पुस्तकालयभाग १६

६ चेत २०२१ बिक्रमी सन्त सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर

पुरख अकाल इक समरथ, हरि सज्जण वड अख्वाइंदा। गुर अवतारां देवे वथ, नित नवित्त आप वरताइंदा। जन भगतां खोल्ह के नेत्र अक्ख, पर्दा उहला आप मिटाइंदा। सन्तां नाम जणाए सच्च, सच विद्या इक पढ़ाइंदा। गुरमुखां झोली पाए हक़, पूरब लहिणा फोल फुलाइंदा। गुरसिखां मार्ग देवे दस्स, मंज़ल इक्को राह जणाइंदा। सच बाज़ार खोल्ह हट्ट, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। धुर दी विद्या ब्रह्म मति, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। मेल मिलावा नस्स नस्स, दूर दुराडा पन्ध चुकाइंदा। भाग लगा काया छप्पर छत्त, बंक दुआर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। पुरख अकाल सच सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतारां निगहबान, वेख वखाणे बेपरवाहीआ । भगतां देवे साचा दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सन्तां जणाए सच निशान, धर्म निशाना इक वखाईआ। गुरमुखां भेव अभेद गोझ खोल्हे आण, पर्दा उहला दए चुकाईआ। गुरसिखां बख्शे चरण ध्यान, सच्ची सरन दए सरनाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण

❋

❋

हो प्रधान, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त बेअन्त आपणी कल वरताईआ। सतिगुर पूरा पुरख अकाल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां होए दयाल, मेहर नज़र नैण अक्ख उठाईआ। जन भगतां वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक दृढ़ाईआ। साचे सन्तां लए उठाल, आलस निंद्रा दूर कराईआ। गुरमुख गोदी लए बहाल, शाह कंगाल ना वंड वंडाईआ। गुरसिखां चले नाल नाल, सगला संग निभाईआ। मुरीद मुर्शद दे जलाल, नूरी जलवा इक रुशनाईआ। हकीकत वेखे हक़ हलाल, लाशरीक खोज खुजाईआ । निरगुण सरगुण बण दलाल, घर मेला आप मिलाईआ। दीपक दीआ इक्को बाल, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर सच्चा श्री भगवन्त, भगवन आपणी खेल कराइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे मंत, मन्त्र आपणा नाम समझाइंदा। जन भगत मिलावा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। सच्चे सन्तां गढ़ तोड़ हउमें हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। गुरमुखां दे वड्याई विच्चों जीव जंत, जागरत जोत इक जगाइंदा । गुरसिखां सुणाए साचा छंत, ढोला सोहला राग समझाईआ। माणस जन्म बणाए बणत, घाड़त आपणा आप घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि रघुराईआ। लेखा जाणे पुरख अगम्म, अगम्मड़ी खेल खलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बेड़ा बन्न्ह, भगतां नईया आप चलाइंदा। सन्तां सज्जण दे के नाम दान, गुरमुख गुर गुर वेख वखाइंदा । गुरसिख चाढ़्ह साचे चन्न, फ़लक जोत नूर रुशनाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट वासना मन, मनसा आसा आपणे नाल वखाइंदा। धुर दा राग सुणाए कन्न, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। भाग लगाए काया तन, ततव तत खोज खुजाइंदा। पंच विकारा दे डंन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। साची खेल वखाए ख़ालक, सूफ़ी बैठे ध्यान लगाईआ। आदि जुगादी बण के पालक, प्रितपाले हर घट थाईंआ। निरगुण सरगुण बण के सालस, साचा लेखा दए मुकाईआ । कोटां विच्चों गुरमुख वेखे आप ख़ालस, जिन्हां ख़ास आपणा संग वखाईआ। लहिणा देणा चुका निंद्रा आलस, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। सन्त सुहेले बणा बालक, बाली बुध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। हरिजन वेखे चाउ घनेरा, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। भगत भगवान लग्गे डेरा, घर सुहञ्जणा सोभा पाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सच सुहञ्जणा होए खेड़ा, महिफ़ल लग्गे बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया चुक्के झेड़ा, ममता मोह ना करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे रिहा लगाईआ । लेखा लावे साहिब एक, परम पुरख दया कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जिस दी टेक, टिक्का मस्तक सोभा पाइंदा । भगत भगवान

❋

❋

जुग चौकड़ी जो रिहा भेज, भजन बंदगी नाम समझाइंदा। सन्तां दे के धुर दा तेज, जोती नूर डगमगाइंदा। गुरमुखां माण सुहञ्जणी सेज, सोभावन्त आप सोभा पाइंदा। गुरसिखां लिख के धुर दा लेख, पूरब लहिणा मेट मिटाइंदा। रुत सुहञ्जणी मौले चेत, फुल फलवाड़ी आप महकाइंदा। निरगुण सरगुण करे हेत, हितकारी आपणा रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम खेलण आया खेड, साची खेल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच्चा लेखा हरि निरँकार, एका आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे पुकार, भगत भगवान रहे जस गाईआ। सन्त सज्जण करन विचार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। गुरमुख वाजां रहे मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । गुरसिख खोल्ह बंद किवाड़, नेत्र नैण रहे उठाईआ। धन सो वेला आवे परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। सूफ़ी मंगण इक दीदार, दीद चन्द करे रुशनाईआ। दर बरदे बणीए मुहताज, साची वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सूफ़ी कहिण घोली सदके, बलिहार तेरी सरनाईआ। तेरा दर्शन करीए रज्ज के, रजूह तेरे नाल मिलाईआ। ढोले गाईए बण मलंग नच्च के, सेली टोपी सीस टिकाईआ। कदम धरीए संभल संभल बच के, कांटा चुभ कोए ना जाईआ। तेरी प्रेम प्रीती अन्दर जाईए हस्स के, सोहणा ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। तेरी छत्र छाया हेठ प्रभू वस के, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। तेरा नाम अगम्मी रट के, रट्टा मेटीए कलम शाहीआ। तेरे मन्दिर साचे वस के, कूड़ा डेरा दईए तजाईआ। जलवा नूर तेरा तक्क के, तकवा इक्को इक रखाईआ। दूर दुराडे पांधी आए नस्स के, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सूफ़ी कहिण सुफना नहीं एह ख्वाब, महाबली दए वड्याईआ। हकीकत विच्चों नज़री आए जनाब, जुबा अवस्था बेपरवाहीआ। साची हस्ती करो आदाब, मस्ती देवे नाम चढ़ाईआ। शाह ग़फ़ूर मन्नो नवाब, महिबूब बेपरवाहीआ। जिस दे अग्गे सारे लाजबाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। दर दरवेश बणे मुहताज, गल अल्फ़ी कफ़नी चोली पाईआ। जिस दी तन्द सतार वज्जे रबाब, अहिबाब करे शनवाईआ । महल अटल सुहाए महिराब, हुजरा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। सूफ़ी कहिण खुल्ही सुरत, सुत्ती सवाणी आप जगाईआ। नाद सुणया अगम्मी तूरत, तुरिया नैण शरमाईआ। नज़री आया अकाल मूर्त, अकल कल बेपरवाहीआ। आसा मनसा सब दी पूरत, इच्छया पूरी रिहा कराईआ। लेखा जाणे मूर्ख मूढ़्हत, चतुर सुघड़ खोज खुजाईआ। जन भगतां देण आया चरण धूढ़त, टिक्का इक्को मस्तक लाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। मरन तों पहलों जन्म विच्चों जन्म दी करे महूरत, मुख वाक आपणा नाम सुणाईआ । एसे साहिब दी सदा

❋

❋

ज़रूरत, जिस साहिब नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अख्वाईआ। सूफ़ी कहिण वेखो मलक, मालक नूर ख़ुदाईआ। जलवा नूरानी जिस दी झलक, सोभा दो जहान पाईआ। ब्रह्मण दा पिछला लाह के कूड़ा तिलक, तुअल्लक आपणे नाल बणाईआ। पूरब जन्म जो विछड़े रहे विलक, नेत्र रो रो देण दुहाईआ। प्रभ ओन्हां दी सुण के किलक, कल कल्की फेरा पाईआ। कलयुग चिकड़ भरी गली गुरमुख ना जाए तिलक, फड़ बांहों गोद उठाईआ। अन्दर वड़ के शैतान करे ना कोई इलत, ज़िलत ख्वारी दूर कराईआ । साची सिख्या दे कर धुर दी मिलत, मेल मिलाया धुरदरगाहीआ। रही लोड़ ना स्वर्ग बहिश्त, स्वर्ग बहिश्त दोहां डेरा ढाहीआ। सूफ़ी कहिण जिन्हां नूं साफ मिल गया परवरदिगार इष्ट, तिस अग्गे रामा वशिष्ट बैठे सीस झुकाईआ। ओन्हां गुरमुखां दी सदा खुल्ही समझो दृष्ट, जिन्हां सुत्तयां जागदयां दरस कराईआ। वड्डे भाग जिन्हां दी प्रभ आप कराई लिख्त, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। एहो गुरू अवतार पीर पैगम्बर वाक कहि के गए भविक्ख्त, पारब्रह्म प्रभ जन भगतां देवे माण वड्याईआ। आप होए सदा निरिच्छत, इच्छया सब दी पूर कराईआ। तुहाढ्ढे साम्हणे ब्रह्मण कोलों पिछली दवाई किशत, लहिणा देणा बेबाक दित्ता कराईआ। सब तों उत्तम श्रेष्ट लेखा विच सृष्ट, जिन्हां सतिगुर साहिब पूरा मिल्या बेपरवाहीआ । ओन्हां लोड़ रहे ना किसे जागीर मिलख, राज जोग दोवें देण तजाईआ। आपणी फलवाड़ी वेखण सदा परफुलत, पत्त टहिणी रही महकाईआ। जन भगतां दो जहानां उते आपणा वसाया मुल्क, जिस दा मालक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सदा होए सहाईआ।

६ चेत २०२१ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अलड़्हपिण्डी ज़िला गुरदासपुर

फ़रीद कहे मैं वेख्या आज, अजब खेल कराइंदा। जिस दे पिच्छे कांवां खाधा मास, तन माटी जगत सुकाइंदा। नेत्र नैण ना बुझी प्यास, दर्शन दर ना आप वखाइंदा। उस दी सुण अगम्मी बात, मेरा बातन ख़ुशी मनाइंदा। कलयुग अन्त जन भगतां देवे आपणी दात, दाता हो के हरि वरताइंदा। ना कोई मुशक़त दस्से पूजा पाठ, जंगल जूह ना कोए फिराईआ । नाता तोड़ तीर्थ ताट, टिल्ले पर्बत पन्ध मुकाईआ। ना छड्डणी पए खाट, घर बार ना कोए तजाईआ। नार कन्त ना टुट्टे साक, पुत्तर धी ना होए जुदाईआ। तन रमौणी पए ना ख़ाक, धूनी अग्न ना कोए तपाईआ। डूंग्घी कन्दर ना लैणा झाक, समुंद खाई ना कोए फिराईआ। झगड़ा रहे ना किसे समाज, समग्री मंगण कोए ना जाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, दीन दयाल

❋

❋

होए सहाईआ। घर सज्जण मिले साच, सति दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फ़रीद कहे ना गलीआं चिकड़, खोजत खोज ना कोए खुजाईआ। तन वस्त्र माटी ख़ाक ना जाए लिबड़, मूँह दे भार ना कोए सुटाईआ। वेसवा दवारे ना कोई फ़िकर, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। मुर्शद मिल्या धुर दा मित्र, बेपरवाह होए सहाईआ। फड़ चोटी चाढ़्हे सिखर, सच घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। फ़रीद कहे ना कीमत नेत्र अक्ख, हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। ना भठियाला बण के झोकणा पए भट्ठ, सेवा जगत ना कोए वखाईआ। ना यूसफ़ बण के कीमत पौणी पए अट्ट, सुलेमान तख्त ना कोए सुहाईआ। ना ज़िकरीआ बण के लगाउणा पए घाउ फट्ट, तिक्खी धार धार जणाईआ। ना फिरना पए अठसठ, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ । किरपा कर पुरख समरथ, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। जन भगतां खोल्ह के अन्तर अक्ख, अक्खर आपणे दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। फ़रीद कहे ना पए फिरना, बन खोजण कोए ना जाईआ । महल चोटी पर्बत चढ़ पए ना गिरना, डूंग्घी कन्दर ना कोए सुटाईआ। चिन्ता रोग ना कोई मरना, सोग ग़म नेड़ ना आईआ । कर किरपा प्रभ अमृत मेघ बरसे किरना, किरन बूँद स्वांती आप टपकाईआ। घर सच खुल्हाया झिरना, रमक रमक धार वहाईआ। कँवल नाभी फुल खिड़ना, पंखड़ी आपणा रंग वखाईआ। साचा गेड़ अगम्मी गिढ़ना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। फ़रीद कहे ना ढूंडो जग, मैं सच दयां दृढ़ाईआ । चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, सके ना कोए बुझाईआ। मैं वेख्या खेल पुरख समरथ, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, दवारा बंक गुरमुख रिहा सुहाईआ। सन्त सुहेले कर इकट्ठ, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। सच सरनाई मार्ग दस्स, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। प्रेम प्यार अन्दर कर के वस, वसल इक्को इक जणाईआ। दयाल ठाकर हो के गावे जस, ढोला राग सुणाईआ। नाम अमोलक दे के दात, झोली सच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब गोसाईंआ। फ़रीद कहे ना होणा पए मुर्दा, मढ़ी गोर डेरा कोए ना लाईआ। मैं श्री भगवान निरगुण सरगुण हो के वेख्या फिरदा तुरदा, आवे जावे आपणा खेल कराईआ। जिस दा फुरना आदि जुगादि इक्को फुरदा, फुरने विच रखे सर्ब लोकाईआ। जो भेव अभेद दस्से साचे गुरु गुर दा, पर्दा उहला दए उठाईआ। उह ठाकर जन भगत दवारयों कदे ना मुड़दा, पिच्छा परत ना मुख भवाईआ। खेल अनोखा हरि सन्तां संग आपे जुड़दा, जोड़ी सोहणी जगत बणाईआ। संजोगी मेल मिलाए धुर दा, वजोग रहिण कोए ना पाईआ। जिस वेले जन भगतां बेड़ा वेखे रुढ़दा, फड़ बांहों पार कढ्ढाईआ। वर

❋

❋

घर देवे जेहो जिहा लोड़ दा, आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ । फ़रीद कहे ना रोटी खाणी पए काठ, कठनता नज़र कोए ना आईआ। जंगल बेले कटणी पए ना वाट, पांधी बण ना पन्ध मुकाईआ । रात बहि बहि उठ उठ वेखणा पए ना झाक, नेत्र लोचण नैण ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त किरपा कर पुरख अबिनाश, मेहरवान दया कमाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा चल के आवे ख़ास, ख्वाहिश भगतां वेख वखाईआ। दर्शन दे के विच ख्वाब, ख़बर आपणी जाए समझाईआ। गुरमुख मेरा नूर चन्द महताब, आफ्ताब करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। फ़रीद कहे ना फिरना पए जंगल, जूह विच ना डेरा लाईआ। ना लटकणा पए नाल संगल, उलटा आपणा आप कराईआ। गुरमुखो तुहाढ्ढे घर विच लग्गा मंगल, मंगता बणया बेपरवाहीआ। सदा सुहेला हो के रखे अंगण, आपणी गोद उठाईआ। मेरे वेंहदयां बरी कीता जिस ब्रह्मण चुराया कंगण, गंगा मइया नाल ठग्गी कमाईआ। उधरों उह वी आई कुछ मंगण, लहिंगा स्वार सूत के आपणा घूँगट रही उठाईआ। दोए जोड़ करे बन्दन, बंदगी डण्डावत कर कर ख़ुशी मनाईआ। मैं वेखां किवें प्रभू कटे फंदन, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। जमना कहे नीं मैं लग्गदा वेख्या चन्दन, सुरस्ती कहे मैं घोली घोल घुमाईआ। गोदावरी कहे मेरा प्रभू पड़दा पाए जो बैठे नंगण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ख़ुशीआं नाल गीत गाउँदी आई जिस दे हथ्थ कोट शकंगण, आपणा जोबन रूप वखाईआ। मैं वेखां उह जिस भगतां बणाया संगन, सोहणा संग बणाईआ। जिस गोबिन्द दिती चण्ड प्रचण्डन, खण्डा खड़ग चण्डी इक चमकाईआ। उह अनाथां दा नाथ अनन्दां दा अनन्दन, त्रिलोकी दा त्रिलोक श्लोक सोहला इक सुणाईआ। चरणां हेठां दब्ब के मुक्ती मोख, मुफ्त जन भगतां पार कराईआ। आदि जुगादि एहनूं गुरमुख पार उतारन दा शौक, शौकीन बणया बेपरवाहीआ। इस दी नज़म नग़मा क्या कोई गाए ज़ौक, कोटन कोटि ज़ौक बैठे सीस निवाईआ। इस दी मंज़ल कोई ना सके पहुंच, अन्दर वड़ ख़ुशी ना कोए मनाईआ । जिस दे दर्शन आदि जुगादि सारे रहे लोच, दूर दुराडा तक्कण माहीआ। इस दी शहादत कोई दे ना सके पुनूं सस्सी बलोच, रांझा हीर ना कोए वड्याईआ। सोहणी महीवाल ना खोजी खोज, लेला मजनूं मज़ल ना पन्ध मुकाईआ। शीरीं फ़रहाद पत्थरां उते लाउँदे रहे चोट, सच नगारा नाम ना कोए वजाईआ। फ़रीद कहे एहदा लेख वेख मैं होया मदहोश, मधुर रस इक्को नज़री आईआ। जिस ने मेरा तन सुकाया पोश, फेर पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। बारां साल रिहा ख़मोश, इक वार बोल ना ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं तक्कदे लोक परलोक, दो जहान अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुखो उह तुहानूं दर्शन देवे रोज़, बिन रोजिआं बिन फ़ाकयां फ़िकर तुहाढ्ढा आपणी झोली पाईआ। तुहानूं अग्गे कोई नहीं रही सोच, सोचण वाला इक्को

❋

❋

बेपरवाहीआ । जिस ने पापी पतित कीते निर्दोष, दोषीआं उते दोष ना कोए लगाईआ। आहलणयों डिगे उठाए बोट, सच घौंसले विच टिकाईआ। घौंसला नहीं उह धुर दा किला कोट, जिस नूं पंछी पंखी तिनके नाल ना कोए जुड़ाईआ। ओथे खाण पीण नूं मिले कोई ना रोट, खीर कड़ाह अग्गे ना कोए टिकाईआ। ओथे इक्को प्रभ दर्शन दी मौज, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी कार कमाईआ। फ़रीद कहे मैं वेखी सच तौफीक, तोहफा देवे मेरा गोसाईंआ। साथी सज्जण बणो रफीक, फरीक नज़र कोए ना आईआ। सच दुलारे बणो अज़ीज़, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। गुरमुख गुरमुखां करो तमीज़, तमां हिँसा सर्ब मिटाईआ। माया ममता कदे ना बणो मरीज़, कूड़ा नाता देणा जगत छुडाईआ। परम पुरख परमात्म सदा वेखो करीब, घर बैठा डेरा लाईआ। जिस दा नज़ारा अजब अजीब, उजाला नूर करे रुशनाईआ। जो रविदास नूं लिख के पिच्छे दे गया रसीद, काग़ज़ टुक्कड़ा हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्त ओसे दी उडीक, राह तक्के सर्ब लोकाईआ। जिस दी धार सदा बारीक, कदम सके ना कोए रखाईआ। जिस नूं कैहन्दे लाशरीक, शिरकत विच ना करे लड़ाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे नाल सिधी करे प्रीत, सुधासर वाला आपणे नाल रलाईआ। ख़ुशीआं नाल माणस जन्म जाओ जीत, जगत जीव मिले वड्याईआ। मंगयां किसे दर तों एह ना मिले भीख, जो साहिब मेरा वरताईआ। वेखो कबाबां वांगू भुंन के उते चाढ़्हे सीख, खल्ल हड्डीआं नालों दूर कराईआ। मनसूर दी इक्को वज्जी चीक, ऐनलहक रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाढ्ढा लहिणा देणा लेखे लाए ठीक, ठाकर आया नूर ख़ुदाईआ।

६ चेत २०२१ बिक्रमी मेला सिँघ बाबूपुरा ज़िला गुरदासपुर

लहिणे वाल्यो चुक्कया लहिणा, कादर करता आप चुकाइंदा। अक्खीआं नाल वखाए नैणां, नेत्रां नाल दरसाइंदा। पिछला दु:ख कोए ना रहिणा, विछोड़ा विछड़यां मेल मिलाइंदा। सब नूं कट्ठा मिल्या बहिणा, घर इक्को इक वडियाइंदा। कूड़ी क्रिया कदे ना वहिणा, साचा मेला आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। लहिणे वाल्यो लहिणा गया चुक्क, चुक्की चूक लोकाईआ। पिछला लेखा गया मुक्क, अग्गे मेल बेपरवाहीआ। चुरासी विच्चों एहो सुख, सुख सागर रूप समाईआ। प्रभ सज्जण मेटी भुक्ख, दुखियां दर्द वंडाईआ। अग्गे ब्रह्मण ठग्गी करे ना कुछ, चोरी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। कहारां वांग सतिगुर पास अन्दर ख़ाहिश बाहरों कहे ना कोई मुख, अन्तर बाहर वेखणहारा लेखा देवे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लहिणे वाल्यो लै

❋

❋

लओ आपणी वस्त, प्रभ देवणहार झोली पाईआ। नाम ख़ुमारी नाल हो जाओ मस्त, अन्तर सोहणा रंग चढ़ाईआ। हथ्थ नाल मिलाओ दस्त, दस्तगीर मिले बेपरवाहीआ। एस प्रभू दी आदि जुगादि किसे ना कीती परख, परख विच कदे ना आईआ। जे तारे ते करे तरस, तरस विच्चों आपणा तुरंग दौड़ाईआ। ओस उते काहदा हरख, जो हाकम दो जहानां हुक्म मनाईआ। पिछला लेखा जो भगतां नाल ला के गया शर्त, धुर दी गंढ्ढ पवाईआ। ओस विच पैण नहीं दित्ता फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। ब्रह्मण होण नहीं दित्ता ग़रक, कहारां वेख्या आण परत, यार यारां नाल रलाईआ। कर खेल प्रभू असचरज, अग्गे जन्म मरन तों सारे दित्ते वर्ज, दस दस मास अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सब दी पुठी सिधी कीती नरद, पाप खंढे नाल तिक्खी धार करद बण मर्द मर्दानगी दिती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा रिहा मुकाईआ। लेखे विच्चों रुपय्ये बोलण चार, चार चारों कुण्ट देण दुहाईआ। चार युग दा जगत विहार, चारे वेद नैण शरमाईआ । चारे वरन रोवण ज़ारो ज़ार, चार यारी रही कुरलाईआ। एह चौंह दा पिछला उधार, लेखा वेखे बेपरवाहीआ। चार चार दा चक्क कर त्यार, कोहलू चरख़ा आप भवाईआ। पंखी उड उड वेखण विच संसार, चारों कुण्ट नट्ठण वाहो दाहीआ। पंजां दे के इक प्यार, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों जणाईआ । चार कहिण सानूं आया चज्ज, प्रभू चंगी तरह समझाईआ। पिछला पूरब मिल्या हक़, लेखा दित्ता बेपरवाहीआ। इस दे नाल चौथे घर जाईए वस, वास्ता इक्को घर रखाईआ। साडे ख़ाली कदी ना होवण हथ्थ, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। चारों कुण्ट खुल्ल्ही रहे अक्ख, दर्शन पाईए धुरदरगाहीआ। चार चौफेरे गाईए जस, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, साडा सच्चा संग निभाईआ। चार कहिण असीं तक्कया नाल गौर, आपणा ध्यान लगाईआ। प्रभ दे हथ्थ सब दी डोर, लख चुरासी बन्धन पाईआ। जिस नूं चाहे उस नूं देवे छोड़, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां रखे लोड़, वेख वखावे बेपरवाहीआ। निमस्कार निमस्कार नमो नमो हथ्थ जोड़, सजदा सीस निवाईआ। ठग्ग ठग्ग रिहा ना चोर, पुरख अबिनाशी गया बौहड़, घुम्यार दी लेखे लग्गी दोहर, दोहरा जन्म दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा सर्ब चुकाईआ। लहिणा चुकाया लहिणेदार, वहीखाता नज़र कोए ना आईआ। हरिसंगत बख्श के सच प्यार, प्रेम प्रीती इक जुड़ाईआ। पिछला लेखा सर्ब नवार, भरम भुलेखा दूर कराईआ। गुरमुख अग्गे एहो जिहा कोई ना करे पेशा विच संसार, श्री भगवान लेखा देवणहारा थाउँ थाईंआ। की होया जे ब्रह्मण दित्ता तार, मेहर नज़र इक उठाईआ। एह ब्रह्मण नहीं ब्रह्म दी कार, जो पारब्रह्म आपणे

❋

❋

लेख बदले मात कराईआ। एसे कर के पिछला केस आया विच दरबार, दस दस्मेस वेखे चोरी अक्ख उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जावण बलिहार, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। तूं सज्जणा दा सज्जण यारां दा यार, दुखियां दा दु:ख दर्द वंडें थाउँ थाईंआ। पंजां दा ब्रह्मण कोलों चुक्कया उधार, चार चार सब दी झोली पाईआ। एह चार नहीं चौथे घर दा प्यार, चौथे युग दा मालक इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा पुत्रां वांग सब नाल करे प्यार, पाल पलोस आपणी गोद बहाईआ। हरिसंगत दे के इक आधार, साची सिख्या झोली पाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलो जैकार, तुहाढ्ढा अग्गे लेखा मंगण वाला नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण कहे मैनूं दयो वधाई, वादा सतिगुर पूर कराईआ। अग्गे कदे ना मंगां वच्छा गाईं, झोली अड्ड ना कोए वखाईआ। धन्न भाग रविदास ने दे के गवाही, मेरी फाही दिती कटाईआ। नाले मुख तों लथ्थी शाही, नाले मिली माण वड्याईआ। ब्रह्मणी दी होण ना दिती जुदाई, नथ्थ नक्क सुहाग ओहो लए हंढ्ढाईआ। मैं डरदा डरदा ओनूं वेखां चाईं चाईं, नेत्र अक्ख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता मुकाईआ। ब्राह्मण कहे मैनूं दयो थपकी, हौसला इक वधाईआ। मैनूं लोड़ रही ना तप दी, जप दस्सया बेपरवाहीआ। मिलणी होई पुरख समरथ दी, घर सज्जण जोड़ जुड़ाईआ। हुण लोड़ नहीं तीसरी अक्ख दी, अक्खां वाला मालक मिल्या बेपरवाहीआ। एथे लोड़ नहीं सिफ्त जस दी, बिन अक्खरां रिहा समझाईआ। मेरी अन्दरों आत्म हस्स दी, जन भगतां सच सच दस्सदी, उच्ची कूके दए दुहाईआ। मैं सवाणी ओस प्रभू नाल वसदी, जिस दा रंडेपा नज़र कदे ना आईआ। मेरे पिच्छे ब्रह्मणी वेखो नस्स दी, भज्जे वाहो दाहीआ। दर्शन कर के दरस विच्चों नफा खटदी, खट्टी पिछली दिती रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सज्जणो मैनूं कहो चंगा, ब्रह्मण रिहा सुणाईआ। मेरा आउणा जाणा मुक्कया गंगा, गंगा वरगी सोहणी नार मैं अक्ख थल्ले कदी ना लिआईआ। मैनूं वेला आया याद जिस वेले मुट्टयार आपणी बांह नालों लाह के कंगण मेरे वल कीता नंगा, अक्ख इशारे नाल समझाईआ। ओस वेले मैं किहा मैं एसे नाल हंढ्ढां, करां जगत कुड़माईआ। जे ना मिले ते चंगा रंडा, ब्रह्मणी कम्म किसे ना आईआ। हथ्थों सुट्ट देवां कुत्तयां हटावण वाला डण्डा, बग़ली कंधे नालों परां हटाईआ। एहदा सोहणा बणावां पलँघा, पीड़्हा रंगला इक सुहाईआ । जे मेरा एहदे नाल होए कारज अनन्दा, अनन्द इक्को नज़री आईआ। अन्दर मार के वेख्या ध्यान मैं जन्म कर्म दा गंदा, ओने चिर नूं गंगा गई मुख छुपाईआ। नावें जन्म पिच्छों फेर बणया बंदा, प्रभू बंदगी आपणी इक समझाईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढा दर्शन कर के होया ठंडा, मेरा अग्नी तत गंवाईआ। मैनूं पंजां दा अजे वी दिसदा उह डण्डा, जेहड़ा श्री भगवान हथ्थ फड़ाईआ।

❋

❋

मैं बिनां प्रभ दी किरपा बणया रिहा अन्धा, मेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। जे रविदास ना पाउँदा गंढ्ढा, नाता तुटा कवण जुड़ाईआ। हरिसंगत कोलों एहो मंग मंगां, गुरमुख गुरमुख मिलणा चाईं चाईंआ। पुरख अकाल दा गाउणा छन्दा, सोहँ ढोला राग इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता मुकाईआ। लहिणा मुक्कया मेरे मुख ते चढ़ी लाली, मस्तक डलक इक लगाईआ। लेखे लग्गी घाल घाली, पुरख अबिनाशी होया सहाईआ। बण विचोला मंगी ना कोए दलाली, बिन पैसे टक्यों बेड़ा पार कराईआ। चार चार दे पंज सवाली, वीहां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुकाया साचे हरि, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण कहे सारे गाओ गीत, ख़ुशीआं हाल जणाईआ। प्रभ मेरे वांग सब उते करे बख्शीश, रहमत इक वरताईआ। हरि करता बण जगदीश, जगदीश्र होए सहाईआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, दो जहान मालक नज़री आईआ। ओस ने पंज मरन वाले कीते सरजीत, सुरती आपणे शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। पंजां नाल पंज तार, तार सतार रिहा हिलाईआ। आपणा कर के सच विहार, बिवहारी दए समझाईआ। ख़ुशीआं नाल वक्त लैणा गुज़ार, फ़कत इक्को पुरख अकाल मनाईआ। नाता जोड़ फेर संसार, डोर दिती गंढ्ढ पवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी अपार, अपरम्पर होया आप सहाईआ। पंजां बख्श बख्शश बेड़ा लाए पार, मझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा दे इक सहार, सहारा बण के आपणा संग रखाईआ।

७ चेत २०२१ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह बाबू पुरा ज़िला गुरदासपुर

करोड़ छिआनवें कहे साडा तुटा माण, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। लोकमात वेख्या मार ध्यान, अक्खां विच्चों अक्ख खुल्हाईआ । किरपा करे श्री भगवान, निरगुण निरँकार बेपरवाहीआ। गुरमुखां बख्श अन्तर ज्ञान, आत्म चोट लगाईआ। गीत सुहागी सोहले गान, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हन्झूआं नीर वहाण, मेरी छहबर कम्म किसे ना आईआ। देवत सुर सर्ब पछताण, हथ्थ मरोड़न सर सके ना कोए उठाईआ। गुरमुख गुरसिख वड्डे सोहणे चंगे बलवान, बल नालों बलधारी नज़री आईआ। जिन्हां अन्तर खेल करे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि रघुराईआ। इन्द्र कहे मैं चुकी धौण, सिर आपणा उपर उठाईआ। लोकमात दी वेख ठंडी पौण, सुगंधी मेरे अन्दर महकाईआ। मैं ओसे वेले लग्गा गौण, वाह वा तेरी बेपरवाहीआ। बेपरवाह रात नाम हुलारे विच ना देवे सौण, जागदयां नेत्र नैणां नीर वहाईआ।

❋

❋

एसे राग नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गौण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। मैं पिछली कहाणी आया सुणौण, वीह सौ दस याद कराईआ। छोटे बच्चे बाले नढ्ढे मेरा लेखा आया मुकौण, अगला हुक्म सुणाईआ। ओन्हां नाल मिले कौण, जिन्हां साहिब सतिगुर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। करोड़ छिआनवें मेघ माला, बरखा कणी कणी टपकाईआ। जन भगतां मिल्या हरि गोपाला, गोकल बिन्दराबन मण्डल रासी सर्ब शरमाईआ। चलदयां फिरदयां मार्ग दस्सया इक सुखाला, सुचज्जा राह समझाईआ। करे खेल हरि प्रीतम बाला, बाल्यां विच्चों बाले नाल मिलाईआ। अन्तर पुकार सुणे हाला, हालत वेख दया कमाईआ। सति पुरख निरँजण बण दलाला, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लेखा चुक्कया शाह कंगाला, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। अन्तर आत्म परमात्म जन भगतां पाई सोहँ माला, सोझी आपणी आप दृढ़ाईआ। गुरमुखो काया मन्दिर बैठे सच्ची धर्मसाला, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लहिणा रिहा मुकाईआ। मेघ कहे मेरी धार अगम्म, जुग चौकड़ी ख़ुशी वखाईआ । जन भगत कहिण साडा मेल श्री भगवन, अमृत आपणा रस मुख चुआईआ। दोहां दा निकले जन, शंका संसा रोग प्रभू हटाईआ । प्रेम प्रीती अन्तर गुरमुखां लैणा मन्न, हुक्मे अन्दर इन्द्र सेव कमाईआ। गुरमुख सोहणा नूरी चन्न, दो जहान करे रुशनाईआ । साहिब सतिगुर दीन दयाल हो कृपाल सति बेड़ा जाए बन्न्ह, सच चप्पू नाम लगाईआ। प्यारयो बच्चयो तुसीं कहो धन्न धन्न धन्न, धरनी उते मिली जगत वड्याईआ। नाले दर्शन नाले राग सुणाउँदा कन्न, अन्दर वड़ के सोहणी तन्द सतार हिलाईआ। कर वसेरा छपरी छन्न, महल अटल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेघ इक्को इक समझाईआ । सच्चा मेघ गुरमुख तेरा नेत्र नीर, नैणां विच्चों रंग चढ़ाईआ। बिरहों कटाकश लग्गे तीर, अणयाला आप चलाईआ। अमृत बख्श धुर दा सीर, सुख सांतक रूप वटाईआ। हरिसंगत भाई भाई भैणां नाल मिले वीर, वीरां संग गुणी गहीर नज़री आईआ। तुहाढ्ढी घर आ के बदल जाए तकदीर, तदबीर आपणी आप बणाईआ। बेशक तुसीं जगत दिसो कंगाल फ़कीर, शहिनशाह वासते शहिनशाह नालों चंगे नज़री आईआ। ग़म विच ना होणा दिलगीर, दु:ख विच ना रोग सताईआ। तुहाढ्ढी कटण आया भीड़, भीड़ी गली अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पहरेदार प्रभू नाम खण्डा हथ्थ शमशीर, चारों कुण्ट वेखे चाईं चाईंआ। जेहड़ी चिट्टे उते काली खिच के जाए लकीर, लेखा अगला पिछला मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे नाल मिलाई तासीर, जोती जोत जोत कर रुशनाईआ। सारे ख़ुशीआं नाल कहो प्रभू घत आपणी वहीर, असीं घर बहि के तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण जगत खेल, आत्म परमात्म विछड़ कदे ना जाईआ।

❋

❋