२२ चेत २०२१ बिक्रमी पटणा साहिब गोबिन्द घाट बिहार
रवीदास वेख पिछला हिसाब, बेपरवाह रिहा जणाईआ। जिस दा लेखा मिले ना विच किताब, कलम शाही ना वंड वंडाईआ । नेत्र खोल्ह दे जवाब, पारब्रह्म प्रभ सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि रघराईआ । रविदास वेख औह माई गंगा, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। जिस नूं कसीरा लग्गा चंगा, ब्रह्मण भेंट चढ़ाईआ। कर खेल सूरा सरबँगा, भेव खुलाए चाईं चाईंआ। नौ जन्म दा तार मुशटंडा, मुश्किल हल्ल कराईआ। फेर वेखे घाट कन्ढ्ढा, तट किनारा सोभा पाईआ। भेव चुकाए गुजरी चन्दा, नंद अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। रविदास वेख गंगा माई, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उच्ची कूक कूक रही सुणाई, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। धन्न भाग प्रभ मिल्या माही, जिस रविदास दिती वड्याईआ। सच कसीरा भेंट चढ़ाई, कंगण वंड वंडाईआ। उस कंगण अन्दर लिख्या लेख बेपरवाही, जिस दी लिख्त पढ़न विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कसीरे पिच्छे वटया कंगण, करनी करता खेल कराइंदा। रविदास चाढ़्ही हरि हरि रंगण, अंगण आपणे आप बहाइंदा। नाम निधान इक वजाए मृदंगन, सोहणा राग अल्हाइंदा। सच प्रीती पा के बन्धन, बंदगी इक समझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को छन्दन, साचा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। रविदास कहे बोल चम्यार, नीच कुल सीस निवाईआ। वाह वा मेरे साहिब निरँकार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गंगा मइया कंगण दित्ता उतार, भेंटा आपणी सेव कमाईआ। जिस दा खेल अपर अपार, इक दो मेला
❋
❋
सहिज सुभाईआ। उस दे अन्दर निरगुण लेख लिख्या निरँकार, निरअक्खर नाल बणत बणाईआ। गंगा सुण कर विचार, गंगोतरी भेव चुकाईआ। तेरा होया मात उधार, लहिणा देणा देवे बेपरवाहीआ। तेरा ख़ाली दिसे शृंगार, जोबन नैण अक्ख शरमाईआ। ओसे वेले नेत्र रोई धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर मेरे करतार, करता पुरख तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। श्री भगवान अगम्म अथाह, शब्दी नाद सुणाइंदा। सच सवाणी तकणा राह, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। तेरा लहिणा देणा दयां मुका, पूरब लेखा झोली पाइंदा। निरगुण नूरी जोत कर रुशना, शब्दी सुत पंज तत वडियाइंदा। गोबिन्द सूरा नाउँ रखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पिछला कर्ज़ा दए मुका, बाकी हक़ आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। साचा लेखा दस्से भगवान, रविदास चुमारे नाल रलाईआ । लेखा चुक्के विच्चों जहान, दो जहानां वाली आप मुकाईआ। इक कंगण कर परवान, दूजा शकंगण रविदास तेरी वड्याईआ। दोहां अन्दर खेल महान, हरि करता आप वखाईआ। जिस उपर लेख लिख्या सो पुरख निरँजण मेहरवान, हरि हरि जू वेस वटाईआ। बाली अवस्था बाल अञ्याण, गोबिन्द गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। गोबिन्द कंगण पिछला कड़ा, गंगा झोली पाईआ। जिस दा अक्खर किसे ना पढ़ा, जगत विद्या ना कोए समझाईआ। ओसे घाट किनारे खड़ा, जिस तट किनारे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। इक नाल दूजा सुट्ट, रविदास गंगा दोहां लेख मुकाईआ। आपणे कोल ना दस्से कुछ, बण दाता धुर दा बेपरवाहीआ। जे कोई अग्गों लए पुच्छ, हस्स के दए वखाईआ। मैं निक्का बाला गुजरी पुत्त, बाला रूप वटाईआ। ब्रह्मण वेख अन्दर सुच्च, सच दए समझाईआ। साची धारों निरगुण उठ, सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द कंगण गंगा आई मंगण, पिछला लहिणा आपणी झोली पाईआ । कंगण दे के गंगा हथ्थ, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। तेरा लेखा अन्त पुरख समरथ, धुर अनादी शब्द सुणाइंदा। कलयुग अन्त होए प्रगट, जोती जामा वेस वटाइंदा। जन्म कर्म ब्रह्मण दा कट, तट किनारा फेर वेख वखाइंदा। रविदास चुमारा नाल रख, आप आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। तेरे नक्क वेख सुहाग नथ्थ, सोहणी आपणी बणत बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द कंगण गंगा हथ्थ फड़ाइंदा। गंगा कहे मोहे चढ़या चा, घर वज्जी इक वधाईआ । पिछला लेखा दित्ता मुका, अग्गे आपणा राह वखाईआ। जिध्धर वेखां निरगुण धार गोबिन्द दिसे मलाह, सरगुण बेड़े रिहा तराईआ । रूप अनेक कोट
❋
❋
सरूप वटा, सति असति दए समझाईआ। जिस दा भेव अभेद कोए जाणे ना, लेखा लिख्त ना कोए वखाईआ । सो साहिब सतिगुर दीन दयाल हो कृपाल साचे तट किनारे वेखे आ, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द घाट बिन घाटिउँ घाटा पिछला लेखे लाईआ।
२२ चेत २०२१ बिक्रमी पटणा साहिब गुरू का बाग़ बिहार
सति द्रोपती कृष्न ध्याया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अन्तर आत्म ध्यान लगाया, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । किरपा कर हरि रघुराया, बेअन्त तेरी वड्याईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। पंजे पांडो माण गंवाया, सिर सके ना कोए उठाईआ। दर्योध्न हँकारी हुक्म सुणाया, दोसासन नाल मिलाईआ। सभापती उह वेख वखाया, बलधारी लए अंगड़ाईआ। तुध बिन कोई नज़र ना आया, जो होवे अन्त सहाईआ। निरगुण तेरा राह तकाया, सरगुण ओट जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव दए समझाईआ। द्रोपती सुण हाहाकार, श्री भगवान दया कमाइंदा। भगत वछल गिरवर गिरधार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण खेल कराइंदा। कूड़ी माया कर पसार, पसर पसारी रंग रंगाइंदा। राज राजान नेत्र अक्ख कोई ना सके उग्घाड़, प्रतख रूप ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुण पुकार दया कमाइंदा। सुणी पुकार ठाकर स्वामी, अन्तर वेख वखाईआ । लेखा जाणे अन्तरजामी, भेव अभेद खुल्हाईआ। रखे पत्त दो जहानी, लोकमात होए सहाईआ। माया रूप खेल शैतानी, शैतानां माण गंवाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हथ्थ ना लाए कोई दूत चतुर सुघड़ सुचज्जी सवाणी, ओढण आपणा एको पाईआ। नेत्र अक्ख होई हैरानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अगम्म अथाहीआ । माया रूप कपड़ कोट, जगत नेत्र नज़री आईआ। फिरी दुहाई विच लोक, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। साचा ढोला इक श्लोक, धुर दा रहे गाईआ। धन्न वड्याई निर्मल जोत, प्रकाश रूप समाईआ। जिस दी ज्ञानी ध्यानी कोई ना कढ्ढे खोज, शहादत विच गवाह ना कोए भुगताईआ। परम पुरख परमात्म वखाई आपणी मौज, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, माया पर्दा एका पाईआ। माया पर्दा पाया जाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। समझ सके ना कोई शाह कंगाल, राज भूप ना कोए वड्याईआ। किरपा कर दीन दयाल, दयानिध होया सहाईआ। आ के पुछे भगतां हाल, द्रोपत लज्जया लाजावन्त आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सरूपी खेल कृपाल, करनी आपणी रिहा जणाईआ।
❋
❋