सोहणा जमाल, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। कन्नीं सुणया पूरब हाल, अहिवाल इक दृढ़ाईआ। जामा बदली विच्चों बदल के नार, नर नरायण ख़ुशी वखाईआ। किरपा कर के पैज स्वार, पंजां पंजां होए सहाईआ। मुश्किल रही ना कोई दुष्वार, औखी घाटी ना कोए दरसाईआ। साची मंज़ल दित्ता चाढ़्ह, फड़ बांहों पार कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वस्त्र चिट्टे वेख सतिजुग, होका दे के रिहा सुणाईआ । कलयुग औध गई पुग, कालख मिटी कूड़ी शाहीआ। किरपा करे प्रभ ठाकर मुझ, मुफ्त दया कमाईआ। रविदास दा लहिणा पिछला बुझ, पूरब लेख चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। दसां वस्त्र दहि दिश धार, चार कुण्ट शनवाईआ। सतिजुग सति सति करे प्यार, सति सति समझाईआ। इक्को दरजा पुरख नार, परम पुरख दए वड्याईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वेख जाण बलिहार, बलिहारी गुरू तेरी वड्याईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, निमस्कार हरिसंगत रहे समझाईआ। पिछला कर्ज़ा लहिणा चुक्कया उधार, लेखा मूल रहिण ना पाईआ। परम पुरख दा दरस करो दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। जिस दा गुलशन हरिसंगत खिली गुलज़ार, पत्त डाली फुल महकाईआ। सो साहिब वेखण आया विच संसार, वड संसारी फेरा पाईआ। देवे वड्याई पुरख नार, हरि करता हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । पंज पंज होए इकट्ठे, दस जोड़ जुड़ाईआ। प्रभ सरनाई सारे ढट्ठे, इक आवाज़ अल्हाईआ। पिछले प्रभू पाड़ पटे, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रत्ते, रंग तेरा इक चढ़ाईआ। चाहे मंदे चाहे चंगे, सद तेरे ही अख्वाईआ। बेशक नेत्र नैणहीण अन्धे, अन्तर अन्तर बैठे ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबँगे, शहिनशाह तेरी शहिनशाहीआ। तुध बिन टुट्टी कोई ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं रविदास दे खा के सुक्के मण्डे, मण्डली घर विच दिती लगाईआ। उहदे चंगे लग्गे चार गंढ्ढे, चार युगां विच्चों उत्तम दित्ते बणाईआ। चार कहार तेरे नाल हंढ्ढे, जो चारे डोली डण्डे रहे उठाईआ। डोले वाली सवाणी मंग इक्को मंगे, घर सच्चे वास्ता पाईआ। कलयुग अन्त मेरा छुट ना जाए संगे, सोहणा संग वखाईआ। मैं राह तक्कां बैठी कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी वाट तेरा राह तकाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी सरनाईआ। सच सरनाई देणी एकँकार, बेपरवाह दर तेरे मंग मंगाईआ। लहिणा देणा सर्ब निवार, चिन्ता रोग सोग मिटाईआ। बारां चेत जो विछड़न वाले हरिसंगत दे मीत मुरार, सज्जण संगी नज़री आईआ। कर किरपा ओन्हां कर उधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्की जीव करन पुकार, अन्दरे अन्दर रहे सुणाईआ। किसे दे दो किसे दे चार, किसे दे सत्त किसे दे अट्ठां तत्तां विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब लेखा दे मुकाईआ। प्रभ दी खेल वेख अजीब, हैरानी सब दे उते छाईआ। गुर अवतार आए करीब, पीर पैगम्बर नेरन नेरे डेरा लाईआ। परवरदिगार जुग चौकड़ी तेरी मन्न दे गए हदीस, तेरा हुक्म फ़रमाण आपणी झोली पाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर झूझ गए जुझार अजीत, निक्के बाले नीहां हेठ आसण लाईआ। गोबिन्द उह ना कीते सरजीत, सुत्तयां ना फेर उठाईआ। एह खेल दिसे अनडीठ, बिन अक्खां नज़री आईआ। कलयुग अन्त बेशक तेरी भगतां नाल प्रीत, जन भगत तेरा जस गाईआ। माण देवें ऊँच नीच, राउ रंक इक सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे भीख, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। नित नवित्त तेरी करदे सर्ब उडीक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। कलयुग अन्त अचरज चलावें रीत, रीतीवान तेरी समझ कोए ना आईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ । प्रेम प्यार दी गंढ्ढ पीच, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी अचरज लीला, समझ विच किसे ना आईआ। लाल कंचन सूहा चिटा वेख पीला, नीला काला सोभा पाईआ। शब्दी गुर बणाउँदे रहे सर्ब वसीला, लोकमात जोड़ जुड़ाईआ। भगत भगवान बणदा रिहा कबीला, सोहणी वंड वंडाईआ। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप आपणा कर के हीला, साचा मेला ल्या मिलाईआ। ख़ुशीआं नाल कहे गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जिन्ना चिर चाहे ओनां चिर जी ला, जग जीवण दाता दया कमाईआ। नाम निधान बिन प्यासिउँ पी ला, रस आपणा इक चखाईआ। रविदास चुमारा गुरमुख रूप हो के जिन्हां बणया वसीला, वसल साचा दए कराईआ। चौकड़ी पिच्छों आया वीह सौ इक्की दा चेत महीना, चेतन सब नूं दए कराईआ। जन भगतो तुहाढ्ढा ठांडा करे सीना, अमृत धार इक वहाईआ। परम पुरख प्रभ दाना बीना, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। एथे मिसाल नहीं कोई जल मीना, हाज़र हो के रहमत आप कमाईआ। चरणां हेठ दबाए लोक तीनां, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे अग्गे होए अधीना, अदने हो के सेव कमाईआ। गुरमुखो तपस्सया विच तप के किसे दा वगण ना देवे पसीना, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। परम पुरख परमात्मा कदे ना जाणो नाबीना, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शाह अस्वार बण के पाखरां पाओ
❋
❋
जीना, अस्व आपणे उते दित्ते चढ़ाईआ । आ के वेखो गुरमुख गुरसिख मेरा नगीना, जिस दी कीमत लोकमात ना कोए चुकाईआ। देवे वड्याई साहिब प्रबीना, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आप बणया रहे मस्कीना, ग़रीबां विच्चों ग़रीब नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दूर दुराडे आ गए नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। चलो वेखीए जिथ्थे प्रभू दे लग्गे डेरे, जन भगतां संग निभाईआ। शेर हो के शेरां पाए घेरे, भबक आपणा नाम सुणाईआ। पिछले लेखे रिहा नबेड़े, जगत झेड़े रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। आ के अग्गे तक्कया खेल, ख़लक रहे जणाईआ। निरगुण दा निरगुण नाल होया मेल, सरगुण सरगुण ख़ुशी वखाईआ । परम पुरख प्रभ सज्जण सुहेल, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। इक्को रंग गुरु गुर चेल, चेला गुर इक्को रंग समाईआ। पारब्रह्म प्रभ अचरज करया खेल, सतिजुग साची बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान लेखा दए दृढ़ाईआ । जन्म जन्म दा जावे खटका, पिछली खट्टी झोली पाईआ। भाग लगावे काया मटका, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। तेरा मुआफ़ कीता पिछला खाधा झटका, छुरी भुल्ल ना कोए टिकाईआ। तेरा लेखे लग्गा नीला बद्धा पटका, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। तेरा काया गठड़ी फोल के वेखे बसता, जिस अन्दर गोबिन्द प्रीती बंद कराईआ। गोबिन्द मेल नहीं जग सस्ता, बिन पुरख अकाल ना कोए कराईआ। अग्गे सोग रिहा ना हरखा, चिन्ता ग़म चुकाईआ। गुरमुख बिन कसवटीउँ गया परखा, पारखू इक्को बेपरवाहीआ। जिस दे हथ्थ धुर दा पर्चा, चौदां विद्या विच्चों समझ किसे ना आईआ। दर आया नूं अनमुल्ला दित्ता ख़र्चा, नाम भण्डारा झोली पाईआ। दर दर घर घर गली कूचे हुण साडा करदे चर्चा, उहला कोई रहिण ना पाईआ। चाली साल दा पूरा कीता हर्जा, ख़ज़ाना इक्को वार भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। खटका रहिण ना देवे हरि जू अन्दर गुरसिख, भगतां दए वड्याईआ। धुर दा लेखा देवे लिख, ना कोई सके मात मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दो जहानां पए दिस, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। अनमुलड़ी दौलत पाए भिख, भिच्छया इक्को वार वरताईआ। जो हिरदिउँ गोबिन्द दा बणया सिख, तिन्हां सिखां लए मिलाईआ। जो बेमुख हो के बैठे दे के पिठ, तिन्हां देवे दर दुरकाईआ। प्रभू दे हथ्थ अन्दर दी खिच, तार आपणी आप हिलाईआ। जे गुरमुख मिलण नूं होवे जिच, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। गुरमुख चौड़ी कर के फिर हिक, सतिगुर मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। वेख वड्याई मिलदी मात, भुल्ल रहे ना राईआ। जिन्हां दा लेखा लिख्या बिन कलम दवात, तिन्हां दी शहादत देवे गवाहीआ। साहिब सतिगुर प्रगट हो साख्यात, सच सिख्या इक
❋
❋
दृढ़ाईआ। एधर तक्को बेशक पंज पंज दे दस नारी ज़ात, नरायण एन्हां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां माणस जन्म विच्चों दिती आपणी दात, मानुख रूप वटाईआ। पूरब पूरी कीती आस, सोहणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस पिछला लेखे लाया पंडत, जन्म जन्म जन्म विच भवाईआ। सो लेखा जाणे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जो गुरमुख इक वार मिल गया हरिसंगत, तिस अग्गे देवे ना कोए सज़ाईआ। साहिब सतिगुर चाढ़्हे आपणी रंगत, रंग रत्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। रविदास ने मारया इक हनोरा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। जे नाता जुड़या तोरा मोरा, होवे ना कोए जुदाईआ। बेशक एन्हां दा वक्त कहि गया थोड़ा, अग्गा नेड़े आईआ। प्रभू तेरे कोलों विछड़न नहीं देणा जोड़ा, जोड़ा जोड़ी जोड़ी तेरे चरणां रंग रंगाईआ। मेरे कोल अजे उह चिटा काग़ज़ कोरा, जो पिछले जन्म विच लेखा ल्या लिखाईआ। क्यों तरसाएं आपणा भण्डारा वरताएं भोरा भोरा, भुख्या ना कोए सवाईआ। जे हुण ना पावें मोड़ा, मुड़ के तेरा संग ना कदे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपाल ठाकर ठोकर दे लगाईआ। रविदास किहा मनाईए नाल ज़ोर, बल आपणा आप प्रगटाईआ। तेरे हथ्थ केहड़ी थोड़, देंदयां की घट जाईआ। एन्हां दी भैणां भरावां पुत्रां स्त्री सब नूं लोड़, हौके लै लै अन्दरे अन्दर सर्ब सुणाईआ। मैं कोटन कोटि टुट्टे छित्तर दित्ते जोड़, आर डोरी गंढ्ढ पवाईआ। पारब्रह्म तेरे दर केहड़ी थोड़, अतोट अतुट तेरी बेपरवाहीआ। एह निक्की जिही पई मैनूं लोड़, तैनूं रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देदे धुर दा वर, मेरा संग लैणा तराईआ।