३ चेत २०२१ बिक्रमी नरैण सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
शाही कहे मेरी मेट शाही, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी बणी रही पांधी राही, नित नवित्त चलां वाहो दाहीआ। काग़ज़ां उते मेरी गवाही, शहादत गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे पाईआ। निरगुण सरगुण अक्खरां बणत बणाई, लेखा लिख लिख बेपरवाहीआ। सच दुआर मिली ना किते वड्याई, मेरा नाउँ ना कोए जणाईआ। बिन मेरे लेख पारब्रह्म तेरी चले ना कोए चतुराई, निशानी जगत ना कोए रखाईआ। नित नवित्त तेरे नाम दी लिखां कहाणी, सिफ्ती ढोला धुर दा गाईआ। तेरी महिमां जीवां जंतां बाणी, चार कुण्ट चार वरन बैठे ध्यान लगाईआ। मैं लिखणहारी अन्न्ही काणी, तेरी सार प्रभू ना आईआ। जन भगत कहिण तेरा पद निरबाणी, अगम्म अथाह अख्वाईआ। ओथे लेख ना कोए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरा लेखा दे समझाईआ। शाही कहे मैं कीते शाह, शहिनशाह जुग जुग लेख लिखाईआ। निरगुण सरगुण दस्सदी रही राह, रहिबर बण के जगत लोकाईआ। पतिपरमेश्वर तेरा दृढ़ाउँदी रही नाँ, अक्खरां वक्खरा मेल मिलाईआ। मेरी हां विच किसे ना मिलाई हां, हासा करे सर्ब लोकाईआ। बौहड़ी दरोही कोई मिले ना थाँ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट चार युग दहि दिशा रही कुरला, कूक फ़रयाद सुणन वाला नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे वखाईआ। शाही कहे मैं पावां शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोर, जाबर तेरे हथ्थ वड्याईआ। धुर दी वस्त इक अनमोल, दर ठांडे मंग मंगाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरा लेखा लै वरोल, नाम मधाणा एका पाईआ। नित नवित्त आदि अन्त वसां तेरे कोल, तुध बिन संगी नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर काग़ज़ां उपर करां चोल्ह, अग्गे पिच्छे चलां वाहो दाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अगला दस्सां बोल, धुर संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। शाही कहे मैं मंगां मंग, दर तेरे सीस निवाईआ। धुर दरबार वेखां लँघ, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। नाम ख़ुमारी चढ़े रंग, मस्ती इक्को इक नज़री आईआ। तेरी किरपा जन भगतां टुट्टी देवां गंढ्ढ, सोहणी आपणी सेव कमाईआ। तेरी महिमा
❋
❋
लिख के पावां ठंड, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। तेरे वैराग विच्चों लवां अनन्द, रस आपणी झोली पाईआ। गहर गम्भीर गा के तेरा छन्द, घर बैठां चाईं चाईंआ। अग्गे प्रीती तेरे नाल जाए हंढ्ढ, दूजा करे ना कोए कुड़माईआ। सदा सुहागण लोकमात ना होवां रंड, दुहागण कहि ना कोए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दे वड्याईआ। शाही कहे मैं कमावां जोग, जोगण हो के दर दर अलख जगाईआ। मेरा भगतां नाल कर संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी अमृत रस देवां साची चोग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आवण जावण लिख संदेसा देवां कटां हउमे रोग, माया ममता मोह मिटाईआ। सच दवारा तेरा दसावां किला कोट, महल अटल इक्को नज़री आईआ। तेरे नाम दी बिन लिख्यां लावां चोट, सच निशाना तीर चलाईआ। जिस जोजन नूं कैहन्दे गए चार कोस, सो कोटन कोटि जोजन तेरे चरणां हेठां बैठण पन्ध मुकाईआ। मैं ओन्हां नाल मिल के माणां मौज, जो तेरा नाम बिन अक्खरां रहे गाईआ। साचा रस लवां भोग, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे दृढ़ाईआ । शाही कहे प्रभ मैं तेरा वेखां निरअक्खर, जिस दी बणत नज़र किसे ना आईआ। नेत्र नीर वहावां अथ्थर, रो रो दयां दुहाईआ। बौहड़ी मैं लिख लिख ओस धाम ना सकी अप्पड़, घर वेख ना ख़ुशी मनाईआ। कोटन कोटि गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेरे लिखे पत्र, महिमां तेरी गणत गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे चुकाईआ। शाही कहे मेरा तुटा माण, मेरी लेखणी रही कुरलाईआ। पारब्रह्म तेरा अगम्म अगम्मड़ा वेख्या इक ज्ञान, जिस ज्ञान विच ध्यान तेरा नज़री आईआ। रसना जिह्वा ना कोई पढ़े ना कोई सुणे कान, ना कोई उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। ना कोई दवात ना कलमदान, पाणी मेल ना कोए मिलाईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण आदि जुगादि तेरा चल्लदा रहे फ़रमाण, हुक्म इक्को वाहो दाहीआ। ओथे कोई लिखण वाला दिसे ना कोई विद्वान, कातब नज़र कोए ना आईआ। मैं कोझी कमली बैठी पिच्छे नादान, तेरा दर वेख ना ख़ुशी मनाईआ। जुग जन्म दी बणी रही अणजाण, बाली बुध सुध समझ ना कोए रखाईआ । कलयुग अन्तिम जन भगतां वेख मेरे नैण सर्ब शरमाण, अक्ख सकां ना कोए उठाईआ। जिन्हां प्रभ ठाकर बिन पढ़यां देवे ज्ञान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। एका ढोला दस्से आण, सोहला धुर दा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा दे दे साचे दर, दर थक्की मांदी दए दुहाईआ। छाही कहे मैं की करां शुकर, शुकराना नज़र कोए ना आईआ। प्रभू तेरा लेख मैं नकर्मण किते ना लिख्या रविदास चुमारे घरों खाधा टुक्कर, जिस दा रस दो जहानां हथ्थ किसे ना आईआ। बिन लिख्यां पढ़यां पतिपरमेश्वर तूं आप ना ग्यों मुकर, मुफ्त आपणी कार कमाईआ। मेरी समझ ना आई किस दवारयों आएयों
❋
❋
उतर, कवण मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जन भगतां उजल करें मुखड़, मुख सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। शाही कहे सुण मेरे शाला, छहबर तेरी इक्को नज़री आईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे नाम दा लिख लिख देंदी रही अहिवाला, जीवां जंतां जगत जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे दीन दयाला, दयानिध फेरी पाईआ। साचा मन्दिर सुहाए इक्को धर्मसाला, बंक दवारी सोभा पाईआ। दो जहान श्री भगवान बणे रखवाला, रक्षया करे थाउँ थाईंआ। जन भगतां तन पहनाए अगम्मी माला, मन का मणका आप भवाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया तोड़े जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मार्ग ठांडा दस्से इक सुखाला, अग्नी तत ना लागे राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर होए सहाईआ। मैं लिख लिख लेख दस्सया अपार, सोहणी सेव कमाईआ । संगी रख गुरू अवतार, पीर पैगम्बर जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम कलयुग जीव मेरा लिख्या सारे गए विसार, तेरा संग ना कोए रखाईआ। एसे कारण आई तेरे दुआर, नेत्र रोवां नैणां नीर वहाईआ। मेरा नाता तोड़ प्रभू संसार, जगत मीत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लै मिलाईआ। मेरा लिख्या गए भुल्ल, जीव जंत जाग ना आईआ। सच दवारे प्या कोई ना मुल, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। कूड़ी माया अन्दर गई रुल्ल, दर दर घर घर कलयुग हट्ट विकाईआ। मेरा रस अन्तर गया डुल्ल, सच वस्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे चुकाईआ। मैं भुल्ली लोकमात नभागण, भाग मेरा नज़र कोए ना आईआ। मेरा लिख्या सुण सुण कलयुग जीव मूल ना जागण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। हँस बुद्धी होए कागण, कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ । दुरमति मैल धोवे कोई ना दागण, स्वच्छ सरूप ना कोए समाईआ। मिले मेल ना राज राजन, शाह पातशाह देवे ना कोए सरनाईआ । साचे बेड़े चढ़े ना कोए जहाज़न, नईया नौका नाम ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दे दे इक वर, दर तेरे आस रखाईआ। शाही कहे मैं होई ख़ुश, जन भगतां वेख वखाईआ। जिन्हां अन्दर वड़यों चुप, आप आपणा भेव जणाईआ। लिख्त पढ़त ना दिसे कुछ, काग़ज़ छाही जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जन्म कर्म दी लाह के भुक्ख, तृष्ना दिती गंवाईआ। उजल कर कर मात मुख, सच देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ । तेरा प्रभू वेख प्रभाव, प्रफुलत नज़री आईआ। जिन्हा देवें आपणा नाम, बिन अक्खरां अक्ख खुल्हाईआ । कोई ना जाणे तेरा भाव, भेद सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे उठाईआ । तेरे भगत वेखे गाउँदे, अक्खरी करन ना कोए पढ़ाईआ। रातीं सुत्तयां दर्शन पाउँदे, दिने जागदयां ख़ुशी मनाईआ। प्रेम
❋
❋
प्रीती तीर्थ नहाउँदे, सरोवर मजन चाईं चाईंआ। लख लख तेरा शुकर मनाउँदे, शहिनशाह इक सरनाईआ। जन्म जन्म दा पन्ध मुकाउँदे, भज्जण वाहो दाहीआ। सिध्धे सचखण्ड दा राह तकाउँदे, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। ओन्हां अग्गे मेरे नैण शरमाउँदे, मैं अक्ख ना सकां खुल्हाईआ। मेरा लिख्या लेख जो पढ़ पढ़ पारब्रह्म भुलाउँदे, तिन्हां दो जहानां मिले कोए ना थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे हो ना कोई बचाउँदे, फड़ बांहों गले ना कोए लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान अग्गे हो ना कोई छुडाउँदे, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। धन्न वड्याई पारब्रह्म जो गुरमुख तेरा दर्शन पाउँदे, तिन्हां मेरे लेख दी लोड़ रही ना राईआ। चरण कँवल उपर धवल बहि बहि सोभा पाउँदे, थान थनंतर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सोहणा संग बणाईआ। वेखे भगत गहर गम्भीर, मकतब पढ़न कोए ना जाईआ । अन्तर ठांडा तत शरीर, मन ममता मोह मिटाईआ। तेरे नाम दा वज्जा अणयाला तीर, आर पार नज़री आईआ। शरअ मज़्हब दा कट ज़ंजीर, छुरी चली ना जगत कसाईआ। नाता तोड़ पीर फ़कीर, बेनज़ीर रहे तकाईआ। चोटी मंज़ल चढ़ अख़ीर, तेरा दर्शन रहे पाईआ। मेरे वेंहदयां वेंहदयां बदल दिती तकदीर, तसबी माला परे सुटाईआ। मेरी लिखी लेखणी किसे कम्म ना आई लकीर, बिन लकीरों लायक नालायक दित्ते बणाईआ। मैं ओथे हारी जिथ्थे वसे पीरां दा पीर, बेऐब बेपरवाहीआ । ओथे लिखण पढ़न वालयां दी नहीं कोई भीड़, गुरमुख विरला नज़री आईआ। गुरमुख केहड़ा ना शाह ना फ़कीर, ना फ़िकरयां अक्खरां विच करे पढ़ाईआ। जिस दी किसे नज़र ना आवे तस्वीर, सो तसव्वर आपणा आप दए कराईआ। जन भगतां वेख मैं लिखणवाली होई दिलगीर, बैठी आपणा हौसला ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, हरि सज्जण गुरमुख गुरसिख वेखां थाउँ थाईंआ।
३ चेत २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
तेरा लेखा प्रभ सच्चा लेख, आदि जुगादि ना कोए मिटाईआ। इक्को वेख्या सचखण्ड देस, दूजे मण्डल नज़र कोए ना आईआ। तेरा निरअक्खर जन भगतां करे हेत, सन्तां मेल मिलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवें भेज, हुक्मे अन्दर हुक्म समझाईआ। मैं लिख लिख तेरा कोई ना पाया भेत, भेव सकी ना कोए समझाईआ। अन्त रख के तेरी टेक, माण ताण दित्ता मिटाईआ। तेरे हथ्थ सब दी रेख, लेखा तेरा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। तेरा लेखा बिन शाही कलम, काग़ज़ पेपर संग ना कोए रखाईआ। धुरदरगाही अगम्मी इलम, आलम
❋
❋
करे ना कोए पढ़ाईआ। मैनूं नज़री आए सृष्ट सबाई होई बेइलम, तेरी समझ समझ ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रस्ता दे समझाईआ। निरअक्खर वेख अगम्म, माण ताण रहिण ना पाईआ। पवण स्वास जपे ना कोई दम, रसना जिह्वा ना कोए सुणाईआ। बिन लेखिउँ चुक्कया हरख़ सोग ग़म, चिन्ता संग ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि सब दा बेड़ा रिहा बन्न्ह, तेरा हुक्म इक्को इक नज़री आईआ। मैं नेत्रहीण बैठी अन्न्ह, नैण सके ना कोए खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र पा मेहरवान, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ । मेरा चिटे काले उते मिटदा जाए निशान, निशाना भुल्लया सृष्ट सबाईआ। मिले मेल ना किसे श्री भगवान, लिख्या पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। जिउँ जिउँ पढ़दे अन्दर वड़या कूड़ शैतान, घर घर डंका रिहा वजाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, बग़ल कुरान बैठी दए दुहाईआ। तेरा नूर इस्म कोई ना सके पहचान, पड़दा मात ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, धीरज जत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी तेरे अग्गे प्रणाम, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरा लिख्या लेख जो जन पढ़दा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मेल मिलाईआ। मुल्लां शेख़ मसायक पंडत पांधा बिरहों अग्नी विच ना वेख्या सड़दा, माया ममता करी कुड़माईआ। तेरी मंज़ल परवरदिगार कोई ना चढ़दा, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। तेरे कोलों कोई ना डरदा, भय सीस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा थाउँ थाईंआ। मेरा लेखा अक्खीं तक्क, वेख वेख थक्की सर्ब लोकाईआ। परम पुरख तेरे उते सब नूं पै गया शक़, शनाख़त विच किसे ना आईआ। जिध्धर वेखां ख़ाली दिसण हथ्थ, झोली नाम ना कोए भराईआ। जगत खेड़ा वेख्या भट्ठ, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। लग्गी अग्ग पंज तत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर हो सहाईआ। लिखण पढ़न तों आवे डर, डरदी दयां दुहाईआ। किरपा कर नरायण नर, नर हरि तेरी इक सरनाईआ। पल्लू तेरा रही फड़, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। मैं वेक्खयां गुरमुख घर, हरिजन साचा सोभा पाईआ। जिन्हां आत्म परमात्म दित्ता वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। तिन्हां भउ चुक्कया डर, भय नेड़ ना कोए आईआ। सो तेरा नाम निष्काम रहे पढ़, निरगुण निरगुण राग अल्हाईआ। साची मंज़ल उच्चे पौड़े जावण चढ़, घर बैठण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रख वड्याईआ। मैं लिखण वाली रही बोल, सच सच दृढ़ाईआ। कर किरपा जिन्हां आपणे रखे कोल, तिन्हां मेरी लोड़ रहे ना राईआ। मैं जगत जीव जहान संसारीआं सुणावणहारी ढोल, डंका तेरा नाम सुणाईआ। कर किरपा जिन्हां मिलें आप अडोल, दर ठांडे लएं बुलाईआ। ओन्हां दा पड़दा
❋
❋
की किछ सकां फोल, कथनी कहिण कुछ ना पाईआ। मैं बैठी आप अनभोल, भेत तेरा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दे वड्याईआ। श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशीआं गीत जणाइंदा। आदि जुगादि मैं भगतां वस, गुरमुख आपणे घर बहाइंदा। मेरा लेख अगम्म लिखा बिन कलम शाही हथ्थ, काग़ज़ संग ना कोए रलाइंदा। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, साचा अक्खर इक पढ़ाइंदा। जो आदि जुगादि सब तों वक्ख, घर साचे सच टिकाइंदा। अन्दर वड़ के देवां दस्स, बाहरों बोल ना कोए प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाइंदा। छाही सुण सच संदेस, साहिब सुल्तान जणाईआ। मेरा लिख्या ना मेटे कोई लेख, तेरा लिख्या लेख काग़ज़ हट्टां विच विकाईआ । वड्डे छोटे बाले तेरे नाल रहे खेड, ठग्ग चोर यार तेरे नाल अंग लगाईआ। बिन भगतां मेरे लिखे दा कोई ना जाणे भेत, पाठशाला विच करे ना कोए पढ़ाईआ। समझा सके ना कोई मुल्लां शेख़, अल्फ़ ये सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। बिन लिख्या लेख जिस देवां दस्स, दहि दिशा होए रुशनाईआ । सो गुरमुख गुरसिख परम पुरख अकाल चरणी जाए ढट्ठ, बिन चरणां सीस निवाईआ। दर्शन कर के आपणी अक्ख, बिन अक्खरां पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, घर वज्जे नाम वधाईआ। लहिणा चुक्के तत अट्ठ, नौ दर पन्ध मुकाईआ । लिखण पढ़न दी हो जाए बस, बसता बन्न्ह काया मन्दिर अन्दर डूंग्घी कन्दर दए सुटाईआ। सतिगुर मिल के गुरमुख कहे मेरा मिल्या हक़, दूजी लोड़ रही ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो वड्डा गावणवाला जस, जिस जस विच्चों बेबस नज़री आए बेपरवाहीआ। ओथे कोटन कोटि कातब लिखारी चरण कँवल रहे ढट्ठ, आपणा माण ताण मिटाईआ। प्रभू जे थोड़ा भेत देवें दस्स, फिर तेरी सिफ्त विच चले कलम छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहे एह भगतां दी वथ, बिन गुरमुखां हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, अलख अलखना आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ।
३ चेत २०२१ बिक्रमी पशौरा सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल करे प्रभ किरपा, आदि जुगादि दया कमाइंदा। जन भगतां मेटे कूड़ी बिपता, माया ममता मोह चुकाइंदा । नाता तोड़ स्वर्ग बहिश्ता, मार्ग इक्को इक दरसाइंदा। श्री भगवान साचा इष्टा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जन्म जन्म दी पूरब वेखणहारा लिख्ता, लेख अलेख आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच सरनाई जिन्हां धुर दा देवे निसचा, निहचल धाम इक
❋
❋
वखाइंदा। मेट मिटाए चिन्ता सोग हरखा, ग़मी रोग ना कोए वखाइंदा। माणस जन्म बणाए बणता, घाड़न घड़नहार वेख वखाइंदा। देवे वड्याई गुरमुख साचे सन्तां, सन्त सतिगुर सज्जण आपणा मेल मिलाइंदा। महिमा शब्द सुणाए अगणता, बोध अगाधा आप पढ़ाइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगता, हँ ब्रह्म इक दरसाइंदा। मेल मिलावा साची संगता, चार वरन ऊँच नीच इक्को घर बहाइंदा। कोई भेव ना पाए ज्ञानी ध्यानी वड पंडता, चौदां विद्या पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। किरपा करे पुरख अकाल, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी दीन दयाल, दीना नाथा होए सहाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख भाल, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वजण इक वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर घर विच घर सच्ची धरमसाल, महल अटल करे रुशनाईआ। अमृत सोहे धुर दा ताल, सरोवर इक्को इक जणाईआ। अनहद शब्द नादी वज्जे ताल, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। भाग लगाए काया माटी खाल, पंज तत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म पुच्छे हाल, मुर्शद मुरीद वेखे चाईं चाईंआ। नाता तोड़ काल महाकाल, मेहरवान होए सहाईआ। सच दवारा इक्को दए वखाल, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। दीवा जोती जगे इक महान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तख्त निवासी नौजवान, सच सिँघासण साहिब डेरा लाईआ। नित नवित्त आदि अन्त जुगा जुगन्त देवणहार फ़रमाण, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कलयुग अन्त करो ध्यान, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। हरि का मन्त्र नाम पढ़ो बिनां ज़बान, बत्ती दन्द चले ना कोए चतुराईआ। कलमा सिखो इक कलाम, हरफ़ हरूफ़ ना कोए जणाईआ। जन भगतां मुश्किल करे आसान, असलीयत आपणी दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन उपर मेहर नज़र टिकाईआ। किरपा करे परवरदिगार, बेअन्त बेपरवाह अख्वाइंदा। गुरमुख मेले सज्जण यार, जगत विछड़े अंग लगाइंदा। दूई द्वैती शरअ शरायती कर ख्वार, ख़ालस आपणा आप जणाइंदा। माया ममता मोह ना कोए प्यार, आत्म परमात्म साचा संग वखाइंदा। मंज़ल मंज़ल देवे चाढ़्ह, महल अटल इक सुहाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, गुरमुख नाद इक सुणाइंदा। सन्त सुहेला पढ़न सुणन तों हो जाए बाहर, सुन्न समाध डेरा ढाइंदा। घर मन्दिर होए उज्यार, अन्दरे अन्दर करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा राह वखाइंदा। पूरा सतिगुर होए दयाल, गुरमुख वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। किरपा करे हरि ठाकर स्वामी, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी खाणी बाणी, दो जहान ढोला
❋
❋
जस रही गाईआ। सो जन भगतां देवे इक्को आपणा नाम निशानी, सच निशाना तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा देवे थाउँ थाईंआ। हरिजन उठो मारो झाक, हरि करता दया कमाईआ। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, अन्तर दृष्टी आप खुल्हाईआ। आत्म परमात्म मेला सज्जण साक, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ा दए जुड़ाईआ। लेखा चुक्के तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पन्ध दए मुकाईआ। सच वछाउणा देवे खाट, पलँघ रंगीला आत्म सेज वड्याईआ। अमृत रस निझर चाट, घर झिरना दए झिराईआ। लेखा चुक्के चौदां लोक हाट, चौदां तबक चरणां हेठ वखाईआ। जिस मन्दिर इक्को पुरख अगम्म दी गाओ गाथ, दूजी अवर ना करे पढ़ाईआ। कोटन कोटि खड़े त्रिलोकी नाथ, राम रामा सीस निवाईआ। पीर पैगम्बर बन्न्ही बैठे जमात, गल अल्फ़ी तन हंढ्ढाईआ। निरगुण सरगुण वेखो खेल तमाश, बेपरवाह धार चलाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां पूरी करे ख्वाहिश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। किरपा करे ठांडा सीत, मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी रीत, मन्दिर मसीत राह चलाइंदा। लख चुरासी वसणहारा ठीक, घट घट अन्दर सोभा पाइंदा। आदि जुगादी रखे धार बारीक, जगत नेत्र अक्ख ना कोए तकाइंदा। चिट्टे उपर काली मारी जाए लीक, लेखा लिख्त भविक्ख्त समझाइंदा। हर घट वसया भीतर भीत, निरगुण निरवैर आपणी कार कमाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच फोल फुलाइंदा। जिस दे हथ्थ हार जीत, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। सो गुरमुखां काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाइंदा। नाम सुणाए धुर दा गीत, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। करवट लै बदले पीठ, सनमुख इक्को नज़री आइंदा। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, रंगणहार सेव कमाइंदा। सदा स्वामी साहिब अतीत, त्रैगुण माया डेरा ढाइंदा। गुरमखां गुरसिखां कलयुग बख्शे सच प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाइंदा। लेखा जाणे बीस बीस, इकीस आपणा हुक्म वरताइंदा। एका छत्र झुल्ले साहिब सतिगुर जगदीश, दो जहानां शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। साचे सन्तां देवे भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताइंदा। चार वरन साची सिख्या लैणी सीख, सोच समझ पिछली सर्ब चुकाइंदा। लेखा चुक्के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को आत्म परमात्म नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खोज खुजाइंदा। किरपा करे श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्त, हरि सज्जण लए जगाईआ। मेल मिलावा नार कन्त, घर घर विच करे कुड़माईआ। नाम दरसाए इक्को मंत, मंतव आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। किरपा करे प्रभ बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। जुग चौकड़ी गुरमुखां बण मलाह, बेड़ा दो जहानां पार कराइंदा। शब्दी देवे शब्द सलाह, गुर मन्त्र
❋
❋
नाम पढ़ाइंदा। जगत बसन्तर दए बुझा, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। आत्म ब्रह्म निरन्तर दए वखा, माया ब्रह्म डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणी गोद सुहाइंदा। साची गोद साहिब सतिगुर, हरि करता इक जणाईआ। जिन्हां लेखा मस्तक धुर, तिन्हां मेले सहिज सुभाईआ। जो दूर दुराडे हरिसंगत नाल आवण तुर, तिन्हां लेखा लाए थाउँ थाईंआ। अन्तर अन्तर शब्द मिलावा सुरती सुर, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान होए आप सहाईआ। दयावान ठाकर एक, एकँकार हरि अख्वाइंदा। जन भगतां देवे धुर दी टेक, कूड़ा बन्धन ना कोए पाइंदा। घर विच घर खुल्हाए भेत, दर दर विच मेल मिलाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा । आत्म परमात्म दस्से खेड, सच खिलाड़ी आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचे जाणा उठ, सो सतिगुर आप उठाईआ। दीन दयाला जाए तुठ, पुरख अकाला होए सहाईआ । अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर धार वहाईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। लोकमात दा बूटा पुट, सचखण्ड दवारे दए लगाईआ। साहिब सतिगुर नाल गुरमुख कदी ना जाणा रुस्स, हरि जू रुस्सयां सदा मनाईआ । कबीर जुलाहे कोलों अग्गे जा के लैणा पुच्छ, जो उच्चे मन्दिर चढ़ के रिहा ढोला गाईआ। रविदास चुमारा लेखा लिखदा जाए कुछ, नाता जोड़ कलम छाहीआ। जिस गोबिन्द बणाया आपणा सुत, सो साहिब होए सहाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी कलयुग अन्तिम शब्दी मौले रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, जगत ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुखां उजल करे मुख, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म मिल के आवे सुख, जगत सुख संग ना कोए निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा मिलाईआ। हरिजन मिलाए हरि जू आप, आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग जणाए साचा जाप, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। कोटन कोटि जन्म दे मेट पाप, पुनीत पवित पतित आप कराइंदा। वस्त अमोलक दे के दात, ख़ाली भण्डारे तन भराइंदा। लहिणा मेट ज़ात पात, चारे वरन इक्को घर वसाइंदा । धूढ़ी मस्तक टिक्का लावे ख़ाक, जोत ललाटी डगमगाइंदा। अन्तर अन्तर नाता जोड़ धुर दा साक, सज्जण इक्को इक वेख वखाइंदा । बंद किवाड़ी खुल्हे ताक, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। अट्ठे पहर रहे प्रभात, संध्या रूप ना कोए वखाइंदा। मन वासना मेटे नार कमज़ात, गुरमति इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग वखाइंदा। किरपा करे प्रभ सज्जण सच्च, सति सति समझाईआ। काया माटी भाण्डा कच्च, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना सृष्टी रही नच्च, सतिगुर शब्द ना कोए कमाईआ। निज नेत्र खुल्ही किसे
❋
❋
ना अक्ख, दोए लोचण तक्कण सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया रहे नट्ठ, माया ममता मोह हल्काईआ। अन्तर किसे ना मिले ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह अलख अगोचर हरि-जू स्वामी, बेअन्त बेपरवाह अख्वाइंदा । जन भगतां वेखे गुण निधानी, गुणवन्ता भेव चुकाइंदा। अन्तर अन्तर हरि मन्त्र पढ़ो धुर दी बाणी, सच लेख आप समझाइंदा । घर बैठा ठाकर होवे जाण जाणी, जानणहारा आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाइंदा। सच करनी कार करदा आया, जुग करता वड वड्याईआ। जन भगतां सदा होए सहाया, सहायक आपणा नाउँ रखाईआ। त्रैगुण माया पड़दा दए उठाया, उहला रहिण कोए ना पाईआ। बण वचोला फेरा पाया, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। साचा सोहला इक्को गाया, तन रबाब करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। हरिजन साचे जाणा समझ, साहिब दए वड्याईआ। गुर की धार अगम्मी रमज़, इशारे नाल समझाईआ। जिस दा लेखा जाणया तबरेज़ शमस, शमां आपणी दिती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख इक्को राह दरसाईआ। गुरमुख राह वेखणा नेत्र दरस, हरि करता आप जणाइंदा । पुरख अकाल कर के तरस, रहमत सब दी झोली पाइंदा। किरपा करे मर्दाना मर्द, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। ग़रीब निमाणयां नाल वंडे दर्द, दर्दी हो के वेख वखाइंदा। पूरब जन्म दी फोल के वेखे फरद, जुग चौकड़ी भुल्ल कदे ना जाइंदा । जिन्हां सतिजुग त्रेता द्वापर प्रभ तेरे नाल मिलण दी कीती अर्ज़, तिन्हां आरज़ू आपणी झोली पाइंदा। अन्तिम निभावण आया आपणा र्फ्ज़, फ़ज़ल आपणे नाल रखाइंदा। एहो खेल प्रभू असचरज, जीव जंत समझ कोए ना पाइंदा। जिन्हां दी प्रभ नूं आपे पई ग़रज़, तिन्हां दूरों नेड़यों फड़ बांहों गले लगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान श्री भगवान सच जैकारा बोले कड़क, जैकारा इक्को इक सुणाइंदा। गुरमुख गुरसिख आपणी मंज़ल विच कोई ना जावे अटक, विष्न ब्रह्मा शिव अद्धविचकारे बैठा गुरमुख तेरा ध्यान लगाइंदा। कदी विचार ना लिऔणी स्वर्ग नरक, दोज़ख़ बहिश्त दोहां तों पार कराइंदा। लेखा चुका फर्श अर्श, आसा मनसा आपणे विच मिलाइंदा। कर किरपा जिन्हां उपर करे तरस, तिन्हां आपणे घर बहाइंदा। सच समझो श्री भगवान जन भगतां कदे होण ना देवे हरज़, पिछले हर्जाने छिन विच पूर कराइंदा। जिस दा राग नाद ताल किसे ना समझी तर्ज़, छत्ती राग सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। किरपा कर के चाढ़्हे रंग, अनडिठड़ा आप रंगाईआ। साहिब सतिगुर सूरा सरबँग, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। आत्म सेजा बैठ सच पलँघ, सच सिँघासण दए सुहाईआ। घर
❋
❋
विच घर देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। घर जोत चाढ़्हे चन्द, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे अनहद, अनहत मेला सहिज सुभाईआ । जन्म कर्म दी ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। कलयुग अन्त जिन्हां गुरमुखां सोहँ शब्द गाया छन्द, तिन्हां संसा सागर नज़र कोए ना आईआ। ख़ुशी कर के बंद बंद, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों प्रभ होया आप बख्शंद, बख्शश लै के लोकमात फेरा पाईआ। गुरसिख ख़ुशीआं नाल कहिण साडा अगला मुकया पन्ध, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। खहिड़ा छुटया पूजणा करीर जंड, मढ़ी गोर सीस ना कोए निवाईआ। गुर गोबिन्द पूरी आसा मनसा करी मंग, तृष्ना तृप्त रूप वखाईआ। नाता तुट्टया जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फेरा कोए ना पाईआ। अन्तिम वसणा उपर ब्रह्मण्ड, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जिथ्थे मिले इक अनन्द, अनन्द इक्को इक वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब स्वामी मिल के पए ठंड, सति सति सति इक्को इक नज़री आईआ। एथे ओथे सच प्रीती लईए गंढ्ढ, दिती गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी जन भगतां देवे अगम्मी वंड, वस्त अमोलक आप वरताईआ।
५ चेत २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला ज़िला गुरदासपुर
वेद व्यास लिख्या लेख अलेख, समझ कोए ना पाईआ। परम पुरख दा कोई ना जाणे भेस, वेस अवल्लड़ा कवण वटाईआ । थोड़ा थोड़ा सारे दे के गए संदेस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द अक्खरां नाल समझाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह आदि जुगादी सति जोत प्रवेश, बेअन्त खेल खलाईआ। दो जहान श्री भगवान शाह सुल्ताना वड नरेश, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। नित नवित्त नर नरायण ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश लख चुरासी रिहा वेख, नेत्र अक्ख लोचण नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी सदा सदा सद निरगुण सरगुण करे हेत, निरवैर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, निराकार वड्डी वड्याईआ। वेद व्यास दिती दात, दाता दया कमाईआ। भेव खुल्हाया लोकमात, माण दिवाया कलम शाहीआ। प्रगट होए पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। निरगुण जोत धुर दी मात, पिता मात इक्को रंग समाईआ। कुँवार कन्या उस नूं गया आख, जिस दा कन्त बिनां बेअन्त नज़र किसे ना आईआ । सच दवारे रखे वास, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। जिस सम्बल इक्को दीपक जोत प्रकाश, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। सच समग्री धुर दी रास, पारब्रह्म प्रभ आप टिकाईआ। खेले खेल पुरख समराथ, महिमां अकथ आप जणाईआ। जिस दा लेख अलेख
❋
❋
किसे ना आवे हाथ, अन्त कहि ना कोए समझाईआ। शब्द इशारा जगत भविक्ख्त वाक, भाख्या भाषा विच दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, सति सतिवादी सद वड्याईआ। वेद व्यास शब्दी दित्ता इक इशारा, तरह तरह समझाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, भेव अभेद आपणे विच रखाईआ। कलयुग अन्त होए उज्यारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, बंक इक्को इक वखाईआ। नाम निधान बोल जैकारा, ब्रह्मण्ड खण्ड करे शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश मंगणहारा, बैठण सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कारा, निउँ निउँ लागण पाईआ। भगवन देवे सच भण्डारा, भगवन वस्त अमोलक नाम वरताईआ। कलयुग वेखे विगसे वेखणहारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जानणहारा बिरध बाल जोबन अवस्था विच संसारा, रंग रत्ता इक अख्वाईआ। कागद कलम शाही ना पावे सारा, अन्त कहि ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि साध सन्त पढ़ पढ़ अन्तर आत्म करन विचारा, बिन परमात्म भेव ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां वाली मालक धुरदरगाहीआ। वेद व्यास बोल जैकार, जीव जगत जहान करी जणाईआ। कल कल्की कल लै अवतार, कल आपणी आप वरताईआ। खेले खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी आत्म परमात्म होवे अन्तरजामी, पर्दा उहला आप उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुणाए सच कहाणी, सति संदेसा धुर दा बोध अगाधा राग अल्हाईआ। जिस दी सिफ्त करे चारे बाणी, चारे खाणी जिस दा ध्यान लगाईआ। चार वेद जिस दी दस्सण निशानी, पुराण अठारां ढोले रहे सुणाईआ। अञ्जील कुरान जिस नूं कहे जाण जाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी सहिज सुखदाईआ। वेद व्यासा लिख के गया कलम, शाही काग़ज़ दए गवाहीआ। हरि के भेव दा किसे ना आए इलम, आलम उल्मा बैठण मुख भवाईआ। परम पुरख परमात्म मेहरवान हो के जन भगतां आए मिलण, जगदीश आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी चार कुण्ट जीव जंत सति धर्म तों सारे हिलण, सति सतिवादी रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। वेद व्यास लिख के एक, एका गया जणाईआ। सृष्ट सबाई साची टेक, श्री भगवान इष्ट देव मनाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता झूठा देस, सच देस नज़र किसे ना आईआ। हरिजन विरला काया मन्दिर अन्दर खेले सच्ची खेड, आत्म परमात्म मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। निरगुण जोती नूर सच प्रकाश मिले तेज, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। घर सुहञ्जणी सोभावन्त सुहाए सेज, पलँघ रंगीला नज़री आईआ। जो वेद व्यास नरंतर ल्या वेख, अन्तर ब्रह्म समझाईआ। सो दस्स के गया कलयुग बसन्तर कूड़ा ममता भेख, तन माटी ख़ाक जलाईआ।
❋
❋
पतिपरमेश्वर कोई ना करे हेत, जगत प्यार सर्ब लोकाईआ। बिन अक्खां नेत्र नैणां लोचणां लए वेख, वेखणहारा हर घट स्वामी सोभावन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेद व्यासा दे भरवासा, लेख लिखा पवण स्वासा, मण्डल रासा अनभव आपणा राह जणाईआ। वेद व्यासा लिख लिख गया थक्क, थकावट विच गया समझाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी प्रभ दा हट्ट, त्रैगुण माया पंज तत जगत वस्तू बिन कीमत करता आप विकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी वेखण नट्ठ नट्ठ, हुक्मे अन्दर जिन्हां रिहा भवाईआ। जो कुछ परम पुरख दस्सयां मैं ओहो रिहा दस्स, शहादत आपणी नाल भुगताईआ। कलयुग अन्त जो कुछ है सो प्रभ दे वस, करन करावणहार इक अख्वाईआ। जगत आयू कर देवे भट्ठ, बण भठियाला अग्नी अग्ग तपाईआ । करन करावणहार पुरख समरथ, साहिब दातार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल खेलणहारा इक्को नज़री आईआ। आओ दोवें अन्दर वड़ीए, घर आपणा वेखीए चाईं चाईंआ। बिन अक्खरां तों निरअक्खर पढ़ीए, बिन नाम तों नाम मिले वड्याईआ। ओस प्रभू दा दर्शन करीए, जिस दा रूप रंग बाहरों नज़र किसे ना आईआ। बिन हथ्थां बाहवा ओहनूं फड़ीए, फड़ आपणे कोल बहाईआ। उस दे कोलों कदी ना डरीए, जो घर विच बैठा बेपरवाहीआ। जे ना मिले ते दिवस रैण लड़ीए, जे रुस्सया होवे फड़ चरणां लईए मनाईआ। उहदे पिच्छे जीवदयां जग मरीए, मर जीवत ओहो पाईआ। आपणा लेखा उहदी झोली धरीए, उह दा लेखा आपणे नाल रलाईआ। निरगुण जोत हो के निरगुण जोत मिलीए, मिल के इक्को रंग समाईआ। सच दवारे सचखण्ड ओस सज्जण दी गली विच फिरीए, जिथ्थे रोकणवाला नज़र कोए ना आईआ। जे भुल्ल जावे मार के छाल छाती उते चढ़ीए, हलूणे दे के लईए उठाईआ। बिरहों विछोड़े विच क्यों सड़ीए, घर सज्जण बैठा लईए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिले मेल बेपरवाहीआ। ओस प्रभू दा छोटा जिहा ढंग, वड्डी लोड़ रहे ना राईआ। हौली जिही अन्दरे अन्दर लओ मंग, देवणहारा बेपरवाहीआ। सहिज सुभाउ तुहाढ्ढी खोल्ह देवे गंढ्ढ, पर्दा बजर कपाटी परे हटाईआ। अमृत झिरना झिरा के पावे ठंड, कँवल कँवल मुख भवाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल सुणाए छन्द, अनहद राग अल्हाईआ। बिन मट्ठां मन्दिरां गुरदवारयां मसीतां आवे घरों अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मिल सज्जण चढ़े उह रंग, जेहड़ा उतर कदे जाईआ। सदा वसे आत्म सेज पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दस्से आपणे मिलण दा ढंग, कर्म कांड दा ढंगा दए तुड़ाईआ। कर्म कांड ने पाया ढंगा, डोरी नज़र किसे ना आईआ। कोई गोदावरी कोई जाए गंगा, जमना सुरस्ती कोई फेरा पाईआ । कोई तीर्थ तट्टां उते नहाउँदा जा जा
❋
❋
नंगा, अन्दर वड़ वड़ तारीआं लाईआ। कोई गुरदवारे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मंगे मंगां, आपणी झोली डाहीआ। सारयां नालों गुरमुख भगत उह चंगा, जो अन्दर बैठा ध्यान लगाईआ। ओथे साहिब सतिगुर परम पुरख पतिपरमेश्र भज्जा आवे पैरीं नंगा, वाहो दाही पन्ध मुकाईआ। हौली जिही अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के दस्म दवारी खड़ के आपणे मिलण दा दस्स जाए ढंगा, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। बिन बंदगीउँ बणा दए बंदा, बंदीखाना दए तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावणहारा आपणा घर, घर घर विच मेला मेल मिलाईआ।