२ चेत २०२१ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, सति सतिवादी आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। एकँकार हो त्यार, हरि करता सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, घर दीआ दीपक इक्को डगमगाइंदा । अबिनाशी करता पावे सार, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। श्री भगवान निरगुण धार, अनभव आपणी खेल रचाइंदा। पारब्रह्म बेअन्त बेऐब परवरदगार, नूरी जलवा डगमगाइंदा। मुकामे हक़ शाह सिक्दार, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। महल अटल उच्च मनार,
❋
❋
छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। रूप रंग रेख ना पावे कोई सार, पर्दा उहला आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड साचे साहिब डेरा, पुरख अकाल इक लगाईआ । दूर दुराडा नेरन नेरा, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। आदि जगादि जुग चौकड़ी करे हक़ नबेड़ा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। घर सच सुहाए सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे इक वधाईआ। पुरख अकाल श्री भगवन्त, शाहो भूप डेरा लाईआ। दो जहानां साचा कन्त, नर हरि नरायण इक अख्वाईआ । घर विच घर बणाए बणत, घाड़त अगम्म अथाह घड़ाईआ। आपणा लेखा रखे बेअन्त, सोच समझ ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। घाड़त घड़े अगम्म अथाह, अपरम्पर धार चलाइंदा। सचखण्ड निवासी बेपरवाह, पर्दानसीं नज़र किसे ना आइंदा। मुकामे हक़ सोभा पा, लाशरीक डेरा लाइंदा। निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडा, साचा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर साचा दए सुहा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोत अगम्मी दए जगा, सच प्रकाश आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे करतार, हरि करता बेपरवाहीआ। आदि पुरख प्रभ हो त्यार, आपणी करनी कार कमाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, संगी संग ना कोए रखाईआ। कर खेल सच्ची सरकार, साख्यात आपणी धार प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण नार कन्त जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण मेला अपर अपार, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण निरगुण देवे साथ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आपणा जाणे खेल तमाश, रचना आपणी आप रचाईआ। सच दवारा खोल्ह ताक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर प्यारा, निरगुण सेज सुहञ्जणी आप हंढ्ढाईआ। निरगुण पुरख निरगुण नारा, निरगुण पूत सपूता इक्को जाईआ। निरगुण महल सच मनारा, निरगुण बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर माण वड्याई देवे भगवन्त, हरि करता दया कमाइंदा। सुत दुलारे बणा बणत, शब्दी रूप आप समझाइंदा। तेरा लेखा आदि अन्त, मध तेरी धार वखाइंदा। तेरी महिमा सदा बेअन्त, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। तेरा नाउँ बोध अगाधा पंडत, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सुत दुलारे माण रखाइंदा। शब्दी सुत थिर घर वड़, सचखण्ड वेखे बेपरवाहीआ।
❋
❋
चरण कँवल सीस धर, निमस्कार इक कराईआ। साचा नाम रिहा पढ़, तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे लग्गा डेरा, डण्डौत आपणी इक वखाईआ। नित नवित्त आदि जुगादि जुग चौकड़ी बन्नणा बेड़ा, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। पुरख सुल्तान श्री भगवान हरि मेहरवान सचखण्ड वसदा रहे तेरा खेड़ा, थिर घर मिले मोहे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा जणाईआ। साचा लेखा शब्दी सुत, घर साचे मंग मंगाइंदा। वेखां खेल अबिनाशी अचुत, मेहरवान तेरी आस रखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश मौले तेरी रुत्त, दो जहान तेरी फुल फुलवाड़ी वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उजल करां मुख, त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, साचा लेखा तेरे हथ्थ रखाइंदा। साचा लेखा प्रभ समरथ, तेरे हथ्थ वखाईआ। निरगुण हो के महिमां गावां अकथ, सोहणा ढोला राग सुणाईआ। साचे गृह मन्दिर घर जावां वस, चरण कँवल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। देणी वड्याई पारब्रह्म, तेरी इक्को ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जन्मां ना जावां मर, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। निरगुण सरगुण खेल कर, लख चुरासी बन्धन पाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज घाड़त घड़, चारे खाणी रंग रंगाईआ। चारे बाणी धुर दा ढोला लवां पढ़, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा नाउँ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इक बंधावां साचे लड़, पल्लू धुर दी गंढ्ढ बंधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात जोत धर, पंज तत दयां माण वड्याईआ। शब्दी शब्द जैकार बोल नाअर, सोहणा राग अनाद सुणाईआ। जन भगतां दे के धुर दा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लवां फड़, अन्तर आत्म मेला सहिज सुभाईआ । गुरमुख गुरसिख चुकावां भय डर, भ्यानक रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, नित नवित्त साची सेव कमाईआ । नित नवित्त सेव करां संसार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाम जैकारा बोल अपार, धुर दा राग दयां दृढ़ाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान भेव चुकाईआ। अञ्जील कुराना दे निशान, सच ईमान इक दृढ़ाईआ। कलमा नबी रसूल बोल ज़बान, अलिफ़ ये मेला सहिज सुभाईआ। खाणी बाणी कर परवान, नाम परवाना इक दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सदा स्वामी तेरी सेव कमाईआ। सदा सेव तेरी स्वामी, शब्दी शब्द आप कमाईआ। धुरदरगाही अगम्मी बाणी, लेखा लिखां कलम शाहीआ। हर घट बण के अन्तरजामी, वेख वखावां थाउँ थाईंआ। जन भगतां दे इक निशानी, सच निशाना दयां वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल महानी, महाबली सूरबीर तेरी वेख वखाईआ। नाम निधाना तेरा तीर कानी, चिला शस्त्र धनख टंक इक्को नज़री
❋
❋
आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेअन्त तेरी सरनाईआ। बेअन्त बेपरवाह ठाकर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दो जहान डूंग्घा सागर, जीव जंत भेव ना पाईआ। जोद्धे सूरबीर बहादर, शाह सुल्तान तेरे हथ्थ सच्ची शहिनशाहीआ। धुरदरगाही करीम करते कादर, कुदरत तेरा नूर नज़री आईआ। पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़ मसायक तेरे दर ते मंगदे आदर, आदर्श तेरा वेख वखाईआ। लोक परलोक चौदां तबक करना अदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। लेखा जाणे मक्तूल, कातिल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। देणी वड्याई श्री भगवान, शब्दी सुत मंग मंगाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमाइंदा। दर दरवेश बण के मंगण दान, ख़ाली झोली सर्ब डाहइंदा। तूं लेखा जाणे नौजवान, नईया नौका आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दर इक अलख हरि करते सच जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल समरथ, नित नवित्त रचन रचाईआ। बोध अगाध शब्द नाद बोल अकथ, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। लख चुरासी जीव जंत चला रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जन भगतां खोल्ह अन्तर अक्ख, मेल मिलावा एका थाईंआ। शब्द अगम्मी मार सट्ट, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ । सच दृढ़ा सतिगुर मति, मनमति लेखा दए मुकाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत लेखे पाईआ। एथे ओथे रखें पत्त, दो जहानां इक सरनाईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, प्रगट आपणा खेल वखाईआ। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, चार वरनां दएं सरनाईआ। बरन अठारां वेखें नट्ठ नट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। सच तेरी सरना, सो साहिब इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर करन दुआ, सजदा सीस इक झुकाईआ। हज़रत हाज़र हो के दरश दिखा, पर्दा उहला मेट मिटाईआ। मुख नक़ाब दे उठा, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। काया काअबा इक्को नज़री जाए आ, हुजरा हक़ हक़ सुहाईआ। नौबत वज्जे बेपरवाह, कलमा इक्को इक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। गुर अवतार मंगण भिख, दर ठांडे सीस निवाईआ। श्री भगवान लेखा लिख, अलेख तेरी शरनाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार करना हित, नवित्त आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वखाईआ। घर साचा प्रभू इक वखाउणा, चारे युग मंग मंगाईआ। कलयुग वेला सच सुहाउणा, सोहणी बणत बणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात डेरा ढौहणा, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। आत्म परमात्म ढोला सर्ब जणाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। फड़ फड़ हँस काग बणाउणा, माणक मोती चोग चुगाईआ। बंद किवाड़ी पर्दा उहला आप हटाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, साचा दर इक वखाईआ। साचा दर वखाउणा प्रभ, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी मेटणी हद्द, पन्ध मुकाउणा थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर ठांडे रहे सद्द, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम आउणा भज्ज, जोती जामा वेस वटाईआ। भगत भगवान सन्त सुहेले लैणे कढ्ढ, गुरमुख गुरसिख खोज खुजाईआ। अन्दर वड़ के काया पौड़े चढ़, के वजाउणा नद, अनहद रागी राग सुणाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ । लेखे लाउणा पवण स्वास, पवण उणंजा नैण शरमाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल चरणां हेठ वखाईआ। आत्म परमात्म देणा साथ, घर नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देणा मुकाईआ । पूरब लेखा मुकाउणा मात, गुर अवतार पीर पैगम्बर मता तेरे नाल पकाईआ। पतिपरमेश्वर नूर इलाही तेरी वेखीए इक्को ज़ात, अजाति रूप ना कोए जणाईआ। तेरा कलमा ढोला नाद सुणीए कायनात, मख़लूक ख़ालक ख़लक तेरा नाम शनवाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरा दासी दास, सेवक इक्को रूप नज़री आईआ। पंज तत काया माटी त्रैगुण माया दिसे ख़ाक, ख़ाकी रूप सर्ब समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां पूरा करना भविक्ख्त वाक, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जन भगतां देणा अन्तर साथ, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। साची दस्सणी पूजा पाठ, इक्को मन्त्र देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा साचे घर गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। गृह मन्दिर आउणा जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। शाह पातशाह सूरे सरबग्ग, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नौ दवारे कोई पार ना करे हद्द, साढे तिन्न हथ्थ महल अटल ना कोए सुहाईआ। घर साहिब स्वामी लए ना कोई सद्द, बजर कपाटी पड़दा ना कोए उठाईआ। विश्व नज़र ना आए कोई यद्द, दूई द्वैती माया ममता हउमें हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल तेरा दरस करे ना कोई रज्ज, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार काया माटी विच्चों कोई ना सके कढ्ढ, सतिगुर खण्डा शब्द सके ना कोए चमकाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, साढे तिन्न करोड़ रोम रोम हरि का नाम ना कोए शनवाईआ । परम पुरख पतिपरमेश्वर तेरी आत्म तैथों होई अलग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। हँस रूप होए कग्ग, कूड़ी क्रिया काग वांग कुरलाईआ। मन वासना सारे रहे नच्च, मन का मणका ना कोए भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो धुर दा मार्ग गए दस्स, कलयुग जीव बण के पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर रहे हस्स, जगत वासना संग निभाईआ। प्रभू तेरे मिलण दी किसे ना खुल्ही अक्ख, दोए लोचण जगत
❋
❋
नैण ना कोए शरमाईआ। बण वणजारा सच चलावे ना कोई हट्ट, सौदा सति ना कोए विकाईआ। नाड़ बहत्तर तिन्न सौ सट्ठ हाडी उबले रत, अमृत मेघ सांतक सति बूँद स्वांती मुख ना कोए चुआईआ। दरस किसे ना मिले उपर शाह रग, साख्यात स्वच्छ सरूपी मिले मेल ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे प्रभ इक्को मंग, शब्दी सुत सच जणाइंदा। सृष्ट सबाई किसे ना मिले अनन्द, निजानंद रस ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया दूई द्वैती ढाहे कोई ना कंध, शरअ शरीअत भेव ना कोए चुकाइंदा। तेरा मेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म गाए कोए ना छन्द, धुर दा राग ना कोए अल्हाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी तेरे नाल देवे कोई ना गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरा मेल ना कोए मिलाइंदा । दीन दयाल साहिब हो बख्शंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक्को वर, शब्दी सुत झोली डाहइंदा । शब्द सुत प्रभू तेरा दुलारा, पिता पुरख अकाल इक्को इक मनाईआ। दो जहानां दे हुलारा, चारों कुण्ट इक्को रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख किनारा, नईया डोले थाउँ थाईंआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकारा, गीता ज्ञान उच्ची कूक नाअरा रही सुणाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकारा, तीस बतीसा सार कोए ना पाईआ। ख़ाणी बाणी भेव जाणे ना कोई विच संसारा, वड संसारी की की रचन रचाईआ। कागद कलम शाही नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नव नौ चार फिरी दरोही नव खण्ड सत्त दीप चौदां तबक ना कोई मीत मुरारा, हरि गोपाला नज़र ना आए नूर इलाहीआ। चौदां लोक सति श्लोक सुणाए ना कोई जैकारा, डंका फ़तिह ना कोए गजाईआ। महल अटल सोभावन्त सुहाए ना कोए मनारा, महिफल नाम ना कोए लगाईआ। भगत भगवान मिले मेल ना दर दवारा, दरवाज़ा खोल्ह अन्दर लँघ बैठ पलँघ साची सेजा सोभा कोए ना पाईआ । चारों कुण्ट धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी बोल जैकारा, कलयुग अन्तिम दे सहारा, जीव जंतां गए दृढ़ाईआ। कल कल्की लै अवतारा, महाबली अगम्म अपारा, ना कोई जन्मे पिता माईआ। वसणहारा धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ दए सहारा, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दर ठांडा तेरा पारब्रह्म, लख चुरासी अग्नी अग्ग तपाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, कारण तेरे हथ्थ नज़री आईआ। सृष्ट सबाई साचा रिहा ना किसे धर्म, धीरज सति सन्तोख बैठा मुख छुपाईआ । झगड़ा प्या वरन बरन, चार अठारां करे लड़ाईआ। साध सन्त साची मंज़ल मूल ना चढ़न, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तेरा पूजा पाठ करन, हिरदे तेरा नाउँ ना कोए वसाईआ। सीस निवें ना कोए सरनाई सरन, चरण चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। नेत्र खुल्हे ना हरन फरन, घर मिल्या मेल ना सच्चा
❋
❋
माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा दे वखाईआ। दर साचा प्रभू इक वखाल, व्याख्या नाल दे जणाईआ। जिथ्थे दीआ बाती जोती नूर जगे बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। सोहणा मन्दिर नज़री आए धर्मसाल, सचखण्ड दवारा दरगाह साची सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, राग नाद सके ना कोए समझाईआ। तेरा जलवा नूरी जलाल, ज़ाहर ज़हूर बेनज़ीर लातस्वीर सच महिबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाल आपणा घर, दर वेखीए चाईं चाईंआ। घर वखा प्रभू प्रभ एक, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त जिस दी टेक, गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान बैठे ध्यान लगाईआ। त्रैगुण माया ना कोई सेक, पंज तत ना कोए भेख, लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। तेरा दर्शन लईए पेख, रूप रंग ना कोए रेख, मुच्छ दाढ़ी मूंड मुंडाया रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाल अगम्मी खेड, अगम्म अगम्मड़े आपणी कार जणाईआ। अगम्म अगम्मड़े हरि बेपरवाह, दर तेरा वेखण आईआ। गुर अवतार दे के गए सलाह, बिन पुरख अकाल साची धीर ना कोए धराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण अहिवाल, हालत तेरी रहे दृढ़ाईआ। तेरा जलवा बेमिसाल, तेरा नूरो नूर इक्को घर करे रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी सदा दयाल, रहमत तेरे विच्चों नज़री आईआ। जुग चौकड़ी किरपा करें कृपाल, किरपन आपणे लेखे लाईआ। जन भगतां वखाएं सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक जणाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद तेरा बैठे राह तकाईआ। जुग चौकड़ी पूरी कर घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। दर तेरे प्रभू सीस जाए झुक, नमो नमो इक सरनाईआ। अगला पिछला पैंडा जाए मुक, पांधी पन्ध ना कोए वखाईआ। घर स्वामी ठाकर दरस दिखा आपणा मुख, मुखातब हो के दे जणाईआ । मेहरवान हो के गोदी चुक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। निरगुण हो के निरगुण धारों उठ, शब्दी शब्द आपणा रूप वटाईआ । जन भगतां लोकमात आ के पुछ, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लै मिलाईआ । घर मिलण दा तेरा चाउ, गृह वज्जे इक वधाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साची दरगाह वेखीए अगम्मड़ा थाउँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। इक्को सिमरीए तेरा नाउँ, नाउँ निरँकारा ढोला गाईआ। कलयुग जीव अन्तिम हँस बणे काउँ, काग हँस रूप वटाईआ। सदा सुहेले इक इकेले तेरी माणीएं ठंडी छाउँ, दो जहान अग्नी तत ना लागे राईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। तेरा वेखीए सच न्याउँ, हक़ हकीकत दे दृढ़ाईआ । कोझे कमले भुल्ले राहों, साचे मार्ग देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को
❋
❋
देणा सच्चा वर, सति पुरख तेरी सरनाईआ। सति पुरख प्रभ आदि दर तेरे सीस निवाईआ। तेरा खेल वेखीए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जे तेरी वधाईआ। घर घर विच सुणीए नाद, अनहद राग आपणा राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साहिब सतिगुर सच्चा चन्द चमकाईआ । चरण कँवल प्रीती नाता जोड़ आपणे साथ, आप सगला संग निभाईआ। अजपा जाप दे पूजा पाठ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। मात गर्भ फेर ना होवे वास, दस दस मास अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा दे वखाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। धुर संदेस इक सुणाउँदा ए। लिख्या लेख आप वखाउँदा ए। निरगुण निरवैर निराकार वेस वटाउँदा ए। वसणहारा सचखण्ड देस, सम्बल आपणा डेरा लाउँदा ए। दो जहानां बण के नर नरेश, धुर फ़रमाणा इक सुणाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेखां खेड, बण खिलाड़ी रचन रचाउँदा ए। जन भगतां देवां भेत, बाकी हथ्थ किसे ना आउँदा ए। जोती जामा धरया वेस, शब्दी नाद डंक वजाउँदा ए। सच संदेसा देवे भेज, अन्दरे अन्दर आप सुणाउँदा ए। धुर मस्तक लावे मेख, पूरब लहिणा झोली पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे हेत, हितकारी मेल मिलाउँदा ए। जन भगतां मेल मिलाया ए। पुरख अबिनाशी खेल रचाया ए। जोत प्रकाशी नूरो नूर डगमगाया ए। किसे हथ्थ ना आवे पंडत कासी, मुल्लां शेख़ मसायक सर्ब कुरलाया ए। लभ्भदे फिरदे चारों कुण्ट जगत विद्वानी पाठी, ज्ञानी ध्यानी ध्यान लगाया ए। साचा मिल्या ना धुर दा साथी, सगला संग ना कोए जुड़ाया ए। रातीं दरस ना मिले इकांती, प्रभाती भेव ना कोए खुल्हाया ए। दीवा जोत ना जगे बाती, बिन तेल शमअ कोई ना डगमगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया ए। हरिजन साचे वेख वखाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। काया बंक सच्ची धर्मसाल, घर सज्जण डेरा लाउँदा ए। दीवा बाती इक्को बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, तुरिया राग इक सुणाउँदा ए। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, मार्ग पन्थ आप समझौदा ए। निरगुण सरगुण बण दलाल, गुरमुख गुर गुर वेख वखाउँदा ए। सन्त सुहेले सच्चे लाल, लालन आपणे रंग रंगाउँदा ए। नाता तोड़ काल महाकाल, महिबूब आपणे घर वसाउँदा ए। वसल देवे सच जुमाल, जुमला अक्खर आपणा नाम पढ़ाउँदा ए। लख चुरासी विच्चों कर के भाल, जम की फाँसी आप तुड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव मिटाउँदा ए। जन भगतां लेखा जाणे हरि, लिख्त लेख ना कोए वड्याईआ। परम पुरख प्रभ किरपा कर, कृपाल होए सहाईआ। जुग जन्म दे विछड़े कट्ठे कर, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रहिण कोए ना पाईआ। दरस दिखाए अन्दर वड़, घर घर विच मेल मिलाईआ। लहिणा
❋
❋
चुक्के चेतन जड़, हरि देवे माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सच उठाईआ। हरिजन उठया कलयुग जगत, जगजीवण दाता होए सहाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, पंज तत वज्जे वधाईआ। सोहणा सुहञ्जणा सोहे वक्त, घड़ी पल ख़ुशी मनाईआ। देवे वड्याई हरिजन भगत, भगवन मेहर नज़र उठाईआ। आत्म परमात्म धुर दी शक्ति, शख्सीयत विच्चों दए समझाईआ। साचे सन्तां नाल करे ना फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। लख चुरासी कर के तरक, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण हो के आया परत, प्रतिनिध बेपरवाहीआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ । गुरमुखां उते कर के तरस, रहमत आपणी झोली पाईआ। प्रभ दर्शन को जो जन रहे भटक, तिन्हां भटकना दए बुझाईआ। सुखमन टेडी बंक जो रहे अटक, तिन्हां दस्म दवारी सहिज सुभाउ मेल मिलाईआ। पंच विकारा कोई ना चढ़े कटक, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। जगत तृष्ना जो जन रहे लटक, तिन्हां मंज़ल पन्ध देवे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लए लगाईआ। हरिजन मंगे इक्को मंग, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। अन्तर निभे तेरा संग, बाहर तेरी सरनाईआ। घर नाम निधान वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग शनवाईआ। जगत दवारे जाईए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। आत्म सेजा बैठा वेखीए उपर पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ । जन भगत गावें छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए वखाईआ। घर स्वामी पौणी ठंड, अमृत मेघ इक बरखाईआ। तेरा प्रेम प्यार मिले सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा लेखा देणा चुकाईआ। घर ठाकर स्वामी मिलणा आप, जन भगत ध्यान लगाईआ। कर किरपा देणी दात, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। निरगुण निरवैर नूरी पाक, ख़ाकी ख़ाक ना कोए जणाईआ। पीर पैगम्बर जिस नूं सच रसूल मन्नदे गए साक, सज्जण यार इक्को इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दस्सदे गए भविक्ख्त वाक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अबिनाश, साचा पत्तण वेखणा घाट, खेवट खेटा आपणा रूप वटाईआ । नईया नौका तेरे कंधे दिसे जहाज़, भव सागर बेड़ा पार कराईआ। बिन तेरी किरपा किसे कम्म ना आए रोज़ा वुज़ू नमाज़, सजदा सीस धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। ज़ाहर बातन कर बात, बैतुल धाम मुकदस्स इक्को दे वखाईआ। तैनूं मिल के एथे ओथे मिले नजात, नछावर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सूफी बैठे ध्यान लगाईआ। सूफी बैठे मंगण दीद, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। तेरा जलवा गुफ़त शनीद, शायर मुशायरे नाल सके ना कोए गाईआ। तेरा कलमा तेरा नाम तेरा नज़ाम आदि जुगादि लोक परलोक ठीक,
❋
❋
ठोकर सके ना कोए लगाईआ। सदी चौधवीं परवरदगार तेरी इक तारीख़, ईसा मूसा मुहम्मद तरीके नाल गया समझाईआ। सो साहिब वेला वक्त आया नज़दीक, ज़बराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील भज्जण वाहो दाहीआ। चौदां तबक नक्क नाल कढ्ढण लीक, अल्फ़ इक्को रहे वखाईआ। जिस दी धार दो जहान दिसे बारीक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ । सच स्वामी अन्तरजामी पिछले लेखे कर तस्दीक, मोहर आपणी हक़ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मुरीद मुर्शद मंगण मुराद, मुर्दा रूह नज़र कोए ना आईआ। उम्मत उम्मती हुन्दी दिसे बरबाद, बैवा रूप जगत लोकाईआ। साचे हुजरे उच्च महल्ले सुणे कोई ना सच बांग, हक़ आवाज़ ना कोए अल्हाईआ। तेरे मिलण दी वड अमाम रखी तांघ, तसबी माला बैठी ढेरीआं ढाहीआ। साहिब स्वांगी आपणा दस्स सच स्वांग, बाजीगर नटुआ आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाल धुर दा घर, जिस घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। घर वखाल उह प्रभ, जिस दा नक्शा सके ना कोए बणाईआ। बिन तेरी किरपा किसे ना सके लभ्भ, कोटन कोटि फिर फिर थक्के पांधी राहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे आर पार ना दस्सी हद्द, किनारा सके ना कोए समझाईआ। जिस सिँघासण पुरख अबिनाशन निरगुण रूप बहें सज, जोती जोत कर रुशनाईआ। जिस गृह अगम्मी ताल वज्जे नद, तन्दी तन्द सतार ना कोए हिलाईआ । जिस दी घाड़त घड़ी आप समरथ, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। जिथ्थे ना कोई सूरज चन्द रवि ससि, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। ना कोई तक्के नेत्र नैण अक्ख, ना कोई रसना जिह्वा करे सिफ्त सालाहीआ। एह सब कुछ मेरे साहिब तेरे हथ्थ, जिस भावे देवें वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पूरी कर आस, तृष्ना आपणी झोली पाईआ। सतिजुग सति धर्म दी दस्स दे जाच, धुर दी कर इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरा वेखीए चाईं चाईंआ। तेरा घर वेखण दा चाउ अवल्ला, जन भगत रहे सुणाईआ। जिस मन्दिर बैठें इक इकल्ला, निरगुण निरवैर डेरा लाईआ। जोती दीप हो के बला, दीवा बाती घृत संग ना कोए रखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फड़ावें पल्ला, नाम पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। जिस घर सोभा पा के रचन रचाएं जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ज़िमीं असमान टिल्ले पर्बत चोटी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दे जणाईआ। साचा मन्दिर वेखीए रज्ज, घर ठांडे दर्शन पाईआ। बिन मक्के काअब्यो होए हज्ज, बिन मन्दिर शिवदुआले मठ तेरा रूप नज़री आईआ। तेरी चरण धूढ़ी नहाईए झट्ट, अठ सठ तीर्थ पन्ध मुकाईआ। घर जोत होवे प्रकाश, नूरो नूर नूर समाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म पूरी होवे आस, तृष्ना कूड़ी देणी गंवाईआ। हउँ बालक अनाथां अनाथ, तूं
❋
❋
बेअन्त बेपरवाह सच गोसाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर देणा सुहाईआ। घर मन्दिर सतिगुर तेरे चरणां, जन भगत रहे जणाईआ। चरण कँवल सरनाई साची पड़ना, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सोहँ ढोला तेरा मेरा इक्को पढ़ना, शब्दी शब्द शब्द वंड वंडाईआ। ना जीउंणा ना कदे मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। सच दवारे साचे खड़ना, सनमुख तेरा दर्शन पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर माणस जन्म मूल ना हरना, हरि जू तेरा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणा संग निभाईआ। जन भगत कहे नाल ज़ोर, प्रभ तैनूं सच सुणाईआ। जुग जुग असीं तेरी पूरी करीए लोड़, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। तूं ठाकर हो के जाएं बौहड़, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । कलयुग अन्त तेरे हथ्थ डोर, अबिनाशी करते इक्को इक रखाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़, रविदास चुमारा दए गवाहीआ । कबीर जुलाहा दिसे कोल, दूर दुराडा नेड़े आईआ। परम पुरख प्रभ अन्तरजामी जाणा मौल, बिस्मिल आपणी धार वखाईआ। पिछला याद कर लै कौल, कीता इकरार भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आपणा लेखा रहे मंग मंगाईआ। साडा लेखा दे दे धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। कलयुग वेख बेड़ा रुढ़दा, तेरा इक ध्यान लगाईआ। किसे मन्त्र याद ना रिहा गुर दा, सतिगुर सिख्या गए सर्ब भुलाईआ। अन्तर आत्म अट्ठे पहर फुरना किसे ना फुरदा, मन्त्र इक्को ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म नाल मिल कोई ना तुरदा, बाहरों भज्जण वाहो दाहीआ। लेखा चुके ना अन्धेर घोर दा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सीस निवाया दर तेरे प्रभ, परम पुरख तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे हद्द, हद्द हदूद आपणे चरणां हेठ दबाईआ। भगत भगवान लैणे सद्द, सद्दा आपणा नाम जणाईआ। अमृत जाम पिआउणा धुर दी मदि, सच ख़ुमारी इक वखाईआ। दरस दिखाउणा रज्ज रज्ज, पूरब जन्म दी तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। लख चुरासी नालों कर के अड्ड, घर साचे लैणा बहाईआ। नाम निधान सुणाउणा नद, अनरागी राग अल्हाईआ। तेरा दरस करन भज्ज भज्ज, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जिस दरबार हरि करतार सो पुरख निरँजण बहें सज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। ओस नालों कदे ना करीं अलग, विछोड़ा भगत सह सके ना राईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाणा बज्झ, डोरी तन्द ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाईआ। जन भगत मिलाउणा भगती मीत, भगवन भाउ भाव समझाईआ। आदि जुगादि तेरी साची रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ । काया काअबा वखाउणा सच मसीत, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जिस घर लहिणा देणा चुक्के ऊँच नीच, राउ रंक राज राजान ना कोए वड्याईआ। तिस दवारयों देणी भीख,
❋
❋
भिच्छया भगत आपणा नाम वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग तेरी रखदे गए उडीक, छत्ती युग दा बन्धन पाईआ । तेई अवतार भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस तैनूं दस्सदे रहे नज़दीक, दूर दुराडा नेरन नेर नज़री आईआ। सो वक्त सुहञ्जणा सोभावन्त होवे ठीक, ठाकर देणी इक सरनाईआ। तेरे सीस पीतम्बर सोहे पीत, पातशाह तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादी लाशरीक, शिरकत साहिब कदे ना भाईआ। कलयुग मेट अन्धेरा तारीक, निरगुण चन्द कर रुशनाईआ। जन भगतां आपणा दरस कर बख्शीश, रहमत आप कमाईआ। तेरा कलमा नाम पढ़न हदीस, हज़रत ढोला इक्को गाईआ। चरण कँवल उपर धवल बन्न्ह प्रीत, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाईआ। घर सज्जण मिलणा आ के मीत, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे होणा सहाईआ। घर साचा दिसे ऊँच अगम्म, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। श्री भगवान रहाए बिन थम्म, पौड़ा डण्डा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे प्रकाश ना सूरज चन्न, पुरी लोअ नज़र कोए ना आईआ। सच निवास श्री भगवन, हरि करता आप रखाईआ। जन भगतां उपर जाए मन, मनसा मोह मिटाईआ। भाग लगाए काया पंज तत तन, ततव आपणा दए समझाईआ। मेल मिलावा कर के आत्म अन्न्ह, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन जन भगत कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न प्रभू तेरी शरनाईआ। एथे ओथे दो जहान कोई ना देवे डंन, लेखा मंगण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणा घर वखाईआ। जन भगत वखाए सच दरबारा, दरगाह सच्ची ताक खुल्हाईआ। जिस घर वसे परवरदिगारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सच सिँघासण सोभावन्त अपर अपारा, चारों कुण्ट इक्को रूप नज़री आईआ। दीआ बाती होए उज्यारा, कमलापाती करे रुशनाईआ। धुर दा साथी बोले जैकारा, अगम्म नाम जणाईआ। जिस दा हुक्म वरते जुग चारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा खेल विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत पसारा, लख चुरासी चारे खाणी घाड़त ल्या घड़ाईआ। जिस दा नाम निधान चारे बाणी इक जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। जिस दा रूप गुरू अवतारा, गुर पीर पैगम्बर अख्वाईआ। जिस दा सिफ्ती सच भण्डारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। जिस दा नाम हट्ट वणजारा, लोक परलोक आप वखाईआ। जिस दा सरगुण बणे लिखारा, बण के कातब कलम चलाईआ। जिस दा भगत दिसे मनारा, लोकमात सोभा पाईआ। जिस दा सन्त सच दुलारा, सुत नादी नाउँ धराईआ। जिस दा गुरमुख इक अधारा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। जिस दा गुरसिख करे प्यारा, प्रेम प्रीती चरण कँवल रखाईआ। जिस दा आदि जुगादि पसारा, नित नवित्त खेल कराईआ। सो साहिब पुरख अकाल निहकलंक नरायण नर अवतारा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां वखाए ठांडा इक दरबारा, दर दरवाज़ा
❋
❋
ग़रीब निवाजा गहर गम्भीर आप खुल्हाईआ । जिस दा आदि अन्त सदा बेअन्त सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जै जैकार ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान पुरी लोअ आकाश गगन गगनंतर मन्त्र इक्को इक गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा, आपणा लेखा लेखे विच्चों समझाईआ।