५ चेत २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर
पुरख अकाल सुण धुर दे बाप, प्रभू तेरी सरनाईआ। रविदास सपुत्री कहे मैनूं आया याद, पिछला लेख जणाईआ । तेरे प्रसाद दा अगम्म स्वाद, रस मिल्या बेपरवाहीआ। चरणी ढहि के अन्तिम गई आख, सच स्नेहड़ा इक सुणाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर पुछणी वात, मेहरवान निगह उठाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी दिसे रात, सति चन्द ना कोए चमकाईआ । पंजां बणदी दिसे जमात, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मण खोल्ह के गठड़ी गाठ, लेखा रिहा वखाईआ। रविदास जुड़या तेरा नात, घर बिधाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा मुकाईआ। रविदास सपुत्री पा के रौला, सच गई समझाईआ। परम पुरख ना पर्दा कोई ओहला, ओढण सके ना कोए छुपाईआ। मेरा बाप तेरा जाप करदा रिहा गंढ्ढ के पौला, पानही साचा संग निभाईआ। तेरा पिछला भुल्लया अजे ना कौला, इकरार आपणी झोली पाईआ । वेख ख़ुशी होई उपर धौला, धरनी रही जस गाईआ। लेखे लाए चार कहार चुक्कण वाले डोला, अन्तर लाड़ी सोभा पाईआ। पंजवें मित्र पर्दा फोला, भेव अभेदा रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ । रविदास सपुत्री बाली निक्की, नंन्ही रही जणाईआ। मैं वेखी धार अगम्म चिट्टी, रूप नज़री आया बेपरवाहीआ। जिस दे उते पंचम चेत लिखी मिती, बीस इकीस बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ । मैं खोल्ह के वेखी रविदास वाली पिछली चिट्ठी, जो आपणे कोल छुपाईआ । उस दी धार बड़ी सिधी, साधना रही दृढ़ाईआ। प्रभू खेल करना निजी, निज घर वेख वखाईआ। बिन रविदास किसे हथ्थ ना आवे बिधी, लख चुरासी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी वड्याईआ। सच वड्याई तेरे हथ्थ, देवणहार अख्वाइंदा। उठ खोल्ह प्रभू आपणी अक्ख, तेरा नैण इक्को सोभा पाइंदा। ख़ुशीआं नाल
❋
❋
गीत गा के पवां हस्स, हँस मुख रूप वटाइंदा। पिछली पूरब पूरी कर आस, तृष्ना तृखा डेरा ढाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अज्ञान मुख छुपाइंदा। ब्रह्मण वेख आपणे पास, ब्रह्म लेखा तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा तेरे दर नज़री आइंदा। रविदास सपुत्री सुण के बात, ब्रह्मण लए अंगड़ाईआ। चार कहार कहिण सानूं याद आया खाधा भात, पिछली अक्ख खुल्हाईआ। यार कहे मैं धुर दा वेख्या नात, सज्जण रविदास बैठा संग निभाईआ । ओधर खोते वाला घुम्यार रिहा आख, धुर दी धार जणाईआ। निरगुण निरवैर सारे वेखो साख्यात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जिस दी सेज सुहञ्जणी सोभावन्ती प्रभात, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। लहिणा चुकाए रविदास खाट, खटीआ आपणा रंग रंगाईआ । अगली पिछली कट के आया वाट, बण पांधी फेरा पाईआ। जो रस रसना दे के गया अगम्म अथाह स्वाद, प्रसाद इक्को इक वरताईआ। चरण चरणोदक दिती दाद, नाता नानक दादक दोहां गया तुड़ाईआ। जिस दा खेल जुगादि आदि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जो वसे विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड सोभा पाईआ। जिस दा दो जहानां सुणे नाद, ढोला अगम्म अथाहीआ । जिस दा नाम कदे ना होवे बरबाद, नेसतो नाबूद ना कोए कराईआ। उह साहिब सब दी पूरी करे ख्वाहिश, ख़ालस आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लहिणा दए चुकाईआ। सुण के बात धुर दी हरि, वज्जी इक वधाईआ। भय भउ विच ब्रह्मण रिहा डर, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। हौली उठ के रविदास बांहों लए फड़, इशारे नाल जणाईआ। मेरा बन्न्हा धुर दा लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मेरी पिछली विद्या गई हड़, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। मेरी हउमे हंगता माया ममता गई सड़, आसा तृष्ना बैठी मुख छुपाईआ। कूड़ कुड़यारा भुल्लया घर, दर वेखण कोए ना पाईआ। मैं जीवदयां जग्ग गया मर, मरने विच्चों जीवण नज़री आईआ। मेरा पूरब जन्म दा पूरा होया वर, लहिणा देणा देणा मुकाईआ। चालीआं दा भान चाली पैसे जो छड्डे घर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुकाउणा धुर दर, दर इक्को नज़री आईआ। रविदास कहे सुण ब्रह्मण मित, मित्रा हाल सुणाईआ। करे खेल प्रभ नित नवित्त, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जन भगतां करे सच्चा हित, मनमुख देवे दर दुरकाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख आपणा रूप धराईआ। तेरा लहिणा देणा दर ठांडे लए नजिठ, मेहर नज़र नैण उठाईआ। आपणे अन्दर वेखीं रहिण ना देवीं विख, विख अमृत रूप बणाईआ। मेल मिलावां साचे पित, पतिपरमेश्वर जोड़ जुड़ाईआ। अन्तर आत्म मारे खिच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास कहे मैनूं आया ख्याल, पिछली बात जणाईआ। मैं धुर दा बणया दलाल, वणज व्यपार इक वखाईआ। औह वेख तक्कण चार कहार, इशारयां नाल जणाईआ। साडा एहदे कोल
❋
❋
उधार, गिणती एसे हथ्थ रखाईआ। जिस दा लहिणा लए पुरख अकाल, दर तेरे दित्ता समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर वेखे थाउँ थाईंआ। ब्रह्मण कहे मैं गया भुल्ल, पिछली याद किछ ना आईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता जन्म जन्म गया रुल, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। भाग ना लग्गा किसे कुल्ल, मात सुलखणी ना मिली वड्याईआ। मेरा कीमत प्या ना कोई मुल, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा दए चुकाईआ। रविदास कहे दस्सां सच्च, तेरे अन्तर दयां समझाईआ। बाहरों काया माटी भाण्डा कच्च, सोहणा नज़री आईआ। अन्दर मन वासना रही नच्च, मुख घूँगट आप रखाईआ। करे खेल बाज़ीगर नट, बण स्वांगी स्वांग रचाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता खेड़ा कीता भट्ठ, हउमे हंगता अग्नी तत जलाईआ। धीरज रिहा ना कोई सति, सन्तोख अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। एसे कर के मैं गुरमुख हो के रिहा हस्स, अन्दरे अन्दर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। ब्रह्मण कहे मैं बदलया जन्म, नव नौ गेड़ चुकाईआ । श्री भगवान मेटया भरम, भाण्डा भरम भंनाईआ। हरिसंगत मिल के मेरा उच्चा होया कर्म, कर्म कांड रहिण कोए ना पाईआ। रविदास तेरी किरपा मिली सरन, गुरमुख तेरा मेला सहिज सुभाईआ। मैं निमाणा डिगा चरण, बलहीण दयां दुहाईआ । जिस किरपा कर के मेरा पहलों बख्शया मरन, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। दूजे साथी मेरे नाल तरन, सोहणा जोड़ दित्ता जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। रविदास कहे प्रभू बड़ा गम्भीर, गहर गवर अख्वाइंदा। सृष्टी दिसे पंज तत शरीर, मोहे निरगुण निरवैर नज़री आइंदा। जिस दी मंज़ल चोटी इक अख़ीर, बिन कबीर चढ़ दरस कोए ना पाइंदा। रविदास कहे मेरा चोला वेख लीरो लीर, जिस दा सिँघासण पुरख अकाल इक वडियाइंदा । पंडत एहदे विच तेरी तकदीर, तदबीर हौली जिही समझाइंदा। तूं तक्क ला नाल नज़ीर, बेनज़ीर नज़री आइंदा। जिस ने मारी शब्द लकीर, कलम शाही संग ना कोए वखाइंदा। दर ठांडे हो अधीन, साहिब मस्कीन दया कमाइंदा। जलवा नूरी इक रंगीन, रहमत बख्शिश सच सच वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । रविदास सच्ची दस्सी गाथ, पिछला लेखा नाल रलाईआ। ओधर चार कहारां सुण लई बात, पंजवां यार लए अंगड़ाईआ। पंजे मिल के इक जमात, आपणा हाल सुणाईआ। रवी साडे वल झाक, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। साडा ब्रह्मण हिसाब ना कीता बेबाक, खाता साफ़ ना कोए वखाईआ। श्री भगवान तेरे घर बहि के गया आख, प्रेम नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दए मुकाईआ। रविदास कहे सुणो मेरे बच्चे, बाली बुध जणाईआ। बेशक तुसीं सारे सच्चे, सच्चयां विच्चों सोहणे नज़री आईआ। परम पुरख दे बोल
❋
❋
कदे ना कच्चे, कूड़ी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। चालीआं विच्चों जो बीस बचे, सो लेखा लेखे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सुण कहाणी पिछली एक, रविदास सिँघासण रिहा सुणाईआ। ब्रह्मण पहलों करे बुध विवेक, अन्तर आत्म साफ़ कराईआ। फेर हरिसंगत लए वेख, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। दोए जोड़ कहे मैं बणया नेक, पिछली आदत दिती गंवाईआ। जूठा झूठा छड्डया भेख, कूड़ी क्रिया छड्डी कमाईआ। रविदास अन्दर वड़ के दस्स भेत, बाहरों दे जणाईआ। मैं वेखां सच्ची खेड, जिस खेल विच वसे बेपरवाहीआ। जिस तेरी सुहाई सेज, सोहणा आसण लाईआ। सो मेरा मन्दिर लए वेख, काया कन्दर फेरा पाईआ। मैनूं आवे उस दा हेत, बिरहों रोग लग्गा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पंज कहिण साडा लेखा अजे ना चुक्का, बाकी सारे रहे वखाईआ। नाले ब्रह्मण वल वखावण मुक्का, पंजे उंगलां बंद कराईआ। हुण जाण नहीं देणा सुक्का, फ़रेब छल रहिण कोए ना पाईआ। जिन्ना चिर साडे पुरख अकाल पिता दा बणे आप ना पुत्ता, पतिपरमेश्वर मंगे इक सरनाईआ। उधरों सिँघ तेजा सिँघ हथ्थ विच लै के आ गया हुक्का, होका दे के रिहा सुणाईआ। मैं उह घुम्यार नहीं हुण भुक्खा, जो बच्चयां रिहा रुवाईआ। मैं सोहणी सेजे सुत्ता, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ब्राह्मणा ओथे ब्राह्मण कोई नहीं लुच्चा, पखण्डी नज़र कोए ना आईआ। वेख्या गुरमुख गुरसिख सोहणा सुच्चा, सच सुच्च विच समाईआ। मैनूं याद आया रविदास दवारयों खाधा टुक्कर रुक्खा, जिस उपर दृष्टी श्री भगवान पाईआ। मेरा उजल होया मुखा, सोहणा जोबन आपणा रंग वटाईआ। दीन दयाल साहिब तुट्ठा, मेहरवान आपणी मेहर नज़र टिकाईआ। वेख नाता पिछला प्यो पुत्ता, कलयुग अन्तिम भाईआं विच्चों भाई नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह लेख अथाह, समझ कोए ना पाइंदा। रविदास नैण रिहा उठा, गुरमुख अक्ख आप खुल्हाइंदा। चारों कुण्ट ध्यान लगा, दहि दिशा पड़दा आप चुकाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार वेखे शहिनशाह, शाह पातशाह सच सिँघासण सोभा पाइंदा। पाटा चीथड़ जिस नूं रिहा सुहा, दो जहानां सोहणा रंग रंगाइंदा। वेख वेख गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी रहे मना, ख़ुशीआं अन्दर ख्वाहिश सब दी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। चौथा कहार कहे मेरी याद इक, इक्को वार जणाईआ। रविदास जो लेखा दित्ता लिख, श्री भगवान आप दृढ़ाईआ। उह अक्खर अजे ना पए दिस, रूप रंग ना सके कोए प्रगटाईआ। दस्स रखे केहड़ी गुठ, चारे कुण्टां विच्चों दबाईआ। उधरों रविदास सपुत्री हस्स के कहे वीर मैनूं पुछ, मैं तैनूं दयां समझाईआ। ना पर्दा ना कोई लुक, भेव सके ना कोए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, सच देवे माण वड्याईआ। आह वेख चिट्ठी उह अपार, बाली नंन्ही नढ्ढी रही जणाईआ। जिस विच लेख लिखाया हरि निरँकार, रविदास चुमार दए गवाहीआ। तुहाढ्ढा जामा बदलया नार, विच संसार मिली वड्याईआ। ओधर ब्रह्मण दा बाकी रिहा उधार, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । समें विच्चों समां ल्या विचार, वक्त विच्चों आपणा वक्त साचे लेखे लाईआ। जिस दी समझ किसे ना आई जुग चार, चौकड़ी खोज ना कोए खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा अज्ज, पंज चेत वज्जे वधाईआ। सच सिँघासण साहिब सज, पुरख अकाल ख़ुशी वखाईआ। नौ जन्म दी ब्रह्मण मुक्की हद्द, गेड़ा गेड़ ना कोए वखाईआ। पिछली आदत दिती छड्ड, नाता छड्डया जगत लोकाईआ। मरन तों पहलों लेखे ला के हड्ड, हड्डीआं विच्चों हदीस इक्को झोली पाईआ। संगी साथी सारे सद्द, गुरमुख मेल मिलाईआ। दर दरवाज़ा आओ लँघ, सच बंक सुहाईआ। परम पुरख दा सोहे पलँघ, रविदास सेज मिले वड्याईआ। नाता तोड़ भुक्ख नंग, जगत वेस ग़रीबी डेरा ढाहीआ। सच देवण आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। चार कहारां पूरब करे पूरी मंग, पंजवां लेखा सहिज सुभाईआ। जो मन्दिर कोल बहि के गिणी आपणी गंढ्ढ, तिस दा हिस्सा रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या सुण लै मिसर, मसला इक जणाईआ। पिछला लेखा जाए विसर, विसरे वस्त पराईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों उजल नूर आए नित्तर, स्वच्छ सरूप वखाईआ। परम पुरख घर मिले मित्र, मित्र प्यारा होए सहाईआ। रविदास दे हुण ना वेख टुट्टे छित्तर, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे कदे ना जाए विछड़, पिछले विछड़े रिहा मिलाईआ। गल लावे भरीआं चिक्कड़, कोझे कमले गोद उठाईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढा पिछला करदा आया फ़िकर, नावें जन्म लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। सोहणा अग्गे चित्र देवे चित्र, सच तराश बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मण कहे मैं केहड़ी पाई लुट्ट, प्यो दादे दी रीती तोड़ निभाईआ। की होया जे गंगा किनारे जा के चुली पी के इक घुट्ट, आपणे अन्दर अन्तर ल्या दसाईआ। बाहर आ के राहीआं पांधीआं ल्या पुच्छ, सिध्धे रसते दित्ता पाईआ। ओन्हां नूं भार ना चुक्कणा प्या कुछ, सब कुछ आपणी झोली लवां बंधाईआ। मार के थापीआं सब नूं देवां पुत्त, अक्खां नाल समझाईआ। जे कोई जजमान कोल बहे ओनूं कहां मेरे चरण घुट्ट, मेरे चरणां विच्चों चानण नज़री आईआ। जे कोई अगली गल्ल लए पुच्छ, कुण्डलीआं पा के रुपया सवा रोक उते टिकाईआ। जे किसे दा जोड़ा होवे दार नोक, अन्दर नीती नाल लवां चुराईआ। घर मिशराणी नाल माणां मौज, सोहणा संग निभाईआ। एहो जिहे जन्म फेर नहीं मिलणे रोज़, ब्रह्मणी गोद ना कोए सुहाईआ। बौहड़ी रविदास नाल मिल के मेरा पूरा ना होया शौक, मन आसा
❋
❋
पूर ना कोए कराईआ। जिस अन्दर वाड़ के प्रभ दी जगदी वखाई जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। मेरी पिछली भुल्ल गई सोच, बेसमझ दित्ता बणाईआ । अक्ख खुल्ही ते आई होश, नेत्र नैणां लई अंगड़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आया बैठा ख़ामोश, ख़ालश आपणा रूप धराईआ। सच प्रीती अन्दर होया मदहोश, मधुर रस इक्को इक जणाईआ। मेरे हिलणों हट गए होंट, जिह्वा सके ना कोए जणाईआ। मैं चार कुण्ट वेख के किहा मैं अजे निर्दोष, दोषी सके ना कोए ठहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे बेपरवाहीआ। रविदास कहे ब्रह्मण तेरी अन्तर जाणा गत, तैनूं दयां समझाईआ। हुण छड्ड दे पिछली मत्त, मतयां विच ना जन्म गंवाईआ। प्रभ मिलण दी खोल्ह अक्ख, दोंह अक्खां विच्चों अक्ख इक्को सोभा पाईआ। सति प्रेम दा लै रस, कूड़ी क्रिया होए जुदाईआ। पंजां दा दे दे पिछला हक़, जो बैठा आप दबाईआ। श्री भगवान लहिणा देवे किसे ना छड्ड, जुग चौकड़ी जन्म जन्म खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेस इक सुणाईआ। चार कहार पंजवां यार करन सलाह, आपणा मत्ता पकाईआ। बीसां दा लेखा गया चुका, सच प्रसाद संगत वरताईआ । बीस बकाया गया रखा, रविदास चुमार गवाह बणाईआ। पंजवीं चेत साह सुधा, परविश्टा सच गया दृढ़ाईआ। दर दवारे जावां आ, आपणा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। एधर ब्रह्मण अन्दर पवे हौल, बौहड़ी बौहड़ी कर रिहा कुरलाईआ। मैं काहनूं कर ल्या कौल, वेला अन्तिम गया आईआ । मैं मारया गया अनभोल, मेरी सोच समझ रही ना राईआ। पहलों मेरी गठड़ी फोल, इक्की पगड़ीआं सिखां दितीआं वरताईआ । फेर घुम्यार दी वज्जी चेते आई धौल, जो दोहर पिच्छे सीस टिकाईआ। उधरों रड़कण लग्गे रविदास दे खाधे चौल, जिन्हां श्री भगवान भोग लगाईआ। एधरों चार कहार पए बोल, धुर संदेसा रहे सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा अन्दर बाहर वेख वखाईआ। ब्रह्मण कहे करां की, समझ विच किछ ना आईआ। ना पुत्त ना धी, बंस सरबंस ना कोए सुहाईआ। नौ जन्म केहड़ा फल ल्या बी, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। जन्म जन्म विच सति धर्म दी रखी कोई ना नींह, महल अटल ना कोए सुहाईआ। मेरी हड्डीं दर्द होया रीह, अट्ठे पहर रही सताईआ। इक ब्रह्मणी इक नकर्मण जीअ, जगत जहान विच नेत्र रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मंगे, एका हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मण कहे मेरी डुब्बदी जाए नईया, किनारा नज़र कोए ना आइंदा। हाए बौहड़ी मैं किस तरह कोलों कढ्ढ के देवां रुपय्या, देणा औखिउँ औखा नज़री आइंदा। मेरी किधर गई जजमानां वाली वहीआ, जिस दा हिसाब खाता सब वल बकाए विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप
❋
❋
रचाइंदा। ब्रह्मण अन्दरों होया दिलगीर, सहिम सहिम कुरलाईआ। मेरे नाल की होया अख़ीर, अक्खीं वेंहदयां वेंहदयां अक्खी गया बदलाईआ। मेरी बदलदी जाए तकदीर, तदबीर समझ कोए ना पाईआ। मेरी कवण कटे भीड़, दुखी दर्द वंडाईआ। नेत्र रोवे नीर, नैणां छहबर रिहा वखाईआ। सिँघासण उपर चोला वेख के लीरो लीर, हौसला आपणा फेर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास वेख ब्रह्मण विचार, इक्को वार समझाईआ। उठ ठग्गा हो ख़बरदार, साची ख़बर दयां सुणाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर सर्ब जीआं दा सांझा यार, दूई संग ना कोए रखाईआ । पतित पापी जुग चौकड़ी रिहा तार, जो चल आयण सरनाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख दए निवार, माया ममता मोह मिटाईआ । दोए जोड़ दर कर निमस्कार, माण अभिमान दोवें दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लए लगाईआ। ब्रह्मण कहे मैं किस बिध जावां उठ, आपणा बल धराईआ। ब्रह्मणी फोलण नहीं दिती उह गुठ, जिस विच जगत ख़ज़ाना ल्या लुकाईआ। मेरे हथ्थ विच नहीं कुछ, ख़ाली दयां दुहाईआ। ना धी ना कोई पुत्त, निशानी जगत ना कोए जणाईआ। बारां चेत औध जाणी सी मुक्क, पिच्छे याद ना कोए रखाईआ। रविदास तेरे जीऊँदे रहिण पुत्त, जिस मेरी फेर बणत बणाईआ । तेरे कहिणे नौ जन्म दा अपराधी गया छुट्ट, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। बाकी तिन्नां मांवां नूं होर मिल गए पुत्त, ख़ाली गोद भागांवन्त बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास कहे तूं की जाणें अणजाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। परम पुरख शैतानां विच्चों शैतान, शैतानी समझ किसे ना आईआ। मेहरवानां विच्चों मेहरवान, महिबूब दाता बेपरवाहीआ। काहनां विच्चों वड्डा काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। रामां विच्चों वड्डा राम, सीता सुरती सर्ब प्रनाईआ। गुरुआं विच्चों गुरू ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ । महल्लां विच्चों अटल मकान, सच मनारा सोभा पाईआ। निशानां विच्चों उच्च निशान, शहिनशाह इक्को इक झुलाईआ। राज राजानां विच्चों इक राजान, वाली दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । रविदास कहे ब्रह्मण खोल्ह गंढ्ढ, तैनूं देवां सच जणाईआ। पिछला लेखा मुकयां पवे ठंड, अग्नी तत ना लागे राईआ। घर घर विच लै अनन्द, सुख सागर रूप समाईआ। तेरा जन्म जन्म दा मुक्कया पन्ध, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ख़ुशीआं नाल गाउणा छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। तेरा लेखा मुक्के नाल पंज, पंजां वज्जे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। ब्रह्मण अन्दर आई विचार, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। पिछला लहिणा देवां उधार, कर्ज़ा सीस ना कोए टिकाईआ। मैनूं चारे दिसण उह कहार, पंजवां तेली रूप वटाईआ । लिखण वाला रविदास
❋
❋
चम्यार, गुरमुख सोहणा लेख लिखाईआ। वेखणहारा सिरजणहार, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। परखणहारा दो जहान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। एधर ब्रह्मण गंढ्ढ नूं पाए हथ्थ, पंजां उंगलां नाल रलाईआ। सचखण्ड दवारयों सिँघ पाल आया नट्ठ, हौली जिही जणाईआ। ओ ब्रह्मणा तेरी ज़ात ब्रह्मण बदल के होई जट्ट, जट्टां घर वड़या बेपरवाहीआ। तूं जट्टां दा पुत्त इक वारी प्रभ दे अग्गे डट, आपणा हौसला दे वखाईआ। नहीं ते उठ के जा नट्ठ, दो जहान वेख चाईं चाईंआ। अग्गों घुम्यार दिस प्या ब्राह्मणा मेरे खोते दी लाह छट्ट, नहीं ते लोटा तेरा दयां भंनाईआ। ब्रह्मण इधर उधर मारन लग्गा हथ्थ, गठड़ी हथ्थ कोए ना आईआ। रविदास लिखदा लिखदा प्या हस्स, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। मूर्खा सब नालों पहलों प्रभ दी चरणी ढट्ठ, जिस दर मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। रविदास सुण के इक संदेसा, सिँघ पाल ख़ुशी मनाईआ। प्रभ दा पिछला नहीं हुण वेसा, अगली खेल रचाईआ। दो जहानां बण के नर नरेशा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। ब्राह्मणा नौ जन्म तूं चुक्की रख्या ठेका, एसे दे हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। हुण भुल्ल ना जावीं वेखी वेखा, तैनूं धुर दी कहाणी दयां दृढ़ाईआ। जिंना चिर तेरे अन्दर वड़ के दस्से ना भेता, ओन्हां चिर मन्नीं ना कोई रज़ाईआ। उधरों हुक्के वाला कहे पहलों मेरा साफ़ कर नेजा, सोहणी सेव कमाईआ । फेर तैनूं वी मिले मेरे वरगी सेजा, जिस सेज उते सुत्ता बेपरवाहीआ। मैनूं एसे कर के भेजा, जा के भगतां दे जगाईआ। माणस जन्म दी लख चुरासी विच्चों इक्को वार हथ्थ आवे खेडा, फेर ख़लारी खेल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। पाल सिँघ कहे ओ जट्टा खोल्ह पलक, तैनूं सच दयां दृढ़ाईआ। एह वाली दो जहान ख़ालक ख़लक, मख़लूक विच समाईआ। जिस मेरे नाल लाया तअलक, तलाक दो जहानां दित्ते तुड़ाईआ। मेरा वसेरा उपर फलक, फर्श वेखण आया चाईं चाईंआ। तेरा चरणां नाल रगढ़ देवे तिलक, तअल्लक आपणे नाल रखाईआ। लेखा चुक्के रोण विलक, कूक देवे ना कोए दुहाईआ। तन पहनाए साची ख़िलत, शहिनशाह शहिनशाह शहिनशाह शाह दए बणाईआ। तेरी पिछली मेटी सारी ज़िलत, ख्वारी आपणी झोली पाईआ। वेखीं फेर ना कदे करीं इलत, आदत साहिब सतिगुर दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पाल सिँघ कहे गल पा पल्ला, पालकी वाला इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर जिस नूं कैहन्दे नूरी अल्ला, अल्ला नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच सिँघासण जिस ने मल्ला, सोभावन्त सोहणी सेज सुहाईआ। सचखण्ड दवारयों जिस लोकमात मैनूं घल्ला, ख़ुशीआं नाल आपणा हुक्म मनाईआ। जा के दस्स ब्रह्मण फेर ना होवे झल्ला, झल्लया झलक देवे
❋
❋
बेपरवाहीआ। तेरे नाल तारया डल्ला, माँ जन्म कुक्ख ना फेर दिवाईआ। चौथे यार फड़ा के पल्ला, मुहम्मद दी शहादत दिती भुगताईआ। अजीत सिँघ नहीं इकल्ला, ग़रीब निमाणा निमाणयां विच्चों सच्चा संग बणाईआ। करया खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी धार वखाईआ। पिछला बदल गया ज़माना, ज़मानत देण वाला चम्यार इक्को नज़री आईआ। जिस दे कोल परम पुरख दा पैमाना, पैमाइश करे थाउँ थाईंआ। नाल रख गुण निधाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पाल सिँघ कहे मेरी मन्नो आखी, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। ओथे वेख्या ऐथे तक्कया इक्को साथी, सगला संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओथे पढ़दे साखी, एथे गुरमुख राग अल्हाईआ । दोहां दा मालक कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। इस दे कोलों खुल्ल्हा लओ ताकी, दरवाज़ा बंद फेर ना कोए कराईआ । वेख्यो भुल्ल ना जायो एह बंदा ख़ाकी, बंदा ख़ाकी नहीं नूर इलाहीआ। जे पीओ ते जाम देवे बण के साकी, साख्यात बेपरवाहीआ । मैं सुणावां बात साची, सच सच सच दयां दृढ़ाईआ। एह पंजां दसां दा अमृत पीवे राती, औदां जांदा नज़र किसे ना आईआ । एह उह अगम्मी साखी, जो पहली वार नानक अंगद दिती समझाईआ। एसे कारण मैं स्नेहड़ा लै के आया धुर दी पाती, पतिपरमेश्वर लेखा दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। पाल सिँघ कहे रविदास होया गुरमुख, साहिब सतिगुर खेल खलाईआ। ब्रह्मण संगी बण मिटा लै दुःख, दर्द जगत वंडाईआ। बेशक भाग नहीं लग्गा ब्राह्मणी कुक्ख, तेरा नाम ढोले गाए जगत लोकाईआ। क्यों, सतिगुर पूरे गोदी ल्या चुक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। इस तों वड्डा होर नहीं कोई सुख, कोटन कोटि राज राजान कोटन कोटि राणीआं महाराणीआं गए हंढ्ढाईआ। कोटन कोटि साध सन्त जल धारा बहि के चुप्प, अन्धेरे घुप्प अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। किसे नहीं किहा आ गुरसिख मेरे पुत्त, परम पुरख बच्चयां वांग आपणी उंगली लाईआ। बाहरों वेख ना भुल्लणा एह पंज तत मनुक्ख, मनुक्खां विच्चों माणस माणसां विच्चों मालक मालकां विच्चों ख़ालक ख़ालक विच्चों ख़लील बेपरवाहीआ। उपर ना वेखो चरणी वेखो झुक, जिथों मिले वड्याईआ। जिस खवाया रविदास दा सुक्का टुक्क, सो टुकड़यां गुरमुखां दे टोकरयां विच भराईआ। घर आ फेरा पा लए पुच्छ, हौली हौली उठाईआ। जे कुछ बच्चयो तुहानूं दुःख, मेरी झोली दयो पाईआ। मैं सब दा भार लवां चुक्क, चुक्क थक्क कदे ना जाईआ। जे किसे गल्लों गए रुस्स, रुस्सयां लवां मनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों आ के किहा आओ मेरे पुत्त, पिता पूत गोदी लए सुहाईआ । ब्राह्मणा एस निशान्यौं कदे ना जाईं उक, वेला गया हथ्थ कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। पाल सिँघ कहे ओ ब्राह्मणा
❋
❋
अग्गे अड़, अड़िका दे वखाईआ। जिन्हां चिर मेरे अन्दर ना जावें चढ़, गुरमुखां घर घर दरस दिखाईआ। आत्म सेजा बहि के साडा नाम ना लएं पढ़, तेरी करे ना कोए वड्याईआ। साडे पिच्छे जे तूं ना जावें मर, अबिनाशी तेरी दिसे ना कोए चतुराईआ। असीं तेरे आए दर, तूं साडे वसिउँ घर, घर विच्चों घर तेरी झोली पाईआ। असीं नहीं जाणदे चेतन जड़, चेतन जड़ तेरी वस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पाल सिँघ कहे मूल नहीं डरना, डरयां हथ्थ किसे ना आईआ। वेख्यो पाणी विच नहीं ठरना, ठरयां पार ना कोए लँघाईआ। लम्बू अग्नी कदे ना सड़ना, सड़यां संग ना कोए रखाईआ । मित्रो अट्ठे पहर कदे ना पढ़ना, पढ़यां रंग ना कोए वखाईआ। सच पुच्छो इके वार ढहि पओ सरना, सरन विच्चों चरण चरण विच्चों तरनी तरन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच सच दए समझाईआ । पाल सिँघ कहे मैं आपणी दस्सां कहाणी, पिछली याद कराईआ। मैनूं अक्खरां विच दस्सण लग्गा बाणी, उंगलां रख रख आप पढ़ाईआ। मैनूं वखौण लग्गा चार खाणी, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज विच भवाईआ। मैनूं राजा बणा के दसौण लग्गा राणी, सोहणा हार शृंगार जणाईआ। मैनूं मित्र बण के पिऔण लग्गा ठंडा पाणी, भर कटोरा हथ्थ फड़ाईआ । मैनूं प्रेम कर के सवौण लग्गा उपर लेफ़ निहाली, वस्त्र सेज सुहाईआ। गुरमुखो मैं आपणी अक्ख बदला लई, एधर ध्यान ना कोए टिकाईआ । जिंना चिर पुरख अकाल आप ना मिले जोत अकाली, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। मेरे वासते दो जहान दिसण ख़ाली, ख़ालक नज़र कोए ना आईआ। नाले बण मालक नाले कर दलाली, फेर मर्ज़ी मेरी तेरे नाल चंगी तरह बण आईआ। श्री भगवान कहे तूं किथों एहो जिहा आ ग्यों सवाली, जिस मेरे अन्दरों मेरी मंग मंगाईआ। मैं ख़ुशी नाल वजा के ताली, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। पाल सिँघ कहे सुणो कहाणी, कहावत विच्चों कथा दयां समझाईआ। इस दी मंगो उह बाणी, जिस बाणी विच्चों बाण सब नूं रिहा लगाईआ । इस दी मंगो उह निशानी, जिस निशाने विच नछावर होया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार हब किछ अख्वाईआ। हब किछ दवंदड़ो, दयानिध दयाल। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो एह वेला कुछ मंग लओ, साहिब सतिगुर होए कृपाल। हुण दी मंगी मंग अग्गे अनन्द लओ, जन्म मरन दा चुक्के काण। डुब्बदा बेड़ा मात बन्न्ह लओ, तरना होए सुखाल । अंगीकार हो के अंग लाओ, एथे ओथे आपे करे संभाल। जे होर किछ नहीं इक्को सच्चा छन्द गाओ, तूं मेरा मैं तेरा लाल। पंडत जी आपणी गंढ्ढ खुल्हाओ, वीह रुपय्ये कढ्ढो बाहर। पंजे मित्र अग्गे हथ्थ उठाओ, चार चार आपणा पिछला लओ उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे
❋
❋
दीन दयाल। रविदास कहे गिणो चार, चवां भेत जणाईआ। इक इकल्ला एकँकार, दूजी कुदरत खेल वखाईआ। तीजे निरगुण सरगुण कर प्यार, चौथे जीवत जी तराईआ । चार चार दा इक प्यार, पंचम संग वखाईआ। पंचम लहिणा रविदास चुमार, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। रविदास नाल हरि निरँकार, करता पुरख बेपरवाहीआ। जेहड़ा विसर ना जाए कदी जुग चार, चौकड़ी आपणी खेल वखाईआ। ठग्गां विच्चों ठग्ग तरया बुरयार, पिछली ठगौरी दिती गंवाईआ। कहारां दी आसा नच्ची बण के नार, नर नरायण होए सहाईआ। रविदास दा मित्र रविदास सवाणी वल कर ख्याल, आपणा जामा आया बदलाईआ। पुरख अकाल सच्चे दा गुरमुखो अन्दर कोई ना करयो विचार, अन्तष्करन प्रभ सदा वेख वखाईआ। भगतां कोल कदे हस्स के ना करयो एहो जिहा बिवहार, भगतां आवाज़ भगवन आपणे विच टिकाईआ । एन्हां पिच्छे सारी संगत दए सुधार, सुध आत्मा आप कराईआ। प्रभ दा भाणा मन्नो विच संसार, मन वासना ना कोए कुरलाईआ । श्री भगवान इक्को जिहे रखे पुरख नार, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। ख़ाहिश अन्दर करे प्यार, तलाश अन्दर फिरे शौदाईआ । निरास वेख दए प्यार, रविदास सोहणा लेख लिखाईआ। पंडत जी अग्गे ना करना कोई विभचार, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। वीह वीह पिछला लाह उधार, चालीआं लेख चुकाईआ। चालीआं पैस्सयां पिच्छे तेरी तर जाए नार, माणस जन्म लेखे पाईआ। नौ जन्म भोगणे पए विच संसार, चौथे कहार इशारा दित्ता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। पंजे कहिण सानूं मिल गया लेखा, रकम पिछली हथ्थ आईआ। अग्गे पए ना कोए भुलेखा, भरम विच ना कोए भुलाईआ। जिस साहिब ने अग्गे रख्या चेता, लेखा दित्ता थाउँ थाईंआ। कर प्यार कीता हेता, हितकारी हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद होए सहाईआ। पंजे कहिण खोल्हीए अक्ख, इक दूजे रहे जणाईआ। साहिब सतिगुर दरस पाईए प्रतख, पारखू बैठा बेपरवाहीआ। साहिब सतिगुर सब कुछ तेरे हथ्थ, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा रख, सब कुछ तेरा तेरी भेंट चढ़ाईआ। तूं पिता पुरख समरथ, बापू इक्को नज़री आईआ। जे साडा लहिणा दित्ता झट्ट, पूरब झोली पाईआ । अग्गे साडे वीर जो पंज सानूं रहे छड्ड, नाता जगत तुड़ाईआ। साडे पिच्छे ओन्हां रख, एहो तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण वड्याईआ। पंज कहिण साडा जामा नार, कन्या रूप नज़री आईआ। प्रभू भैणां दा भाईआं नाल प्यार, एह वी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिन्हां दा छुटण वाला संसार, मुख छुपा के आपणा आप लैण लुकाईआ । पिच्छों किन्हां करीए गिरयाज़ार, घर मिलण कोए ना आईआ। किसे दी माँ बुढड़ी रोवे ज़ारो ज़ार, किसे दी नार मुटयार दए दुहाईआ। किसे दे बच्चे करन पुकार, हौके लै लै रहे सुणाईआ। किसे दी गंढ्ढ
❋
❋
नहीं पई संसार, इक इकल्ली जान कुरलाईआ। सब कुछ तेरे हथ्थ मेरे निरँकार, तूं दाता बेपरवाहीआ। जे ब्रह्मण कोलों साडा पिछला दित्ता उधार, कर्ज़ा झोली पाईआ। ख़ुशीआं नाल अज्ज ओन्हां तार, जिन्हां दी नईया डुब्बण किनारे आईआ। तेरे बिनां देवे कौण सहार, फड़ बांहों पार लँघाईआ। पंजे उठ के करो अरदास, प्रभू एहो बेनन्ती ख़ास, सब नूं बख्श दे अग्गे होर स्वास, स्वास सवास्सयां नाल मिलाईआ । ख़ुशी विच ग़मी ना होए प्रकाश, पंचम चेत एहो निशानी नज़री आईआ। सारे कहो लिख चम्यार रविदास, तेरी कलम छाही टुट्टयां गंढ्ढ वखाईआ । वेख तक्कण पृथ्मी आकाश, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। एधरों पाल सिँघ मारी आवाज़, हरिसंगत सुणो अन्तर ध्यान लगाईआ । सारे कहो प्रभू तूं साडा बाप, बख्श बच्चे चाईं चाईंआ । आओ तुहानूं वखावां जिन्हां दा वड्डा प्रताप, जगदीश मनजीत उंगली लाईआ । गुरदयाल सिँघ लै के साथ, सवरन संगत बणाईआ। असीं वी पंजे बण के आए इक जमात, पंजां मिलीए चाईं चाईंआ। श्री भगवान नूं जाईए आख, गल पल्लू चरण ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल इक वार मापिआं बख्श जा दात, भाई भाईआं संग रखाईआ। तैनूं केहड़ा आवे घाट, एथे ओथे तेरी इक्को इक वड्याईआ। रविदास कहे मैं वी थोड़ी जिही दस्सां बात, जो मेरे प्रभू मैनूं दिती समझाईआ। छे चेत दी आवे रात, पंजे मिल के बेनन्ती करो ख़ास, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। अग्गे लेखा लिखे फेर ललाट, बिधना लेख दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। पंज कहिण साडे नाल तार पंज, पिछली लिख्त चेते आईआ । प्रभू साडे उते काहदा रंज, केहड़ी गल्लों मुख भवाईआ। जे पिछली पूरी कीती मंग, अग्गे झोली दे भराईआ। हरिसंगत ख़ुशी बणया रहे संग, सोहणा बंस सरबंस सुहाईआ । जिस संगत विच बहि के ब्रह्मण छड्ड गया भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया गया तजाईआ। दीन दयाल हो के आप बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। धुर दा दे के इक अनन्द, सदा अनन्द चित समाईआ। उहदे पल्लउँ खोल्ह के गंढ्ढ, पंजां दिती वरताईआ । कट्ठे कर के सारयां पाई ठंड, अग्नी तत दित्ता बुझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शहिनशाह तेरी इक शरनाईआ। शहिनशाह कहे मंगो मंगते, देवणहारा बेपरवाहीआ। एह मौका तुहानूं मिल्या संगते, लख चुरासी हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख विरले चोली रंगदे, रंग अगम्मी इक चढ़ाईआ। घर ठांडे दर साचे लँघदे, जिस घर वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। रविदास कहे सुणो सिख्या, जो साहिब सतिगुर भाईआ। प्रभ दा लेख कदे ना मिटया, मेटणहारा नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई जाणो मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतो जेहड़ी साख्यात तुहानूं मिलदी भिच्छया, विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे डाह झोली ना किसे भराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एसे दी कर
❋
❋
के गए इच्छया, आशा आपणी इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । रविदास कहे प्रभू पंज केहड़े, जिन्हां वक्त नेड़े आईआ। श्री भगवान कहे छड्ड झेड़े, एहो खेल मेरी वड्याईआ। कर किरपा जिस नूं चाढ़्हां आपणे बेड़े, दो जहानां पार कराईआ। मेहर कर के जे एथे काया वसावां खेड़े, खिड़की कुण्डा अन्दरों लाहीआ । नज़री आवां नेरन नेरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां ढोले गाए तेरे मेरे, तिन्हां नाल मेरी कुड़माईआ। ऐथे ओथे ओहो बथेरे, जिन्हां आपणी गोद बिठाईआ। तिन्हां गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां परम पुरख नाल लै लए फेरे, फेरी आवण जावण मुकाईआ। उह ख़ुशीआं नाल कहिण असीं परम पुरख दे चेरे, जिस घर गुरू चेले दोवें नैण तकाईआ। सानूं ऐथे ओथे चाउ घनेरे, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पाल सिँघ कहे एह गल्लां बातां विच दए वड्याई, ख़ुशीआं नाल उच्चे रिहा कराईआ । गुरमुख गुरसिख जगत नालों कर के शौदाई, आपणे नाल लए मिलाईआ। जगत कहे डिगे डूंग्घी खाई, भगवन कहे सचखण्ड दवारे देवां बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पाल सिँघ कहे प्रभू बड़ा चालाक, हेरा फेरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां बणाउँदा रिहा सज्जण साक, आपणा संग वखाईआ। कलयुग अन्तिम ओन्हां गुरुआं अवतारां दे के सर्ब तलाक, नाता भगतां नाल जुड़ाईआ। ओ गुरसिखो छोटी जिही सिखो जाच, हौली हौली दयां बताईआ। सब कुछ छड्ड के चरण कँवल बंधा लओ नात, नाता बिधाता सके ना फेर तुड़ाईआ। इक्को वार कहि दयो असीं तेरी ज़ात, तूं साडा बेपरवाहीआ। फेर गुरमुख कोई ना रहे नार कमज़ात, घर घर सुहागण नज़री आईआ। सौहरे पेईए प्रभ दे के अगम्मी दात, घर ख़ज़ाना दए भराईआ । रंग वखाए पहली सुहाग रात, पिर पतिपरमेश्वर आपणा मेल मिलाईआ । पा गलवकड़ी करे अगम्मी बात, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। सेजे चढ़ के जाए आख, बिन अक्खरां लेख वखाईआ। उठ सवाणी मार झाक, झाकी झलक इक दरसाईआ। घर बैठा कमलापात, हरि कन्त बेपरवाहीआ। जिन पंजां कीता पाक, पंजां पतित रूप बणाईआ। जिस पंजां दिती दात, ब्रह्मण लेखा दित्ता मुकाईआ। अग्गे पंजां बख्शे फेर नजात, मरन तों पहलों लए तराईआ । एहो जिही अग्गे किसे नहीं दिती दात, दयावान हो के दया ना किसे कमाईआ। एह सब कुछ जन भगतां पिच्छे करे पुरख समराथ, समरथ बेपरवाहीआ। ओधर ख़ुशीआं नाल रविदास दे चलण हथ्थ, गुरमुख कलम नच्चे चाईं चाईंआ। छाही कहे मैं ओन्हां दे गावां जस, जिन्हां घर बैठा बेपरवाहीआ। बेपरवाह नूं वेख के मेरी खुल्ह गई अक्ख, नेत्रां लई अंगड़ाईआ। जां तक्कया हरिसंगत विच प्रगट, जोती नूर इलाहीआ। गुरमुख गुरसिख सारे बिन ढाहयों गए ढट्ठ, माण अभिमान मिटाईआ । अन्दर वड़ के वेख्या प्रभू दा
❋
❋
खुल्ल्हा सोहणा हट्ट, भण्डारा नाम अतोट अतुट वरताईआ। अमृत सोहणा रिहा झट्ट, छहबर इक्को इक लगाईआ। गुरसिख सारे होए बेवस, आपणा आप बैठे भुलाईआ। प्रभू कहे मैं वी एन्हां अन्दर गया वस, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। दोहां ने धुर दा लाहा ल्या खट्ट, घर साचे वज्जी वधाईआ। आओ रल मिल सारे ख़ुशीआं विच लईए हस्स, हस्सदयां खेलंदयां लेखा रिहा मुकाईआ। ब्रह्मण नावें जन्म बदल गया जट्ट, तारा सिँघ तारा प्रभ दी छाती उते सोहणी चमक वखाईआ। रविदास चुमारा बणया साथ, संगी इक्को नज़री आईआ। चार कहारां खुल्ह गई अक्ख, पिछला लहिणा झोली पाईआ। पंजवां यार मिल्या झट्ट, पांधी आपणा पन्ध गंवाईआ। घुम्यार फोलण वाला छट्ट, तमाकू गंढ्ढ भेंट चढ़ाईआ। उस दी लाज लई रख, प्यो पुत्त भाई भाई रूप वटाईआ। पंजां नाल परमेश्वर मिला के हथ्थ, मरयां जींदयां सारयां रिहा तराईआ। दूजा नानक दे गया हक़, लालो हथ्थ फड़ाईआ। लालो खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र दर्शन कर बिगसाईआ। पुरख अबिनाशी साहिब सदा समरथ, दाता दातार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, लेखा लेखे विच रखाईआ। तारा सिँघ कहे जट्ट ब्रह्मण केहड़ी ज़ात, मेरी समझ विच ना आईआ। अबिनाशी करता कहे दोवें मेरा रूप ख़ास, ख्वाहिश आपणी नाल प्रगटाईआ। जो चरण कँवल हो जाए दास, तिस आपणा दस्त मिलाईआ। सदा सुहेला हो के वसां पास, गुर चेला रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । ब्रह्मण जट्ट ना होणा होछा, अच्छी तरह जणाईआ। नौ जन्म दा मिटया रोसा, रुख़सत दिती बेपरवाहीआ। पंजां सोहणा जुड़या मौका, हरिसंगत मेला सहिज सुभाईआ। अग्गे ब्राह्मणां लई कदे कोई साफ़ ना करे चौंका, परोहत घर ना कोए बिठाईआ। किसे पीर चढ़ाउणा नहीं परौंठा, सेवीआं थाल ना कोए पकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पार कराए लोक परलोका, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। पंज कहिण दोए जोड़ हथ्थ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। असीं नारी रूप पैणा बेगाने वस, लज पति तेरे हथ्थ रखाईआ। वेखीं चरणां नालों करीं ना अड्ड, हरिसंगत ना होए जुदाईआ। बिन सतिगुर प्यार ख़ाली दिसण हड्ड, काया माटी कम्म किसे ना आईआ। पिता पुरख रखणी पत्त, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ । सति सन्तोख धीरज देणा जत, सृष्ट सबाई नेत्र अक्ख तक्के भाई भाईआ। एह सब कुछ तेरे वस, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ही रखीं अक्ख, अक्ख खुल्हिआं होवे ना कदे जुदाईआ। साडी झोली पाउणा साडा हक़, दूजी लोड़ रहे ना राईआ । श्री भगवान किरपा निधान पुरख समरथ रखे सिर दे कर हथ्थ, सदा सदा सद संग निभाईआ। बच्चयो सदा गाउणा इक्को जस, गहर गम्भीर गुण बेपरवाहीआ। तुहाढ्ढी कदी ना बदले मति, बुध विवेकी रूप रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
❋
❋
हरिसंगत अन्दर बाहर तेरा सदा देवे साथ, विछोड़ा जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख आपणे संग वखाईआ।
६ चेत २०२१ बिक्रमी आसा सिँघ, बलाका सिँघ, हज़ारा सिँघ, प्यारा सिँघ दे गृह बाबूपुरा ज़िला गुरदासपुर
सूफ़ी कहिण असां संदेस पढ़या, उपरों नीचे ध्यान लगाईआ। नौ जन्म दा ब्रह्मण फड़या, प्रभ बेड़ा पार कराईआ । मनसूर कहे मैं तेरे प्यार अन्दर सूली चढ़या, ऐनलहक हक़ नाअरा लाईआ। मेरी वारी किथे वड़या, सनमुख नज़र कोए ना आईआ। अन्दरे अन्दर हू हू करया, काया तूम्बा तन रबाब वजाईआ। तेरे वैराग विछोड़े अन्दर मरया, तन ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। परवरदगार तूं तरस ज़रा ना करया, बेतरस की तेरी चतुराईआ। अर्श फर्श दोवें रोण ज़ारो ज़रया, नेत्र हन्झूआं हार बणाईआ। तूं सच सिँघासण गोडे उते चरण धरया, बैठा रिहों बेपरवाहीआ। मैं कलमा तेरा पढ़या, तेरी कलाम कम्म किसे ना आईआ। मैं राती तक्कदा रिहा तूं किथे खड़या, कवण दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दस्स इक गल्ल, गल्लां विच्चों इक्को मंग मंगाईआ। हस्स के कहे ख़ुशीआं गीत मनसूर, मसला तेरा बेपरवाहीआ। मेरा दस्स की कसूर, किस पिच्छे सूली दित्ता चढ़ाईआ। की मैथों होइउँ मजबूर, की तेरा नाम ध्याईआ । मैं मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह, तेरा संग बण संगी ना कोए रखाईआ। इक्को तलब तेरी मंगी धूढ़, चरण सच सरनाईआ। इक्को अल्फ़ मैनूं होई मंज़ूर, जेहड़ी लिखी बिन कलम शाहीआ। उह मंज़ल वेखी ज़रूर, जिस घर बहि के डेरा लाईआ। तेरा भण्डारा बेअन्त भरपूर, अतोट अतुट अख्वाईआ। आपणी रज़ा विच बणें मज़दूर, साडी रज़ा विच हाज़र हज़ूर मुख शरमाईआ। तेरा अजब निराला दस्तूर, तेरा खेल बेसमझ दए बणाईआ। वड्डी ख़ुशी तेरे पिच्छे मर के मरन होया मशहूर, मश्वरा देण वाला नेड़े कोए ना आईआ। पता नहीं की अन्दरों वज्जया तम्बुर, तोबा तोबा दिती कराईआ। मेरा नाता टुट्ट गया कूड़, खहिड़ा छुटया जगत लोकाईआ। मैं तैनूं लभ्भदा फिरया जेहड़ा बणया रिहा मफ़रूर, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की की खेल रचाईआ। मनसूर कहे मैं वेखी तेरी हालत, हालांकि वेखण वाला नज़र कोए ना आईआ। बेपरवाह हो के करें अदालत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन वुकला करें वकालत, बिन शहादतों शहादत दएं भुगताईआ। मैं होया हैरान पिछले जन्म रविदास ने जिन्हां दी दिती ज़मानत, साफ़ दित्ते छुडाईआ। नाले लेखा दिवाया जो सांभ के रखी अमानत, ख्यानत विच ना कोए कराईआ। संग लिख के अगम्मी इबारत, सोहणा लेख दित्ता बणाईआ। होर कुछ वेख्या
❋
❋
मेरे परवरदिगार सांझे यार आपणा करे तुआरफ़, बिन सफ़ारश मेल मिलाईआ। मनसूर कहे मैं एन्हां देण आया मुबारक, आदाब कर सीस निवाईआ। आओ वेखो करो ज्यारत, ज़रा ज़रा ज़रा विच्चों ओहो नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। मनसूर कहे मैं पढ़या रुक्का, बिन अक्खरां नज़री आईआ । मेरा ओथे पैंडा मुक्का, अगली पिछली सुध रही ना राईआ। जिस ने सच दवारे पार उतारे जो पींदे रहे हुक्का, हुक्म नाल लेखे लाईआ। जां वेख्या मेरे नालों उजल उह दा मुखा, जिन्हां गुरमुखां आपणी गोद बहाईआ। मैं रात सारी हौली हौली लैंदा रिहा पुच्छां, हाल दस्सो मेरे माहीआ । सारे कैहन्दे रहे उह जन भगतां अन्दर सुत्ता, छड्डी सर्ब लोकाईआ। ख़ुशी माणे टुक्कर खा के रुक्खा, रुक्खे टुक्कर विच्चों रुख़सारे लाल रूप वटाईआ। फेर वी कहे ओन्हां आओ मेरे पुत्ता, पिता हो के गोद उठाईआ। जेहड़ा ब्रह्मण नौ जन्म रिहा रुस्सा, आपणा मुख वखाईआ। फेर वी उहदे उते नहीं कीता गुस्सा, फड़ बांहों ग़फ्लत दिती गंवाईआ । सुण के बचन वेखण लग्गे ईसा मूसा, कवण मुश्किल ढोले रिहा गाईआ। मनसूर किहा नहीं कोई उहला लुका, लोकमात इशारे नाल समझाईआ। वेखो की करे खेल अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। मेहरवान हो के मुहब्बत अन्दर तुट्ठा, महिबूब बेपरवाहीआ। सुण संदेस सारे होए चुप्पा, नेत्र नैणां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खलाईआ। मनसूर कहे मैं वेखी मनसा, माणसां विच्चों भगतां अन्दर दिती बणाईआ। कागों रूप बणा के हँसा, हस्ती विच्चों हस्ती दिती उलटाईआ। बंस सुहा सोहणा सरबंसा, सच्चा संग वखाईआ। लेखा चुका बहिश्त जन्नता, सवरगां डेरा ढाहीआ। अन्तर फेर मन का मणका, ममता मोह गंवाईआ। लेखा जाण पंज तन का, ततव तत समझाईआ। लहिणा देणा चुकाए पिछले रविदास अन्न का, अनक कल आपणा खेल वखाईआ। पार कराया ब्रह्मण पंडता, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । अग्गे किसे दर ना होवे मंगता, भण्डारा आपणा नाम भराईआ। गढ़ तोड़ के हउमें हंगता, हँ ब्रह्म रूप दरसाईआ। लेखे लाया भुक्खा नंगता, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं वेख्या तक्कया ग़रीबां दर औणों कदे ना संगदा, संगल शरअ ज़ंजीर ना कोए रखाईआ। बिन ललारीउँ सब दे चोले रंगदा, रंग रतड़ा सच्चा शहिनशाहीआ। चरण धूढ़ करावे गंग दा, गंगा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वेख्या खेल अजब निराले ढंग दा, चार युग विच मिसल मिसाल ना कोए वखाईआ । लहिणा देणा देवे जो गुरमुख मूँहों मंगदा, अनमंगी दौलत वाधू झोली पाईआ। लेखा चुकाए लख चुरासी मेल वरभण्ड दा, जेरज अंड पन्ध मुकाईआ। प्रकाश कराए आपणे नूरी चन्द दा, सूरज चन्द दोवें मुख शरमाईआ। अमृत रस देवे अगम्मी अनन्द दा, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मैं सीतल फुहारा वेख्या धुर दी ठंड दा, गुरमुखां सांतक सति रिहा कराईआ।
❋
❋
नाल रविदास चुमारा उहदयां टुट्टयां दी टुट्टी गंढ्ढदा, गंढ्ढ इक्को वेर पाईआ। बटवारा जिस दे नाल प्रीती अन्दर हंढ्ढ दा, साची डोरी तन्द जुड़ाईआ। साहिब सतिगुर श्री भगवान करे खेल नंद चन्द दा, चन्द गुजरी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ। मनसूर कहे हल्ल हुन्दी वेखी मुश्किल, परवरदिगार दया कमाईआ । मुरीदां मुर्शद करे ख़ुशदिल, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। अज़ीज़ प्यारा होया हर दिल, अज़मत आपणी नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी वक्त लँघाया गिण गिण, घड़ी पल वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मनसूर कहे मोहे आई हैरानी, हैबत मेरे उते छाईआ। प्रभू दी वेख अगम्मी निशानी, निशाने सारे बैठे मुख भवाईआ। रोंदी वेखी आदि शक्ति भवानी, भावना संग ना कोए रखाईआ। चतुर्भुज कहे मोहे आई हानी, हौके लै लै रिहा सुणाईआ। अल्ला कहे मैं बाली अञ्याणी, सोच समझ ज़रा ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं हुक्मे अन्दर लिख के गए बाणी, सिफ्त सालाही राग सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं सेवक दर दर घर घर देवणहारा अन्न पाणी, चाकर रूप अख्वाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी सेवा लग्गी चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज घाड़त दित्ता घड़ाईआ। शंकर कहे मैं सब दा लेखा करां फानी, फ़ैसला ततव तत मुकाईआ। भगत कहिण असीं मंगदे रहे चरण ध्यानी, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ । सूफ़ी कहिण असीं कर गए आपणा आप कुरबानी, भेंटा परवरदिगार चढ़ाईआ। पर ऐहो जिहा महिबूब नहीं मिल्या जो घर आ के खाए महमानी, महिमा भगतां दए सुणाईआ। नाले देवे पद निरबाणी, फड़ बांहों गले लगाईआ। दो जहान एथे ओथे अग्गे पिच्छे ना आवे हानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाले लेख लिखावे कलम शाही कानी, कायनात विच्चों पार कराईआ । घर वखाए आलमे जावदानी, रहमत इक्को इक दरसाईआ। कूड़ी क्रिया जो कांग चढ़ी तुज्ञानी, चरण नाल परे हटाईआ । गुरमुखां बण के आप बानी, रहिबर हो के रिहा समझाईआ। नाले पंडत नाल तारे उहदी मिशराणी, मिशराणी दी मुश्किल हल्ल कराईआ। मनसूर कहे मैं वेख्या जो पंजां दसां दा रातीं ठंडा पीवे पाणी, आबेहयात आपणे विच लुकाईआ। इस दी कोई कथा ना सके गा कहाणी, ना लेखा दए बणाईआ। पनिहारन दिसे चारे बाणी, चारे खाणी वणजारन रूप नज़री आईआ । मनसूर कहे मेरे मुसाइब तिन्हां ना देवे कोई ग़ुलामी, ग़ुलाम अवर ना किसे बणाईआ। एसे कर के मैं आपणा आप कीता कुरबानी, करबला विच डेरा कोए ना लाईआ। हद हदूद ना होया महिदूद, परेशानी नेड़ ना कोए रखाईआ। सच वेख्या ओसे तरह जन भगतां कीता महफ्ूज़, सच फ़सील चार कुण्ट आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा चुकाईआ। मनसूर कहे वेखो रवी दी कार, करनी सच कमाईआ। टुट्टे चम्म गंढ्ढे चम्यार, चम्मां दा मालक
❋
❋
धुर दा ख़ालक चम्म बणावण वाला आपणे कोल बहाईआ। जिस दा लहिणा विच संसार, पंजां फड़ के देवे तार, ब्रह्मण दित्ता इक आधार, गुरमुख गुरसिख लेखे रिहा विचार, विचार आपणा नाल मिलाईआ। मैं कर के दरस दीदार, सोहणा सच करां इज़हार, अज्जो जा के पीर पैगम्बर गुर अवतार, बिन अक्खरां देवां इक इशतयार, जिस इशतयार उते इष्ट इक्को नज़री आईआ। चलो अज रात नूं चल के वेखीए विच लोकमात संसार, जन भगतां किवें संसे रिहा चुकाईआ। मुहब्बत करे बण के यार, रहमत करे बण के ग़मख़ार, ग़मी ख़ुशी बैठा झोली पाईआ। सिफ्त सालाही हो के बाहर, र्गिफ़त होया विच भगत प्यार, निसबत कोई कढ्ढ ना सके वड्डा वड्डा विद्वान, कसर इशारीए नाल मसला हल्ल ना कोए कराईआ। पैगम्बरां विच्चों पैगम्बर सरदार, नबीआं विच्चों नबी मेहरवान, रसूलां विच्चों रसूल कमाल, ईमानां विच्चों जिस दा ईमान, अलामत नज़र कोए ना आईआ । सच पुच्छो घर जा के दए पैग़ाम, मुरीदो मुर्शद साम्हणे कदे करयो ना कोए हराम, हरामीआं मिले ना ढोई दोए ठाईंआ। चश्म दीद मेरी करो पहचान, नाता चुक्के ईद जिहान, इज़त आबरू इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रुसवा हो के रस्ता रिहा जणाईआ। मनसूर कहे अल्ला माशा, महवे रबी लाउलतानी तेरी वड्याईआ । मैं वेख्या अजब तमाशा, ज़िमी असमान बैठे मुख शरमाईआ। मुर्शद मुरीदां भरे जाम साचे कांसा, प्याला इक्को इक वखाईआ । दिलबर हो के देवे दिलासा, भगवन हो के भाग लगाईआ। परवरदिगार हो के देवे भरवासा, सही सलामत हो के साचा नूर करे रुशनाईआ। निरगुण हो के अन्दर करे वासा, सरगुण लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। सिधी सरल साफ सुणाए भाषा, भाख्या देवे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए पवण स्वासा, साह साह आपणा आप विच टिकाईआ । मनसूर कहे मैं चढ़ के सूली, सुलहाकुल नाल सुलहा कराईआ। हुण की वेख्या जिन्हां सुणाई आपणी बोली, सच कहाणी आप दृढ़ाईआ। तिन्हां प्रेम प्रीती अन्तर आपणा आप घोल घोली, घोल घुमाई वेख वखाईआ। वणज व्यपार दी दुकान अगम्मी खोली, बण वणजारा हट्ट रिहा चलाईआ। साचे कंडे धुर दे तक्कड़ तोल रिहा तोली, धड़ी पसेरी संग ना कोए वखाईआ। अजब लील्हा रविदास वेले दी जिन्हां चुक्की डोली, नाल इट्ट प्यार रखाईआ। ओन्हां दी गठड़ी फेर फोली, काया कपड़ खोज खुजाईआ । नाल निक्की जिही नज़री आई विचोली, रविदास सपुत्री सवरन सोभा पाईआ। उच्ची कूक पावे रौली, पिछली चिट्ठी रही वखाईआ । जो बद्धी तन्द मौली, सुहागण कलीरे वाली कलीरा भेंट चढ़ाईआ। ओस कसीरे दी गंगा आपणी प्रेम प्यार दुकान खोल्ही, सोहणी वस्त वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मनसूर कहे वेखो यारो होई हद्द, हज़रत अचरज खेल रचाईआ। बिन जाणयां बुज्झयां पिछले विछड़े
❋
❋
लए सद्द, जोग अभिमास नमाज़ वुज़ू पूजा पाठ ना कोए दृढ़ाईआ । सनमुख हो के काअबे दे मालक आपणा कराया हज्ज, हाजत अगली पिछली पूर कराईआ। महिबूब हो के मुहब्बतख़ाने अन्दर लँघ, सदा साची बांग सुणाईआ। बिन तन्द रबाब वजा नद, धुन आत्मक राग अलाईआ। आबेहयात प्या बुझाई अग्ग, अमृत रस मुख चुआईआ। मरन तों पहलों वड्याई दे के जग्ग, जीवण आपणी झोली पाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े पता नहीं किथों लए लभ्भ, किस बिध आपणा मेल मिलाईआ। जो सज्जण साक सैण भाई भैण छड्ड, नाता इक्को घर रखाईआ। ओन्हां पिच्छे निरगुण निरवैर निरँकार आया भज्ज, परवरदिगार मेरा बेपरवाहीआ। उच्चा लम्मां किसे ना लभ्भे कद्द, मुसव्वर तसव्वर तस्वीरां विच्चों सके ना कोए कराईआ। जे वेखो ते सब तों अलग, जे तक्को तुहाढ्ढे अन्दर डेरा लाईआ। बजवाड़े कोलों पुच्छे बैठा उपर पलँघ, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। मनसूर कहे एह मैनूं नहीं लभ्भा रंग, सूली चढ़ के लालन लाल लाल रंग वखाईआ । मैं एसे कर के कट के आया पन्ध, जा के वेखां बेपरवाहीआ। जिस ने ढोला इक्को सुणाया छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्तां अन्दर पाउँदे डण्ड, डंके ला ला जगत रहे जगाईआ। समझो बांहों फड़ के अग्गे हो कोई ना मिलावे निशंग, निशाने सारे रहे जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग एह किसे हथ्थ नहीं आया अनन्द, अनन्द पुरी वाला अनन्द आपणी झोली पाईआ। एह गुजरी दा गुजरया नहीं चन्द, गोझ भेव रिहा खुल्हाईआ। जिस दा लेखा किसे कदे ना कीता कलम बंद, काग़ज़ां उपर नुकते नाल समझाईआ। जिस दा खेल कोटन कोटि कोट कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मा विष्न शिव दिवस रैण सेव कमाईआ। सो साहिब सतिगुर दो जहानां लँघ, निक्का वड्डा लम्मां छोटा हो के, खोटे खरे रिहा बणाईआ। कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धो के, हरिजन साचे दए वड्याईआ। जन भगतां सच सिँघासण आत्म सेजा सौं के, आप आपणा घर वसाईआ। पिच्छे पिच्छे कदे कोई नहीं आया भौं के, सचखण्ड निवासी साहिब सतिगुर रूप वटाईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार पीर पैगम्बर गए गौं के, लेखा जीव जंत जगत जहान समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। मनसूर वेख कहे तबरेज़ शमस, ओ मैं आपणी शमां दिती बुझाईआ। मेरे महिबूब नूं मेरी मुहब्बत विच ना आया तरस, कातिलगाह विच आपणा कातिला दित्ता चलाईआ। खलड़ी लाह के डिगा फ़र्श, अर्श मिल्या बेपरवाहीआ। फिर वी थोड़ा जिहा विच रह गया फ़र्क, मरन तों पहलों मैनूं साख्यात नज़र ना आईआ। जिस वेले मेरा तन माटी ख़ाकी होण लग्गा ग़रक, आपणी ग़रज़ बदले फिर दित्ता दरस दिखाईआ। मैं ओसे वेले काया चोला कीता तरक, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। सबर अन्दर नहीं हरख, सोग संग ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार अन्दर निभाया आपणा फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत रहमान आपे दए
❋
❋
वखाईआ। मनसूर मैं वी वेख के होया असचरज, अचरज लीला की वरताईआ । सूरबीर योद्धा बण के मर्दाना मर्द, मदद करे आप गोसाईंआ। कोझयां कमल्यां ग़रीबां निमाणयां नाल वंडदा दर्द, दुखियां दु:ख आपणे विच लुकाईआ। फिर वी एहदा कुछ नहीं हुन्दा हर्ज, हर्जाने सब दे पूरे रिहा कराईआ। जन भगतां मिलण दी एनूं धुर दी पै गई मर्ज़, कोई तबीब सके ना मात हटाईआ । अग्गे हो के कोई ना सके वर्ज, बांहों फड़ ना पिच्छे हटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान साची खेल रचाईआ। बोल कहे तबरेज़ शमस, सच सच दृढ़ाईआ । मैं वेखी इस दी अनोखी रमज़, इशारयां नाल जणाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख बेसमझ, सुरती आपणे संग रलाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदा दी होया ग़ज़ब, ग़रज़ आपणी इक वधाईआ। ब्रह्मण तरदा वेख मैं होया तअजब, हैरानी उते छाईआ । इस दा लहिणा देणा तअलक किसे नाल नहीं मज़्हब, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। पता नहीं किथों पिछली कढ्ढ लई फ़रद, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। पंजां मन्न के मंज़ूर कीती अर्ज़, आरज़ू आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे वड्याईआ। शमस कहे इक खेल अवर, सुणन मेरे विच आईआ। किरपा करे गहर गवर, गम्भीर बेपरवाहीआ। जिन्हां पंजां नूं उडीके कबर, तिन्हां नूं तसवर आपे रिहा कराईआ। इस दे कोलों दो जहान डरदे इस दा नाँ सिँघ शेर बब्बर, भबक इक्को इक जणाईआ। निके निके बाले नढ्ढे गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव इस दा टब्बर, देवणहारा रिज़क राजक रहीम आप अख्वाईआ। मैं वेखां ते उते अम्बर, तक्कां ख़ाक उते सोभा पाईआ। सोहणा जन भगतां रचया सुअम्बर, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। सीस सोहे पीत पीतम्बर, छहबर आपणा नाम लगाईआ। भाग लगा के काया कन्दर, घर नूर करे रुशनाईआ। जुग जन्म दा वज्जा जन्दर, बिन कुंजीउँ दए खुल्हाईआ। ठग्ग चोर यार पिछला तारे पंडत, ब्रह्मण लेख मुकाईआ। अग्गे माण देवे साची संगत, सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। शमस कहे मेरी गई अक्ल, असलीयत इक्को नज़री आईआ । पीर पैगम्बर वेख्या इक मुअक्कल, मुकम्मल नूर बेपरवाहीआ । जिस दी बिन सूफीआं भगतां नज़र किसे ना आए शकल, ज़हूर विच ना कोए रुशनाईआ। उस दा ओहो धाम मुकदस बैतल, जिस उपर चरण टिकाईआ। अन्तर आत्म करे अनाइतुल, बख्शश झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। शमस कहे मैं वेख्या ब्रह्मण, पिछली गई शरम हय्या नज़र कोए ना आईआ। पतिपरमेश्वर बदल दित्ता कर्म, निहकर्मण आपणे लेखे लाईआ। नौ जन्म दा मिटया जन्म, जरम आपणे घर दिवाईआ। पूरब लहिणा मुकया भरम, भाण्डा कूड़ तुड़ाईआ। हरिसंगत विच बहिणा मिल्या वड़न, गुरमुखां संग सोभा पाईआ। क्यों, लालो
❋
❋
वेले डूम दे सिर उते नानक दा आया चरण, जो मंजी हेठां सिर लुकाईआ । एसे कारण अग्गे लेखा चुक्कया मरन, लख चुरासी जून ना कोए भवाईआ। साहिब सतिगुर बख्शी इक सरन, सरनगति इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरबान पीरन पीर नूर ख़ुदाईआ। शमस कहे मैनूं याद आई अग्गे पंज, बिन पंज निमाज़ रिहा तराईआ। जिन्हां घर सोग होण वाला रंज, चिन्ता बैठी पीड़्हा डाहीआ । लाड़ी मौत नाल चढ़न वाली जंज, राए धर्म साह रिहा सुधाईआ। चित्रगुप्त पंडत पांधा गया मन्न, आपणी पत्री रिहा वखाईआ। दस वसाख तों पहलों सब दे काचे भाण्डे देणे भन्न, माटी ख़ाक मिलाईआ। एधरों पंजां पाई डण्ड, जो माणस तों नारी रूप बैठे वटाईआ। प्रभ साडी इक्को मंग, पंजां नाल पंजे दे छुडाईआ। जे चढ़न ते तेरे प्रेम दी घोड़ी अगम्मी जंज, लाड़ी मौत नेड़ ना आईआ। असीं भैणां बण के ढोले गाईए छन्द, वाग गुंद आपणी ख़ुशी मनाईआ। जे मुक्के ते तेरे घर दा पन्ध, दूजे घर चरण ना कोए टिकाईआ। दीन दयाल साहिब तूं बख्शंद, बख्शश तेरे विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत पा के जाणी ठंड, टुट्टी गंढ्ढ जोड़ जुड़ाईआ। एहो जिहा फेर नहीं लभ्भणा अनन्द, क्यों अनन्द विच्चों अनन्द रिहा छुडाईआ। अग्गे तेरा सदा संग, एह गुरमुख एथे मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, लेखा लेखे लाए भागां मंद, नकर्मण कर्मां वालयां नालों उच्चे दए बणाईआ।