पुस्तकालयभाग १६

१२ चेत २०२१ बिक्रमी नाज़र सिँघ, अजीत सिँघ जेठूवाल दरबार विच

कबीर कहे उठो भगत, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। परम पुरख प्रभ खेले खेल विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ । गुरमुखां मेटे पूरब जन्म दी हरस, चिन्ता रोग सोग चुकाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां कर तरस, मेहर नज़र इक उठाईआ । निरगुण निरवैर हो के गया परत, शाह पातशाह शहिनशाह फेरा पाईआ। निराकार निरँकार देवे दरस, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। अमृत मेघ धुर दा बरख, कूड़ी अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान होए सहाईआ। वेखो भगत जन आपणे नैण, लोचण सच मिले वड्याईआ। हरि की सिफ्त रसना कोई ना सके कहिण, कहि कहि अन्त ना कोए जणाईआ। गुरमुखां चुकाए लहिण देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। बेपरवाह बण के साक सज्जण सैण, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। सन्त सुहेले देवे देण, स्वास स्वासां झोली पाईआ। सच परविशटे पैण ना दित्ता वैण, नेत्र नैण नीर ना कोए वहाईआ। लाड़ी मौत ना खावे डैण, काल गरास ना कोए कराईआ। सच दुआर बख्शया बहिण, बेअन्त हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। कबीर कहे वेखी अजब लील्हा, रसना जिह्वा कहिण ना पाईआ। पुरख अकाल निरगुण धार बणया आप वसीला, सच सरूपी फेरा पाईआ। आदि जुगादि, जुग चौकड़ी जो किसे विच ना आए दलीला, सोच समझ मन मति बुध भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। कबीर कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे उते छाईआ। करया की खेल भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। जिस दा नित नवित्त गाउँदे रहे गान, ढोला सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ । जिस दे दर दरवेश भिखारी बण के मंगदे रहे दान, जुग चौकड़ी अलख जगाईआ। सो करता पुरख आपणी करनी अन्दर हो मेहरवान, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कबीर कहे उठ लओ तक्क, इशारे नाल जणाइंदा। वेखो कलयुग मिलदा हक़, हरि जू हरि भगतां झोली पाइंदा। धुर दा लेखा रख हथ्थ, महिमा अकथ आप दृढ़ाइंदा। हो सहाई साहिब समरथ, पुरख अकाल गंढ्ढ पवाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा सहारा गए दस्स, सो सुल्तान शहिनशाह मेहर नज़र उठाइंदा। सन्त सुहेला आवे नस्स, गुर चेला वेख वखाइंदा। सति सतिवादी दे के अगम्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। लेखे ला के पंज तत काया रत, ततव तत गंढ्ढ पवाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत जहान तोड़ के नात, सज्जण साक सैण इक्को आप अख्वाइंदा। बंद किवाड़ी खोल्ह ताक, पड़दा उहला आप चुकाइंदा। अमृत बख्श बूँद स्वांत, सच प्याला मुख लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । कबीर

❋

❋

कहे की करे हरि, हरि जू आपणी खेल वखाईआ। प्रगट हो नरायण नर, नर धुर दा हुक्म वरताईआ। काल महाकाल चुका भय डर, भ्यानक लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख आपे फड़, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। लेखे ला काया धड़, धरनी धरत रंग रंगाईआ। लोकमात उखड़न ना देवे जड़, पत्त डाली फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जगत मरनी गुरमुख कदे ना जाए मर, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल देवणहारा वर, वस्त अमोलक काया गोलक पवण स्वासां संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जन भगत कहिण एह की होया, होका दे दे रहे सुणाईआ। चारां विच्चों कोई ना मोया, संदेसा दे ना कोए समझाईआ। जगत कुटम्ब नेत्र नैण कोए ना रोया, हन्झू अक्ख ना कोए वहाईआ। गुरमुख वेख्या नवां नरोया, घर साचे सच ध्यान टिकाईआ । पतिपरमेश्वर पारब्रह्म श्री भगवान लै के आया ढोआ, साची करनी कार कमाईआ। कर प्रकाश साची लोआ, अन्ध अन्धेर मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। कबीर कहे जन भगत कदे ना मरदा, लाड़ी मौत ना मात प्रनाईआ। सतिगुर पौड़े साचे चढ़दा, घर मन्दिर वेख वखाईआ। निर्भय हो कदे ना डरदा, भय भउ सर्ब चुकाईआ । धुर दा मन्त्र इक्को पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किरपा करदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले ठांडा करे हिरदा, हिरदे आपणा डेरा लाईआ। मेल मिलाए नाता धिर दा, धुर दा लेखा आप समझाईआ। एहो खेल अगम्मी पिर दा, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। दो जहानां अन्दर फिरदा, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। नित नवित्त जिस वेले जन भगतां वेखे बेड़ा रुढ़दा, फड़ बांहों आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। जन भगत कहिण की एह सच्च, सच दे समझाईआ । कबीर जुलाहा प्या हस्स, ख़ुशीआं विच दृढ़ाईआ। उठो वेखो श्री भगवान भगतां वस, भगवन आपणा आप मिटाईआ। कलयुग अन्त गुरमुखां देवे धुर दा रस, रसीया रस आपणा मुख चुआईआ। सिफ्ती सिफ्त सालाही करें जस, ढोला इक्को राग सुणाईआ। लोकमात गया नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान कर इकट्ठ, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल रचाईआ। जन भगत कहिण असीं रहे सोच, आपणा अन्तर ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी की खेल करे मातलोक, परलोक आपणी धार बंधाईआ। आपणा भाणा आपे रोक, आपे वेखे चाईं चाईंआ। आपणा दस्स सच श्लोक, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। जींवदयां जग दे के मोख, मुक्ती मुफ्त गुरमुखां चरणां हेठ दबाईआ। चार युग किसे ना कीती आपणी पहुंच, हुक्मे अन्दर फिर फिर गए वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त

❋

❋

प्रगट निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को इक अख्वाईआ। जिस दे हथ्थ काल महाकाल जन्म कर्म दी मौत, मरना जीणा इक्को खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। जन भगत कहिण खेल अगम्म, पुरख अकाल आप कराइंदा। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह, बन्न्हणहारा सेव कमाइंदा। साडा सिकवा शक ना रिहा जन, भरम भुलेखा नज़र कोए ना आइंदा। जिस पंज तत काया माटी दित्ता तन, मन मति बुध जोड़ जुड़ाइंदा। सो सन्त सुहेले गुरमुख चाढ़्हे चन्न, धुर दा चन्द नूर चमकाइंदा। कलयुग अन्त इक्को राग सुणाया कन्न, करनी करता आप समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाता वेख वखाइंदा। कबीर कहे आओ नज़दीक, नेरन नेर दयां वखाईआ । जिस नूं कैहन्दे लाशरीक, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। उस दी धार सदा बरीक, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे उडीक, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला प्रभ जन भगतां दस्से इक प्रीत, नाता चरण कँवल जुड़ाईआ। अन्तर आत्म करे सुरजीत, परमात्म आपणे घर वसाईआ। अनमंगी दर तों पाए भीख, भिच्छया सच नाम वरताईआ। सन्त सुहेले कर अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। काया चोला ठांडा सीत, सीतल धार इक वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लेखा दए मुकाईआ। कबीर कहे नहीं वेला लुक्कदा, पर्दा उहला नज़र कोए ना आईआ। दीन दयाल दयावान हो के पुछदा, गुरमुख गुरसिख आप उठाईआ। नाता जुड़या पिता पुत्त दा, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। परवरदिगार कदे ना रुस्सदा, जुग रुस्सयां लए मनाईआ। जिस वेले गुरमुख सच तारा वेखे टुट्टदा, कर किरपा जोड़ जुड़ाईआ। अन जल पाणी वेखे मुक्कदा, सच भण्डारा झोली देवे पाईआ। लेखा जाणे आपणी कुख्ख दा, माता जन्म पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। जन भगत कहिण की लग्गे दम, करता कीमत किस बिध पाईआ। निरगुण निरवैर बण के जननी जन, पूत सपूत गोद उठाईआ। भाग लगा के काया तन, तत आपणा दए समझाईआ। जो प्रेम प्रीती अन्दर गए मन्न, तिन्हां मनसा आसा आपणी झोली पाईआ। पंज तत काया भाण्डा हुक्मे अन्दर भन्न, शब्दी मेला जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। कबीर कहे प्रभ दा खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। जिस दा लेखा अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के सारे शुकर मनाईआ। जिस दा लेखा लेख सदा जुग चार, चौकड़ी हुक्मे अन्दर भवाईआ। सो करनी करनहार करतार, कादर करता इक अख्वाईआ। मरन तों पहलों ज्वाले आपे चार, चारां विच्चों चौथा यार नज़री आईआ। जिस दा गोबिन्द नाल उधार, सो गोबिन्द पूरब वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा रविदास चुमार, तिस

❋

❋

झोली आप भराईआ। जिस दी मंग द्वापर रो के ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चवां मंगया इक दीदार, हज़रत मिले बेपरवाहीआ। मुनसफ़ बण के परवरदिगार, निरगुण वेखणा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ । लहिणा देणा पूरब जाण, हरि करता दया कमाइंदा। जुग जन्म दा खेल महान, मेहरवान झोली पाइंदा। सच प्रीती बख्श दान, दाता दानी वेख वखाइंदा। जन भगत किसे घर ना आई मुकाण, काया मकान ख़ाली ना कोए कराइंदा। निगह मार श्री भगवान, भेव अभेदा आप जणाइंदा। पिछले लहिणे पिच्छे अग्गे बख्श जान, जानणहारा जाणकारी आप कराइंदा। गुरमुख भुल्लणा नहीं नादान, बाली बुध सच समझाइंदा। पंज जैकारे नित नवित्त लौणे, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान आपणा भाग भगतां झोली पाइंदा।

२१ चेत २०२१ बिक्रमी राज नरायण दे गृह मुसल्ला पुर हाट पटणा बिहार

सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, हरि पुरख निरँजण आप लगाइंदा। एकँकार हो त्यार, आदि निरँजण जोती नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान भेव खुल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर प्यार, ब्रह्म पर्दा आप चुकाइंदा। सचखण्ड निवासी शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्को हुक्म सुणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा । कलयुग अन्त खेल महान, श्री भगवन्त आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरवैर निरँकार नर हरि आपणी खेल खलाइंदा। नर हरि खेल करे नरायण, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो आपणे नैण, अक्ख प्रतख इक खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण बणया सज्जण सैण, बन्धन आपणा आप पवाईआ। जन भगत चुकाए लहिण देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई श्री भगवन्त, हरि करता दया कमाइंदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। मेल मिलावा साचे सन्त, भगत भगवन्त अंग लगाइंदा। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी धार चलाईआ। कर प्रकाश निरगुण जोती चन्न, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ । दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ देवणहारा आपणा नाम धन, वस्त इक्को इक वरताईआ। मेटणहारा वासना मन, मन ममता

❋

❋

मोह चुकाईआ। लेखे लावणहारा जननी जन, भगत सुहेले आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जाओ उठ, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लोकमात करया रुख़, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाइंदा। हरिजन भगत सुहेले वेखे आपणे सुत, पिता आपणी कार कमाइंदा । लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी ना कोए रखाइंदा। जन भगतां उजल करे मुख, दुरमति मैल धवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप समझाइंदा। धुर दी खेल दस्से समरथ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन नैणां खोल्हे अक्ख, निज नेत्र आप जणाईआ। भगत भगवान मेला वेखो हस्स हस्स, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ । सच दवारे जाणा नट्ठ, जोती जामा वेस वटाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत किसे ना आवे हथ्थ, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। भगत वछल श्री भगवान, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां देवे दान, दाता दानी इक हो जाईआ। सुरती शब्दी वेख गोपी काहन, घर बंसुरी नाम निधान सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लैण अंगड़ाई, करवट आपणी आप बदलाईआ। इक दूजे नाल करन सलाही, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल बेपरवाही, भेव अभेदा समझ कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान दए गवाही, शहादत इक्को इक दए भुगताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा ध्यान लए लगाई, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो साहिब समरथ कूड़ी क्रिया कलयुग मेटणहारा शाही, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। जन भगतां साचे सन्तां करे रुशनाई, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। इक्की चेत कर के हेत राज नरायण नैण अक्ख इक खुलाई, बेपरवाह बेपरवाह बेपरवाह नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। पीर पैगम्बर रहे आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ । जन भगत वेखो साख्यात, जिस भगवन मिल्या चाईं चाईंआ। जिस चरण कँवल बंधाया नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ । साचे शब्द मिलाया घाट, तट किनारा इक जणाईआ। जन्म जन्म दी मिटी वाट, कर्म कर्म दा गेड़ चुकाईआ। आत्म सेजा वेख सुहञ्जणी खाट, सच सिँघासण दए सुहाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरगुण नूरी जोत करे रुशनाईआ। परमात्म पुछे वात, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे देवणहार इक हो जाईआ। गुर अवतार रहे बोल, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। निरगुण वेखो तोले तोल, निरगुण कंडा तराज़ू हथ्थ

❋

❋

उठाईआ । जन भगत रखाए अडोल, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। घट आत्म अन्तर जाए मौल, पूरब जन्म दा पूरा कीता कौल, इकरार विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि इक्को खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पैण हस्स, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। वेख खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह आपणी धार चलाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे जस, ढोला इक्को नाद सुणाईआ। सो जन भगतां देवणहारा अमोलक वथ, नाम ख़ज़ाना आप वरताईआ। लख चुरासी विच्चों करे वक्ख, घर मेला सहिज सुभाईआ। सच दुआर खोल्ह हट्ट, मन्दिर इक्को इक करे रुशनाईआ। निरगुण जोत जगे लट लट, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेखे चाईं चाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सलाह, मता इक दूजे नाल पकाईआ। चलो वेखीए बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं कैहन्दे नूर अलाह, जलवा नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं राम रमईया कहि के सीस रहे झुका, सो रहमत आपणी रिहा कमाईआ। जिस नूं काहना कृष्ना कहि कहि मण्डल रास रहे रचा, बंसुरी इक्को नाम सुणाईआ । जिस नूं सजदा सीस रहे झुका, चारों कुण्ट आपणी धार चलाईआ। मन्त्र ढोला नाम निधान रहे गा, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ । सो जन भगतां मेला रिहा मिला, जुग विछड़े अंग लगाईआ। राज नरायण राजयां विच्चों राजा पुरख अबिनाशी दित्ता बणा, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब जन्म दा रिहा ना कोई गुनाह, जन्म कर्म दा लेखा आपणी झोली पाईआ। दिने जागदयां राती सुत्तयां दरस देवे दिखा, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां इक्को रंग वखा, दूजी प्रीत ना कोए जणाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माँ, बालक आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी इक रघराईआ। भगत वेखो रघनाथ, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म दे के साथ, सगला संग निभाइंदा। सति नरायण नरायण पढ़ाए गाथ, निरअक्खर आप पढ़ाइंदा। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द कराए पाठ, अजपा जाप आप समझाइंदा। अन्दर वड़ के पुछे वात, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। बंद किवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। अमृत बूँद देवे स्वांत, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म सेज सुहाए खाट, साची खटीआ डेरा लाइंदा। शब्द अगम्म दे के दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सच्चा चन्द नूर चमकाइंदा। घर मन्दिर वखाए इक्को घाट, महल अटल इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे उठ, आपणा बल धराईआ। वेखो खेल करे सच मुच, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो रिहा लुक, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। गुर

❋

❋

अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां भगतां कैहन्दा रिहा आपणे सुत, सुत नादी नाउँ धराईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान जन भगतां आपे रिहा पुच्छ, फेरा घर घर दर दर इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खलाईआ । पीर पैगम्बर करन त्यारी, आपणा बल धराईआ। चौदां तबक ना कोए विचारी, सोच समझ ना कोए रखाईआ। गुर अवतार होका देवण वारो वारी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चौदां लोक करन ख़बरदारी, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण चारों कुण्ट नैण उग्घाड़ी, नेत्र आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कवण धाम कवण राम कवण वेस वटाईआ। कवण वेस वटाए अवल्ला, समझ विच किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल इक इकल्ला, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जां तक्कण वेखण घर राज नरायण पुर मुसल्ला, मिसाल मिसल आपणी रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच वड्याई देवे आप, जुग जुग दया कमाइंदा। जन भगतां बण के माई बाप, पिता पुरख गोद उठाइंदा । जन भगतां बिन पढ़यां देवे जाप, कलम शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। अन्दर वड़ के सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनादी जाए आख, आदि जुगादी हुक्म वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप दृढ़ाइंदा। साचा लेखा अन्तर एक, हरि करता आप जणाईआ। भगत भगवान बख्शे टेक, चरण कँवल सरनाईआ। जो जन करे सच विवेक, विवेकी बुध रखाईआ । त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत ना करे कुड़माईआ। निज नेत्र हरि सज्जण लए पेख, घर इक्को नज़री आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे साचा हेत, हितकारी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, घर साचे होए सहाईआ। घर साचा मन्दिर वेख हट्ट, गृह पर्दा दए उठाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, घर जोती नूर करे रुशनाईआ। सति सतिवादी निरन्तर ब्रह्म दस्से सच, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्को इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे जगत, हरि भगवन दया कमाइंदा । लेखे लाए बूँद रक्त, पंज तत लहिणा मूल चुकाइंदा। आपणे मिलण दा आपे जाणे वक्त, थित वार ना भेत खुलाइंदा। पूरब जन्म जो रिहा फ़र्क, कलयुग अन्तिम लेखा आपणी झोली पाइंदा। भेव चुकाए अर्श फ़र्श, काया काअबा खोज खुजाइंदा। रहमान हो के करे तरस, रहमत आपणी इक कमाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चवाइंदा। अगला लेखा खेल असचरज, अचरज आपणी धार बंधाइंदा। साहिब सतिगुर जुग चौकड़ी पूरा करे आपणा फ़र्ज़, बण सेवक सेवक सेव कमाइंदा । जो गोबिन्द अग्गे नरायण हो के कीती अर्ज़, सो आरजू आपणे लेखे लाइंदा। भेव

❋

❋

खुल्हाए मर्दाना मर्द, सच मर्दानगी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच दर, दर दवारा इक्को इक वडियाइंदा।

२२ चेत २०२१ बिक्रमी राज नरायण दे गृह पटणा साहिब मुसल्ला पुर हाट बिहार

गुर अवतार करन निमस्कार, दर बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर चरण ध्यान, सजदा जगदीश सीस इक रखाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नैण उग्घाड़, अक्ख प्रतख इक खुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण भिखार, दर ठांडे अलख जगाईआ। भगत सूफ़ी करन दीदार, लोचण आपणा नाल मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जस गावण वारो वार, गीता ज्ञान भेव गोझ समझाईआ। खाणी बाणी बोल जैकार, अञ्जील कुरान कलमा हक़ पढ़ाईआ। तसबी माला बण पनहार, दर सेवक रूप वटाईआ। तीर्थ तट मजन सरोवर नीर रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वेख खेल परवरदगार, बेपरवाह आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन इशारा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। वेखो खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर इक वखाईआ। जिस दी सिफ्त करदे रहे जुग चारा, रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। जिस दी महिमां लेख लिखदे बण लिखारा, कातब बण के कलम चलाईआ । जिस दे नाम दा बोलदे रहे जैकारा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जिस दा मन्दिर दस्सदे सचखण्ड दवारा, दो जहानां करे रुशनाईआ । जिस दा लख चुरासी कैहन्दे रहे पसारा, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव आधारा, त्रै पंज सच समझाईआ । जिस दा निरगुण सरगुण बणया अखाड़ा, ततव तत खेल रचाईआ। जिस दा अगम्म अथाह महल उच्च मनारा, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जिस दा नूर ज़हूर इक उज्यारा, जल्वागर सच ख़ुदाईआ। जो धुर संदेसा देवणहारा वारो वारा, नित नवित्त आपणा फ़रमाण सुणाईआ। जो भगतां करे सच प्यारा, भगवन आपणी गोद उठाईआ। जो सन्तां देवे नाम हुलारा, आत्म अन्तर आपणा पर्दा लाहीआ। जो गुरमुखां खोल्हे बंद किवाड़ा, भेव अभेदा दए जणाईआ। जो गुरसिखां चरण धूढ़ी बख्शे छारा, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। जिस तेई अवतारां दे सहारा, भगत अठारां उंगली नाल फिराईआ। जिस ईसा मूसा मुहम्मद जणाया हक़ नाअरा, हकीकत आपणी आप समझाईआ। जिस नानक निरगुण जोत कीआ उज्यारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ । सो परम पुरख हरि करनेहारा, करता करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जो सचखण्ड निवासी थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, भेव सके कोए ना पाईआ। जिस मन्दिर अन्दर वसाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार वेखण खेल, ख़ालक ख़लक आप

❋

❋

खलाईआ। शब्दी जोती मेल, शब्दी शब्द धार प्रगटाईआ। आदि जुगादी सज्जण सुहेल, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। वसणहारा धाम नवेल, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेल, चेला गुरू आपणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हस्सण, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। दो जहानां निरगुण धार नस्सण, सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। प्रेम प्रीती धुर दी दस्सण, दरगाह सच सच पढ़ाईआ। सरन सरनाई इक्को ढट्ठण, पुरख अकाल नज़री आईआ। गीत गा ख़ुशीआं विच नच्चण, ढोला राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती होए मग्न, मधसूदन वेख वखाईआ। साची वस्त अमोलक मंगण, दर ठांडे अलख जगाईआ। परम पुरख प्रभ रखीं अंगन, सच तेरी सरनाईआ। ओढण देवीं पड़दा ढकण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सोच, ख़ुशी आपणे अन्दर टिकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी लोचा रहे लोच, बिन लोचण नैण नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी जिस दी करदी खोज, खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दा खेल दो जहान लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे चरण कँवल सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग माणी मौज, मौजूदा हो के वेख वखाईआ । सर्ब जीआं दा दाता इक्को बहुत, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए झुक, दर ठांडे सीस निवाईआ। श्री भगवान साडा पैंडा गया मुक्क, मुक्की वाट पराईआ। सच दवारयों रहे पुच्छ, दर तेरे अलख जगाईआ। कवण वेला सुहञ्जणी रुत्त, रुतड़ी आप महकाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत, चेतन धार प्रगटाईआ। साची देवे इक्को सुच, सच वस्त वरताईआ। सफल कराए मात कुक्ख, हरिभगत आपणे रंग रंगाईआ। उजल करे जननी मुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत जाम प्याए घुट, रस इक्को इक चुआईआ । दिखाए दरस जो बैठा लुक, पर्दा उहला रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण गोबिन्द पुरख अकाल तेरा पुत्त, पिता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पिता पूत, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। दहि दिशा वेख्या चारे कूट, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। सृष्ट सबाई दिसे झूठ, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। ख़ाली दिसण काया ठूठ, नाम सति वस्त ना कोए टिकाईआ। तेरे दवारयों गए रूठ, प्रेम प्रीती नाता ना कोए जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गी भुक्ख, तृष्ना नाम ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सण हाल, हालत सारे रहे जणाईआ। नेत्र खोल्ह दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। सृष्ट सबाई कूड़ी क्रिया

❋

❋

घालन रही घाल, सति सरूप ना कोए समाईआ। त्रैगुण माया ना तोड़े कोए जंजाल, जागरत जोत ना करे रुशनाईआ। साध सन्त होए बेहाल, बेहबल हो के देण दुहाईआ। हल्ल होवे ना कोए सवाल, लेखा चुक्के ना थाउँ थाईंआ। फल दिसे ना किसे डाल, सिम्मल रुक्ख रहे लहराईआ। तेरी चारों कुण्ट करदे भाल, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरुदुआर खोजण नेत्र नैण नैण उठाईआ। सच स्वामी मिले ना कोए दलाल, वचोला हक़ ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, दोए जोड़ कर अरज़ोईआ। अबिनाशी करते चाढ़्ह रंग, एथे ओथे दो जहान मिले ढोईआ। नाम निधान वजा मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। आत्म परमात्म सुणा छन्द, लख चुरासी सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार स्वामी तेरी इक सरनाईआ। कर खेल सूरे सरबँग, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नूर नज़री आए अगम्मी चन्द, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ भूपन भूप, भूपत तेरी इक सरनाईआ। निरगुण तेरा सति सरूप, सति सतिवादी नज़री आईआ। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा खोज खुजाईआ। लेखा देवें आपणे पूत, सुत दुलारे गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला पर्दा दए मिटाईआ। पर्दा उहला चुक्क श्री भगवान, सच तेरी सरनाईआ । जुग चौकड़ी मंगदे रहे दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। काग़ज़ कलम शाही लिखदे रहे ब्यान, कलमा तेरा नाम पढ़ाईआ । दस्सदे रहे धुर फ़रमाण, सच संदेसा जगत सुणाईआ। अक्खरां नाल देंदे रहे ज्ञान, जीव जंत जगत समझाईआ। ढोला सुणाउँदे रहे कान, रसना जिह्वा कर कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुका थाउँ थाईंआ। गुर अवतार कहिण आख़र, इक्को इक जणाईआ। तेरा लेखा पाहन पाथर, जल थल महीअल तेरी ओट तकाईआ। परम पुरख प्रभ बण साथन, संगी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण अख़ीरी, इक आवाज़ उठाईआ। परम पुरख तेरे हथ्थ पीरी, पीरन पीर बेपरवाहीआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब कट ज़ंजीरी, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल बेनज़ीरी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त चारों कुण्ट होई दिलगीरी, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। रखें लज्जया जिउँ प्रहिलाद कीड़ी, अग्नी थमां तत बुझाईआ । तेरे हथ्थ सच असीरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को वार पए बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। सच वस्त प्रभ तेरे कोल, अतोट अतुट नज़री आईआ। धुर

❋

❋

भण्डारा इक्को खोल्ह, पर्दा उहला दे चुकाईआ। निरवैर हो के तोल तोल, साचा तक्कड़ नाम चलाईआ। तेरे नाम दा वजा के गए सारे ढोल, होका दे दे जगत लोकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां आवे कोल, साचे सन्तां लए जगाईआ। आत्म परमात्म पड़दा लए फोल, मन्दिर अन्दर वड़ के घर घर विच खेल खलाईआ। सच प्रीती करे चोल्ह, प्रेम आपणा रंग वखाईआ । हरिजन रहे ना कोए अनभोल, सुत्यां आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । सच वड्याई दे दे एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। गोबिन्द वेखे तेरी खेड, भेव अभेदा दए जणाईआ। जिस कारण करते दित्ता भेज, हुक्मे अन्दर हुक्म मनाईआ। तेरे मन्दिर तेरी माणी सेज, सिँघासण सुहञ्जणा इक्को वेख वखाईआ। तेरा जोती जलवा नूरी वेख्या तेज, अनभव तेरा रूप बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा वेख गोबिन्द, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। दाते दानी वड बख्शिंद, बेअन्त तेरी वड्याईआ। दर तेरे मंगण विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। तूं सूरबीर वड मरगिंद, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। तेरा लेखा दो जहान साहिब नरिंद, तेरा हुक्म चले थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए समझाईआ। पूरब लहिणा गोबिन्द धार, प्रभ भेव अभेद जणाईआ। वेखो खेल अगम्म अपार, अपरम्पर आपणा इक वखाईआ । जिस दा लेखा लिख्या मिले ना विच संसार, कलम शाही शहादत देण कोए ना आईआ। जिस दा हुक्म रहे जुग चार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग इक्को धार बंधाईआ। सो खेल करे आप निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विच्चों छोटा सुत लए उठाल, गोबिन्द आपणी गोद उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर करे प्यार, साची रीती मात चलाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक विहार, दूजी धार ना कोए बंधाईआ। सत्थर हंढ्ढाउणा इक्को यार, सेज सुहञ्जणी दे वखाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। संदेसा दे के गया इक्को वार, एकँकार हुक्म मनाईआ । कल कल्की लै अवतार, जोती जामा वेस वटाईआ। सम्बल नगर पावे सार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तेरा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । सुण संदेसा पुरख अकाल, गोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। पैगम्बरां विच्चों मेरा सुणया हाल, पीरां विच्चों मेरी पीड़ मिटाईआ। अवतारां विच्चों मेरे उते होया दयाल, गुरुआं विच्चों गुर गोबिन्द दिती वड्याईआ। मन्दिर विच्चों धर्मसाल, मसीतां विच्चों महिराब इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुण संदेस गोबिन्द लाल, बिन रसना जिह्वा रिहा जणाईआ। उठ वेख दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ।

❋

❋

जुग चौकड़ी बीते काल, कोटन कोटि काल विहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तैनूं मन्नदे रहे दलाल, शब्द वचोला बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम वेख हाल, मुरीद नेत्र रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा बच्चा, परम पुरख तेरी सरनाईआ। सच दवारे बणया सच्चा, सिख्या सच दृढ़ाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कीता अच्छा, सीस जगदीश निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर रत्ता, रत्ती रत्त दे सुकाईआ। रत्ती रत्त तेरे लेखे, रचना तेरी वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मिटे भरम भुलेखे, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन्म जन्म दी मेट रेखे, कर्म कांड दे गंवाईआ। जिस ख़ातर लोकमात भेजे, तिस ख़ातर हुक्म सुणाईआ। सो खेल तेरे घर विच खेडे, ख़ालक वेखण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लहिणा देणा चुकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, अन्तर अन्तर धार जणाईआ। तेरा मेरा इक निशान, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं सुत दुलारा वड बलवान, बल धारी नज़री आईआ। तेरा लेखा जाणा बाल अञ्याण, बाली बुध मिले वड्याईआ। तेरा मेला राज राजान, शहिनशाह तेरा इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरी पिछली याद, बाल अवस्था रिहा जणाईआ। जिस घर मिली धुर दी दाद, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। ओस दा फेर ना लभ्भा स्वाद, दो जहानां खोज खुजाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे स्वाद केहड़ा, सच सच दे जणाईआ। जिस दे पिच्छे पाया फेरा, झगड़ा मेरे नाल रखाईआ। मैं तेरा लहिणा देणा बथेरा, सब कुछ हथ्थीं रिहा वरताईआ। मैं वेखां तेरे प्रेम वाला डेरा, कवण खेड़ा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। गोबिन्द कहे मेरे शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। जिस दा भेव ना पाया किसे विद्वानी, ज्ञानी समझ कोए ना आईआ। जिस दी सार ना पाई चारे खाणी, चारे बाणी गीत ना कोए अल्हाईआ। जिस दा रूप समझे ना तीर्थ तट पाणी, अठ सठ ना कोए वड्याईआ। जिस दा लेख लिख के बणाए ना कोई निशानी, निशाना जगत ना कोए बणाईआ। मैं ओस दी दस्सां कहाणी, कहि कहि आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां नूं सद्ददे राजा राणी, रय्यत पटने विच रखाईआ। तिन्हां दा लेखा बिन लिख्तों मेरे नाल बणा दो जहानी, लोक परलोक इक्को रंग नज़री आईआ। तिस दवारयों होए पीणा ठंडा पाणी, कोटन कोटि अमृत जल बैठण नैण शरमाईआ। चार जुग जिस दी रहे तेरे नाम दी सच कहाणी, कथा सृष्ट सबाई आपणा राग सुणाईआ। सिफ्तां विच सिफ्त सालाहे धुर दी बाणी, बाणी आपणा भेव चुकाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे जगाई अलख, अलख अगोचर इक्को मंग मंगाइंदा। सच दुआर हो प्रतख, निरगुण सरगुण आपणा रूप जणाइंदा। मैनूं आपणी गोदी जिस ल्या चुक्क, कर प्यार वांग पुत्रां जोड़ जुड़ाइंदा। एन्हां दा लहिणा देण आया हक़, हकीकत तेरे विच्चों बाहर कराइंदा। तेरे उते किसे दा ना रहे शक़, शिकवा सब दा मेट मिटाइंदा। अन्दर वड़ के काया मन्दिर चढ़ के आपणा नूर ज़हूर देणा दस्स, अन्ध अन्धेर कोई रहिण ना पाइंदा। अन्तर आत्म निझर देणा रस, सरोवर इक्को इक नज़री आइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के जाणा अक्ख, आख़र तेरे अग्गे इक्को वास्ता पाइंदा। तेरा मेल मिल्या मेरे पुरख समरथ, नाता दो जहान ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, पूरब लेखा जन्म जन्म विच झोली पाइंदा।