पुस्तकालयभाग १६

२ चेत २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

बीस इकीसा शाह सिक्दार, शहिनशाह दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण खोल्ह ठांडा दरबार, सति दवारा इक सुहाइंदा । हरि पुरख निरँजण पावे सार, एकँकार कार कमाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, जोती जाता नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता हो त्यार, श्री भगवान भेव चुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे ख़बरदार, ब्रह्म सोया आप उठाइंदा। सचखण्ड निवासी हो त्यार, हर घट वासी फेरा पाइंदा। मण्डल रासी खेल अपार, दो जहानां सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे विगसे वेखणहार, आदि जुगादि आपणा हुक्म वरताइंदा। लहिणा देणा दे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आसा पूर कराइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीते संसार, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि अचरज खेल वखाइंदा ।

❋

❋

बीस इकीसा हरि निरँकारा, देवणहार वड्याईआ। जन भगतां वखा इक दवारा, दर दरवाज़ा दए जणाईआ। पूरब जन्म दा लाहे उधारा, मकरूज़ कर्ज़ा आप चुकाईआ। साचा देवे इक प्यारा, प्रेम प्रीती सर्ब दृढ़ाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी मुकया पन्ध, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा कर के कलम बंद, बंदगी लख चुरासी जीव जंत गए दृढ़ाईआ। ढोला गीत कलमा नबी रसूल गा के छन्द, कायनात करी पढ़ाईआ। भेव खुलाउँदे रहे हँ ब्रह्म, सो साहिब सिफ्त सुणाईआ। नाम जपाउँदे रहे दमा दम, पवण स्वासी स्वासां नाल मिलाईआ। नेत्र नीर वहाउँदे रहे छमा छम, बण वैरागी इक वैराग जणाईआ। नाम ख़ज़ाना देंदे रहे दौलत धन, अनमुलड़ी दात वरताईआ। भेव खुलाउँदे रहे फूकां मार के विच कन्न, नेत्र लोचण बंद जणाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हदे रहे घर घर चन्न, नूरो नूर नूर समझाईआ। बण खेवट खेट बेड़ा चलाउँदे रहे जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर दे रहे बिवहार, बण बिवहारी फेरा पाईआ। लै के हुक्म सच्ची सरकार, साचा नूर रुशनाईआ। चाकर बण के तेई अवतार, लोकमात चरण कँवल ध्यान लगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मंगदे रहे धूढ़ी छार, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। नानक गोबिन्द दस्स दे रहे प्यार, चरण प्रीती इक जणाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाअरा हक़ बोल जैकार, नादी शब्दी ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । जुग चौकड़ी मंगदे रहे भिख़, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। शास्त्र सिमरत लेखा रहे लिख, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। बिन सतिगुर पूरे आत्म परमात्म किसे ना कीता हित, घर सज्जण ना कोए मिलाईआ। करवट लए ना जो सुत्ता दे कर पिठ, सनमुख हो ना दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जुग चौकड़ी कैहन्दे गए बीस इकीस, इक्की सतिगुर इक्को पाईआ। प्रगट होवे हरि जगदीश, जगदीश्र दाता बेपरवाहीआ। जिस दी कोई ना करे रीस, सानी नज़र कोए ना आईआ। धुर फ़रमाणा देवे ठीक, ठीकर जुग चौकड़ी भन्न वखाईआ। जिस दी आदि जुगादि धार बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उस दी सारे करन उडीक, दो जहान राह तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां करे प्रीत, सच प्रीती इक लगाईआ। नाता तोड़ ऊँच नीच, राउ रंक दए सरनाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता मेटे लीक, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। भेव खुल्हाए लाशरीक, सिरकत सब दी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो रुत्तड़ी रिहा सुहाईआ। सो साहिब सतिगुर आया एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। पूरब पूरा करे लेख, अगला लेखा

❋

❋

दए जणाईआ। भागां भरया महीना चेत, रुत्त बसन्ती इक महकाईआ। जन भगतां कर के हेत, प्रेम प्रीती इक दृढ़ाईआ। शब्द संदेसा धुर दा भेज, गुरमुख सोए रिहा उठाईआ। अन्तर आत्म माणे सेज, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतो वाट अग्गे निक्की, प्रभ पैंडा रिहा मुकाईआ। जिस दी धार दस्सदे रहे तिक्खी, सो दातारी आपणी कार कमाईआ। चार वरन दी साची सिक्खी, पुरख अकाल इक बणाईआ। जगत नेत्र किसे ना दिसी, निज नेत्र रिहा समझाईआ। ऐधर वेखो गोबिन्द पिछली लै के आया चिट्ठी, परवाना आपणा रिहा फड़ाईआ। प्रभू तेरी प्रीती लग्गे मिट्ठी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। दर दरवेश खड़े कोटन कोटि मुनी ·षी, तपी तपीश्र नैणां नीर वहाईआ। साडी किसे कम्म ना लग्गी पंज तत काया मिटी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा कोए ना पाईआ । जगत वासना वेखी फिकी, कूड़ी क्रिया मोह हल्काईआ। मन मति दुहागण आ के पिट्टी, खुल्हड़े केस रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत सुहेले सुणो मित, मित्र प्यारा इक दृढ़ाईआ। एथे ओथे सतिगुर कदी ना देवे पिठ, साम्हणे हो के दरस दिखाईआ। धुर दा लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, झूठी करे ना कोए पढ़ाईआ। ज़ात पात दी नहीं कोई भिट, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म साचा हित, घर मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां प्रभू दृढ़ाउँदा ए। धुर दा भेव आप खुलाउँदा ए। निरगुण हो के सरगुण सेव कमाउँदा ए। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह पर्दा लौंहदा ए। सच दवारा इक खुल्हा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाउँदा ए। पतिपरमेश्वर बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाउँदा ए। गुर अवतार बणा गवाह, सोहणा हुक्म आप सुणाउँदा ए। जो साहिब सरनाई गया आ, लख चुरासी फंद कटाउँदा ए। राए धर्म ना दए सज़ा, चित्रगुप्त ना लेख वखाउँदा ए। लाड़ी मौत ना लए प्रना, स्वर्ग बहिश्त दोज़ख़ सब दा डेरा ढौंहदा ए। कोटन कोटि जन्म दे बख्श गुनाह, सिर आपणा हथ्थ रखाउँदा ए। आपे बण के पिता माँ, गुरमुख बाले गोद सुहाउँदा ए। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाउँदा ए। नथाव्याँ देवे थाँ, साची भूमिका इक वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराउँदा ए। हरिजन साचे आप तरावांगा। धुर दा लेखा झोली पावांगा। भरम भुलेखा दूर करावांगा। साचा नेता इक्को नज़री आवांगा। खेवट खेटा बण के बेड़ा आप चलावांगा। धुर संदेस इक्को भेजा, भाण्डा भरम भउ भंनावांगा। जन भगतां अन्दर वड़ के माणां सेजा, पलँघ रंगीला इक सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनमुलड़ी दात आप वरतावांगा। अनमुलड़ी दात प्रभू वरतावेगा। मेहरवान दया

❋

❋

कमावेगा। नौ दवारे वेख वखावेगा। सुखमन टेडी बंक पार करावेगा। ईड़ा पिंगल लहिणा देणा आप चुकावेगा। अमृत आत्म जाम प्यावेगा। अनहद नाद अनहद राग सुणावेगा। बजर कपाटी पड़दा आप उठावेगा। काया मन्दिर साची हाटी, सोहणी वस्त इक दरसावेगा। कर प्रकाश बिन तेल बाती, दीआ इक्को इक डगमगावेगा। सच सुहञ्जणा कमलापाती, सच सिँघासण सोभा पावेगा। मेल मिलावा दिवस राती, पिछला विछोड़ा दूर करावेगा। आत्म परमात्म बण के साथी, सोहणा संग आप हो जावेगा। मंज़ल मंज़ल पार करा के घाटी, साचे मन्दिर आप बहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगावेगा। जन भगतां रंग रंगाएगा। काया मन्दिर मृदंग वजाएगा। सच दवारे लँघ, पर्दा आप उठाएगा। किरपा कर सूरा सरबँग, सुहबत आपणी आप समझाएगा। कर प्रकाश अगम्मी चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाएगा। भेव चुके हँ ब्रह्म, सो आपणा राह वखावेगा। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म कांड डेरा ढाहेगा। भाग लगावे काया माटी चम्म, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाएगा। नाम दृढ़ाए दमा दम, अजपा जाप आप कराएगा। मन वासना मेटे मन, मन का मणका आप भवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप उठाएगा। जन भगतां प्रभू उठावेगा। निरगुण हो के दरस दिखावेगा। सरगुण पड़दा उहला आप चुकावेगा। बण विचोला वेख वखावेगा। सोहँं ढोला इक सुणावेगा। जन्म जन्म दा कर के भार हौला, तुरत आपणा रंग रंगावेगा। उलटा कर के नाभ कौला, बूँद स्वांती मुख चवावेगा। देवे वड्याई उपर धवला, सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। नूर इलाही इक्को अवल्ला, आलमीन वेस वटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां गोद बहावेगा । जन भगतां मेला पुरख समरथ, प्रभू दए वड्याईआ। सब दी झोली पाए हक़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुखां अन्दर वड़ के गावे जस, सच नाम सिफ्त सालाहीआ। जिन्हां दे अन्दर रखे शक़, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। गुरमुखो आपणे मिलण दी खोल्हे अक्ख, जागत सोवत दरस दिखाईआ। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, वक्खरी धार इक दृढ़ाईआ। दूर दुराडा आवे नट्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जत, ब्रह्म मति इक पढ़ाईआ। नाम जैकारा बोल अलख, अलख अलखना दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन सारे होए इकट्ठे, अन्तर आत्म रहे जणाईआ। परम पुरख प्रभ तेरे बच्चे, बचपन तेरी झोली पाईआ। नाता जोड़ भैण भाई सके, हरिसंगत इक्को रूप नज़री आईआ। तेरा दरस करदयां कोई ना अक्के, थकावट संग ना कोए रखाईआ। कोई रहे लोड़ ना मदीने मक्के, काया काअबा साचा हुजरा इक सुहाईआ। मुरीद मुर्शद बाहर जा कोई ना लभ्भे, घर दीदार देणा बेपरवाहीआ । परवरदिगार रहिणा सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे तेरी शरनाईआ। साडी तेरे हथ्थ

❋

❋

लज्जे, लज्जयावान नूर ख़ुदाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बद्धे, प्रीती प्रेम विच जुड़ाईआ। पीर पैगम्बर नबी रसूल कलम शाही सारे लेख छड्डे, झगड़ा मुकया जगत लोकाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर तेरी लँघ के वेखी हद्दे, घर सच्चा सोभा पाईआ। जिथ्थे विश्व इक्को यद्दे, ब्रह्म रूप नज़री आईआ। बोध अगाधा नाद वज्जे, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा करदे अग्गे, सीस जगदीश झुकाईआ। सारे वेखे पैरी नंगे, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । जन भगत कहिण प्रभ सच वखा हरी हरि मन्दिर, काया बंक मिले वड्याईआ। तेरा मेला होवे अन्दरे अन्दर, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। बजर कपाटी तोड़ जन्दर, नाम खण्डा इक खड़काईआ। मन वासना भवे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। किसे दवारे ना जाईए मंगण, घर घर अलख ना कोए जगाईआ। तेरे प्रेम दी चढ़ जाए रंगण, जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाईआ। साचा दे दे परमानंदन, निजानंद तेरी रसाईआ। कोटन कोटि तेरे दर ते खड़े त्रिलोकी नंदन, राम कृष्न बैठे सीस झुकाईआ। तेरे चरणां हेठ कोटन कोटि दिसे ब्रह्मण्डन, ब्रह्मांड वज्जे तेरी वधाईआ। तेरा लेखा जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज तेरी सरनाईआ। कर किरपा मस्तक चरण धूढ़ी लावे चन्दन, टिक्का इक्को सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया दूई द्वैती ढाह दे कंधन, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। तेरे गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले तेरे नाल हंढ्ढण, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी इक वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ सुण लै ठाकर, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। कलयुग दिसे डूंग्घा सागर, सरगुण देवे कोई ना ढोईआ। निर्मल कर्म ना होए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सच दुआर मिले ना आदर, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। जन भगत नेत्र नैण वहावण नीर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिरहों विछोड़ा लग्गी पीड़, तुध बिन सके ना कोए मिटाईआ। जगत बन्धन बंधप विच होए दिलगीर, धीरज सके ना कोए धराईआ। दीन मज़्हब शरअ वज्झा ज़ंजीर, कड़ी कड़ी सके ना कोए खुल्हाईआ। तेरा दरस दरस होवे बेनज़ीर, नज़रीआ नज़र दे बदलाईआ। अट्ठे पहर इक तस्वीर, बिन तसबी माला वेख वखाईआ। आदि जुगादी धुर दे पीर, पैगम्बर तेरी शरनाईआ। तेरा लेखा शाह हकीर, हज़रत तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। साची दया आप कमाउँदा ए। जन भगतां भेव खुल्हाउँदा ए। जुग चौकड़ी मेल मिलाउँदा ए। कलयुग अन्तिम रंग रंगाउँदा ए। निरगुण हो के वसे संग, सरगुण सोहणी बणत बणाउँदा ए। आत्म परमात्म दे अनन्द, रस इक्को इक वखाउँदा ए। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गावे छन्द, तिस आपणे

❋

❋

घर बहाउँदा ए। एथे ओथे पावे ठंड, अग्नी तत आप बुझाउँदा ए। सुरत सवाणी ना होवे रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक दृढ़ाउँदा ए। सच्चा मार्ग इक दृढ़ाउँदा ए। सृष्ट सबाई आप समझाउँदा ए। नौ खण्ड पृथ्मी हुक्म वरताउँदा ए। सत्त दीप भेव खुल्हाउँदा ए। वड्ड देवी देव वेस वटाउँदा ए। निहचल धाम इक सुहाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म मनाउँदा ए। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर आपणी कार कमाउँदा ए। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आउँदा ए। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल फेरा पाउँदा ए। जल्वागर दए दीदार, दीद इक चन्द रुशनाउँदा ए। कूड़ी क्रिया मेट धूंआँधार, अन्ध अज्ञान आप गवाउँदा ए। आदि जुगादी सच जैकार, शब्दी जोती ढोला राग सुणाउँदा ए। अक्खरां नाल ना करे प्यार, निरअक्खर आप प्रगटाउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक आधार, आत्म परमात्म आपणी कार कमाउँदा ए। पंज तत काया चोला तन शृंगार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाउँदा ए। त्रैगुण माया दे भण्डार, रजो तमो सतो आप वरताउँदा ए। कर खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा रंग वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच्चा राह चलाउँदा ए। सतिजुग राह सोहँ सो, सो साहिब करे पढ़ाईआ । आत्म परमात्म लग्गे मोह, घर मेला सहिज सुभाईआ। गृह मन्दिर करे लो, दीपक जोत इक रुशनाईआ। साचा ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जन भगतां जोगा आपे हो, आपणे नाल करे कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों लवे खोह, दुरमति मैल दए धवाईआ। जगत प्यार नालों कर निरमोह, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। आत्म परमात्म जावे छोह, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाईआ। जन भगतां मेल मिलावा करे आप, घर घर विच खेल खलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जप दे गए सोहँ जाप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा वाधा आपणे हथ्थ रखाइंदा। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, ना कोई रोग ना संताप, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। बण वणजारा खोल्हे हाट, देवणहारा धुर दी दात, अलख अगोचर आप वरताइंदा। चरण प्रीती जोड़े नात, दरस दिखाए साख्यात, सख़ी सरवर फेरा पाइंदा। देवणहारा आबेहयात, वेखणहारा कायनात, दो जहानां पर्दा आप चुकाइंदा । भगत भगवन्त देवे साथ, सच सुणाए इक्को गाथ, ढोला आपणा राग अल्हाइंदा। तेरी मेरी इक्को ज़ात, आदि जुगादि ना होए वफ़ात, गुरमुख मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण रखाइंदा। जन भगतां माण रखाउँदा ए। श्री भगवान संग निभाउँदा ए। घर आत्म दे अनन्द, चन्द नूर जोत रुशनाउँदा ए। जुग जन्म दी टुटी गंढ्ढ, घर मेला सच मिलाउँदा ए। तूं मेरा मैं

❋

❋

तेरा छन्द, सोहणा वक्त आप सुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक रखाउँदा ए। साची देवे धुर दी सिख्या, हरि मन्त्र नाम पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई जाणो मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जो गुरमुख गुरसिख सतिगुर हट्ट विकया, तिस कीमत दए चुकाईआ। माणस जन्म अनमुल्ला जितया, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । जन भगत कहिण प्रभ दे दिलासा, जगत दलिद्दर दे मिटाईआ। अन्तिम पूरी कर दे आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ । नाम भण्डारा भर दे कासा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गुर अवतार तेरा देंदे गए भरवासा, लेखा लिख के कलम शाहीआ । तुध बिन पूरा करे कोई ना घाटा, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। अन्तिम नेड़े आई वाटा, पिछला पन्ध बैठे चुकाईआ। साडा लहिणा छुट्ट जाए तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नहावण कोए ना जाईआ। झगड़ा चुक्के मन्दिर मस्जिद माठा, सिल पूजस सीस ना कोए निवाईआ। घर विच घर कर जोत परकासा, अनहद नादी धुन दे शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरी ज़ाता, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। आत्म परमात्म पुछ आण के वाता, सनमुख हो के पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान क्यों बैठों चुप, घर घर विच डेरा लाईआ। भगतां कोलों क्यों रिहों लुक, अक्ख शरम क्यों शरमाईआ। असीं कबीर जुलाहे कोलों ल्या पुछ, घर मिले बेपरवाहीआ। सदा देवे ख़ज़ाना अतुट, नाम भण्डार आप वरताईआ। लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड आपे देवे लाईआ। आवण जावण ओसे वेले जाए छुट, जिस वेले आपणी दया कमाईआ। जे प्रेम कर के कहे आ मेरे पुत, पिता बण के गोद उठाईआ। फिर दो जहान गुरमुख तैनूं जावण झुक, अग्गे अक्ख ना कोए उठाईआ। जे तुहाढ्ढे नालों साहिब जावे रुस्स, घर सज्जण ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे मुकाईआ। जन भगत उठ के रहे घूर, श्री भगवान रहे डराईआ। प्रभ साडा देदे सानूं नूर, क्यों बैठा बंद कराईआ। चार कुण्ट तैनूं करीए मशहूर, डंका तेरा नाम वजाईआ। साडे विच जे कोई कसूर, उह वी तेरी झोली पाईआ। तैनूं होण नहीं देणा मफ़रूर, भज्ज सके ना बेपरवाहीआ। पहली चेत पा के जूड़, काया अन्दर लैणा टिकाईआ। जिंना चिर काया चोली रंग ना चाढ़्हें गूढ़, तेरी सेवा सानूं कदे ना भाईआ। प्रभू तूं साडा मज़दूर, जुग जुग सेव कमाईआ। जिंना चिर साख्यात नज़री आवें ना हाज़र हज़ूर, सारे बैठीए मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। अजे प्रभू तेरे नाल झगड़ा, जन भगत रहे जणाईआ। पाणी विच ठार के गुफा विच वड़ के साथों सहया ना जाए रगढ़ा, अट्ठे पहर तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। सम्मत इक्की तैनूं होण नहीं देणा वक्खरा, फ़रेबीआ तेरा फ़रेब देणा गंवाईआ। असीं

❋

❋

कोई नहीं फोलणा चार युग दा पत्रा, तेरा नाम तेरा ज्ञान आपणे अन्दर बंद कराईआ। तेरे संग रल के सानूं कोई ना रहे ख़तरा, दो जहान भय ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैथों मंगदे रहे इक्को कतरा, असीं झोलीआं लैणीआं भराईआ। तेरी भेंटा कोई नहीं देणा बक्करा छत्तरा, मुर्गा अग्गे ना कोए टिकाईआ। प्रभू साडे नाल लख चुरासी नालों हो के वक्खरा, कौल इकरार दे निभाईआ। बेपरवाह तेरा चल्लण नहीं देणा नख़रा, सारयां इक्को सलाह रखाईआ। भगतां कोलों प्रभ क्यों रहे अड्डरा, घर वक्खरा क्यों बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दे चुकाईआ। पर्दा उहला चुक भगवान, जन भगत रहे जणाईआ। चार युग तेरा लभ्भदे रहे निशान, तूं लुक्या रिहों बेपरवाहीआ। तेरा अक्खरां विच्चों हथ्थ ना आया किसे ज्ञान, अल्फ़ ये रही कुरलाईआ। आपणा दस्स इक ईमान, जिस विच रहमत नूर इलाहीआ। आ के दे संदेसा पैग़ाम, आपणी कर सच पढ़ाईआ । तूं साहिब वड अमाम, सही सलामत नज़री आईआ। दर बरदे हो के करीए सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। साडे अन्दरे अन्दर बदल दे नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। कूड़ी क्रिया सानूं दिसे हराम, इक्को हुजरा तेरा सोभा पाईआ। नग़मा नाअरा तेरी सुण कलाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन साचे रहे सुणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा वेख बल, बल तेरा नज़री आईआ। हुण नहीं करन देणा वल छल, अछल छलधारी तेरी चले ना कोए चतुराईआ। निरगुण हो के साडे अन्दर रल, रल मिल सोहणी ख़ुशी मनाईआ। दीपक हो के जोती बल, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। अमृत हो के बरख जल, अगम्मी धार वहाईआ। धुर संदेस आपणा घल्ल, बोध अगाध समझाईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ल, आत्म सेजा सोभा पाईआ। कर किरपा जे हो जाए साडे वल, सानूं होर लोड़ रहे ना राईआ। साडे नाल तूं प्रबल, बिन भगतां तेरा नाम ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जल थल, महीअल तेरी ओट तकाईआ।